Indrukwekkend romandebuut van Esther Verhoef

Sommige boeken zijn zo ontzettend knap geschreven, dat je kostte wat kost door wilt lezen. Tegenlicht van Esther Verhoef is er zo eentje.
Voor dit prachtige boek heeft Verhoef de moord en doodslag, die we kennen uit haar thrillers, even in de ijskast gezet, maar de spanning zit er nog steeds in. Weliswaar op een heel andere manier, maar deze schitterende roman kan met recht een pageturner genoemd worden!

Het verhaal wordt verteld vanuit hoofdpersonage Vera, die we afwisselend als kind en als volwassene leren kennen. In het eerste deel wisselen de verhalen van de volwassen en de jonge Vera elkaar in rap tempo af, terwijl ze naadloos op elkaar aansluiten. Een heel bijzondere manier van lezen, die het je onmogelijk maakt het boek aan de kant te leggen. Omdat de hoofdstukjes vaak maar twee of drie pagina’s lang zijn is de verleiding te groot: nog ééntje dan…
Het tweede deel van het boek is volledig vanuit volwassen perspectief geschreven, met de afschuwelijke afsluiting van de kinderjaren nog vers in het geheugen…

Dit is geen boek om zo eventjes tussen de bedrijven door te lezen, het verhaal komt keihard binnen. Wat een rotleven heeft de jonge Vera gehad, en hoe kunnen ouders toch in vredesnaam ooit bedacht hebben dat je sommige dingen maar beter niet aan je kind kunt vertellen? Dit verhaal laat zien dat eerlijkheid altijd het beste is voor alle betrokkenen. Hoe anders waren de levens in dit boek dan misschien verlopen! Het frustreerde mij enorm.

Het bijna onvermijdelijke einde van dit boek vond ik hartverscheurend, ook omdat ik zelf moeder ben. Gelukkig wordt Vera veel beter opgevangen dan haar moeder indertijd, waardoor haar toekomst er heel anders uit zal zien.

Een ontzettend indrukwekkend boek, dat je nog lang bijblijft.

 

11x een Top 3 van 2012

Klik voor de grote versie
Klik voor de grote versie

Onze bloggers hebben voor u een keuze gemaakt van de leukste, mooiste en ontroerendste boeken en apps uit 2012 in een Top 3 van 2012.

Handig als u nog een verlanglijstje moet inleveren voor Sint of de kerstman.

Omdat we zelf ook altijd openstaan voor suggesties, slaan we deze maand de prijsvraag van de Tip vd Mnd over.

Heb je zelf een Top 3 en wil je andere lezers blij maken en een kans maken op de boekenbon van € 15,-, dan kun je via deze pagina je eigen Top 3 insturen.

Uit de hemel gevallen

Toen ik uit de lucht vielHoe kun je een val van 3000 meter overleven? Volgens Juliane Koepcke, die als enige kan navertellen hoe het vliegtuig van LANSA op de dag voor kerst in 1971 neerstortte in de jungle van Peru, kan dat een combinatie zijn van drie factoren: een sterke opwaartse thermiek tijdens een onweersbui, het feit dat haar val gebroken werd door een dichte laag oerwoud met lianen, en tenslotte doordat ze nog vastgesnoerd zat in haar vliegtuigstoel, die zorgde dat ze als een esdoornzaadje naar beneden dwarrelde.

Toen ze bijkwam was ze helemaal alleen, een gewond meisje van 17 jaar in een mini-jurkje en met één schoen. In dit gedeelte van de jungle kwam nooit iemand. Op haar roepen kwam geen antwoord en haar moeder heeft ze niet gevonden. Wel enkele andere doden. Als ze niet enkele jaren in de jungle had gewoond en als haar ouders haar niet heel veel hadden geleerd over de natuur, dan was het haar niet gelukt om zonder eten elf dagen te overleven. Haar vader had haar uitgelegd dat je altijd het water moet volgen als je verdwaald bent; op een gegeven moment kom je in de bewoonde wereld terecht. Die raad heeft ze ter harte genomen.

