Tip vd Mnd: Varg Gyllander

Eerst even dit:
Waarom zou je aandacht besteden aan de Scandinavische thriller als half Nederland er al verslingerd aan is?

klik voor groter
klik voor groter


Juist daarom en omdat binnenkort het vijfde deel uit de Serie Q van Jussie Adler-Olsen en het derde seizoen van The Killing verschijnen.

Om wat wijs te worden uit het enorme aanbod Scandinaviërs hebben we een poster (links) en een document (hieronder) gemaakt met al ons bekende Scandinavische thrillerschrijvers. Om uit te printen en aan de boekenkast te hangen :-).

Download hier het Word-document:  Scandinavische thrillerschrijvers

 

En dan nu Varg Gyllander:

Naar catalogus
Naar catalogus

Varg Gyllander heeft niet stil gezeten in zijn leven. Dat levert een merkwaardig rijtje beroepen op. Hij is docent geweest, kok en marineofficier. Zijn huidige baan is  persvoorlichter bij de Zweedse recherche persvoorlichter én schrijver van een drietal thrillers rond Ulf Holtz en Pia Levin. Daarvan is het eerste boek nu vertaald.

In thuisland Zweden en Denemarken zijn meer dan 100.000 exemplaren verkocht wat geen verbazing hoeft te wekken, want met Gyllander hebben we er weer een prettig spannende Zweed bij.

Ulf Holz is technisch rechercheur en wordt in het begin van het verhaal geconfronteerd met het lijk van een jonge vrouw. Holz ziet een connectie met twee andere lijken en ontrafelt langzaam de bizarre achtergrond van deze moorden. Zoals gebruikelijk in Zweedse thrillers speelt het privéleven van Holz een grote rol in het geheel en daarmee schetst Gyllander een sympathieke maar ietwat eenzame man, die na de dood van zijn vrouw maar moeizaam vooruit komt. Het wachten is op de twee andere titels om te kijken of Holz een blijvertje is. Van ons mag hij.

Boektrailer van zijn laatste in het Zweeds verschenen boek:

Spannende lofzang op Galicië

Un canto a Galicia
tierra de mi padre
un canto a Galicia
que es mi tierra madre

Naar catalogus
Naar catalogus

Dat is het refrein van Julio Iglesias zijn grootste hit, zo’n nummer dat nooit meer uit je hoofd wil. Alleen als je het vervangt door de Vogeltjesdans.

Het strand van de verdronkenen van Domingo Villar kruipt ook lekker in je hoofd, maar zijn lofzang op Galicië is een genot om te lezen en bijna een reden om het vliegtuig naar Vigo te nemen.

In Panxón, een vissersdorpje in Galicië, spoelt het lijk van een visser aan. Zelfmoord denkt iedereen totdat inspecteur Leo Caldas zich ermee gaat bemoeien.

Wat volgt is een ingenieus plot vol stugge Galiciërs, maaltijden met witte wijn en een kijkje in de ziel van dit bijzondere volk in het noordwesten van Spanje.

Samen met zijn assistent Rafael Estévez ontrafelt Caldas op een bijna laconieke manier de gebeurtenissen voorafgaand aan de moord.

Mooi is de geestige tegenstelling tussen Caldas, een Galiciër en Estévez, een Aragonees. Estévez wordt helemaal krankjorum van de Galicische gewoonte om een antwoord te geven op simpele vragen waar je niks mee opschiet. Zelfs het bestellen van een eenvoudige lunch wordt daardoor een hele klus wordt. Op de vraag of de serveerster de kabeljauw of de inktvis kan aanraden krijgt Estévez het antwoord: “Ze smaken allebei verschillend”.

Villar heeft een prachtige detective geschreven met een even prachtige achtergrond. De Galicische kust waar de Atlantische oceaan even gemakkelijk voor huizenhoge golven zorgt, als voor een ondoordringbare mist. Na deze absolute aanrader, begrijp je dat die huizenhoge golven en ondoordringbare mist een beetje in iedere Galiciër zit.

Vakantie leesvoer

Vakantie. Voor veel mensen hét moment om eens even lekker te gaan lezen. En zeg nou zelf, languit op een ligbedje in de zon, dat is toch ook de perfecte leesplaats? Heerlijk!
Ik had het dit jaar echt getroffen met mijn vakantie voorraadje leesvoer. Allemaal fijne boeken, die ieder op hun eigen manier indruk op me gemaakt hebben.
Ik zal er een paar van beschrijven, wie weet zit er een leuke tip bij voor in de koffer!

