Think of a number

John Verdon

Ik weet wat jij denkt is het debuut van reclameman John Verdon en volgens de achterflap een regelrechte bestseller in Engeland, Spanje en Denemarken. Een vreemde combinatie van landen als je het mij vraagt. Maar de vraag waar het echt om draait is of het succes terecht is. Ja en nee.

Laat ik met het nee beginnen. Dave Gurney is een gepensioneerde rechercheur die zijn speurdersverleden maar moeizaam achter zich kan laten. Dat zorgt ervoor dat zijn huwelijk met de slimme Madeleine onder druk staat, zeker als hij gevraagd wordt mee te helpen aan een moordonderzoek. De mijmeringen van Gurney over z’n huwelijk zijn niet bijster interessant, omdat er veel wordt gezwegen. De dood van hun kind vele jaren geleden lijkt vooral een gemakkelijke manier om diepgang te suggereren. Een ander punt is de wel erg nadrukkelijke dommigheid in de hogere politieregionen die onwerkelijk aandoet.

Dan het ja. In het boek krijgt een vroegere studiegenoot van Gurney een anonieme brief met het verzoek om een nummer onder de 1000 in gedachten te nemen. In de envelop zit een kleinere envelop met daarop dat getal. Zonder te veel van de inhoud weg te geven blijkt dit het begin van een spannende thriller met veel ouderwetse puzzelelementen en een kat-en-muisspel tussen (serie-)moordenaar en de politie. Tel daarbij de winterse omgeving van de streek, de bijfiguren die mooi ingekleurd worden, de spannende ontknoping en je hebt een boek om ’s nachts lekker door te lezen terwijl je eigenlijk allang het licht uit had moeten doen.

John Verdon krijgt het voordeel van de twijfel.

Tip vd Mnd: Jussi Adler-Olsen

Naar interview op Crimezone
Jussi Adler-Olsen

Jussi Adler-Olsen schreef al eerder thrillers maar met Serie Q is hij in eigen land Denemarken doorgebroken en nu zijn wij aan de beurt. Na De vrouw in de kooi en De fazantenmoordenaars verscheen onlangs het derde deel De noodkreet in de fles. Ondanks de bizarre plots zijn de boeken door de spanning nauwelijks neer te leggen.

Hoofdpersoon van Serie Q, is Carl Mørck en van hem moet je wel houden. Hij lijkt het prototype van een Scandinavische speurder, een eigenwijze eenling die zich struikelend een weg baant door zijn privéleven en zich op zijn werk weinig aantrekt van de hiërarchie. Toch is Mørck beter te vergelijken met een Amerikaanse held als Victor Carl van William Lashner.

Allereerst verdomt hij het om het inspecteurexamen af te leggen, omdat hij kriegelig wordt van mensen hogerop de ladder. Verder wandelt hij ietwat laconiek en cynisch door het leven. Met brigadier Carl Mørck heeft de schrijver een fantastisch personage neergezet. Weggepromoveerd na een dramatisch incident mag hij zich in de kelder van het politiebureau bezig houden met cold cases. Afdeling Q, waar hij in de loop van de verhalen twee wonderlijke assistenten krijgt. Assad, een schoonmaker met een onduidelijk verleden maar met grote speurderszin. Rose, die ook al weggepromoveerd is, weinig ontzag voor Carl heeft en een secretaresse from hell lijkt.

En dan is er nog Mona, politietherapeute die Carl moet helpen bij het verwerken van zijn traumatische verleden, maar waar hij liever andere dingen mee zou willen doen.

Dankzij de spanning en de bijtijden hilarische humor dender je door de boeken. Hoewel de delen los zijn te lezen, is het aan te raden om ze in volgorde te lezen. Met De noodkreet in de fles won hij de Glazen sleutel, de prestigieuze Scandinavische prijs voor misdaadboeken. Een prijs die Stieg Larsson twee keer postuum kreeg om maar ’s een naam te noemen.

Duitse boektrailer van De vrouw in de kooi:

Nb. Dit is het 100e bericht op ons Suderblog. Een moment om even bij stil te staan.

 

 

 

Schrijfwedstrijd Heerenveen

Ik tel ze op
mijn kleinkinderen, het aantal kaartjes
de trillingen per minuut
die mijn handen maken

Ik trek ze af
Ik streep ze weg
de dagen, de letters op papier
de nummers op mijn briefje

BINGO!

