Tip vd Mnd : Deon Meyer

Eerdere pogingen om een van ’s werelds meest geroemde thrillerschrijvers aan de man te krijgen mislukten (uitgever failliet). Uitgeverij Bruna geeft Deon Meyer een nieuwe kans in Nederland en geeft De Artemis Affaire opnieuw uit voor een zacht prijsje en ter kennismaking, ditmaal onder de titel Duivelspiek.

Tegelijk verschijnt 13 Uur. Het tweede boek waarin Bennie Griessel een hoofdrol speelt. Daarmee krijgt Meyer de aandacht die hij verdient omdat naast spanning, groot psychologisch inzicht en een “lekkere” politieman, de schrijver ruim baan geeft voor het land Zuid-Afrika. En dan niet het Zuid-Afrika van de toeristische plaatjes, maar het land dat gebukt gaat onder een groot aantal HIV-geïnfecteerden, verkrachtingen en moorden.

Naar catalogus
Naar catalogus

Bennie Griessel, Zuid-Afrikaanse inspecteur en alcoholist, is een schepping van Deon Meyer. Griessel speelde al een kleine rol in een eerdere thriller, maar met Duivelspiek treedt hij luid en duidelijk op de voorgrond. Griessel heeft alles in zich om net zo populair als zijn Scandinavische tegenhangers te worden.

In de op stapel staande verfilmingen kruipt Sean Bean in de huid van deze intuïtieve speurder, een mooie keus. Bovendien is het prettig voor Sean Bean dat hij, na zijn rollen als Boromir in The Lord of the Rings en Ned Stark in The Game of Thrones, nu ’s het einde van een film haalt.

In Duivelspiek laat Meyer zien wat hij in zijn mars heeft. Het verhaal volgt drie hoofdpersonen in wisselend perspectief, waarbij je op een pagina soms per alinea naar een ander personage glijdt. Daar zou je tureluurs van kunnen worden, maar hier toont Meyer zijn meesterhand. De wisselingen geven het verhaal, waar Meyer eigenlijk ruim de tijd voor neemt, een dwingend ritme waardoor je het boek moeilijk weg kunt leggen.

Belangrijk thema in het boek is wraak. Tobela, een voormalig huurmoordenaar getraind in de Sovjet Unie en hoofdpersonage in een eerdere thriller, wreekt de moord op zijn aangenomen zoon en de daarop volgende rechtbank-farce door het recht in eigen hand te nemen. Griessel gaat op jacht naar hem om zelf aan de verkeerde kant van de wet te komen in een onthutsende ontknoping.

Na Duivelspiek rest je niets anders dan 13 Uur om daarna te wachten op het derde deel rond Griessel, 7 Dae in het Zuid-Afrikaans.
Hieronder de interactieve trailer, in het Zuid-Afrikaans, maar goed te volgen voor ons Nederlanders. Je hebt zelf het lot in handen van de politieagent. Je kunt hem doodschieten of je kunt verder in de zaak duiken (voor 16+):

Hoe doen ze dat toch?

Soms lees je boeken die zo goed geschreven zijn, dat ze meteen onder je huid gaan zitten. En tussen je oren. En daar blijven ze. Omdat ze indruk op je maken. Heerlijk vind ik dat. Maar vooral ontzettend knap. Hoe doen die auteurs dat toch?

Ik bleek de afgelopen weken weer een aantal pareltjes uitgezocht te hebben. Heel verschillende soorten verhalen, maar stuk voor stuk te mooi om voor mezelf te houden. Nu we een lekker lang Pinksterweekend voor de boeg hebben lijkt me dat de perfecte gelegenheid deze juweeltjes met u te delen. Want vrije tijd, de zon die schijnt en een fijn boek, dat is nu eenmaal de ideale combinatie!

Om te beginnen Onuitwisbaar van Kristen Heitzmann. 
Een fantastisch geschreven verhaal, dat je bijna niet aan de kant kunt leggen. Het bijzondere verhaal van de hoofdpersonages wordt steeds onderbroken door de bizarre gedachtenspinsels van een persoon die angstvallig geheim blijft. Iedere keer als er weer zo’n creepy tekst voorbij gekomen is, krijg je de neiging tegen die persoon te gaan roepen dat hij op moet houden! Wat een figuur!
Dit boek weet precies te omschrijven wat voor gevolgen een trauma kunnen hebben. De titel is perfect gekozen, het heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Oorlogsboeken hebben op mij altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad. Telkens als er weer iets nieuws verscheen moest ik het gewoon lezen. Het leuke van mijn werk in de bieb is dat je zo heerlijk met klanten in gesprek kunt raken over boeken die indruk op je maken. Daar komen soms echt gouden tips uit voort!
Eén van die tips was Parnassia van Josha Zwaan. Een bijzondere kijk op wat de oorlog doet met een Joods kind dat gered wordt, maar daarvoor haar afkomst moet vergeten.