Sommige boeken hebben het gewoon nodig even toegelicht te worden. Niet alleen omdat het boek zo goed is, maar vooral omdat je het op het eerste gezicht niet snel mee zult nemen…
Toen god een konijn was van Sarah Winman is hier een goed voorbeeld van. De titel is al wat vreemd en als je dan de kaft ziet… Laat dit je er alsjeblieft niet van weerhouden het boek toch mee te nemen, want wat een prachtboek is dit!
Je voelt je meteen vanaf het begin verbonden met de hoofdpersonen, die een bijna bizar leven leiden. Het wordt lastig dit boek aan de  kant te leggen, je moet gewoon weten hoe dit afloopt!

Nog zo’n mooie: Stille Wateren van Anne Berry.
Het verhaal wordt vanuit vier verschillende personages verteld. Er zijn hun alle vier behoorlijke heftige dingen overkomen die allemaal iets met water te maken hebben. Knap genoeg weet de schrijfster alle vier de personages in het boek bij elkaar te brengen, op een heel natuurlijke manier. Bijzonder aan dit boek is dat alle verhalen even boeiend zijn, het verveeld geen moment en blijft tot het eind verrassend.  Ik hoop dat deze auteur snel weer een boek op de markt brengt!

Ook in het boek Ochtendlicht van Sarah Rayner wordt het verhaal verteld vanuit verschillende hoofdpersonages. En ook hier worden deze personen op een mooie manier samen gebracht. Twee van de hoofdpersonen waren al bevriend, de derde, die ze toevallig ontmoeten, past er perfect bij.  
Een prachtig verhaal, dat de impact van een heel onverwacht overlijden goed weet te beschrijven. Ondanks het trieste onderwerp een heerlijke roman, knap geschreven!

Voor de meesten van ons zal de vakantie er bijna, of misschien al helemaal op zitten. Gelukkig zijn deze boeken ook heel fijn om thuis te lezen. Dan wel op een ligbedje in de zon natuurlijk! En laat het nu net dit weekend heerlijk weer worden… Halen die boeken, en dan maar lekker genieten!

De belevenissen van een muurbloem

Naar catalogus
Naar catalogus

Charlie is de muurbloem uit de titel. Hij is bijna 16, heeft psychische problemen, is verlegen, intelligent en ietwat onaangepast. Hij schrijft jou, de lezer, brieven over zijn belevenissen.

Over zijn vriendschap met Patrick en Sam, zijn zus en ouders, zijn Engelse leraar. Over zijn overleden tante Helen. Over drugs en sex. Over zijn moeite om een plek te vinden in de wereld om hem heen. Over zijn verdriet waarvan hijzelf niet goed weet waar het vandaan komt.

Charlie wordt hevig verliefd op de iets oudere Sam en hij vreest het moment dat ze eindexamen doet en naar college verdwijnt.

Tijdens het lezen weet je dat er iets aan de hand is met Charlie, maar je weet niet wat. Als dan op het eind in een klein zinnetje duidelijk wordt wat er aan de hand is, is dat een grote schok.

Het boek van Stephen Chbosky bracht in 1999 nogal wat commotie teweeg. Scholen in de VS verboden het boek omdat vrijmoedig over drugsgebruik en homoseksualiteit gepraat wordt. Sukkels, denk je dan, want Chbosky heeft een mooi en schrijnend boek geschreven dat je nog lang zal heugen. Omstreden of niet in 1999, het verhaal van Charlie is 13 jaar later in de VS een moderne klassieker.

Binnenkort gaat de verfilming de bioscopen in. Daarin wordt Sam gespeeld door Emma Watson, ja precies, zij van Harry Potter. Lees het artikel in The Guardian waarom Emma Watson eindelijk van haar Hermione-imago af zal komen, of toch niet?

Een onwaarschijnlijke reis

De onwaarschijnlijke reis van Harold FryDe Leesditboek-app, waarin de eerste hoofdstukken te lezen waren van het boek De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry, maakte me nieuwsgierig naar de rest. Dat is dan ook precies de bedoeling van deze app. De rest stelde niet teleur.

Harold Fry is niet lang geleden met pensioen gegaan. Hij slijt samen met zijn vrouw Maureen zijn dagen in Kingsbridge, in het zuidelijkste puntje van Engeland.
Op een dag ontvangt Harold een afscheidsbrief van Queenie, een oud-collega, die terminaal ziek is en in een hospice verpleegd wordt in Berwick-upon-Tweed, een plaatsje in het uiterste noorden van het land. Twintig jaar geleden vertrok ze plotseling en Harold heeft nooit meer iets van haar gehoord.

Harold schrijft haar een brief terug en gaat de deur uit om die te posten. Maar het geeft een onvoldaan gevoel om alleen maar een nietszeggende brief te sturen en hij loopt de eerste brievenbus voorbij. De tweede ook, en zo loopt hij door langs alle volgende brievenbussen. Gaandeweg besluit hij helemaal naar haar toe te lopen en de brief zelf te bezorgen, met het idee dat ze daardoor zal blijven leven.
Het wordt een wandeling van 800 kilometer, op verkeerde schoenen en zonder kaart of telefoon. Zijn tocht neemt de vorm aan van een pelgrimage en begint na verloop van tijd de aandacht te trekken.