“Van oud tot jong” was dit jaar het thema van de schrijfwedstrijd die de bibliotheek samen met de Heerenveense Courant organiseerde ter gelegenheid van de actie Nederland Leest.
Met bovenstaand gedichtje verdiende Elsje van der Eems (15 jaar) de Young Talent prijs.

In de Heerenveense Courant staat een verslag van de prijsuitreiking.
Het fotoalbum is hier.

Dit zijn de prijswinnaars met een link naar hun winnende inzending:

Categorie jongeren
1e prijs – Renske van Lonkhuyzen
2e prijs – Willemijn Rog
3e prijs – Femke Post
En hier is het juryrapport  

Categorie volwassenen
1e prijs – Myriame Schoenmaeckers
2e prijs – Grytsje Kingma
3e prijs – Miranda Herwig
Eervolle vermelding: Henriëtte Gennip (90 jaar) 
Lees ook het juryrapport

Winnaars en juryleden schrijfwedstrijd

Zittend van links naar rechts: Renske van Lonkhuyzen, Miranda Herwig, Myriame Schoenmaeckers, Grytsje Kingma, Henriëtte van Gennip, staand van links naar rechts: Elsje van der Eems, Femke Post, Willemijn Rog en de juryleden Simone van Velze, Froukje Nijholt en Hetty Runia.

Myriame Schoenmaeckers leest het ontroerende winnende verhaal voor:

 

Onschuldig?

Naar website Turow
Onschuldig

Ruim twintig jaar geleden verscheen de klassieker Presumed Innocent, in het Nederlands vertaald als De aanklager. Met dat boek schreef Turow niet alleen een bestseller maar zorgde hij in zijn eentje ook voor een nieuw genre, de legal thriller. Nu is er Onschuldig, een vervolg op De aanklager. Opmerkelijk is dat het verhaal ook ruim twintig jaar later speelt met dezelfde hoofdpersonen, wat het verhaal een extra dimensie geeft. In De aanklager werd Rusty Sabich verdacht van de moord op zijn minnares. In Onschuldig wordt Sabich opnieuw beschuldigd van een moord. Ditmaal van de moord op zijn vrouw.

Het boek is een zelfstandig te lezen vervolg op De aanklager, maar eigenlijk is het onontbeerlijk te weten dat Sabich de moord op zijn minnares niet heeft gepleegd, maar dat zijn vrouw de dader was. Deze waarheid houdt Sabich voor zich uit schuldgevoel en liefde voor zijn zoon Nat en bepaalt al die jaren zijn huwelijk met zijn vrouw. Turow is een meester in rechtbankscènes die zinderen van spanning en onverwachte wendingen, maar de kracht van dit boek ligt vooral in de motieven en handelingen van de hoofdpersonen. Werd De aanklager vanuit het perspectief van Sabich geschreven, ditmaal wordt het perspectief verdeeld onder de belangrijkste personages waardoor de waarheid pas op de laatste onthuld wordt. Turow wil nog wel ’s zijn tijd nemen in zijn legal thrillers, maar in Onschuldig dragen de uitweidingen alleen maar bij aan de ontrafeling van een complex psychologisch drama. Op Crimezone kreeg het boek 5 sterren en daar valt niks op af te dingen.

Modern ouderwets

Smaak van venijn

Flavia de Luce is elf jaar, voorlijke dochter van een oud-kolonel annex postzegelverzamelaar en in voortdurende strijd met haar oudere zussen Daphne en Ophelia. Flavia heeft een passie voor scheikunde en heeft op het landhuis, waar de merkwaardige familie woont, een eigen laboratorium. Ze vindt op een ochtend een lijk in de tuin. Tot zover niets bijzonders.

Wel bijzonder is dit verhaal van de Canadees Alan Bradley die een heerlijke moderne, ouderwetse detective heeft geschreven die speelt op het platteland van Engeland in de jaren 50 van de vorige eeuw. Met een geweldige Flavia in de hoofdrol die het verhaal een enorme vaart geeft al was het maar omdat ze van hot naar her fietst op haar roze fiets die ze Gladys noemt. In een luchtige, speelse stijl gaan we mee met Flavia op zoek naar de moordenaar. En passant bewerkt Flavia de lippenstift van Ophelia met gifsunak die hierdoor in een allergische reactie enorme lippen krijgt. Je waant je in een verhaal van Agatha Christie, maar in haar boeken viel weinig te lachen, terwijl Flavia regelmatig voor een schaterlach zorgt. Heerlijk boek voor jong en oud, zeg je dan.

