Tip vd Mnd : Arjen Lubach

Naar catalogus
Naar catalogus

Bij sommige mensen lijkt het talent geen grenzen te hebben.
Neem Anna Drijver, ze kan acteren, schrijven en zingen. Haar mannelijke tegenhanger is Arjen Lubach, programma-maker voor radio en tv, muzikant, schrijver en Groninger, al is dat laatste is geen talent maar wel mooi meegenomen.

De vergelijking tussen Drijver en Lubach lijkt misschien wat vergezocht, maar als schrijver hebben ze  de nodige overeenkomsten.
Hun hoofdpersonages zijn twintigers die zoekende zijn. Beide schrijvers nemen ons mee op een zoektocht in een heldere toegankelijke stijl. Een vlotte stijl, maar het verhaal is wars van lichtvoetigheid. Lubach toont zich een meester in het vertellen van licht melancholische verhalen met de nodige humor, die niet persé in een happy end eindigen.

Na het verrassende Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend en Bastaardsuiker won Lubach met Magnus de Dioraphte Jongerenliteratuurprijs.

In de komende Nieuwsbrief gaat de prijsvraag over Arjen Lubach. Als u meedoet maakt u kans op zijn boeken, die op ons verzoek door hem zijn gesigneerd. U kunt ook meedoen via onze website.

Voetnoot

Is stijl belangrijker dan inhoud of juist andersom. Gaat het om originaliteit, engagement, humor, journalistiek of plat vermaak. Kortom, waar moet een goede column aan voldoen. Dat hier verschillend over wordt gedacht is geen nieuws. Volgens Arnon Grunberg wordt een goede column gekenmerkt door het feit dat de lezer de volgende column van die columnist ook wil lezen.

Sinds maart 2010 schrijft Grunberg een stukje op de voorpagina van de Volkskrant. Hij zet hiermee een traditie voort die ooit begon met Simon Carmiggelt (Kronkel), Jan Blokker, Campert en Mulder (CAMU) en Martin Bril (Donkere dagen).Hoeveel mensen zouden ‘s ochtends staande in de gang bij de brievenbus al zijn stukje lezen? Het nieuws en andere maatschappelijke- en menselijke ongemakken worden op vlijmscherpe wijze becommentarieert. Deze columns zijn nu gebundeld onder de titel Voetnoot

Op 12 september vliegen we weer met z’n allen naar het stembureau. Voordat u het rode potlood ter hand neemt (of gaat het tegenwoordig digitaal?) nog even het volgende citaat uit de column ‘Vooroordeel’ :
“Wie anno 2010 nog gelooft dat de belangen van politici samenvallen met de belangen van burgers die op hen stemmen, heeft van naïviteit een serieuze hobby gemaakt.” Zo’n citaat is een goed begin van de dag, daar kun je mee verder. Het boekje staat er vol mee. Waar Grunberg over schrijft maakt niet uit, het is altijd lezenswaardig.

Wel is het raadzaam niet teveel columns achter elkaar te lezen. De kracht van de stukjes wordt dan minder. Dat zou jammer zijn voor wat wel gezien wordt als het dagelijkse hoogtepunt van de Volkskrant.

Maak van de noot een deugd

Bibliothecarissen zijn vaak wat eigenzinnig. Vandaar dat hier midden in de zomer een boek over kruid- en pepernoten in het zonnetje staat:  Maak van de noot een deugd; koken met kruidnoten, geschreven door Marije Sietsma en Karin Sitalsing.  Ook Thérèse Boer, Ronald Giphart, Siemon de Jong, Dick Soek en Pierre Wind droegen een steentje bij.

Als we het over pepernoten hebben bedoelen we meestal kruidnoten. Wat het verschil is wordt uit de doeken gedaan, uiteraard met de recepten erbij.