Tenslotte De Blauwe Kamer van Susan Henderson.
Een schitterend boek, ondanks het intrieste onderwerp. Je kunt en wilt je eigenlijk geen voorstelling maken van de enorme impact die een depressie kan hebben op een gezinsleven. Dit boek verteld het aangrijpende verhaal van de achtjarige Tillie, die ondanks alles, onvoorwaardelijk van haar moeder houdt.

Voor elk wat wils, ik hoop dat u er net zo van geniet als ik gedaan heb! Fijne Pinksterdagen!

De catalogus wordt steeds wijzer

bicatWise

De afgelopen dagen is er achter de schermen druk gewerkt aan de vervanging van het uitleen- en catalogussysteem van de Friese bibliotheken. Bicat is bicatWise geworden, en hoewel er bij de zelfservicebalies niets van te merken is, maakt dat Wise wel degelijk verschil.
Tot maandag wordt er nog druk gesleuteld aan de catalogustoegang via de website, maar via deze link is hij alvast toegankelijk.

Voor onze klanten zijn het vooral de catalogus en Mijn menu die nu meer mogelijkheden bieden. Hier volgt een overzichtje van handige functies, die overigens voor een deel al bestonden – hoewel soms onder een andere naam en op een andere plek.

Om te beginnen: Mijn menu

Inloggen gaat op de bekende manier: gebruikersnaam (nummer van de pas) en pincode (geboortedag en -maand). Even een tip: dat lange nummer kun je vervangen door een zelfgekozen gebruikersnaam die veel makkelijker te onthouden is.

  • Aanwinstenmail
    Onder de onduidelijke naam ‘Attenderingsservice’ bestond deze mogelijkheid om op de hoogte gehouden te worden van nieuwe aanwinsten al. Maak een keuze uit een of meer interessegebieden en de nieuwe boeken of dvd’s in deze rubrieken komen elke twee weken in de mailbox.
  • Mijn verlanglijst
    De titels uit de aanwinstenmail kunnen met één druk op de knop toegevoegd worden aan je verlanglijstje. Dit kan natuurlijk ook rechtstreeks vanuit de catalogus. Dat verlanglijstje,  een handig overzicht van titels die je wilt lenen maar waar je nog even niet aan toekomt,  ziet er tegenwoordig heel gelikt uit, een heel verschil met de vorige versie!
  • iDeal transacties
    Eindelijk! Het is nu mogelijk om betalingen via iDeal te doen. Ideaal als online verlengen en reserveren niet mogelijk zijn vanwege teveel openstaande betalingen..

 

De catalogus

Er valt veel te ontdekken in de catalogus. Bij veel titels zijn lezersrecensies te vinden en het is ook mogelijk die zelf te schrijven. Is dat teveel gedoe, dan kun je ook gewoon een aantal sterren toekennen. Een titel kun je toevoegen aan je verlanglijst of – uiteraard- meteen reserveren. Ook is het mogelijk al dan niet openbare lijstjes maken, bijvoorbeeld over een bepaald thema of aanraders van een bepaalde auteur. Natuurlijk ontbreken de ‘lezers leenden ook’-tips niet.
Er staat zelfs een QR-code bij elke titel. Handig voor smartphonebezitters.

Titelscherm in de catalogus

Problemen met de nieuwe catalogus, of nog meer tips? Laat het ons weten!

Magnus van Arjen Lubach

Naar catalogus
Naar catalogus

Arjen Lubach is met Magnus de publieksfavoriet van De Dioraphte Jongeren literatuurprijs geworden. De keuze van de jury viel op Skippy en Glijvlucht. Daar past Magnus prachtig tussen.

Magnus is het verhaal van Merlijn Kaiser, twintiger, epilepticus en toneelschrijver. Hij is net verlaten door zijn vriendin Caro en flink de weg kwijt. Als blijkt dat iemand in Zweden zijn creditkaart gebruikt, gaat hij op onderzoek uit en doorbreekt zo zijn apathische stemming.
Wat volgt is een melancholische, maar ook spannende en grappige, zoektocht naar zijn creditkaart, maar vooral naar zichzelf en de liefde.

Lubach moet wel houden van Merlijn of in ieder geval een groot mededogen hebben met hem. Tijdens het lezen word je zelf een beetje die toneelschrijver met zijn toevallen en dat is de verdienste van Lubach. Hij schrijft helder, mooi en toegankelijk. Onder andere over de liefde en daarvan kun je zeggen dat, mits goed uitgevoerd, ieder mens daar op zijn tijd behoefte aan heeft.

Het stuk waarin Merlijn beneveld de ronde trap van Pacific Parc in Amsterdam opstommeld, was voor mij een feest om te lezen. Dat is mij namelijk ook wel ’s overkomen. Dat maakt de identificatie met de hoofdpersoon nog gemakkelijker. Maar misschien moet ik dat wel helemaal niet vertellen in het openbaar.

