Nog geen Elfstedentochtkoorts in rayon Sneek

Laatste Stuiver
Laatste Stuiver

Vroeger toen mijn leeftijd nog uit één cijfer bestond, droomde ik van een glorieuze Elfstedentocht op m’n houtjes. Dat werd gevoed door een boek over de tocht uit 1963 waar ik me helemaal in kon verliezen.
Foto’s van mannen met ijs aan de wenkbrauwen, blauwe lippen en kranten in de broek. Dat van die blauwe lippen was m’n eigen verbeelding omdat de foto’s in zwart-wit waren.
Elfstedentochtfoto’s horen in zwart-wit, net als foto’s van het strand op de Bahama’s  blauw-wit horen te zijn met hier en daar het groen van een palmboom.

Het kwam er niet van omdat het nog jaren duurde voordat de tocht weer gereden werd en mijn ambities niks meer met schaatsen te maken hadden.

Maar genoeg over het verleden. Twee dagen vorst zorgt ervoor dat de Elfstedentochtkoorts weer toeslaat. Tijd voor een inspectie in rayon Sneek.

Een voorzichtig ijslaagje in de Zwette is net genoeg om een enkele eend te dragen. De bocht onder de Laatste Stuiver is altijd één van de zwakke plekken in dit rayon. Voor de laatste tocht kropen brandweermannen het ijskoude water in om als ijschirurgen de boel dicht te plakken. Onnodig te vermelden dat het hier nog volledig open ligt.

Dat geldt ook voor de Looxmagracht en in de Kolk klotst het water nog gezellig tegen de Waterpoort aan. Kortom, de koorts is hier nog op lichaamstemperatuur, maar ik heb voor de zekerheid de ventilatiegaten onder in de muren van mijn huis dichtgemaakt want het is wel verrekte koud met die wind. Voorlopig houd ik het bij het boek over de tocht uit 1963.

Hoe is de stand in uw rayon? Laat het ons weten.

Jonathan Tropper – Leven na Hailey

Naar catalogus
Naar catalogus

Ik had een vrouw. Ze heette Hailey. Nu is ze er niet meer. En ik ook niet.

Er zijn veel boeken geschreven over het verwerken van de dood van een geliefde, maar weinig zijn tegelijk zo grappig en ontroerend als Leven na Hailey van Jonathan Tropper.

Doug Parker is in rouw. Een jaar geleden verloor hij zijn vrouw Hailey door een vliegtuigongeluk. Hij slijt zijn dagen met het gooien van stenen naar konijnen en het eten van afhaalmenu’s. Hij heeft zich opgesloten in zijn huis omdat medelijden net zoiets is als een scheet, die van jezelf is nog te doen maar die van een ander is niet te harden (een aforisme uit het boek).

Verder vecht puberende stiefzoon Russ op school, is zijn vader aan het dementeren, wil zijn zwangere tweelingzus scheiden, gaat zijn jongere zus trouwen en probeert zijn moeder dit alles te verwerken met veel wijn en pillen. En toch zorgt zijn familie ervoor dat hij de draad weer oppakt, want het leven gaat door.

Hoe dat leven eruit ziet laat Tropper zien in een geweldig boek waar scherpe humor en ontroering elkaar afwisselen. Je gaat houden van de licht-gestoorde familie Parker die met al zijn eigenaardigheden aan je voorbij trekt.

Tip vd Mnd: Anne-Gine Goemans

Naar website van Anne-Gine
Naar website van Anne-Gine

Anne-Gine Goemans neemt de tijd om een roman te schrijven.

Ziekzoekers, haar debuut waar ze de Anton Wachterprijs mee won, kwam in 2007 uit. Glijvlucht verscheen eind 2011, maar is volledig het wachten waard geweest. Een prachtig verhaal over de 14 jarige Gieles, zijn verliefdheid op Meike, de afwezigheid van zijn moeder en de ganzen die moeten zorgen dat zijn moeder nooit meer naar Afrika gaat.
Daarover verscheen eerder een recensie op dit blog.

Ziekzoekers speelt in de bollenstreek waar Roelof Zeevoet zijn vader opvolgt die een succesvol internationaal bollenbedrijf leidde.
Nietsnut Roelof  lijkt daar niet de meest geschikte persoon voor te zijn.
Ziekzoekers scheiden de gezonde bollen van de zieke. Zo lijkt Goemans haar personages aan een strenge maar liefdevolle blik te onderwerpen.