Onderweg komen allerlei herinneringen boven en we leren gaandeweg hoe Harold geworden is wie hij is, waardoor zijn huwelijk in het slop is geraakt, wat er is gebeurd met zijn zoon en waarom Queenie destijds zo plotseling is vertrokken. Door ontmoetingen met mensen van allerlei pluimage en door het nauwe contact met de wereld om hem heen ervaart hij alles intensiever dan hij de laatste jaren ooit gedaan had.
“Al wandelend bevrijdde hij het verleden dat hij twintig jaar lang had geprobeerd te onderdrukken, en nu kwetterde en buitelde het door zijn hoofd met een eigen wilde energie”

Ondertussen maakt zijn vrouw Maureen ook een hele ontwikkeling door. Van ongerustheid en irritatie naar gemis en acceptatie van het verleden, en tenslotte zorgt een vernieuwd verlangen naar haar man ervoor dat ze hem achterna reist.

Deze prachtige, sfeervolle debuutroman van Rachel Joyce staat op de Man Booker Prize 2012 longlist.
De eerste 31 bladzijden zijn hier te lezen en wie het boek wil reserveren kan dat hier doen.
Harold Fry heeft een Facebookpagina met links en foto’s van de plaatsen waar hij geweest is.
Op YouTube is een interview met de schrijfster te bekijken. En hier is de boektrailer:

Een workaholic in het kwadraat

Het scheelde niet veel of de carrière van Mart Smeets bij de NOS was voortijdig afgelopen. Hij zou de anchorman worden bij de Olympische Spelen in Los Angeles in 1984. Vlak voor de Spelen werd hij door Ischa Meijer van Vrij Nederland geinterviewd. Smeets nam geen blad voor de mond, haalde de bezem door de leiding van de NOS en werd op non-actief gesteld.

In de biografie ‘Mart Smeets’ krijgen we een goed beeld van het werkzame leven van de gevierde sportjournalist. Van jongs af aan is sport de grote passie van Smeets en hij onthoudt vrijwel alles wat hij erover leest. De interesse voor de lesstof op de middelbare school is een stuk minder en hij doet negen jaar over de HBS. Als verzachtende omstandigheid voert de jonge Smeets aan dat hij wel met de lerares Engels naar bed is geweest, wat op geen enkel rapport terug te vinden is. Als 15-jarige behoort hij al tot de nationale basketbaltop, maar wegens een slopende achillespeesblessure moet hij zijn interlandcarrière al op zijn 25 ste jaar stop zetten.

Het presenteren zit Smeets in het bloed en voor de camera voelt hij zich op zijn gemak. Hij groeit uit tot het boegbeeld van Studio Sport en wordt ook door zijn collega’s beschouwd als de beste in zijn vak. Daarnaast verschijnen er elk jaar twee boekjes van zijn hand en maakt hij mooie documentaires. Zijn werk is zijn leven en hij ontwikkeld zich tot een workaholic in het kwadraat. Door vriend en vijand wordt hij geroemd om zijn professionaliteit en ook zijn kwaliteiten als charmante en vrijgevige gastheer blijven niet onopgemerkt.
De scheiding van zij vrouw Willemien, waarbij levensgenieter Smeets ook twee jonge kinderen achterlaat, beschouwt hij als de grootste nederlaag uit zijn leven. Dit is geen plichtmatig praatje, want blijkens een interview dertig jaar na dato blijkt dat het nog steeds diep zit. Hier maken we kennis met de gevoelige kant van de hoofdpersoon.

In het boek komt ook een andere kant van Mart Smeets naar boven. Mart kan onaangenaam uit de hoek komen, is soms narrig en kortaf. Tot vlak voor de uitzending iedereen afbekken en vervolgens volkomen relaxed de beeldbuis in de huiskamer vullen is daar een voorbeeld van.

Kees Suys heeft het allemaal op een vlotte en warme manier opgeschreven. Mart Smeets is de beste en blijft in dit boek ondanks z’n grilligheid en aandachtrekkerij, fier overeind. Een aanrader.

Scandinavische tv-series, een update II

Lang leve onze Scandinavische buren. Ze trakteren ons op de ene na de andere prachtserie. Vooral als ze een serie zelf maken en niet te veel in co-productie met onze oosterburen. Dan krijg je een hopeloos geval als Der Kommissar und das Meer, met als hoogtepunt het droogföhnen van een natgeplaste pyamabroek (hiermee wil ik de bedplassers niet beledigen, ik was vroeger zelf een bedplasser, maar een natgeplaste pyama doe je in de wasmand, Herr Kommissar!).