Na haar redding begon de ware beproeving: ze moest niet alleen herstellen van haar lichamelijke wonden, maar ook verwerken dat haar moeder en alle andere 91 passagiers verongelukt waren.  Bovendien werd ze belaagd door persmuskieten, waar ze meer last van had dan van de insecten, slangen en kaaimannen in het oerwoud. Zij verspreidden zulke merkwaardige en soms kwaadaardige verzinsels dat Juliane heel lang niet over het ongeluk heeft willen praten. Nu vertelt ze haar verhaal, vermengd met het verslag van haar pogingen om Panguana, het onderzoeksstation dat haar ouders in Peru stichtten,  te behouden en uit te breiden.

Kort na haar tocht door het oerwoud is haar verhaal verfilmd onder leiding van de Italiaanse regisseur Giuseppe Scotese. Over deze film zegt Juliane zelf dat vooral het eerste gedeelte, waarin het vliegtuig neerstortte, heel waarheidsgetrouw is.  Maar: “Helaas waren er ook een heleboel zoetsappige scènes”. Een aantal acteurs speelde zichzelf en een gedeelte van de film is op locatie gefilmd.

De complete film is op internet te vinden:

In 1998 nam de Duitse filmregisseur en producer Werner Herzog contact op met Juliane op. Hij wilde met haar naar Peru om een documentaire te maken over de crash en haar tocht door de jungle. Ze was toen al 14 jaar niet in Panguana geweest, doordat Peru een tijd lang gebukt ging onder een terreurorganisatie en het land niet veilig was. Opvallend detail: Herzog miste in 1971 op een haar na het vliegtuig waarmee Juliane uit de hemel viel. Enkele delen van deze film, die verscheen onder de titels Julianes Sturz in den Dschungel en Wings of Hope, zijn te bekijken op YouTube (deel 1, deel 2, deel 3). Deze documentaire heeft haar geholpen haar ervaringen te verwerken en uiteindelijk was ze zover dat ze haar verhaal wilde doen. Zo ontstond dit boek.

Juliane’s verhaal is niet alleen spannend en aangrijpend; er spreekt ook een grote liefde uit voor het oerwoud met alles wat er leeft. De opbrengst van het boek is dan ook bestemd voor het behoud van het regenwoud in Peru.

Meer lezen?

Reserveren kan via deze link.

Onzichtbaar van geweldenaar Deon Meyer

Naar catalogus
Naar catalogus

Verrassing van het jaar op thrillergebied was Deon Meyer, die al eerder Tip vd Mnd was.
Met Duivelspiek en 13 Uur liet hij, wat deze lezer betreft, dit jaar alle Scandinaviërs ver achter zich. In beide boeken speelt politieman Bennie Griessel de hoofdrol, als de gemankeerde gids door het gemankeerde Zuid-Afrika. Dit keer hebben we een nieuwe man die ons dwars door ZUid-Afrika sleept.

In Onzichtbaar ziet Emma le Roux in een flits een foto van een van moord verdachte man op tv in wie ze haar verdwenen broer meent te herkennen. Ze neemt contact op met het politiebureau om naar de man te informeren en voor ze het weet dringen drie gemaskerde mannen haar huis binnen. Ze kan amper ontsnappen en schakelt een beveiligingsbedrijf in.

Een beetje vreemd is het wel, de naam van de bodyguard die haar moet beschermen is Lemmer. Lemmer is rechtsaf bij Joure denk ik dan, maar in Zuid-Afrika wemelt het van de vreemde namen.

Met Lemmer reist ze af naar het gebied waar de man, in wie zij haar broer herkende, het laatst gezien is.
In Onzichtbaar laat Meyer zien waarom hij zo verrekte goed is; Lemmer is een eigenaardige knakker en dankzij Meyer ben je een boek lang Lemmer; een soepel en spannend plot waarin het verleden hard botst op het heden en last but not least; iedere man wil wel de bodyguard van Emma le Rouz zijn. Vergeet ik nog de kippenvel-scène waarin Lemmer achterna wordt gezeten door een zwarte mamba. Man, man, dan ben ik blij dat in Nederland een dikke regenworm nog het meest in de buurt komt van zo’n beest.
Een vette aanrader.