Beide romans spelen zich af in het Nederlandse polderlandschap. Het landschap dat meer schrijvers als Gerbrand Bakker en Franca Treur inspireert tot het schrijven van mooie verhalen. Je kunt bijna spreken van polderromans als op zich staand genre. Een omgeving waar een bijna ouderwets soort Nederland achtergrond is voor verhalen over herkenbare Nederlandse families en waar de grotestadsproblemen ver weg lijken. Anne-Gine Goemans is in ieder geval een aanwinst voor ons polderlandschap met haar verhalen, heldere stijl en humor.

Stockholm-trilogie van Lapidus compleet

Naar catalogus
Naar catalogus

Over het derde deel van de Stockholm-trilogie van Lapidus kan ik erg kort zijn.
Wederom een ijzersterke en meedogenloze thriller na Snel geld en Bloedlink.
Wederom meerdere verhaallijnen die bij elkaar komen, waarbij een scheiding tussen boven- en onderwereld nauwelijks bestaat.
Wederom geen happy end want daar doet Lapidus niet aan. Integendeel, als je het boek dichtslaat is duidelijk wie de dans ontspringt en wie niet en dan blijkt dat we in een cynische wereld leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat het boek somber stemt. Daarvoor razen we te snel door crimineel Zweden en laat het boek je ademhappend achter. Lapidus is een meester, met zijn razendsnelle scènes, de beheersing van de plotlijnen en zijn gebruik van straattaal (fok de skotoe).
Kortom verplicht thrillervoer, actueel, spannend en ontluisterend. ****

Scandinavische tv-series, een update

Wij Nederlanders zijn dol op Scandinavische politieseries. De personages zijn niet zo zwart-wit als in Amerikaanse series en over het algemeen wat menselijker als in Britse series. Dat geldt zowel voor de politie als voor de criminelen en daar ligt de kracht van al die noordelijke series die onze kant opkomen.
Vaak zijn het verfilmingen van thrillers die hier ook populair zijn, zoals Martin Beck, Wallander, Irene Huss en Inspector Winter.
Een uitzondering is de formidabele serie The Killing I & II met Sarah Lund als vasthoudende inspecteur, dat speciaal voor de tv werd geschreven. In september van dit jaar wordt deel III in Denemarken uitgezonden, dus met een beetje mazzel kunnen we de dvd met kerst bekijken dankzij de Volkskrant die er als de kippen bij is als er een Scandinavische serie verschijnt.

Déze kerst zijn wij goed doorgekomen dankzij Those who kill en vooral dankzij The Bridge, twee series die niet gebaseerd zijn op boeken maar speciaal voor de tv bedacht en geproduceerd.

Naar catalogus
Naar catalogus

In Those who kill volgen we een speciale eenheid van de Deense politie die zich bezighoudt met seriemoordenaars.
Rechercheur Katrina Ries Jensen en forensisch psychiater en profiler Thomas Schaeffer jagen in vijf afleveringen van anderhalf uur op moordende psychopaten waarbij ze zelf niet ongeschonden blijven.

Mooi gefilmd en redelijk spannend maar je krijgt wel een beetje het idee dat je alles al ’s een keertje hebt gezien.

De seriemoordenaar is een blanke man tussen de 20 en 40 met een beroerde jeugd, charmant als het moet, verrekte slim en goedgeschoren. Daar heb je geen profiler meer voor nodig, dat kan iedere thrillerkijker je zo langzamerhand wel vertellen. Serie II is in de maak en hopelijk krijgt die wat meer dan tweeënhalve ster.

 

Intro van The Bridge.

De prachtige titelsong.

Naar catalogus
Naar catalogus


The Bridge
,
 een Zweeds-Deense productie, begint met een lijk midden op de brug die Denemarken met Zweden verbindt, waardoor de politie van beide landen gedwongen zijn om samen te werken. De Deense rechercheur Martin Rohde is eigenzinnig maar relaxed, de Zweedse Saga Norén is eigenzinnig en een control freak. Dat botst lekker, maar gaandeweg krijgen ze waardering voor elkaar. Norén lijkt behept met het syndroom van Asperger, al wordt er door collega’s hooguit gezegd dat ze wat apart is, maar dankzij haar scherpzinnigheid komen ze steeds dichter bij de moordenaar.

