Maandelijks archief: april 2012

Reactie van Helen Fitzgerald

Dat krijg je ervan als je iemand licht chaotisch noemt:

Lees het na in ons blog over haar.

Boekenkunst uit Harlingen

Naar aanleiding van de blogpost ‘Verniel eens een boek‘ ontvingen we een reactie van de heer Arend van Dam uit Harlingen. Hij vertelde  al heel wat oude boeken een nieuwe bestemming te hebben gegeven en  stuurde deze foto als voorbeeld:

Theeservies van oude boeken
Theeservies van oude boeken

Wie ook creaties heeft die van of met boeken zijn gemaakt, kan ons blij maken met een of meer foto’s. Stuur ze naar obheerenveen@bsfr.nl en we plaatsen ze op ons blog. Wie weet hebben we binnenkort voldoende materiaal voor een leuke tentoonstelling in de bibliotheek!

Tip vd Mnd – Helen Fitzgerald

Naar catalogus
Naar catalogus

Helen Fitzgerald is geboren in Australië maar woont al jaren in Schotland, het decor van haar thrillers.
In haar ouderlijk huis was het waarschijnlijk een drukke boel. Ze is het op één na jongste kind in een rij van 13 kinderen. In zo’n huishouden moet het chaos zijn geweest denk je dan en dat heeft zeker invloed gehad op haar hoofdpersonages. Als er iets is wat ze gemeen hebben dan is het dat ze last hebben van een lichte chaos in het hoofd. Dat maakt ze al snel sympathiek, want wie heeft daar niet last van zo nu en dan?

De thrillers van Fitzgerald worden wel vergelijken met die van Nicci French. Psychologische thrillers geschreven met een vlotte pen, met overtuigende hoofdpersonen en een beklemmende spanning. Thrillers waarin meestal vrouwen het slachtoffer worden van geweld.

De verschillen zijn echter interessanter. Helen Fitzgerald doopt haar vlijmscherpe pen in een inktpot vol zwarte humor. Zo krijgt Catriona in Ex de slappe lach als ze haar vermoorde ex-vriend moet identificeren. Zijn afgesneden penis is het enige dat op de ontleedtafel in het mortuarium ligt.

Fitzgerald speelt met de regels van het thrillergenre. Het plot lijkt ondergeschikt aan de psychologische onderbouwing van haar karakters. Tegelijk doe je haar daarmee tekort omdat ze geweldige plotwendingen in die inktpot heeft. Zo lijkt het soms dat ze aan het begin van het boek de clou al weggeeft om met een geweldige draai je aannames om zeep te helpen.

Fitzgeralds boeken worden wel chicklit thrillers genoemd, maar daar doe je haar mee tekort. Chicklit-romans zijn boeken met een roze randje. Als er al een randje aan haar boeken zit dan is het donker paars en is het randje gekarteld en de binnenkant bruist van het leven. Boeken voor stoere meiden en echte kerels.

Marieke en Inge over De laatste bekentenis, omdat ze zo leuk zijn:

De geest van het spel


Wereldkampioen is Jan Timman nooit geworden. Als enige Nederlander bestijgt Max Euwe in 1939 de hoogste schaaktrede. Toch wordt Timman algemeen gezien als de grootste Nederlandse schaker ooit. De Russen Karpov en Kasparov waren een klasse apart, maar Timman werd beschouwd als ‘ The Best of the West’ en behoorde twintig jaar lang tot de absolute wereldtop.

In de biografie ‘De geest van het spel’ van John Kuipers wordt de unieke carriere van Jan Timman op meeslepende wijze beschreven. Het boek is ook een hommage aan de schaker, die bekend staat als een bon-vivant en met volle teugen van het leven geniet.