Van burn-out naar herstel

Naar catalogus
Naar catalogus

Is het mogelijk om een bijna lichtvoetig boek te schrijven over een burn-out en een maandenlang verblijf op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis? Ja, dat kan. Myrthe van der Meer kan het en doet het zeer overtuigend in Paaz.

In dit autobiografische debuut is Van der Meer genadeloos eerlijk over  haar opname op de PAAZ, Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis. Ze begint met haar laatste werkdag voor haar vakantie. Hoe ze de laatste uren doorbrengt op het kantoor van de uitgeverij waar ze werkt. Hoe het toetsenbord onder haar vingers uit elkaar valt, een voorbode van wat er met haarzelf gebeurt.

Eenmaal opgenomen op de PAAZ is ze er van overtuigd dat ze binnenkort weer aan het werk zal gaan. Al snel blijkt dat ze niet alleen een burn-out heeft maar ook worstelt met een diepe depressie. Ze heeft haar hele leven al suïcidale neigingen en is hogelijk verbaasd als ze hoort dat dit niet normaal is. Ze ging er van uit dat ieder mens dit in zich draagt.

Door de humor die zo nu en dan het leven op de afdeling oplicht, is het contrast met de zwaarte van het psychisch leed des te groter. Van der Meer overtuigt met de beschrijving van haar angsten, haar gebrek aan empathie, de medebewoners, de hulpverleners, de gang van zaken op de afdeling en het langzame herstel. Een boek dat nog lang nasuddert.

De officiële boektrailer:

Realistisch kijkje in de toekomst

Bij het inwerken van de nieuwe boeken kwam ik een titel tegen die mijn aandacht trok: The Future of Us. Een catchy titel, maar de reden dat ik nieuwsgierig werd was het Facebook logo op de voorkant. Wat zou dit nou zijn?

Het blijkt een ontzettend knap bedacht verhaal, dat zich afspeelt in 1996. Internet begint net een beetje in opkomst te raken en de 16-jarige Emma heeft van haar vader een splinternieuwe computer gekregen. Haar buurjongen, en beste vriend, Josh komt haar een cd-rom van AOL brengen waardoor ze toegang tot het internet hebben.

Wanneer Emma een e-mailadres aanmaakt en hiermee inlogt komt ze op een vreemde site terecht die Facebook heet. Tot haar grote verbazing ziet ze de gegevens van een vrouw van 31 met dezelfde naam als zij. Als ze de foto’s van haar naamgenoot bekijkt, ziet ze dat dit niet zomaar een naamgenoot is, dit is zijzelf over 15 jaar!

Emma ziet aan de berichtjes op haar pagina dat zij later helemaal niet gelukkig is en baalt hier ontzettend van. Ze leest dat ze getrouwd is met een man die helemaal geen rekening met haar houdt en ook nog eens haar zuurverdiende geld uitgeeft. Dan kan ze natuurlijk niet laten gebeuren! Ze vindt in het telefoonboek in de bibliotheek de naam van haar toekomstig echtgenoot en belt hem op. Op deze manier komt ze erachter dat Mr. Jones jr. op de universiteit studeert waar zij ook graag naar toe wil. Resoluut schrapt ze die keuze van haar lijstje, als ze nooit naar die universiteit gaat, zal ze deze man nooit ontmoeten!
Als Emma hierna weer op Facebook kijkt ziet ze dat de pagina verandert is: ze is niet langer met Mr. Jones jr. getrouwd…

Ook Josh blijkt over 15 jaar een Facebookpagina te hebben en hij is, in tegenstelling tot Emma, helemaal happy met het toekomstig leven dat hij hier ziet. Getrouwd met het mooiste meisje van de school en ook nog eens een prachtig huis, dat ziet hij wel zitten! Maar de veranderingen die Emma heeft aangebracht, blijken ook van invloed op zíjn toekomst…

The Future of Us  is een ontzettend leuk boek, dat op een mooie manier laat zien hoe social media als Facebook 15 jaar geleden nog totaal ondenkbaar was. Het is erg leuk om de verbazing van de hoofdpersonen te lezen over dit fenomeen: dat iedereen zomaar van alles over zichzelf op internet zet, hoe onbenullig het ook lijkt, en dat ze ‘ineens’ meer dan 300 vrienden hebben!