Maurice Sendak is naar de overkant

Maurice Sendak, van zijn website
Maurice Sendak

Als je wat ouder wordt, is een bezoekje aan de kapper een moment om gedwongen stil te staan bij de veranderingen die je langzaam ondergaat.
Veranderingen die niet altijd even gewenst zijn.

Zo zat ik een aantal jaren geleden nietsvermoedend bij mijn kapper toen de vraag kwam:
“Zal ik uw oorharen ook even bijscheren?”.
“Oorharen, wat krijgen we nou?”, dacht ik nog, maar ik gaf gelaten toestemming. Een paar jaar later wordt dit niet meer gevraagd, maar als vanzelfsprekend meegenomen.

Vanmorgen kwam daar de vraag bij of ze m’n wenkbrauwen mocht doen, want die waren te lang. Vond ze. “Van m’n wenkbrauwen blijf je af”, dacht ik, maar ze stond al met de schaar vlakbij m’n linkeroog dus leek het me beter om “Is goed” te zeggen.

Op m’n weg naar buiten zag ik in een krant op de leestafel het bericht staan dat Maurice Sendak is overleden. Als ik dat had geweten had ik al mijn oorharen en wenkbrauwenharen intact gelaten om er meer uit te zien als een Maximonster. Groot, harig, maar volstrekt ongevaarlijk.
In Max en de Maximonsters vaart Max naar de overkant waar de Maximonsters wonen. Het boek hoort in iedere boekenkast van ouders met kinderen daar zal iedereen het mee eens zijn. Daarom hoop ik voor Maurice Sendak dat hij aan de overkant een aantal van zijn Maximonsters tegenkomt.

Zie ook een eerder blog n.a.v. de film Where the wild things are.

Tv-series: Peter Boyd en Irene Huss

De Engelse en Zweedse rechercheur hebben weinig met elkaar gemeen. Peter Boyd is in Waking the Dead leider van het team dat zich bezighoudt met cold-cases. Irene Huss is  de slimste rechercheur van haar team dat zich bezighoudt met de hedendaagse misdaad in Göteborg. Enige overeenkomst is dat het tamelijk ongezond is om al te dicht in hun omgeving te verblijven.

Naar catalogus
Naar catalogus

Met het negende seizoen komt er een eind aan de carrière van Peter Boyd, een geweldige rol van de voortreffelijke Trevor Eve. Onder Boyd zijn vanaf het jaar 2000 oude zaken opgelost op een tamelijk onconventionele manier. Boyd kleurt niet binnen de lijntjes en dat is ook de reden dat hij er, onder druk van bovenaf, de brui aangeeft.
Maar eerst liggen er nog vijf oude misdaden op hem te wachten. Je vraagt je af of die misdaden en slachtoffers niet beter begraven hadden kunnen blijven. Tijdens het onderzoek vallen er regelmatig nieuwe doden.
Die slachtoffers vallen er ook in zijn eigen team dat in de loop van 9 seizoenen regelmatig van vers bloed is voorzien. Van hen is forensisch pathologe Eve Lockhart gespeeld door Tara Fitzgerald de meest opvallende. Fitzgerald speelt de precisieuze pathologe op mortuariumtemperatuur. Een rol die ver staat van haar “normale” rollen waarin ze vaak een romantisch karakter speelt.
Rode draad in de serie is de geschiedenis van zijn zoon die spoorloos is verdwenen. Die verdwijning zorgt voor de verbetenheid waarmee Boyd te werk gaat. Een verbetenheid die regelmatig voor woedeuitbarstingen zorgt. Die momenten en de duistere moorden en dito verhalen zullen we moeten missen nu Boyd met pensioen gaat.

Naar catalogus
Naar catalogus

In het tweede seizoen van Irene Huss is er weinig veranderd t.o.v. het eerste seizoen. Grote kracht van de serie is hoofdrolspeelster Angela Kovács. Ze maakt van Irene Huss een ijzersterke en intuïtieve rechercheur, die tegelijk onzeker kan zijn over haar rol als vrouw en moeder.

Net als in het eerste seizoen sluipt de misdaad haar eigen omgeving binnen en het hele gezin wordt om de beurt betrokken bij de misdaden die ze onderzoekt. Dat maakt het zo nu en dan wel een beetje ongeloofwaardig. Ieder verstandig mens was allang van baan veranderd als de ene keer je dochter wordt gekidnapt en de andere keer je man in elkaar geslagen wordt. Je vraagt je ook af waarom ze vaak in haar eentje erop uit gaat. Een ezel stoot zich in het algemeen geen tweemaal aan dezelfde steen, maar die uitdrukking kennen ze niet in Göteborg.

Toch is het een serie om met plezier naar te kijken, mooi gefilmd en leuke bijrollen. En als Huss weer ’s hardlopend de achtervolging inzet, ben je al snel geneigd om  “Pak ze, Irene” te roepen.

Huss krijgt ***.
Boyd krijgt ****.