Tip vd Mnd : Jacob Vis – Tandem

Tandem is de naam van een plantage op Sumatra en het geromantiseerde maar harde verhaal van de grootvader van Vis.
Dirk Sanders is tabaksplanter in Deli in het begin van de twintigste eeuw. Een tijd waarin de eerste barsten verschijnen in het koloniale bewind. Sanders houdt er in de ogen van mede-planters te liberale opvattingen op na. Zijn vriend Metz heeft een kleine plantage waar alleen vrije koelies werken. Zover is het op Tandem nog niet maar Sanders verafschuwt de onmenselijke behandeling van koelies op veel plantages en gaat op een menselijke manier om met zijn personeel.

Naar catalogus
Naar catalogus

De verlichte opvattingen van Metz en in mindere mate Sanders tegenover de traditionele opvattingen van andere planters zorgt voor een voortdurende spanning in het verhaal. Spanning waaraan je kunt zien dat Vis een van onze beste thrillerschrijvers is.

Tandem is een hedendaags verhaal over een periode in onze geschiedenis waar je je bedenkingen bij kunt hebben. Vis waakt ervoor moralistisch te worden en dit zorgt ervoor dat de roman realistisch blijft. Je steekt bovendien het nodige op van de tabakscultuur. Vis gebruikte het boek ‘Handleiding voor de Deli-tabakscultuur’ van zijn grootvader en heeft dit prachtig verweven in het verhaal. In de meer dan bekwame schrijvershanden van Vis waan je je 584 bladzijden lang op Sumatra.

Mannenboeken

Sommige boeken kunnen je compleet verrassen. Zo nam ik kortgeleden een roman mee naar huis waarvan in dacht dat het een echt ‘vrouwenboek’ was. Zo’n lekker romannetje waar je een avondje mee op de bank kruipt om je hoofd eens even lekker leeg te maken.

Tot mijn grote verbazing bleek deze roman door een man geschreven te zijn. Het was een bekend verhaal, van verlies, verbroken relaties en meer, maar dan nu eens vanuit het perspectief van de man. Wat een aangename verrassing!

Deze Jonathan Tropper is echt een geweldige auteur. Natuurlijk, sommige dingen die hij beschrijft zijn voor de hand liggend, maar het is echt erg leuk om eens te lezen hoe mannen bepaalde dingen ervaren. Hij is echt heel volledig, in hoe zijn hoofdpersoon bijvoorbeeld de puberteit doorgekomen is en hoe diep een vriendschap kan wortelen.
Erg mooi en boeiend!

Toen ik tijdens het opruimen in de bieb een ander boek van deze auteur tegenkwam heb ik dat dan ook meteen weer meegenomen. En niet onterecht, want ook 7 dagen, 7 nachten bleek een heerlijk boek te zijn.
Dit hele verhaal speelt zich af tijdens een sjive , een Joods ritueel rondom de rouw waarmee ik helemaal niet bekend was. Nabestaanden rouwen na het overlijden van een dierbare 7 dagen en 7 nachten lang, samen in één huis. De hoofdpersonen in dit boek kunnen normaal gesproken amper een uur in elkaars gezelschap doorbrengen, dus je kunt wel nagaan dat een hele week niet meevalt…

Ik zal verder niets vertellen over de inhoud van het boek, simpelweg omdat het veel te leuk is om zelf te ontdekken hoe dit gaat aflopen. Wat ik wel kan verklappen is dat Tropper je van de ene emotie in de andere slingert. Zo kreeg hij het voor elkaar om een scène die ik helemaal verontwaardigd zal te lezen zo af te sluiten dat ik toch weer zat te lachen.
Dan ben je wat mij betreft een top auteur.

Gelukkig zijn er nog meer boeken van zijn hand verschenen, er is zelfs net weer een nieuwe uit in Amerika. Ik kan niet wachten tot de vertaling binnen is bij ons, Jonathan Tropper is wat mij betreft een blijvertje!

Het innerlijk oog

De Britse neuroloog Oliver Sacks heeft al een stuk of tien boeiende boeken op zijn naam staan. Hierin behandelt hij onderwerpen uit de neurologie waar hij direct of indirect veel mee te maken heeft gehad, hetzij door contact met patiënten, hetzij uit eigen ervaring.
In Ontwaken in verbijstering beschrijft hij zijn ervaringen met het toedienen van het toen nieuwe medicijn L-DOPA aan comateuze patiënten met de slaapziekte encephalitis lethargica. Dit boek vormde de basis van de film Awakenings.
Het boek De man die zijn vrouw voor een hoed hield staat vol merkwaardige verhalen over neurologische afwijkingen, waaronder dat van de man die absoluut geen gezichten herkende. Overigens is dit een kwaal waar Sacks zelf ook aan lijdt, wat al tot heel wat pijnlijke situaties heeft geleid.
Voor migrainepatiënten is het boek Migraine een aanrader. Het behandelt de kwaal vanuit ongebruikelijke invalshoeken.