Dit is echt een lekker boek met een hoog feel-good gehalte, een aanwinst voor het YAB!

Roslund en Hellström of TED

Naar catalogus
Naar catalogus

Op deze maandagmiddag schijnt een herfstzonnetje en vraag ik me af ik moet bloggen over het cynische Twee soldaten of over een magische TED-talk.

Roslund en Hellström zijn niet de vrolijkste thrillerschrijvers. Stevige onderwerpen als vrouwenhandel worden onverbloemd neergezet. Gelukkig hebben ze Ewert Grens als politieman, in al zijn onaangepastheid een man om van te houden. Hun nieuwste thriller is dik en hard als een baksteen en ligt als zodanig wat zwaar op de maag. Twee 18 jarige jongens uit een achterstandswijk leiden een bende. De eerste 230 bladzijden vertellen hun verhaal. Toen ik me afvroeg of Ewert Grens nog een rol ging spelen keek ik even op de achterflap. Dat had ik beter niet kunnen doen want daar stond pontificaal een cruciale gebeurtenis vermeld die pas plaats vindt op bladzijde 234. Uitgever De Geus heeft daar nogal een handje van, dus een dikke duim naar beneden voor de uitgever.

Roslund en Hellström kunnen geen beroerd boek schrijven, maar de uitzichtloosheid van de mensen in de wijk, kruipen onder de huid en daar moet je tegen kunnen. Zelf halen ze hun verhaal in een nawoord ietwat onderuit door te zeggen dat de geschetste bende-cultuur niet heerst in Zweden, maar dat er wel 5.000 jongeren in de criminaliteit dreigen te belanden.

Dan toch liever iets vrolijks. Marco Tempest is een goochelaar, maar niet eentje in de traditionele zin. In onderstaand filmpje laat hij je verbaasd staan over zijn inventieve combinatie van een aloude kaarttruc en moderne middelen. Eerder hadden we al een TEDtalk van Arianne Huffington en over TEDx in Amsterdam. TED is een platform voor ideeën, voor denkers en dromers.
Deze cybermagie wilden we u niet onthouden.

Wat te doen als je vader bij de Maffia zit?

Naar catalogus
Naar catalogus

Yep, weer een lekkere YA.

De familie Rispoli uit Chicago heeft een bakkerij en is van Italiaanse afkomst. Eigenlijk weet je dan al dat het foute boel is. Niet dat elke Italiaanse bakker lid is van de Maffia, maar die in Kille woede wel.

Sara Jane Rispoli is 16 jaar, ze bokst, is verliefd en voelt zo nu en dan een oncontroleerbare woede in zich. Als ze na een schoolfeest thuis komt, zijn haar ouders en broer spoorloos en is het huis een puinhoop. Ze komt erachter dat haar ouders haar al die jaren buiten hun criminele activiteiten hebben gehouden, omdat ze een andere toekomst voor hun kinderen willen. De Outfit, zoals de Maffia in Chicago heet, pikt dat niet en er zijn nog andere partijen die achter het geheim van vader Rispoli zitten.

Schrijver Ted Goeglein heeft scenario’s geschreven voor o.a. Tropic Thunder en Dodgeball, beiden met Ben Stiller. Kille woede kan zo verfilmd worden en dan heb je een hele lekker adrenalinefilm met hele lekkere schurken. Om iemand te vinden voor de hoofdrol is een hele uitdaging. Sara Jane heeft ‘ghiaccio furie’, een overerfbare kille woede die de bezitters hiervan een soort Medusa-blik geeft.

Hier en daar vet aangezet, maar over het algemeen gewoon vet. Zeker als je weet dat er nog twee delen komen.