Tip vd Mnd: Gillian Flynn

Gillian Flynn

Niet voor tere zielen.

Vanaf de foto kijkt Gillian Flynn je aan met een Mona Lisa-glimlach die moeilijk valt te rijmen met de inhoud van haar boeken Teerbemind en Duisternis. Flynn schrijft enge boeken en gebruikt daar niet de zoveelste seriemoordenaar voor maar verknipte families. Er zijn nu eenmaal meer families dan seriemoordenaars en hoe verontrustend de seriemoordenaar ook geschilderd wordt, een zoon die op een avond drie familieleden om zeep helpt kruipt meer onder de huid.

Flynn is geboren in Kansas City, Missouri, de omgeving waar haar tweede boek zich afspeelt. Op haar website omschrijft ze haar jeugd kort en bondig; “I was not a nice girl”. Ze wilde misdaadverslaggever worden, maar ontdekte dat ze daar de zenuwen niet voor had. Een aantal jaren schreef ze over film en bezocht ze sets van o.a. Lord of the Rings en Brothers Grimm.

De sprookjes van Grimm zijn voor haar een bron van inspiratie en dan vooral de kwaadaardige stiefmoeders en koninginnen. In haar boeken draait het niet om vrouwen die slachtoffer worden van het geweld van mannen. In haar boeken draait het om het geweld in de vrouw en dat geeft haar een eigen plaats in de misdaadliteratuur en maakt haar verhalen zo veronrustend.

Flynns debuut

 

Teerbemind – Camille Preaker is misdaadjournaliste in Chicago (net als Flynn ooit) en wordt door haar baas naar Wind Gap, een plaatsje in het zuiden, gestuurd om verslag te doen van de moord op twee meisjes omdat ze er zelf geboren is.

Zelf was ze blij Wind Gap achter zich te hebben gelaten en al snel wordt duidelijk waarom. Haar moeder blijkt een neurotisch wrak en haar halfzus een wrede Lolita. Langzaam legt Flynn alle zenuwen bloot en komt Gillian achter de waarheid in deze psychologische thriller.

Flynn is bezig met een screenplay voor de verfilming van het boek.

Er zit drie jaar tussen Flynns debuut en haar tweede boek, dat zo mogelijk nog beter is dan haar eerste. 

Tweede boek

 

Duisternis – In 1985 worden een moeder en twee dochters vermoord op een boerderij in het midden van Amerika. Eén dochter, Libby,  heeft de moordpartij overleefd en op grond van haar getuigenis wordt haar broer Ben tot levenslang veroordeeld.

Vijfentwintig jaar later zit Libby aan de grond en wordt benaderd door een genootschap zoals je die alleen maar in de VS hebt, Kill City. De leden spelen moorden na, verzamelen moordsouvenirs en proberen de waarheid te achterhalen. Kill City betaalt Libby om de hoofdrolspelers te benaderen omdat ze niet geloven dat Ben de moorden heeft gepleegd. In een ritmisch verhaal worden de gebeurtenissen nu afgewisseld met hoofdstukken uit 1985.

Sterk is hoe Flynn Libby schildert als asociale vrouw die langzaam toenadering zoekt tot de wereld. In de VS is haar verweten dat het boek geen happy end heeft. Dat is net zoiets als verwachten dat je na een Big Mac een gezond en voldaan gevoel krijgt.

De ontdekking van de curryworst

Uwe Timm

Uwe Timm is vooral bekend van zijn boek Mijn broer bijvoorbeeld waarin hij op zoek gaat naar de beweegredenen van zijn oudere broer om aan het Oostfront te gaan vechten.

In De ontdekking van de curryworst is wederom de Tweede Wereldoorlog de achtergrond van een menselijk verhaal. 

De verteller van dit verhaal beweert al jaren dat de curryworst in Hamburg is uitgevonden door ene Lena Brückner. Borrelpraat natuurlijk, maar hij gaat uiteindelijk naar de wijk waar hij vroeger zijn tante bezocht om Lena te zoeken.

Hij vindt haar in een verzorgingstehuis. Zij is inmiddels blind en brengt haar dagen breiend door. Hij zoekt haar regelmatig op en zij grijpt de bezoekjes aan om haar verhaal over de laatste weken van de oorlog te vertellen.
Alles is op de bon en de Britten komen steeds dichterbij. Op een dag neemt ze een marinier in huis die deserteert en zich verstopt voor de buitenwereld. Later vertelt ze hem niet dat de Duitsers al hebben gecapituleerd omdat ze geniet van zijn aanwezigheid. Dat de uitvinding van de curryworst eigenlijk een ongelukje blijkt te zijn, is niet meer van belang in dit prachtige liefdesverhaal waarin tegelijk een beeld van de chaos in het Hamburg van 1945 wordt gegeven.

