Tip vd Mnd: Lisa Unger

Naar haar officiële website
Lisa Unger

In haar jeugd verhuisde Lisa Unger regelmatig met haar familie. Zo ging ze van Connecticut naar Nederland (!), Engeland en New Jersey om te eindigen in Florida, waar ze nu met man en dochter woont.

Zelf zegt ze over het vele verhuizen dat ze daardoor in haar verbeelding leerde leven, meer dan in de “echte” wereld. Ze voelde zich een buitenstaander die van de buitenkant de wereld waarnam. Het heeft haar een opmerkingsgave meegegeven die ze gebruikt bij het schrijven van haar boeken.

Haar talent voor het schrijven bleek al op jonge leeftijd maar ze dacht dat het niet mogelijk was om een bestaan op te bouwen als schrijver en beschouwde haar passie daarom als een hobby. Wel probeerde ze zo dicht mogelijk op het vuur te zitten door te gaan werken in de uitgeverswereld.

Na een aantal jaren in de uitgeverswereld gooide ze het roer om. Ze verhuisde van New York naar Florida en stuurde op hetzelfde moment haar eerste boek naar vijf literaire agenten. Nu New York zo ver weg was, bleek de stad een inspiratiebron voor haar te zijn. De stad speelt vaak als achtergrond een belangrijke rol. Na haar verhuizing naar Florida werd al snel haar eerste boek gepubliceerd.

Unger schrijft thrillers voor Nicci French en Esther Verhoef -liefhebbers, alleen schrijft ze beter, zijn haar boeken spannender en psychologisch sterker onderbouwd.
Haar nieuwste boek Breekbaar krijgt op Crimezone.nl vier sterren net als haar voorlaatste boek; Voor jou wil ik sterven.

Literair meesterwerk met tegenwind

Mooie koppen

Vanaf de achterkant van het boek Breng alles terug naar huis kijkt schrijver Nicola Lagioia ietwat weerbarstig in de verte. Een mooie schrijverskop. Zijn boek werd in Italië als literair meesterwerk ontvangen en gevoelig als ik ben voor mooie voorkanten kocht ik het boek om me onder te dompelen in een leeservaring als met de boeken van Sandro Veronesi en Niccolò Ammaniti.

De verteller gaat na twintig jaar terug naar Bari op zoek naar een verleden waar hij nooit van los gekomen is. In de jaren tachtig sluit hij vriendschap met Vincenzo en Giuseppe (ik heb ooit nog een kat gehad met deze naam, maar dat terzijde). Alledrie zetten zich af tegen hun rijke vaders zoals dat in de jaren tachtig nog gebeurde. Ze glijden langzaam af in een hedonistische levensstijl die pas stopt op het moment dat de muur valt en criminele Oost-Europeanen het drugsparadijs Bari overnemen met veel geweld.

Dat is kort het verhaal van dit boek dat ik met veel plezier las en waarvan ik zo nu en dan ontzettend kriegelig werd. Dat lag vooral aan de fragmenten waarin het lijkt alsof de schrijver die met veel tegenwind heeft neergepend. Beeldspraak die je een tweede keer moet lezen om het te begrijpen. Een voorbeeld:

…hij verwachtte dat ik het werk voltooide door het broze zeil open te scheuren van de filmzaal waarin die waarheid verscholen zat.

Of deze:

En op je vijftiende – dat had ik inmiddels wel begrepen – ben je al oud genoeg om een hart te hebben dat is gerepareerd met de bypasses van lafheid en kruiperigheid, of met die van een moed die aan je eigen beperkingen is ontrukt.

Op mijn vijftiende was ik een stuk dommer denk ik dan.

Serie Q

Interview op Crimezone
Serie Q

Als Carl Mørck vermoeid en geïrriteerd bij een advocaat aanbelt en diens vrouw hem vertelt dat haar man er niet is,  zegt hij in een opwelling dat haar man een relatie heeft met zijn vrouw. Mørck heeft geen vrouw, behalve een ex die hem heeft opgezadeld met een hele erge puberzoon. Waarom hij deze leugen eruit flapt weet hij zelf ook niet en hij vraagt zich af of dat nou echt nodig was. Als hij later de vrouw aan de telefoon krijgt verdraaid hij zijn stem om niet herkend te worden.

