SuderBlog 2012 in cijfers

 

Here’s an excerpt:

4,329 films were submitted to the 2012 Cannes Film Festival. This blog had 21.000 views in 2012. If each view were a film, this blog would power 5 Film Festivals

Click here to see the complete report.

Advertenties

Grip

9200000002919747Vorig jaar verscheen rond deze tijd het vierde boek van Stephan Enter getiteld ‘Grip’. De roman verteld het verhaal van vier alpinisten, die elkaar kennen van hun studententijd. Ze hebben een gemeenschappelijke hobby nl. klimmen.
Tijdens de beklimming van de Lofoten in Noorwegen gaat er iets mis. Lotte, de enige vrouw in het gezelschap, raakt betrokken bij een ongeluk, dat veroorzaakt wordt door Paul. De ware toedracht wordt niet verteld, maar dit voorval blijft als een soort cliffhanger boven het boek hangen. De twee andere personages die deel uit maken van de ‘vriendenclub’ zijn Martin en Vincent. Alle drie de mannen hebben een soort fascinatie voor Lotte. Zij is in feite de hoofdpersoon van het boek, hangt voortdurend in de lucht, maar komt vrijwel niet aan het woord. Als Lotte de liefde verklaart aan Vincent wordt ze keihard afgewezen.

Na twintig jaar wordt er een reünie georganiseerd in Wales. Lotte en Martin hebben zich hier gevestigd, zijn inmiddels getrouwd en hebben een dochter. Samen met Paul reist Vincent per trein naar Wales. Er is in die twintig jaar geen dag voorbijgegaan dat Vincent niet aan Lotte heeft gedacht. Het beeld van Lotte dat voortdurend door zijn hoofd spookt is dat van twintig jaar geleden. De vrouw van begin twintig die verliefd op hem werd. Met de werkelijkheid heeft dit echter niets te maken.
Tijdens de treinreis discusieëren de mannen eindeloos over het leven, de (on)sterfelijk van de mens en het verglijden van de tijd. De grote vraag is wat er na twintig jaar over is van de vriendschap en hoe Lotte zal reageren op het weerzien van Vincent.
Stephan Enter heeft het verhaal in een goede stijl opgeschreven, maar ik kon er maar nauwelijks grip op krijgen. De schrijver is in de weer met compositie, flash backs, gelaagdheid etc., maar dit leidt soms af van het verhaal. Recensies die ik onder ogen kreeg waren zeer lovend. Nrc Handelsblad noemde deze klassieke vertelling “de beste roman van 2011″.

Tip vd Mnd – Criminele vrouwen

Criminele vrouwen
Criminele vrouwen

Voor de liefhebbers van Nederlandse thrillers geschreven door vrouwen zijn het mooie jaren. Simone van der Vlugt, Saskia Noort en Loes Hollander zijn slechts drie van de gevestigde namen die ons thrillerlandschap opfleuren met goed geschreven psychologische thrillers.
Door het succes van dit genre zijn er steeds meer nieuwkomers. Deze maand zetten we drie van die nieuwkomers in het winterzonnetje. Els Kerkhoven, Linda Jansma en Els Ruiters hebben één of meerdere thrillers op hun naam staan en zijn een mooie aanvulling op de “grote” vrouwen.

Linda Jansma heeft al drie thrillers op haar naam staan waarvan Houvast haar laatste is. Anouk van Merwede is dierenarts met een praktijk aan huis. Negen maanden geleden is haar man omgekomen bij een auto-ongeluk. Al snel blijkt er meer achter zijn dood te zitten. In een lekker hoog tempo en met een vernuftig plot, dat aan Charles den Tex doet denken, houdt Jansma de spanning hoog. Compleet met enge kerels uit het voormalige Oostblok.

Els Ruiters is vooral bekend vanwege haar chicklit en de jeugdserie Babysit Babes. “Een hapklare brok voor minder kritische lezeressen” staat er in een recensie. Met Geraakt begeeft ze zich op nieuw terrein en haar thrillerdebuut mag er zijn. Misschien komt het door haar ervaring met de chicklit dat de verhaallijn van rechercheur Ava en haar liefdesperikelen overtuigd. In ieder geval is dit mooi verweven met het spannende plot dat begint met de verdwijning van een meisje. Een schrijfster om in de gaten te houden.

Els Kerkhoven won in 2009 de Libelle Spannende Verhalenwedstrijd. Gifdochters is haar thrillerdebuut en verschilt op een prettige manier van de andere twee. Rosalie is opgevoed door haar oma en als haar tante Hélène komt te overlijden blijkt haar familie de nodige geheimen te hebben. Als man kun je beter een andere vrouw uitzoeken dan iemand uit deze familie. Dat is alles wat ik er over wil zeggen. Nou vooruit, denk aan de tarantula.