Robotham

Naar recensie
Boetedoening

Michael Robotham is een Australiër  en groeide volgens zijn eigen site op in kleine dorpjes met meer honden dan mensen en meer vliegen dan honden. Zijn thrillers spelen opvallend genoeg in Engeland.
Joe O’Loughlin is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en Boetedoening is het vierde boek waarin hij een rol speelt. Daarnaast schreef Robotham Vuurvast en Nachtboot zonder O’Loughlin. Het is het eerste boek dat ik van deze thrillerschrijver lees en ik moet toegeven dat ik niet goed heb opgelet want Robotham krijgt voor al zijn thrillers juichende recensies.

Ondanks een ingewikkeld plot houdt hij het verhaal helder en spannend en met een tobbende psycholoog als hoofdpersoon krijg je bijna vanzelf de nodige diepgang. Als het even kan begin dan in De verdenking, het eerste boek rond O’Loughlin. In Boetedoening zitten veel verwijzingen naar eerdere boeken en dat kan het leesplezier van ouder werk bederven. Over het verhaal verklap ik niks vanwege datzelfde leesplezier, behalve dat je merkt dat Robotham zelf dochters heeft als hij over O’Loughlin en zijn dochters schrijft. De geweldadige woedeuitbarsting als iemand zijn dochter te na komt is een van de sterkste scènes uit het boek.

An Education

An Education

Het verhaal van deze film is snel verteld. Jenny is zestien, intelligent en klaar voor de universiteit van Oxford. Het is begin jaren ’60 in Engeland en het leven is saai tot ze David ontmoet, een charmante “vrije” jongen van in de dertig. De twee krijgen een relatie en de rest van het verhaal wikkelt zich zonder veel verrassingen af en toch is de film een pareltje.

Het verhaal is van schrijver Nick Hornby, bekend van High Fidelity en About a Boy (beide boeken zijn verfilmd).
Grote attractie van de film is debutante Carey Mulligan die Jenny speelt. Volledig overtuigend is ze als het meisje dat in schooluniform door de straten van London loopt en na haar ontmoeting met David als Audrey Hepburn door de straten van Parijs flaneert.
De dialogen zijn scherp en grappig, de bijrollen uiterst genietbaar. Alfred Molina is de strenge vader die uiteindelijk een angsthaas blijkt te zijn en van Emma Thompson word ik altijd blij. Als roker is het een verademing dat er overal en altijd gerookt wordt, wat lijkt dat lang geleden.

Dé ring

Waar de schimmen zijnMichael Ridpath wilde graag eens iets anders proberen na een aantal financiële thrillers.  Zijn nieuwste boek “Waar de schimmen zijn” speelt in IJsland en behalve het landschap spelen ook oude Scandinavische sagen een grote rol.

De inhoud:
Rechercheur Magnus Jonson moet de Verenigde Staten verlaten omdat een drugskartel het op zijn leven gemunt heeft. Hij wordt tijdelijk overgeplaatst naar zijn geboorteland IJsland om de politie daar te ondersteunen met zijn expertise. Hij heeft echter ook zijn persoonlijke redenen om voor het eerst in twintig jaar terug te keren: hij gaat op zoek naar de moordenaar van zijn vader.
Maar dan zijn er opeens aanwijzingen dat de ring uit Tolkiens “The Lord of the Ring”-cyclus daadwerkelijk bestaat en ergens op IJsland verborgen ligt, en blijkt het antieke manuscript opeens waardevol genoeg… om voor te doden.
(lees meer)

Dit verhaal speelt in het IJsland van ná de financiële crisis, maar vóór de vulkaanuitbarsting. Bijzonder bloederig of zenuwslopend is het verhaal niet, maar wel plezierig leesbaar, vooral voor fans van “In de ban van de Ring”.

Michael Ridpath (1961) studeerde in Oxford en werkte enige tijd als financieel specialist en obligatiemakelaar. Er staan nog meer boeken over rechercheur Magnus Jonson op stapel.

Op de site van de auteur staan foto’s van enkele plaatsen in IJsland die het toneel zijn van de gebeurtenissen in dit boek.

Kerk en pastorie van Hruni

Hete bliksem

Van Luuk, de zoon van collega Jenny, een verhaal waarom je best hete bliksem in de zomer kunt eten.

Kostas van Petros

Petros Markaris

Corruptie en omkoperij lijkt net zo bij Griekenland te horen als een kruimelende Acropolis. Volgens dit artikel betaalt de gemiddelde Griek maar liefst € 1355,- per jaar aan steekpenningen. In zo’n land liggen de misdaadverhalen voor het oprapen denk ik dan.

De zelfmoord van Che is het eerste boek dat ik lees van Petros Markaris en een ontdekking.
Kostas Charitos is commisaris die na een schietincident in een eerder boek ziekteverlof heeft en zich stierlijk verveelt en gek wordt van zijn zeer aanwezige vrouw.
Het verhaal begint met de publieke zelfmoord van een bekende bouwondernemer waar Charitos meer achter vermoed. Van zijn chef krijgt hij opdracht om die zelfmoord onofficeel te onderzoeken. Er ontrolt zich een prachtig plot met een verbijsterend inkijkje in de Griekse samenleving ten tijde van de voorbereidingen op de Olympische Spelen in 2004. Charitos is eigenlijk een behoorlijk foute kerel maar dat vergeef je hem als je de laatste zin van het boek leest waarin hij verzucht: “Ik wil niet ondankbaar zijn, maar hoe komt het dat ik me uiteindelijk altijd voor lul voel staan?”

