The Descendants

Naar catalogus
Naar catalogus
De tragi-komische film The Descendants speelt zich af op het zonnige Hawaii. De hoofdrolspeler Matt King (George Cloony) is getrouwd en heeft twee dochters. Een goede vader en echtgenoot is hij nooit geweest, alle aandacht wordt opgeslokt door het advocatenkantoor waar hij werkt.
Wanneer zijn vrouw bij een bootongeluk in een onomkeerbaar coma raakt wordt hij genoodzaakt na te denken over zijn leven. De onhandige vader heeft de opvoeding van de beide dochters altijd aan zijn vrouw Elizabeth overgelaten. Alexandra, zeventien jaar oud, zit op een internaat om van een drugsverslaving af te komen. Haar bijdehante tienjarige zus Scottie heeft problemen op school. Dieptepunt in zijn nieuwe rol als vader is het moment waarop de advocaat aan het vriendje van zijn oudste dochter vraagt hoe hij de opvoeding aan moet pakken. Deze vriend hangt voortdurend de zorgeloze lolbroek uit. Later wordt duidelijk dat ook hij het nodige heeft megemaakt in zijn leven.

Matt wil zijn leven beteren en hij wil aan de relatie met zijn vrouw werken. De positie waarin hij zich bevindt is vooralsnog weinig benijdenswaardig. De complicaties nemen toe wanneer blijkt dat Elizabeth een buitenechtelijke relatie heeft.
In nauwe samenwerking met zijn dochters gaat Matt op zoek naar de minnaar van zijn vrouw en regelt op slinkse wijze een ontmoeting.. Dit leidt tot de nodige pijnlijke situaties. De zoektocht en de samenwerking leiden er toe dat de vader en de beide dochters naar elkaar toegroeien. Het eindshot van de film, waarbij ze met z’n drieën onder een dekentje op de bank zitten brengt dit goed in beeld.

De amerikaanse regisseur Alexander Payne heeft een film gemaakt, waarbij humor en tragiek, melancholiek en vrolijkheid elkaar op een goede manier afwissellen. Het begint allemaal wat stroef, maar gaandeweg word je toch meegenomen in het ontroerende verhaal. De film werd bekroond met -niet minder dan- vijf Oscar Nominaties.Dit laatste is wat mij betreft iets teveel van het goede. De film kijkt prima weg, maar laat geen onuitwisbare indruk achter.
Payne kwam eerder met About Smidt (2002) en Sideaway (2004) Deze films werden eveneens goed ontvangen.

Drie jaar oud en dus nog een heel leven voor ons…

3jaaroudHet SuderBlog bestaat drie jaar en dat wilden we niet ongemerkt voorbij laten gaan. 336 blogs zijn hier te lezen over boeken, apps, tv-series en films, breien en ontboezemingen. We hopen het nog heel lang vol te houden en bedanken alle lezers voor hun belangstelling. We hopen ook dat we u hebben kunnen verblijden met onze tips.

We trakteren al onze lezers op een virtuele muffin, een blog is per slot van rekening een digitaal ding.

Droog vs. Nat

Naar catalogus
Naar catalogus

Met Overstroomd van Eva Moraal hebben we eindelijk onze eigen dystopie.
Klimaatverandering heeft onze wereld weggevaagd. Na De Grote Overstroming is de samenleving opgedeeld in Drogen en Natten, rijken en armen. Nina is de dochter van de Gouverneur en moet nadat haar “Droge” school is weggespoeld, naar een “Natte” school. Daar ontmoet ze Max, een overactieve 17 jarige met een kort lontje. Natuurlijk raken die twee verliefd op elkaar en natuurlijk speelt de hang naar macht een grote rol in het verhaal. Zo zijn er meer clichés die bij het genre horen aanwezig (bijvoorbeeld de beschrijving van de techniek). De kracht van het verhaal ligt niet in de schets van de samenleving, maar in het vertelperspectief waarin Nina’s gedachten afgewisseld worden met die van Max.De schrijfster overtuigt met deze twee jonge mensen, die ondanks de verschillen enorm tot elkaar aangetrokken worden.
STEMPELyab Ieder heeft zijn eigen stijl en vooral Max wordt prachtig neergezet. In flitsend en politiek incorrect taalgebruik krijg je de innerlijke strijd van Max lekker in het gezicht gegooid. Net als de expliciete sexscènes die een verademing zijn in het dystopische genre. Ik bedoel maar, de dystopische wereld is over het algemeen sexloos, een idee dat in tijden van grote belangstelling voor erotiek, onze westerse mens misschien meer moet verontrusten dan zombies die achter je aan lopen.