Wat doe je na 5 december met al die overgebleven kruidnootjes? Aan inspiratie geen gebrek. De noten zijn verwerkt in ontbijt, gebak, koek en snoep, voorgerechten, hoofdgerechten en toetjes. Ook de drankjes ontbreken niet (kruidnotenlikeur!).  

De recepten variëren van supersimpel tot bewerkelijk – althans in mijn ogen, ik vind recepten al snel ingewikkeld. In de categorie ‘simpel’:  Pannekoekjes met verkruimelde pepernoten en Kruidnotenpasta. Iets meer werk zijn de Bonbons met amandelspijs en rum, en ook de Salade met geitenkaas, knoflookcroutons en portdressing. Het bereiden van “Kruidnoten met melkchocolademousse en mandarijngranité”, een recept van Thérèse Boer, lijkt me echt veel werk. Het ziet er wel heerlijk uit.

Maakte je je voorheen misschien kwaad dat er in september al kruidnoten in de supermarkt liggen, na het bekijken van dit boekje zou je willen dat ze het hele jaar door verkrijgbaar zijn. Geen nood, ook het recept van de noten zelf staat erin. Zelfgemaakt zijn ze ook nog eens veel lekkerder.

Wat dit boek nog meer de moeite waard maakt is de vormgeving. De combinatie van foto’s en tekeningen in retro-stijl is heel fris en origineel. Hiervoor is onder meer Helga de Graaf veranwoordelijk. Het leverde de makers een Gourmand World Cookbook Award op in de categorie Illustratie.

Op de bijbehorende website www.kokenmetkruidnoten.nl kun je al een flink deel van het boek  bekijken.

Hier is een filmpje dat een indruk geeft van “the making of”, ook afkomstig van de site. Wie zin krijgt om meteen aan de slag te gaan kan het boek hier reserveren.

Zomeravondfilm

Naar catalogus
Naar catalogus

Tv-serie naar de vuistdikke roman van Michel Faber over de prostituee Sugar, een intelligente, belezen en sterke vrouw.  Ze probeert te ontsnappen uit de achterbuurten van Victoriaans Londen via een klant die verliefd is geworden op haar.

De serie ziet er prachtig uit. De camera glijdt door bordelen, kroegen en smalle straten, spelend met scherpte en onscherpte, waardoor een wandeling een bijna hallucinerend effect heeft. Niet eerder zag het 19e eeuwse Londen er zo briljant afstotelijk uit. De achterbuurten van Londen zijn schurftig en de mensen die er rondlopen ook. Ruimte voor emoties is er niet, omdat alles wordt ingehouden achter strakke jurken en hoge boorden. Dat is het enige minpuntje, echt meeleven met Sugar lukt niet zo goed, maar de huiver over haar lot en omgeving maakt dat meer dan goed.

 

Naar catalogus
Naar catalogus

Huiveringwekkend, maar dan totaal anders, is het verhaal van moeder Eva en haar zoon in We need to talk about Kevin. Een titel die misschien een lichte komedie doet vermoeden, maar de film laat je nog lang nasidderen door het afschuwelijke gegeven van een moeder die verder moet na een onbeschrijfelijke daad van haar zoon.

In het begin van de film springt het verhaal door de tijd en krijg je aanwijzingen over de boosaardige aard van Kevin, gespeeld door drie verschillende acteurs, die volledig overtuigend deze zoon from hell neerzetten. Grootste kracht van de film is echter Tilda Swinton als moeder Eva.
Haar verwording van succesvol schrijfster tot moeder van het monster laat zien wat ze in huis heeft als actrice.

Foto’s bewerken op de iPad

In mijn vrije tijd ben ik naast lezen veel met foto’s bezig.
Dankzij de digitale camera maak ik een onvoorstelbaar groot aantal foto’s. Je klikt maar door! Van één bijzonder momentje maak ik al snel een stuk of tien foto’s. Of twintig. Of nog meer… Tja.
Het nadeel hiervan is dat je verzameling kiekjes in rap tempo toeneemt. Een foto nemen, dat lukt nog wel, maar alle resultaten inladen op de pc en dan beoordelen en organiseren, dat blijft er vaak bij.