Verwacht geen nagelbijtend spannend verhaal, maar wel een heerlijk verhaal vol Griekse familieleden, lekker eten en de nodige ironie. Ik begin gauw aan een ander verhaal over Kostas van Petros.

Moeder

Mama Tandoori

De naam Ernest van der Kwast lijkt eerder te passen bij een personage uit een Bordewijkroman, dan bij de zwaarbebrilde schrijver van Mama Tandoori. Misschien dat hij daarom onder verschillende synoniemen een aantal boeken heeft gepubliceerd (Yusef el Halal, Sieger Sloot). 

In augustus 2007 zag ik hem optreden met Tommy Wieringa in de schrijverstent op Lowlands en dat was voor mij het meest memorabele optreden van dat weekend. Om de beurt lazen beide schrijvers voor en Van der Kwast verraste het publiek met zijn verhalen vol droge humor en zelfspot. Op zijn blog staat een komische foto van hem met Wieringa, vergeefs wachtend in een tent om boeken te signeren.

Mama Tandoori is de uit India afkomstige, overheersende moeder van Ernest die door het leven gaat onder het motto “gratis is goed” en overal waar ze komt de strijd aangaat om haar zin te krijgen, desnoods met deegroller of pantoffel.
Het ouderlijk huis staat vol afzuigkappen en videorecorders die ze bij het grofvuil heeft gevonden. Bij een atletiekwedstrijd rent ze luid aanmoedigend mee met Ernest op het middenterrein van de atletiekbaan.
Haar oudste zoon is geestelijk gehandicapt, maar ze blijft hardnekkig geloven dat er een moment komt dat hij “beter wordt”. Hiervoor boekt ze zelfs een reis met de bus naar Lourdes. Ze heeft alleen een buskaart gekocht voor haar zoon. Omdat hij een kaart heeft voor het openbaar vervoer waarop zijn begeleider gratis mee kan reizen, staat ze erop dat ze voor niks mee mag naar Lourdes. De buschauffeur delft het onderspit net als iedereen die te maken krijgt met het vuur van Mama Tandoori. Het boek staat vol dergelijke scènes die enorm tot de verbeelding spreken.

De moeder van Van der Kwast is zwaar teleurgesteld als Ernest haar vertelt dat hij schrijver wil worden en geen advocaat of ander beroep waar je mee voor de dag kunt komen als moeder. Eigenlijk ligt het voor de hand dat je schrijver wordt als je zo’n moeder hebt. Bewonderenswaardig is het als je zo’n geestig boek weet te schrijven.

Gone

Mooi die boektrailers, een soort bewegende achterflap. Je weet meteen waar het boek over gaat en of het onderwerp je aan spreekt. Dat maakt de rest van dit bericht eigenlijk overbodig, maar lees gerust verder.
Naar recensie
Eerste deel

In Heer der vliegen van William Golding strandt een groep schooljongens op een onbewoond eiland. Zonder volwassenen om zich heen komen al snel twee groepen tegenover elkaar te staan met geweldadige gevolgen.

In de serie Gone van Michael Grant verdwijnt op een dag  in het zonnige Perdido Beach iedereen die ouder is dan 14 jaar. Heer der vliegen is een literaire klassieker en zover zal deze serie het niet brengen maar Grant heeft met de eerste delen uit de serie twee boeken geschreven die moeilijk weg te leggen zijn.   

Vol vaart, actie en cliffhangers grijpt Grant je bij de kladden. Verwacht geen stilistische hoogstandjes maar bereid je voor op een rit in een achtbaan.
Grant bouwt het verhaal vernuftig op door de belangrijke personages te volgen op de dag dat de volwassenen verdwijnen. Je leert ze zo kennen en langzaam wordt het de overgebleven kinderen duidelijk dat iedereen ouder dan 14 jaar is verdwenen en dat om het gebied een ondoordringbare muur ligt met als middelpunt de kerncentrale waar jaren geleden een ongeluk is gebeurd.     

Naar recensie
Tweede deel

Zonder volwassenen dreigt er net als in Heer der vliegen chaos. De 14 jarige Sam wordt tegen zijn zin door de kinderen aangewezen als leider en hij weet het leven enigzins te organiseren.
Sommige kinderen blijken een gave te hebben, die door enkelen in hun eigen voordeel wordt gebruikt. In de loop van het verhaal komt hij tegenover de evenoude Caine te staan. Een ouderwetse strijd tussen goed en kwaad ontbrandt.

In de VS houden ze wel van verhalen met bovennatuurlijke elementen en de nodige raadsels getuige tv-series als Heroes en Lost. Deze nog niet-verfilmde serie leest als een actiefilm en is voor lezers die geen moeite hebben met onverklaarbare zaken een aanrader. Deel drie verschijnt dit najaar.