Met Overstroomd heeft Eva Moraal een ijzersterk boek geschreven, waarin het weer je doet rillen en je je de morele vraag stelt; Wat zou ik doen?

Filmpje op YouTube waarin Eva Moraal laat zien waar ze de inspiratie heeft opgedaan:

Venetië in tweevoud

Een bijzondere stad als Venetië spreekt tot de verbeelding en vraagt erom gebruikt te worden als decor voor romans en verhalen.

Donna Leon, een Amerikaanse schrijfster met Ierse voorouders, woont al jaren in Venetië en voor haar bekende misdaadverhalen met commissaris Brunetti in de hoofdrol dient Venetië dan ook als setting. Deze detectives bevatten weinig expliciet geweld of bloedstollende spanning, maar hebben vaak wel actuele thema’s als basis voor een kalm verlopend, maar ondanks de aanwezige humor wat melancholieke verhalen. Venetië is prominent aanwezig, evenals de plaatselijke keuken. Na een aantal van deze verhalen is het als of je Brunetti, zijn gezin en de medewerkers op het politiebureau een beetje kent. En ook Venetië, zelfs al ben je zoals ik nog nooit geweest.

Hemelse juwelen

Na ruim 20 boeken in deze serie heeft ze nu iets heel anders gedaan.
Hemelse juwelen heeft in de bibliotheek een detective-sticker op de rug, maar er wordt geen moord gepleegd of opgelost in dit verhaal. Althans, geen recente.

MissionEigenlijk is het boek in opdracht geschreven. Het idee komt van Cecilia Bartoli, de Italiaanse mezzosopraan. Zij ontdekte de verloren gewaande aria’s van componist Agostino Steffani, die ze op haar cd Mission vertolkt. Bartoli raakte geïntrigeerd door het levensverhaal van Agostino Steffani (1654-1728), componist van zestien opera’s en talloze kamerduetten, wonend in Italië, Duitsland en Frankrijk, priester, diplomaat, mogelijk castraat, en zelfs spion. Hij werd ook verdacht van betrokkenheid bij de moord op graaf Königsmarck. Daarvoor zou Steffani bloedgeld hebben ontvangen, waarvoor hij ‘hemelse juwelen’ had gekocht.
Cecilia Bartoli heeft Donna Leon gevraagd de ontdekking van de manuscripten in een roman te verwerken. “Priester, diplomaat, spion, meestercomponist én een voorloper van Händel? door die combinatie moest ik aan Donna Leon denken”, aldus de zangeres.

Hemelse juweln

Het verhaal:
Caterina Pellegrini houdt evenveel van muziek als van haar geboortestad Venetië. Wanneer ze als muziekwetenschapper de kans krijgt om de nalatenschap van een onbekende componist te onderzoeken, hoeft ze niet lang na te denken. De erfenis blijkt te bestaan uit twee antieke kisten met brieven en andere papieren. Caterina hoopt op een muzikale ontdekking die haar doorbraak zou kunnen betekenen, maar haar opdrachtgever lijkt slechts uit op financieel gewin. Uit de brieven komt stukje bij beetje het intrigerende leven van Agostino Steffani naar voren. Hoe dieper Caterina graaft, hoe dringender haar vragen worden. Wat had de man te maken met de grootste moordzaak van zijn tijd? En wat is de rol van Moretti, de advocaat door wie Caterina voor deze opdracht is ingehuurd?

De speurtocht van Caterina brengt wat spanning in het verhaal, maar het draait toch vooral om de muziek. Dat Donna Leon verstand van zaken heeft is duidelijk, en een lesje muziekgeschiedenis is nooit weg. In elk geval kreeg ze mij zo ver dat ik naar werken van Steffani ben gaan zoeken op YouTube 😉
Boek en cd zijn gelijktijdig uitgebracht, een handig marketingconcept!