Deze scene zegt veel over de hoofdpersoon van Serie Q, van Carl Mørck moet je wel houden. Hij is het prototype van een Scandinavische speurder, een eigenwijze eenling die zich struikelend een weg baant door zijn privé-leven en zich op zijn werk weinig aantrekt van de hiërarchie. Weggepromoveerd na een dramatisch incident mag hij zich in de kelder van het politiebureau bezig houden met cold cases. Afdeling Q.

Jusse Adler-Olsen schreef al eerder thrillers maar met Serie Q is hij in eigen land doorgebroken en nu zijn wij aan de beurt. De vrouw in de kooi en De fazantenmoordenaars zijn de eerste twee delen en ondanks de bizarre plots door de spanning nauwelijks neer te leggen. Met Mørcks laconieke houding en zijn cynische humor als smeermiddel, trekt Adler-Olsen je bij de haren door het verhaal.

De noodkreet in de fles verschijnt deze maand, iets om naar uit te kijken want hiermee won hij de Glazen sleutel, een prijs die Stieg Larsson twee keer postuum kreeg.

Blij

Zoals een geldman blij wordt als de Nikkei hoger afsluit, of een natuurman blij wordt als er weer een kikkersoort in de Amazone is ontdekt, zo wordt een bibliotheekman blij als hij leest dat de verkoop van jeugdboeken is gegroeid.

Uit een artikel van de Volkskrant van dinsdag 12 oktober komt dit statistiekje. In het begeleidende stuk wordt de groei vooral toegeschreven aan een aantal series, zoals de Harry Potterserie eerder verantwoordelijk was voor de explosieve groei van het aantal verkochte jeugdboeken. Het Italiaanse schrijverscollectief dat onder de naam Geronimo Stilton sneller boeken produceert dan Eurlings snelwegen aanlegt, wordt genoemd als een van die series. De vrolijkheid spat je tegemoet als je een Stiltonboek opent en kinderen zijn er dol op, maar voordat Sinterklaas op 5 december een Stiltonboek cadeau doet, willen we nog wat andere boeken onder de aandacht brengen.

Vanaf volgende week verschijnt er wekelijks een lijst met tips voor Sinterklaas om alle vaders en moeders, opa’s en oma’s een beetje op weg te helpen. Hou ons blog dus in de gaten.

Adriaan van Dis – Tikkop

Foto Merlijn Doormerik

Op de foto op de achterkant van Tikkop staart Van Dis naar buiten. Het lijkt een houding die Marten Mulder regelmatig aanneemt in het boek Tikkop. Mulder kijkt vanuit zijn gammele verblijf in Zuid-Afrika naar de zee en naar het vissersdorp dat beneden de duinen ligt en observeert het armoedige leven daar.

Het is het tweede boek na De Wandelaar waar Mulder in figureert. Het is verleidelijk om in Mulder Adriaan van Dis te zien en wat geeft het ook. Van Dis heeft een warm plekje in mijn hart als de man die tientallen schrijvers interviewde op tv, als de man die geweldige lezingen geeft, als de man die taal laat flonkeren, zowel in een roman als voor de microfoon. Ook een man met zelfspot, dezelfde zelfspot die hij Maarten Mulder meegeeft.

Mulder is in Zuid-Afrika om het verleden van Maarten duidelijk te krijgen. Hij scheidt Marten van Mulder om zijn eigen verleden als anti-apartheids activist te onderzoeken, omdat hij op zoek wil naar de beweegredenen van de jonge Mulder en om de gaten in zijn haperende geheugen te dichten. In korte, ritmische zinnen heeft de schrijver een prachtig en levendig boek geschreven waarin hij niet de antwoorden geeft die Mulder zoekt en een schrijnend beeld van Zuid-Afrika na het afschaffen van de Apartheid schetst.