Naar catalogus
Naar catalogus

In de verkoop en verhuur doen de series het erg goed, zo goed dat er ouwe meuk (møk) op de markt wordt gebracht. The Eagle is uit 2004 en Unit One zelfs uit 2000. Tijd voor een oordeel.

In Ørnen: En krimi-odyssé oftewel The Eagle draait om het team dat zich bezighoudt met internationale criminaliteit o.l.v. Hallgrim Hallgrimsson, een IJslandse commissaris in Denemarken. De complete serie is op dvd uitgebracht en met de 24 uur (!) terrorismebestrijding e.d. hoef je je geen moment te vervelen.

De serie bouwt lekker langzaam op tot je, lekker verslaafd, om half twaalf ’s avonds denkt van “vooruit, nog eentje”. Op IMDB krijgt de serie een 7.6 en dat is een mooie score.

Naar catalogus
Naar catalogus

Unit One is al 12 jaar oud en ik was even bang dat de serie over een speciaal misdaadteam dat werkt met de nieuwste snufjes en de modernste apparatuur in 2000, er in 2012 uitziet als een Baantjer in een botsautootje.

De serie heeft gelukkig de Scandinavische toets met milde humor waarmee personages tot leven komen en privéperikelen onlosmakend verbonden zijn met het plot.

Met een vrouwelijke hoofdinspecteur die tegen de gebruikelijke vooroordelen moet opboksen in een mannelijke wereld.

Toch krijgt ze het voor elkaar om een speciaal ingerichte vrachtwagentrailer los te peuteren, waarmee ze snel op de plaats van de misdaad kunnen komen.

Goede acteurs waaronder Mads Mikkelsen, La Chiffre in James Bonds Casino Royale en hier als jonge hond, zetten  in tien afleveringen een dijk van een serie neer.

De serie heeft allerlei prijzen gewonnen en is vreemd genoeg nooit in Nederland uitgezonden. Met de twee dvd’s kun je de schade inhalen. Op IMDB krijgt de serie trouwens een verdiende 8.4.

Naar catalogus
Naar catalogus

Varg Veum, de Noorse rock and roll detective, is in het tweede seizoen een aantal jaartjes ouder dan in de eerste serie.

Veums wilde haren zijn wat korter en hij gaat zelfs samenwonen, zodat z’n vriendin hem regelmatig kan oplappen. Wat gebleven is, is zijn maatschappelijke betrokkenheid en het oprekken van de grenzen van de wet bij het ontrafelen van de zaken.

De pijler onder deze serie is zijn verhouding met politieinspecteur Hamre, een geweldige rol van Bjørn Floberg. Elke keer als Hamre het scherm binnen komt  lopen gebeurt er wat. Floberg zorgt bovendien voor de nodige verrassende humor.
Beide heren helpen elkaar ietwat onwillig en de relatie tussen die twee kun je het best typeren als een wat gemankeerde vriendschap. Al zegt Veum in een mooie scène tegen Hamre dat zij beiden geen vrienden hebben, waarna de camera even op een ontredderde Hamre blijft rusten.

De afleveringen krijgen op IMDB een niet  al te hoge waardering maar misschien is dat omdat Noren niet gauw enthousiast zijn. Maar dat is een aanname gebaseerd op het kloteweer in het Noorse Bergen waar de serie zich afspeelt. Ik ben een Varg Veum-fan en van mij mag het nog veel afleveringen regenen in het Bergen. Verplichte kost, wil ik maar zeggen.

Awesome John Green

Naar catalogus
Naar catalogus

De 16-jarige Hazel is de heldin van het boek Een weeffout in onze sterren van John Green. Hazel vindt zichzelf niet knap, maar dat vindt geen enkele 16-jarige van zichzelf.
Ze heeft humor en last van humeurigheid.
Haar lievelingsboek heeft ze al tientallen keren gelezen en ze gaat al drie jaar niet naar school.
Omdat ze sinds drie jaar in geleende tijd leeft dankzij experimentele medicijnen die haar kanker onderdrukken.

Ze weet niet hoe lang ze nog te leven heeft en spendeert haar tijd tussen een door haar verfoeide praatgroep en de soms verstikkende zorg van haar moeder. In de praatgroep ontmoet ze Gus die ze lang op afstand weet te houden maar met wie ze een onverwachte band krijgt.

John Green weet met groot gemak alle sentimentele valkuilen te omzeilen en heeft een prachtig boek geschreven over een leven beheerst door kanker, een bijwerking van het leven volgens Hazel.

In zijn milde en humoristische stijl is het een boek over leven, liefde en dood dat meteen bij mijn favoriete boeken op de plank mag.


PS. Bijzonder is dat het boek deels in Amsterdam speelt, de stad waar Green writer in residence was in het voorjaar van 2011. Daar heeft hij het boek afgemaakt en zelfs nog even tijd gevonden om het YAB in de bieb van Joure officieel te openen (zie filmpje)