Gelukkig ben ik niet meer afhankelijk van mijn pc en laptop, ik heb een iPad. Veel handiger! Helemaal omdat ik er een camera connection kit bij gekocht heb. Zo kan ik mijn foto’s rechtstreeks vanaf mijn sd-kaart naar de iPad overbrengen. Foto’s bekijken, organiseren en bewerken is hiermee een stuk handiger geworden!
Simpele bewerkingen als rode ogen wegwerken en foto’s bijsnijden is een standaard mogelijkheid van de iPad waar ik al veel gebruik van maakte. In een creatieve bui ging ik eens op zoek in de App-store en daar ontdekte ik allerlei mooie fotobewerkingsprogramma’s. Dat moest ik natuurlijk even uitproberen!

Ik had al veel gehoord over de programma’s van Apple die beschikbaar zijn voor Mac, dus besloot ik iPhoto en iMovie in ieder geval aan te schaffen. Beide apps zijn heel makkelijk in gebruik en bieden tal van mogelijkheden. Ik ben vooral fan van iMovie, waarmee je in een handomdraai je eigen filmpjes omtovert tot spectacualaire trailers of film. Echt leuk!

Maar goed, het ging me om mijn foto’s. Ik wilde wel eens wat anders dan alleen maar de standaard kiekjes, maar dan wel een beetje makkelijk in gebruik. Daar heb ik een prachtige app voor gevonden: Color Splash. Met deze app tover je een kleurenfoto om in een zwart-wit exemplaar en heb je de mogelijkheid een deel van de foto weer in kleur te zetten. Dat geeft me toch een leuk resultaat! Echt een aanrader!

Nou ik toch zo crea bezig was, besloot ik ook nog Pho.to.Lab te downloaden. Het grootste deel van deze app is gratis te gebruiken, en dan kun je al heel wat geinige creaties maken! Vampiertandjes, grappige kaders, jezelf op de cover van een tijdschrift en nog veel meer. Echt heel leuk!
Ter inspiratie een voorbeeldje van wat je onder andere met Pho.to.Lab kunt maken.

Er zijn ongetwijfeld nog veel meer mooie fotobewerkings-apps of programma’s. Heeft u er eentje ondekt die ik beslist moet proberen? Laat het me alstublieft weten!

Vijf sterren voor 13 uur van Deon Meyer

Naar catalogus
Naar catalogus

De Tip vd Mnd over Deon Meyer staat hieronder dus waarom nog aandacht voor 13 uur? Laat ik de Detective en Thrillergids van Vrij Nederland van dit jaar maar even citeren:

Sommige boeken zijn zo goed dat je ze eigenlijk niet wilt uitlezen. 13 uur van Deon Meyer is er zo een.

Het boek is door Vrij Nederland dan ook uitgeroepen tot thriller van het jaar. Ondanks de constatering dat sommige boeken zo goed zijn dat je ze eigenlijk niet wilt uitlezen, is dat wat ik heb gedaan. Afgelopen zaterdag, in één ruk, waardoor de boodschappen, de stofzuiger en de badkamer even moesten wachten.

13 uur begint met een scène waarin een jonge vrouw voor haar leven rent door de straten van Kaapstad, achterna gezeten door een groep mannen. Meyer maakt de angst van de vrouw voelbaar en na een paar bladzijden zit je zelf al vol adrenaline dat rond blijft gaan tot lang nadat je het boek uit hebt.

De gebeurtenissen in het boek vinden plaats in 13 uur. Bennie Griessel heeft zolang de tijd om twee moorden op te lossen. Net als in Duivelspiek wisselt Deon Meyer razendsnel van perspectief tussen de hoofdpersonages, waardoor je gedwongen wordt om door te lezen, ondanks de boodschappen, de stofzuiger en de badkamer. Geweldige thriller en *****.