Heimwee speelt een belangrijke rol in Tikkop. Voor wie heimwee heeft naar het boekenprogramma van Van Dis op de VPRO-zondagavond is het goed te weten dat de bibliotheek van Joure 5 dvd’s in haar collectie heeft met interviews uit het programma Hier is…Adriaan van Dis. Helemaal gratis te leen.

Sanne te Loo start de Kinderboekenweek

klik voor groot formaat

De bibliotheken begonnen stiekum twee dagen eerder met de Kinderboekenweek. Sanne te Loo was maandag en dinsdag in Joure om te vertellen over haar werk als illustratrice.

Dat deed ze zo boeiend dat 50 kinderen elke keer ademloos luisterden naar haar verhaal over hoe ze een prentenboek maakt van schetsen tot het inleveren van alle prenten en tekst bij de uitgever.

Daarvoor gebruikte ze haar prentenboek Gewoon Fien. Fien maakt een heel speciale hoed van allerlei rommel dat ze op zolder vindt. De hoed is voor het bezoek van de koningin aan school.

Op het eind tekende Sanne te Loo Fien met haar hoed en de kinderen mochten roepen wat er op de hoed moest. Dan wordt al gauw het verschil tussen mannen en vrouwen duidelijk. Meisjes willen duiven en veren, jongens doodskoppen en flesjes Heineken.
Net zoals een leerling van de Westermarskoalle die vroeg hoeveel ze verdiende en of dat bruto of netto was. Dat is waar jongens zich blijkbaar mee bezig houden tegenwoordig.

Foto’s van het bezoek van ’t Haskerfjild.

Naar recensie

Meesterlijke huivering

Eerst een filmpje (met het geluid hard):

Dit filmpje is geïnspireerd op het boek De oversteek van Justin Cronin en afkomstig van de site Find Subject Zero, een akelig realistische site over een fictief boek. Wat is er aan de hand? Cronin schreef een paar romans die goeie recensies kregen maar nauwelijks voor een rimpeling zorgden. Met het vuistdikke De oversteek zorgde hij in Amerika voor een ware sensatie en volledig terecht. In onze catalogus vind je de volgende omschrijving van het boek:
Na het uitbreken van een virus overleeft een kolonie ‘mensen’ in een gesloten gemeenschap die zij gedwongen zijn te verlaten om een oplossing voor hun problemen te zoeken.
Een beetje kort door de bocht want voordat het virus de aarde in post-apocalyptische staat achterlaat vertelt Cronin in een huiveringwekkende 350 pagina’s hoe het zover gekomen is. Pas daarna komt de kolonie in beeld. We zijn dan bijna 100 jaar in de tijd vooruit gesprongen.

De oversteek

Het begint allemaal met een wetenschappelijke expeditie in de jungle van Zuid-Amerika. De expeditie wordt gefinancierd door het Amerikaanse leger omdat die lucht hebben gekregen van een virus dat mensen onoverwinnelijk maakt. Met die expeditie roept het leger onheil over de hele wereld heen. Het virus verandert mensen in vampiers, al worden ze in het boek viralen genoemd. Dit zijn geen vampiers met liefdesproblemen en gladgeschoren borstkasten zoals bij Stephanie Meyer. Dit zijn vampiers met een ongekende bloedlust die groen oplichten in het donker en mensen uit elkaar scheuren als een maandagkrant.
Zoals in elke goede horror duurt het lang voordat duidelijk wordt hoe de viralen eruit zien en hoe ze handelen.

Niet alle mensen die besmet zijn met het virus worden een viraal. Zij beschikken over de kracht om de viralen telepathisch te bereiken en iets menselijks terug te vinden in de van bloeddorst doordrenkte wezens. Cruciaal lijkt de rol van een jong meisje dat zich honderd jaar later aansluit bij de kolonie. Wat haar rol zal zijn blijft lekker schimmig.

De oversteek is 1000 bladzijden lang zeer overtuigend, al zal dit voor sommige mensen te veel van het goede zijn. In ieder geval laat Cronin genoeg te raden over voor deel twee en drie die later verschijnen. Deel een wordt verfilmd door Ridley Scott, de man van de horror-sf klassieker Alien. Ook zo’n huiveringwekkend meesterwerk.