Dit is een serie om van te genieten, spannend, geweldige personages en een verhaal dat afstevent op een geweldige en gruwelijke climax. Bovendien valt er veel te grinniken, vooral in de confrontaties tussen Rohde en Norén.
Mochten ze ooit de boeken van Jussi Adler-Olsen verfilmen dan kun je alleen maar hopen dat het er zo uit ziet. Vijf sterren (*****).

Nog even een kleine nota bene. Door al die Scandinavische series is het extra leuk om acteurs tegen te komen die je uit andere series kent, vooral als ze in de ene serie een slechterik spelen en in de andere de goederik, al schreef ik al dat ze in het noorden veelal met grijstinten werken, dus een beetje goederik is ook een beetje een slechterik en andersom.

Elke dag weer fris op

Naar catalogus
Naar catalogus

Vanaf de voorkant van deze thriller kijkt een oog je indringend aan. Verder staat er geen informatie op de voorkant. Intrigerend. Net zo intrigerend als het gegeven in het boek.

Een vrouw wordt wakker in een vreemd bed naast een man die ze niet kent. Ze verkeert in de veronderstelling dat ze vreemd is gegaan en duikt de badkamer in om een doodschrik te krijgen als ze in de spiegel kijkt. De vrouw die ze ziet is veel ouder dan ze denkt te zijn.

Ben, de vreemde man in haar bed, vertelt dat ze 20 jaar geleden een ernstig ongeluk heeft gehad waarbij haar geheugen is aangetast en dat ze al 22 jaar getrouwd zijn. Elke morgen overkomt haar hetzelfde, wat haar volledig afhankelijk maakt van haar man.

Dat kan een oersaai boek opleveren maar schrijver S.J. Watson omzeilt dit handig door Christine langzaam te laten ontdekken wat er aan de hand is. Het blijkt dat ze contact heeft met een neuroloog zonder dat haar man hier iets van af weet.
VN’s Detective en Thrillergids geeft het boek 5 sterren, dat lijkt me wat veel, want echt razend spannend wordt het niet. Daarvoor is het gegeven van geheugenverlies in een thriller als een stuk kauwgom waar de smaak allang van af is. Wel beschrijft Watson geloofwaardig de psychologische kant van geheugenverlies, het onvoorstelbare gegeven van alleen in het heden te kunnen leven, zonder verleden, zonder toekomst. Dat intrigeert wel.

Voor ik het vergeet, het boek heet Voor ik slapen ga (ja, ik weet het, erg flauw:-).

De extra pondjes te lijf

weegschaalVaste prik in de bibliotheek: na de feestdagen is er een run op de dieetboeken. Na al dat binnenzitten, die kerstdiners, oliebollen en lekkere hapjes beginnen de kleren te knellen en het geweten te knagen. Afvallen zit niet voor niets in de top 3 van goede voornemens.

Heb je eenmaal besloten dat er pondjes moeten verdwijnen, dan is de volgende vraag: Hoe ga je dat aanpakken? Er zijn heel veel verschillende diëten, al dan niet met behulp van pilletjes of supplementen. Ga je het in je eentje proberen of met een coach of lotgenotengroepje? Doet de hele familie mee of lijd je in je eentje? Ga je meteen fanatiek buikspieroefeningen doen of koop je een abonnement bij de sportschool? Welke dieetgoeroe ga ja volgen: Sonja Bakker, Dr. Frank, Dr. Dukan of Dr. Atkins?

Wil je je een beetje oriënteren, dan kun je terecht in de bibliotheek. Over de meest bekende diëten zijn wel een of meerdere boeken te vinden. Kijk hiervoor in de rubriek Eten en drinken. In de bibliotheek van Heerenveen staan deze boeken op de eerste verdieping (neem de trap, dat kost meteen al wat calorieën) en op dit moment staan ze uitgestald op een displaymeubel.