The Killing III

Nieuwe trui
Nieuwe trui

Eerst maar even het beroerde nieuws. The Killing III is nog niet te leen in de bibliotheek. Het goede nieuws is dat ik zelf de serie aangeschaft heb via de Volkskrant en na 3 afleveringen alvast wat kwijt kan over de serie.

Sarah Lund is 25 jaar bij de politie, ze wil het rustig aan gaan doen en heeft overplaatsing gevraagd naar een bureaufunctie. Haar zoon Mark wil geen contact meer. Kortom, Lund heeft eigenlijk wat anders aan het hoofd dan het oplossen van de moord op een zeeman en dat is te merken. Het duurt namelijk even voordat ze zich op z’n Sarah Lunds vastbijt in de zaak.

In een interview zeggen de makers dat ze geen tv-serie willen die volgens een bepaalde formule in elkaar gedraaid wordt. Ze vinden zelf dat dit al gebeurt met The Killing III en dat er daarom een eind komt aan Sarah Lund (oeps, dat lijkt alsof Lund omkomt, maar dat weet ik niet want ik ben nog maar bij aflevering 3). Daar zit wat in, want opnieuw speelt de politiek een belangrijke rol en is Lund ouderwets weerbarstig. Alleen is het zo dat een formule wel heel erg lekker kan zijn.

Toen Coca Cola z’n formule veranderde stond de wereld op z’n kop. Een zak M&M’s is zo lekker omdat je precies weet wat je krijgt, vraag Diederik Stapel maar. Daarom heb ik er geen bezwaar tegen als Lund toevallig iets ontdekt, of in haar eentje een donkere snijzaal inloopt terwijl je beter naar huis kunt gaan.

Het enige wat veranderd is, is de trui en dat is wel verrekte jammer. Was haar Noorse trui nog een fashion statement, de nieuwe trui lijkt op een jaren 80 geval, rechtstreeks uit de kringloopwinkel.

Stephen King maar dan met humor en andere vergelijkingen

Naar catalogus
Naar catalogus

“Door een onderzoek naar een gewelddadige bankoverval komt informatie boven tafel die een volkomen nieuw licht werpt op veel inwoners van Niceville, waar al jaren mensen op raadselachtige wijze verdwijnen.”

Dat is de omschrijving die in de catalogus staat van dit boek.

Dan is het maar goed dat je in een blog wat meer ruimte hebt om een boek te beschrijven, want zo lijkt het een doorsnee thriller en dat is Niceville absoluut niet.

Achterop wordt kwistig met namen gestrooid. Stephen King, Lee Child, Cormac McCarthy, Lost, de Coen broers en Quentin Tarentino. Daar kun je Twin Peaks en Carl Hiaasen nog aan toevoegen.

  • Stephen King – vanwege de horror in small town America
  • Lee Child – vanwege maar liefst twee Jack Reachers in het boek. Van die mannen die op 40 meter afstand een spin uit z’n web schieten en nauwelijks slaap nodig hebben.
  • Lost  – vanwege een aantal mensen die rondlopen en niet in de gaten hebben dat ze allang dood zijn (sorry, da’s de clou van Lost, maar dat scheelt je wel 6 seizoenen tv kijken).
  • Cormac McCarthy – vanwege de prachtige beschrijvingen van de woeste natuur.
  • Quentin Tarantino – vanwege het plastische geweld en de vele verhaallijnen die Stroud kraakhelder neerzet en waarvoor ik een diepe buiging maak.
  • De Coenbroers – vanwege de normale mensen die in abnormale situaties terechtkomen en hun leven langzaam in een houtversnipperaar zien terechtkomen.
  • Twin Peaks – vanwege het gemak waarmee Stroud het bovennatuurlijke en het alledaagse combineert.
  • Carl Hiaasen – vanwege de onderwaardering in dit land van deze schrijver, terwijl hij  grootmeester is in het plaatsen van mensen in hilarische situaties waar ze zichzelf in hebben weten te wurmen.

Maar goed het gaat dus om een bankoverval en raadselachtige verdwijningen. De rest is een blueberry pie gemixt met al die namen hierboven als rijpe blueberries. Het slechte nieuws is dat ik het boek uit heb, het goede nieuws is dat we nog twee delen krijgen over Niceville (what’s in a name). Rest me nog te zeggen dat je van Niceville een ontzettend goed humeur krijgt en dat Stroud er uit ziet als de langere broer van René Mioch.