Na het stedelijk gymnasium van Amsterdam laat de jonge Timman de collegebanken links liggen en kiest voor een carrière als profschaker. Aanvankelijk reist hij met boezemvriend Hans Böhm in een busje door Europa om aan (snel)schaaktoernooitjes deel te nemen.
De ster van de jonge Amsterdamse grootmeester rijst snel en hij wordt door collega schakers geroemd om zijn openingsrepertoire, zijn strategisch inzicht en zijn eindspeltechniek. Over de hele wereld speelt hij invitatietoernooien, interzone toernooien en kandidatenmatches.
Hoogtepunt vormt de WK match van 1993 tegen Anatoli Karpov, die deels in Nederland en deels in Indonesië wordt gespeeld. Tot dat moment heeft hij zijn eeuwige rivaal 8 keer verslagen tegenover 28 nederlagen. Waar iedereen op hoopt lukt uiteindelijk niet. Timman wordt –definitief- geen wereldkampioen.

John Kuipers geeft in ‘De geest van het spel’ ook een mooi tijdsbeeld van de ‘60- er ‘70-er jaren van de vorige eeuw, waarbij de maatschappij aan grote veranderingen onderhevig was.
Timman is volgens de schrijver één van de laatste vertegenwoordigers van een generatie schaakromantici, waartoe ook Hein Donner behoorde.
Met de hedendaagse schaaktalenten heeft Timman volgens de schrijver weinig gemeen. Ze roken niet en houden evenmin van een goed glas. Met afgetrainde sportschoollichamen verschijnen ze aan het bord. Tijdens een toernooi een boom opzetten over de schrijver Dostojevski aan de bar van het hotel is er ook niet bij. Ze zitten op de hotelkamer achter hun laptop. De computer markeert misschien wel de overgang van schaken als levenhouding en schaken als professie.

John Kuipers maakt in de biografie veelvuldig gebruik van opmerkelijke citaten van grootmeesters. Ze zijn een welkome afwisseling op de vaak overvolle bladspiegel.

“ Ik trof in die jaren Hein Donner eens in de wandelgangenvan het IBM-toernooi. Hij liep daar met een sigaret, hield halt, nam nog een laatste trek en trapte toen zijn sigaret uit op het tapijt. Hij keek me daarbij veelbetekend aan. Dat vond ik heel goed, dat trok me heel erg aan. Ik stond stil, keek naar Donner en dacht: ja het is goed om beroepsschaker te zijn, dan doe je zulke dingen. Andere mensen doen dat niet”.

“Het is niet ongewoon dat schakersvrouwen tegen het einde van het toernooi in dure kledingzaken vertoeven: voorbereidingen worden getroffen om het prijzengeld in mode om te zetten“.

“Het liefst zou ik sterven als een gloeilamp, op respectabele leeftijd”.
(Jan Timman)

In het radioprogramma ‘Brands met boeken’ wordt de biografie uitgebreid besproken.
Naast de presentator zitten Jan Timman, Hans Böhm en de auteur van het boek aan tafel.

Watervrees tijdens een verdrinking

Boekenweek 2012.
De ‘mooie jonge oppergod der Vlaamse letteren’, Herman Brusselmans, geeft een lezing in Leek. De oude Mulo, een uit houten palen opgetrokken schuur, is de sfeervolle locatie voor de literaire bijeenkomst, waar ongeveer zestig belangstellenden op af komen.
De Vlaamse schrijver wordt geïnterviewd, beantwoordt vragen uit het publiek en leest enkele verhalen en gedichten voor. Hoofdmoot van de lezing vormt zijn pas verschenen boek ‘Watervrees tijdens een verdrinking’. De liefdesroman gaat over de verbroken relatie met zijn vrouw ‘Phoebi’, die na bijna twintig jaar de benen neemt. Ze kan niet meer mèt maar eigenlijk ook niet zonder de schrijver leven. Op een dag in mei komt het hoge woord eruit. Beklemd in de huidige situatie en verliefd op een ‘Harleyjongen met een tattoo’ besluit ze haar intrek te nemen in een flatje in de Belgradostraat in Gent, op loopafstand van de schrijver.
“Het is merkwaardig hoe de liefde die deze vrouw ooit voor mij gevoeld heeft, en met graagte beleefd en uitgeschreeuwd ten overstaan van de hele wereld, verschrompeld is, gekrompen, in elkaar gezakt, uitgehold, zeg maar gewoon verdwenen”. De schrijver zit niet alleen maar bij de pakken neer, maar gaat zo nu en dan ‘op café’ op zoek naar een nieuwe droomvrouw. Deze moet wel aan allerlei voorwaarden voldoen zoals: roken, in het bezit zijn van een rijbewijs om hem naar literaire optredens te vervoeren en een biefstuk kunnen bakken. Graag zou de Vlaamse schrijver Carice van Houten tot de zijne maken, maar deze heeft na zes weken nog niet gereageerd op zijn email.
Voortdurend vraagt Brusselmans zich af hoe Jan Wolkers, Louis Paul Boon en Haruki Murakami in zijn positie zouden reageren.