Het innerlijk oogIn Het innerlijk oog onderzoekt Oliver Sacks het gezichtsvermogen, en daarbij ligt de nadruk op de gevallen waarbij het misgaat in de communicatie tussen het ‘uiterlijke’ oog en de verwerking van de binnengekomen informatie in de hersenen. Ook in dit boek krijgen we weer veel levensverhalen van mensen met ongebruikelijke klachten. Zo is er de pianiste die prima kan zien maar de noten niet meer herkent, de man die na een beroerte volledig leesblind wordt, een gezichtsblinde vrouw die haar eigen man voorbijloopt zonder hem te herkennen en de vrouw die vertelt wat het met haar doet om op latere leeftijd stereozicht te verwerven (onderaan staat een filmpje).

Bij Sacks zelf is het omgekeerde gebeurd: hij genoot altijd enorm van het zien van diepte en raakte op latere leeftijd als gevolg van een tumor langzamerhand het zicht in een van beide ogen en dus de dieptewaarneming kwijt. In het tweede deel van het boek beschrijft Sacks in dagboekvorm openhartig hoe hij leert leven met dit verlies en wat het met hem doet om in een ‘platte’ wereld te moeten leven. Terwijl hij een moeilijk medisch en psychisch proces doorloopt blijft hij zijn eigen ervaringen als een wetenschapper ontleden en beschrijven.

Sacks schrijft anekdotisch, humoristisch en boeiend, maar soms heeft hij de neiging om voor de volledigheid uit te gaan leggen hoe bepaalde processen precies werken. Een zin als deze komt bij mij niet echt binnen, maar vakgenoten en anderen met enige medische voorkennis zullen er geen moeite mee hebben: “Herkenning van specifieke gezichten of objecten komt pas op een hoger corticaal niveau tot stand, in het multimodale gebied van de mediale temporaalkwab, dat overvloedige wederkerige verbindingen heeft, niet alleen met het fusiforme aangezichtsgebied.. ” enzovoorts.

De boeken van Oliver Sacks geven een idee hoe bijzonder het is dat de zintuigen en hersenen meestal prima samenwerken, en hoe veerkrachtig lichaam en geest reageren als er toch iets fout gaat. En dit boek in het bijzonder geeft mij een indruk van wat ik mis door bij de 5 à 10 procent van de bevolking te behoren die geen diepte kan zien..

Over de vrouw die op latere leeftijd diepte leert zien:

Hurray for Peter May

Wilson: "Er is hier niets, helemaal niets"
Wilson: “Er is hier niets, helemaal niets”

The Blackhouse speelt op Lewis, het noordelijkste deel van het grootste eiland van de Buiten-Hebriden.

Schrijver Peter May heeft hiervoor een aantal thrillers geschreven die spelen in Beijing.

Vanwege zijn “Chinese” thrillers is hij zelfs lid van de Chinese Crime Writers’ Association en mag hij voor z’n research een beroep doen op de Chinese politie, wat tamelijk bijzonder is.

Het lijkt een heel eind van China naar de Buiten-Hebriden, maar May produceerde voor de Schotse tv een serie over de Buiten-Hebriden en heeft er langere tijd gewoond.

Hij zegt in een interview dat hij zijn hart heeft verpand aan de eilanden en de bewoners en daar mogen we blij om zijn want The Blackhouse is een formidabele detective.

Eerst even Google Maps geraadpleegd zodat we weten waar Lewis ligt (als je op de kaart klikt krijg je een filmpje te zien van een eenzame motorfietser op Lewis, genaamd Wilson, die zijn camera 360 graden laat draaien met de woorden “Er is hier niets, helemaal niets”). 

In dat niets speelt The Blackhouse van Peter May. Al doet de titel anders vermoeden, het boek is gewoon vertaald in het Nederlands. Ondertussen wordt dit wel een heel lang blog als ik nog wat over The Blackhouse wil zeggen.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Eigenlijk kan ik daar kort over zijn. The Blackhouse is het eerste deel van wat een trilogie moet worden, The Lewis trilogy.

“De Schotse inspecteur Fin Macleod keert na 18 jaar terug naar zijn geboorte-eiland Lewis, waar een moord is gepleegd die een sterke gelijkenis vertoont met een moord in zijn huidige woonplaats Edinburgh.”

Dat is de korte omschrijving uit de catalogus en het begin van een detective die je volledig meesleept. Het eiland Lewis en zijn bewoners worden door May prachtig neer gezet. Het kale eiland waar de westenwind vrij spel heeft en de oceaan tegen de rotsen beukt, is het decor van een verhaal waar langzaam de schillen van de ui worden gepeld. Met Het strand van de verdronkenen van Domingo Villar hebben we er zo maar een nieuw subgenre bij, detectives die spelen aan het eind van de wereld waar de wind vrij spel heeft en de mensen het liefst niet open doen als de deurbel gaat.

Op Lewis moeten ze ook maar een Crime Writers’ Association oprichten, met May als enige lid. Ik heb in ieder geval het tweede deel besteld bij de boekhandel, The Lewis man. In het Engels, want ik wil niet te lang wachten.