Voor wie getroost en/of geïnspireerd wil worden door andere gewichtstobbers zijn hier een paar lijstjes:

 Ik wil die kilo's kwijtVijf persoonlijke verhalen


Vijf romans, ter afleiding en bemoediging

  • Door dik en dunDoor dik en dun – Lucy Diamond
    Feelgoodie over drie Britse vrouwen met gewichtsproblemen die elkaar leren kennen bij het afslankprogramma FatBusters en vriendschap sluiten.
  • Het verhaal van een vrouw – Lori Lansens
    Mary, een vrouw met obesitas, overdenkt haar leven op de vooravond van haar 25-jarig huwelijksfeest wanneer haar man niet komt opdagen.
  • Geheime liefde – Suzanne Peters
    Liefdesroman waarin twintiger Karen verliefd wordt op een collega. Omdat ze zich schaamt voor zijn overgewicht wil ze de relatie geheimhouden.
  • Mijn maat is vol! van XL naar S: dieetroman – Michèle van Rees
    Reza, werkzaam als receptioniste bij een bedrijf dat dieetproducten verkoopt, houdt een dagboek bij om uit te vinden waarom ze steeds van die vreetbuien heeft.
  • Door dik en dun – Danielle Steel
    Victoria, een dikke, jonge vrouw, voelt zich minderwaardig aan haar ouders en jongere slanke zus.


IsabelleTot slot: vijf films waarin overgewicht een rol speelt

 (bron van deze titels: M3: Meer met media)

In Glijvlucht met Anne-Gine Goemans

Naar catalogus
Naar catalogus

Iedereen in Glijvlucht, dat is wat je Anne-Gine Goemans toewenst. Haar tweede roman, na Ziekzoekers, is een heerlijk boek dat je, zoals Peter Buwalda op de achterkant van het boek schrijft, met heimwee achterlaat. Heimwee naar die merkwaardige wereld in een Hollandse polder waar de geschiedenis van de drooglegging ten onder gaat aan het lawaai van dalende vliegtuigen.

Gieles is 14 jaar en woont met zijn vader en oom in een huis vlakbij een landingsbaan van Schiphol. Zijn vader moet ervoor zorgen dat vogels, vossen en alle andere dieren de banen vrijlaten om ongelukken te voorkomen.

De moeder van Gieles zit in Afrika goed te doen en hij mist haar. Maar Gieles heeft een plan. Hij probeert twee ganzen zover te dresseren dat ze op commando de landingsbaan van het vliegveld onveilig maken, zodat hij na het wegjagen van de ganzen als held door het leven kan gaan. Niet dat hij zonodig held wil zijn, maar zijn grote voorbeeld is Kapitein Sully die een vliegtuig een noodlanding liet maken in de Hudson en daarmee alle inzittenden het leven redde. Iedereen wil in de buurt van Kapitein Sully zijn en dat is precies wat Gieles denkt te bereiken. Eenmaal een held, zal zijn moeder niet meer naar Afrika afreizen.

Voor het zover is maken we kennis met prachtige personages. Vader Willem, zwijgzaam en lijdend onder de afwezigheid van zijn vrouw. Oom Fred die de moederrol op zich heeft genomen. Meike, chatvriendin van Gieles, die van huis is weggelopen en bij het gezin intrekt. Super Waling, een voormalige leraar met een gigantische omvang, die bezig is de geschiedenis van de drooglegging van de polder vast te leggen, met wie Gieles een onverwachte en hartverwarmende vriendschap sluit. Dolly, een gefrustreerde kapster die het liefst het vliegtuiggeweld zo snel mogelijk achter zich laat. Toon, vreselijke vriend van Gieles, die zijn dag doorbrengt met het uitknijpen van puistjes.

Gieles is verliefd op Meike en weet zich geen raad met zijn gevoelens en de bijbehorende fysieke manifestaties. Ondertussen schrijft hij een brief naar een beroemde Franse ganzentemmer voor advies. De brief schrijft hij in het Frans maar is voor ons vertaald in Nederlands, al lijkt daar een online-vertaalprogramma voor te zijn gebruikt, wat de brief een hilarisch karakter geeft. In het verhaal is het relaas van Ide en Sophia, voorouders van Super Waling, opgenomen. Een geschiedenis die je doet verlangen naar een volledige roman van Goemans over de drooglegging.