Dans van de doden

Geheel toevallig las ik meteen daarna nog een boek dat zich afspeelt in Venetië. In tegenstelling tot de hoofdpersonen uit de boeken van Donna Leon, die Venetianen zijn in hart en nieren, blijft de heldin in dit verhaal een buitenstaander. De stad is ook niet al te vriendelijk. Het is winter, koud en glibberig op straat, en er dreigen de nodige gevaren.
Ook David Hewson woonde jarenlang in Italië. Hij is bekend van zijn Nic Costa-thrillers die zich in Rome afspelen. Dans van de doden staat los van deze serie en heeft een vrouw in de hoofdrol, forensisch patholoog Teresa Lupo.

Dans van de doden

Het verhaal:
Het is carnaval in Venetië, maar Teresa Lupo is met een ander doel in de stad: haar tante Sofia is verdwenen. Er lijken geen aanwijzingen te zijn tot het moment dat Teresa de wijk Dorsoduro bezoekt en in aanraking komt met een man die het masker van de Pestdokter draagt. De zaak wordt complexer als er brieven opduiken waarin hints worden gegeven naar het Venetiaans verleden. Zijn ze verzonden door Sofia zelf? Of door haar ontvoerder? Of is er iemand die Teresa wil helpen het raadsel op te lossen?

Een verhaal met kleurrijke beschrijvingen van de stad en de verschillende personages, de nodige spanning en een bovennatuurlijk tintje. Sommige vragen blijven onbeantwoord. Wie is de figuur die zich de Graaf van Saint Germain noemt?

Venetië tijdens het carnaval is een toepasselijke setting voor deze boeiende thriller, die ik moeilijk weg kon leggen.

Op Crimezone staat een uitgebreide recensie.

Zoektocht naar de perfecte iPad-case

Langzaam maar zeker begon ik mijn iPad steeds meer op het werk te gebruiken. Ideaal om mee te nemen naar seminars en workshops, zo kon ik mijn gemaakte notities meteen doormailen en nog foto’s en filmpjes maken ook.
Ook bij vergaderingen is het erg handig, heb ik mooi al mijn benodigde info bij de hand en het bespaart een berg papier! Het enige nadeel was dat notulen typen op dat schermpje bepaald niet handig gaat…
Tijd om me eens te verdiepen in het aanbod toetsenborden en bijpassende hoezen, of cases,  die aangeboden worden voor de iPad!

Dat bleek nog niet mee te vallen, wat een keus is er zeg! Hoe moet je nu weten wat goed is en wat niet?
Ik had een paar eisen waaraan de case in ieder geval moest voldoen: bij het sluiten moet de iPad zelf uitschakelen en ik zou het fijn vinden als de case helemaal sluit. Je hebt ook van die dingen die je met een elastiek moet vastzetten om te voorkomen dat ie openklapt in je tas. Het lijkt mij praktischer een model te hebben die je helemaal stevig kunt sluiten. Wat het toetsenbord betreft: het moet in ieder geval over de functies kopieren, knippen en plakken beschikken en ik zou het wel heel fijn vinden als je het ook makkelijk uit de case kan halen om zo te kunnen typen hoe je maar wilt.
Je zou zeggen dat deze wensen het aanbod aanzienlijk verkleinen, maar helaas, niets is minder waar…

Dan wordt het toch echt een kwestie van smaak. Aangezien ik een witte iPad heb (vind ik veel mooier dan de zwarte!) leek een wit toetsenbord mij wel wat. Kijk, en daar werd het een iets ingewikkelder verhaal. Ineens was er niet zoveel keus meer!
Na lang zoeken kwam ik uiteindelijk terecht op de site van Zagg. Zij bieden een prachtige case inclusief toetsenbord aan: de Zagg Folio. Het mooie hiervan is dat je van zowel de case als het toetsenbord, zelf de kleur kunt bepalen. Dus ook een wit toetsenbord, hoera! Aangezien ik het wel handig vind dat mijn iPad een beetje opvalt in mijn tas/kast/bureau of ander onoverzichtelijk plaatsje in huis, koos ik voor een knalroze case.