Met ‘Watervrees tijdens een verdrinking’ heeft Brusselmans op beklemmende wijze de teloorgang van de liefde van z’n leven beschreven. De –grotendeels- autobiografische roman staat boordevol oneliners, sterke dialogen en briljant geouwehoer. Maar de hoofdzaak is toch wat te doen als de vrouw die je bestaan bepaalt de deur uit loopt. Zal ze ooit nog terugkeren?
Na lezing van het boek galmen de laatste pagina’s nog een poosje na, als jankende wolven in de nacht die worden verscheurd door angst, eenzaamheid en liefdesverdriet.

Als begin twintiger was maakte ik voor het eerst kennis met het werk van Herman Brusselmans. Nu, ruim vijfentwintig jaar later, lees ik zijn boeken opnieuw met veel plezier. Oude liefde roest niet.

250e

In dit blog geen meningen over Scandinavische thrillers, geen breitips, boekvernielingen of ontboezemingen of handige internettools. Nee, dit blog is er enkel en alleen om te vieren dat dit het 250e blogbericht is op SuderBlog.

U gefeliciteerd en bedankt voor uw voortdurende belangstelling en wij ook gefeliciteerd.

Twist and turn

Naar catalogus
Naar catalogus

Stephen King verzucht op de voorkant waarom hij Linwood Barclay niet eerder heeft ontdekt. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Kijk niet weg is een perfecte en goed geschreven thriller die je tot de laatste pagina’s in de greep houdt.

Journalist David Harwood probeert zijn vrouw wat op te vrolijken met een bezoekje aan een pretpark.  Daar vrolijk je mij niet mee op, maar David hoopt dat het zijn vrouw goed zal doen, omdat ze de laatste weken gedeprimeerd rondloopt.
Eenmaal in het pretpark verdwijnt hun zoontje van vier, die vrij snel weer boven water komt. Dan blijkt zijn vrouw onvindbaar. In het thrillergenre ben je als man zwaar verdacht als je vrouw verdwijnt. Harwood denkt een goed verhaal te hebben maar dat verkruimeld als oude cake. Net als Harwood denk je voortdurend wat is er in vredesnaam aan de hand?

Meer vertellen is de pret bederven, maar het is goed om te weten dat Barclay in Kijk niet weg een achtbaan aanzet waar verraderlijke bochten en enorme loopings je aardig heen en weer doen schudden in je leesstoel. Twist and turn.

Verniel eens een boek!

Wild Flowers, door Su Blackwell

Nu iedereen zijn boekenkast opruimt en in plaats van papieren boeken een e-reader aanschaft, wordt het tijd een andere bestemming te zoeken voor al dat overtollige papier 😉  Zonder gekheid, er zijn altijd boeken die overbodig zijn en die zelfs in de kringloopwinkel geen kopers trekken. Bovendien schaffen bibliotheken net zoveel boeken af als aan, anders is hun huisvesting al gauw te krap. Er is dus voldoende materiaal voorhanden voor wie zich creatief wil uitleven en niemand hoeft zich schuldig te voelen als er een paar boeken opgeofferd worden voor de kunst.