Bovendien waar vind je nog een boek waarin een moord wordt gepleegd om een postzegel. Daar hebben Karin Slaughter of Mo Hayder nooit aangedacht in hun bloeddorst.

Aardig is nog dat Bradley met slechts 15 pagina’s van het verhaal naar zijn uitgever stapte, die na vijf minuten lezen besloot om De Smaak van venijn uit te geven.

Wie is de smearlap?

Gratis boek 'De smearlappen'“Kan ik hier dat gratis boek van Harry Potter ophalen?” vroeg vanmorgen een bibliotheekbe- zoeker. Wij keken elkaar wazig aan. Mijnheer had het in de krant gelezen. Wat bleek? Hij bedoelde het boek “De Smearlappen” van Anne Wadman. Dit boek, het derde van de campagne “Fryslân lêst Syn Toppers“, is vanaf nu gratis af te halen in een aantal Friese bibliotheken, waaronder Lemmer, Joure, Langweer en Heerenveen. Zolang de voorraad strekt!

Anne Wadman
Anne Wadman

De Smearlappen is een van de Friese bestsellers uit de jaren zestig. Toen het boek in oktober 1963 verscheen ging er een storm over de provincie. De schrijver schreef betrekkelijk vrijmoedig en nogal ontluisterend over seks – dat was men in die tijd niet gewend.

Ook wie de Fryske Jûn rondom dit boek bezoekt ontvangt het boek. Deze vindt plaats in de bibliotheek van Heerenveen op 1 december. Het wordt een afwisselende avond met verhalen, muziek, interviews en film. De presentatie is in handen van Janny van der Molen; de muzikale omlijsting wordt verzorgd door Grytsje Kingma. Meer informatie is te vinden op de website van de bibliotheek. Kijk ook op de campagnesite van Fryslân Lêst Syn Toppers.

Wie zich alvast een beetje wil inlezen kan de tekst van De Smearlappen vinden op de site van Sirkwy.

Laatste Wallander

Wallander 4
Wallander 4

In De gekwelde man, het laatste boek over Kurt Wallander, laat Henning Mankell in het midden hoe het Wallander verder gaat, hoewel je de indruk krijgt dat het enigzins tragisch voor hem zal aflopen, hij lijdt onder blackouts die het ergste doen vermoeden.

In de laatste tv-serie rond Wallander draait hij nog gewoon mee en geeft hij zijn leven zelfs een nieuwe wending (oeps, spoiler). Dat is wel wat merkwaardig, alsof Mankell het boek een “Europees” einde geeft en de tv-serie een “Amerikaans” einde.
 
De serie is in ieder geval zeer te genieten, al was het alleen om Isabelle, de agente in opleiding, die een beetje de dochterrol heeft in deze laatste afleveringen. Nina Zanjani, de actrice die Isabelle speelt, zorgt voor de het nodige emotionele vuurwerk. Een rol die in de eerste series voor de overleden Johanna Sällström, die de dochter van Wallander speelde, was weggelegd. Het is alsof Mankells vrouwen in de tv-serie meer reliëf krijgen dan in de boeken.
Met deze 7 afleveringen komt er een eind aan Wallanders verhaal en nemen we afscheid van Martinson en Svartman, die ik zal missen vanwege de komische noot. En natuurlijk Nyberg, die voor een ontroerend komisch moment zorgt in de laatste aflevering. Wallander is aan de dood ontsnapt en als Nyberg Wallander weer ziet, geeft hij hem een knuffel waarop beide mannen zonder een woord te zeggen, verder gaan met de zaak.

iPad

De IPad

Binnenkort is het Week van de Mediawijsheid en wij als bibliotheken doen daar volop aan mee. Wat niet mag ontbreken in zo’n week is natuurlijk de iPad, gadget aller gadgets. Maar is het wel een gadget?

Is het niet een geweldig apparaat om je afspraken te regelen, om te skypen, om notities te maken, om je muziekbibliotheek bij te houden, om een lekker verslavend spelletje te spelen, om je e-books te lezen? Dat is het en nog veel meer. Toch heb ik na een weekendje iPad-den een aantal bezwaren en bedenkingen.