Kortom, een absolute aanrader deze grappige, ontroerende en hartverwarmende roman die Anne-Gine Goemans het literaire firmament inschiet.

Om helemaal vrolijk van te worden. Glijvlucht heeft een heuse themesong gemaakt door The Hype:

The Return of Sherlock Holmes

Sherlock Holmes, geniaal speurder en cocaïnegebruiker is terug, al kun je je afvragen of hij ooit weg is geweest in de 125  jaar na zijn eerste verschijning.

Naar catalogus
Jeremy Brett


Jeremy Brett

In de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw speelde Jeremy Brett 41 keer de geniale speurder Sherlock Holmes.
Met zijn scherpe trekken en zijn natuurlijke arrogantie was Brett een geweldige vertolker van Sherlock. Het gebruik van stimulerende middelen door Sherlock speelde in de serie een rol en dat was opmerkelijk.

In veel verfilmingen is dat vanwege de heersende moraal weggelaten. In de 19e eeuw was opiumschuiven of het jezelf toedienen van een oplossing met 7% cocaïne nog volledig legaal. De serie werd geroemd als meest authentieke verfilming van de verhalen van Arthur Conan Doyle. Jeremy Brett is van alle Sherlocks mij het meest dierbaar

Naar catalogus
Robert Downey jr.


Robert Downey jr.

Om authenticiteit maakt Guy Ritchie zich in zijn films niet al te druk. De turbo-knop staat aan en met Robert Downey jr. als licht nuffige en pompeuze Holmes valt er veel te lachen.

De tweede Holmes-film van Ritchie draait in de bioscopen en is een aanrader. De actiescènes die met een high-speed camera zijn opgenomen, de korte flitsen waarin Holmes ziet hoe een op handen zijnd gevecht zal verlopen zijn een lust om te zien.

Ritchie’s Londen ziet eruit zoals het Victoriaanse Londen eruit moet hebben gezien. Een stad die zo hard walmt dat je bijna de bedorven geuren van de Theems ruikt.
De eerste verfilming is uiteraard te leen in de bieb en het zal niet lang duren voordat A Game of Shadows in de collectie zit, maar een film als deze verdient een groot scherm en dito geluid.

Naar catalogus
Sherlock met iPhone


Martin Freeman

Martin Freeman speelt in deze tv-serie Dr. Watson en is daarmee de leukste Watson uit de geschiedenis. Freeman kennen we van The Office en A Hitchthiker’s guide to the Galaxy.
Binnenkort is hij te bewonderen als Bilbo, de Hobbit die Gollum de ring ontworstelt waar we uiteindelijk In de ban van de ring aan te danken hebben. Maar we dwalen af.

In de serie Sherlock is de handeling verplaatst naar het hedendaagse Londen. Sherlock lost misdaden op met mobiel en internet, maar zijn scherpzinnigheid is intact. Voor Holmes geen Wikipedia. Wel wordt zijn nicotineverslaving met nicotinepleisters bezworen en is hij daarmee misschien de meest brave Holmes uit de geschiedenis.

Naar catalogus
Een nieuw mysterie van Sherlock Holmes

Een authentieke Holmes

Om de terugkeer van Sherlock Holmes compleet te maken is daar Het Huis van Zijde en de eigenlijke reden om over Holmes te bloggen.

Schrijver Anthony Horowitz is vooral bekend van zijn jeugdboeken en scenario’s voor bijv. Midsomer Murders. Met toestemming van de erven Conan Doyle heeft Horowitz een allerlaatste avontuur geschreven.

Ik kan er lang en breed over schrijven maar dat heeft hij briljant gedaan. Alles klopt aan het verhaal, de toon, de sfeer, de personages en de reden waarom Dr. Watson dit verhaal pas vele jaren later wilde laten publiceren.

In Het Huis van Zijde draait het om een misdaad zo vreselijk dat het het daglicht niet kan velen. Opmerkelijk is dat Sherlocks aartsvijand Professor Moriarty de speurder op weg helpt, uit oprechte afkeer van de misdaad en de mensen die erachter zitten.

Horowitz schrijft zo soepel, de sfeer is dermate authentiek (is dat woord weer) en het plot zit zo goed in elkaar dat de terugkeer van Sherlock Holmes een prachtige glans krijgt. Vijf sterren *****