Op internet circuleren veel afbeeldingen van prachtige boekenkunst. Een aantal daarvan zijn verzameld op dit Pinterestprikbord.

Klik op de afbeelding voor boekenkunst

 

Bekende boekenkunstenaars zijn bijvoorbeeld Brian Dettmer en Su Blackwell.
Maar het hoeft niet zo ingewikkeld te zijn. Deze boekenegels kunnen zelfs door kinderhanden gemaakt worden:

Egels

Zijn er onder de lezers van dit blog creatievelingen die ook wel eens een eigen of afgeschreven bibliotheekboek omgevormd hebben tot een kunstwerk(je), of die boeken hebben gebruikt om er gebruiksvoorwerpen van te maken? Of zijn er die naar aanleiding van deze voorbeelden geïnspireerd zijn geraakt en meteen mes en schaar pakken? Laat ons het resultaat zien! We plaatsen de foto’s graag op ons Suderblog en wie meerdere kunstwerken heeft kan ook een afspraak maken om ze te komen exposeren. Misschien met een demonstratie? We stellen graag onze overtollige boeken beschikbaar..

Reageren? Dat kan onder dit blogbericht of via mail.

 

Brian Dettmer beantwoordt vragen over zijn werk:

Noorse karma

Naar catalogus
Naar catalogus

De Noorse Kurt Wallander staat er in rode letters op de omslag. Uitgevers van Scandinavische thrillers mogen zoiets graag op de omslag zetten (er zijn ook meerdere schrijvers die De nieuwe Stieg Larsson worden genoemd).
Laat ze daar toch mee ophouden. Het enige wat Kurt Wallander met Ole Vik gemeen heeft, is een hond. Die van Wallander heet Jusse, die van Vik heet Birk.

Jaeger heeft vijf thrillers op zijn naam staan. Karma is het eerste boek van Jaeger dat in het Nederlands vertaald is.
In Karma ontrolt zich een plot met angstige asielzoekers, veel slachtoffers, Serviërs (die nooit deugen in Scandinavische thrillers) en de overbekende middelbare speurder. Het plot is mooi opgezet en verdient de nodige sterren, maar aan de uitvoering mankeert het nodige.

Jaeger is namelijk geen groot schrijver. Zo nu en dan heb je het idee dat je De Kameleon jaagt op boeven zit te lezen. Er wordt veel gezucht en geknikt. Diepe stemgeluiden schallen, iemand klinkt helder én optimistisch voor de telefoon. Er wordt gebulderd van het lachen (dat gebeurde veel in de jaren 50 van de vorige eeuw, weet ik) en zo zijn er nog veel meer onnodige toevoegingen en typeringen. Dat zorgt ervoor dat de personages weinig diepgang meekrijgen en je na 500 pagina’s niet meer weet van de Noorse Kurt Wallander dan dat hij Ole Vik heet en regelmatig inwendig vloekt. Uiteindelijk wen je aan de schrijfstijl en is Karma door het plot een redelijk spannende thriller. Voor liefhebbers van Scandinavische thrillers.

The Hunger Games & The Hungry Games

The Hunger Games draait in de bioscoop en al ken je de boeken van Suzanne Collins niet, de verfilming is een aanrader. Jennifer Lawrence is een prachtige Katniss. De film is retespannend en ziet er prachtig uit, de bewoners van The Capitol spatten van het doek met hun uitbundige kleren en make-up. Kortom, verplicht kijken in de bioscoop en niet downloaden.

Hank Green, de nog drukkere broer van John Green, heeft ter ere van de film zijn eigen The Hungry Games in het leven geroepen. Hij en zijn vriend bakken koekjes met vulling. De ene helft heeft lekkere vulling, de andere koekjes zijn gevuld met augurken, mosterd e.d. Als je het spel The Hungry Hippo’s wint krijg je een good cookie, verlies je, dan ligt er een bad cookie voor je klaar. Flauw, zeker, maar ook weer hilarisch vanwege de meligheid.