Je kunt maar één programma gebruiken, dus multitasken is niet aan de orde. Er zit geen camera op de iPad, dus Skypen is een kale boel (al zijn er geruchten dat de nieuwe versie wel een camera heeft om zo extra aantrekkelijk voor de aarzelende consument te worden).  De iPad toont geen Flash. Dat betekent dat websites met flash net zo interessant zijn als de achterkant van een verpakking. Een USB-stick kan er niet in. Je zoekt je helemaal de rambam naar leuke of nuttige apps. Dat is trouwens meer een probleem van de Apps-store dan van de iPad. De gebruikvriendelijkheid van de iPad staat in schril contrast met de manier waarop Steve Jobs de apps aanbiedt, alsof de Hema alles in een grote grabbelbak gooit (alhoewel). De goedkoopste iPad (€ 500,-) heeft een opslagcapaciteit van 16 GB, net zo veel als een USB-stick van € 25,-.

Tot zover de bezwaren. De iPad is bovenal ontzettend gebruiksvriendelijk. Iedereen kan ermee aan de slag. Het ziet er bovendien prachtig uit als je in de trein zit met het ding op schoot. Na jaren met een muis over het bureau schuiven, is het een belevenis om alles met de toppen van je vingers te regelen. Voor dikke of koude vingers kun je met een vingerbeweging alles vergroten. Wil je het zelf ’s proberen kom dan naar de bibliotheek op de demo-dagen.

Steun de bieb!

Volgens de regering worden bibliotheken ontzien, maar ondertussen dreigen door bezuinigingen tientallen bibliotheekvestigingen in Nederland te verdwijnen. Vele andere moeten hun dienstverlening drastisch verminderen en bijvoorbeeld bezuinigen op de collectie of de openingsuren.

De samenleving, bibliotheekgebruikers en vooral ouderen en kinderen worden de dupe als bibliotheken sluiten. Net als goed onderwijs is een goede bibliotheek in de buurt voor iedereen van belang!
Of een bibliotheek gevaar loopt, is afhankelijk van gemeentelijk beleid. Wil je laten zien dat de bibliotheek voor jou belangrijk is en ontzien moet worden, teken dan deze petitie.

Cartoon van Arend van Dam

Vijf sterren voor Connelly

The Reversal

Meestal kost het me niet zoveel moeite om een stukje over een boek te schrijven, maar The Reversal zorgt ervoor dat ik al 15 minuten naar een wit scherm zit te staren. Hoe moet je de laatste thriller van je favoriete misdaadauteur beschrijven, die zich heeft overtroffen in een rechtbankdrama die zindert van de spanning? Een poging.

Allereerst dit. In The Reversal schuwt Michael Connelly het experiment niet. De hoofdstukken wisselen elkaar af in vertelperspectief. Het begint in de ik-vorm met Mick Haller, advocaat en halfbroer van Harry Bosch, om in het volgende hoofdstuk een “normaal” vertellend perspectief te krijgen. Zoiets kan ontzettend wringen maar bij Connelly versterkt dit de spanning en gaan de hoofdstukken moeiteloos en ritmisch in elkaar over.

Een moordenaar wil na bijna 25 jaar cel op basis van DNA-onderzoek worden vrijgesproken. Mickey Haller, die er normaal gesproken alles aan doet om beklaagden vrij te krijgen, wordt door het Openbare Ministerie gevraagd om de zaak op zich te nemen. Hij twijfelt omdat dit in zijn ogen en in dat van collega’s en toekomstige misdadige klanten heulen met de vijand is. Uiteindelijk gaat hij akkoord op voorwaarde dat hij zijn ex en openbare aanklaagster Maggie en halfbroer Harry Bosch mag aannemen. De moordenaar wordt op borgtocht vrijgelaten en in de pers beschouwd als onschuldig man die door een rechterlijke dwaling jarenlang heeft vastgezeten.  Het boek zindert van de spanning door de dreiging van de loslopende moordenaar terwijl Mickey en Harry elk hun weg gaan. Mickey, eigengereide advocaat met humor. Harry Bosch, eigengereide inspecteur gedreven door intuïtie. Het is een beetje als 1+1=3.

Een boek van Michael Connelly is als de jaarlijkse vakantie. Je ziet er naar uit, geeft je eraan over en is voorbij voordat je het weet, waarna je met lichte weemoed verder gaat met je leven. Connelly is altijd goed voor minstens vier sterren maar met The Reversal heeft hij zich overtroffen. Zo nu en dan moest ik het boek wegleggen door de dreiging van de loslopende moordenaar terwijl Mickey en Harry bezig zijn het fundament voor een nieuwe veroordeling te leggen. Je krijgt de neiging om een krachtterm te gebruiken om te zeggen …. wat een boek! Vijf sterren voor Michael Connelly.