Eindelijk gevonden wat ik zocht! En zeg nou zelf, is ie niet hip? 😉foto4
fotofoto3

Het geheim van Bram Moszkowicz

9200000010029400
Vorige maand verscheen het boek ‘Het geheim van Bram Moszkovicz’ In tien hoofdstukken beschrijven de Vrij Nederland-journalisten Marian Husken en Harry Lensink de opkomst en ondergang van de bekende advocaat. De Amsterdamse strafpleiter beschouwt zijn vader Max Moszkovicz als zijn grote voorbeeld en besluit in diens voetsporen te treden. Bram Moszkowicz is slechts een gemiddelde rechtenstudent, maar hij lijkt geboren voor de advocatuur en ontwikkelt zich tot de bekendste strafpleiter van Nederland. Hij verdedigt o.a. Desi Bouterse, Willem Endstra, Johan V. alias ‘de hakkelaar’ en Geert Wilders. De meeste bekendheid krijgt hij met de zaak Holleeder.
Gaandeweg het boek blijkt dat de contacten met de onderwereld steeds nauwer worden. Voor Jort Kelder is dit aanleiding om Moszkovicz een maffiamaatje te noemen. Prompt krijgt Kelder een proces aan z’n broek. In dit proces is het echter Moszkovicz die het meeste gezichtverlies lijdt.

Moszkowicz heeft een grote voorkeur voor uiterlijk vertoon. Gouden kettingen en dure horloges vinden gretig aftrek. Zijn maatpakken zijn van Italiaanse makelij en in de boorden van zijn handgemaakte overhemden zitten gouden baleinen. De Amsterdamse advocaat beschikt over een wagenpark bestaande uit vijf bolides, die regelmatig worden ingeruild.
Moszkovicz ontkent dat hij een door testosteron gedreven rokkenjager is. Liever noemt hij zichzelf een womanizer. De afgeserveerde dames zijn hard in hun eindoordeel over de gevierde dandy.

Gedurende zijn carriërre is Moszkowicz zich (steeds meer) bewust van de macht van de media. Hij werkt nauw samen met de Telegraaf (John van den Heuvel) en is niet van de buis weg te slaan. (RTL Boulevard, Pauw & Witteman, College Tour etc.). Hij grijpt de media aan om de publieke opinie te bespelen en weigert consequent om zijn vakkennis op peil te houden. Dit wordt hem door de Orde van Advocaten niet in dank afgenomen. Met deze beroepsgroep krijgt hij steeds meer problemen. Moszkowicz heeft een zeer vrije hand van declareren en neemt teveel contant geld aan. De Belastingdienst probeert de gederfde belastingelden alsnog binnen te halen en heeft beslag gelegd op het kantoor in Amsterdam.
De Raad van Discipline oordeelde vorig jaar dat Moszkovicz de advocatuur onwaardig is en heeft hem uit z’n ambt gezet. Omdat Moszkovicz in beroep is gegaan mag hij tot de uitkomst van de zitting zijn vak blijven uitoefenen

‘Het geheim van Bram Moszkovicz’ leest heel vlot en is zeer actueel. De schrijvers hebben een waslijst aan bronnen gebruikt en het boek bevat mooie kleurenfoto’s. Op de voorpagina gloreert Bram Moszkovicz temidden van zijn ‘vriendjes’. Van de ooit zo gevierde strafpleiter blijft na lezing van het boek bar weinig over.

Johan Theorin kruipt onder je huid

Naar catalogus
Naar catalogus

Lekker ongemakkelijk word je van deze psychologische thriller.
Kleuterleider Jan Haugen solliciteert naar een baan aan de kleuterschool Het Zonnestraaltje. Het schooltje, met maar weinig kinderen, hoort bij de streng bewaakte psychiatrische gevangenis Sint Patricia, Sint-Psycho in de volksmond. De kinderen zijn van ouders die hier opgesloten zitten. Via een speciale onderaardse gang kunnen ze zo nu en dan hun ouders bezoeken.

Jan Haugen krijgt de baan, hij heeft een persoonlijke reden om hier te werken. Theorin onthult via flashbacks steeds meer uit Johans verleden waardoor een ongemakkelijke spanning onder je huid kruipt. Wat beweegt Haugen en wat beweegt een aantal van zijn collega’s?

Elk moment lijkt het boek te kunnen ontploffen. Gadverderrie denk je zo nu en dan en allemachtig wat een goede schrijver die Theorin. Bedriegelijk simpel geschreven met prachtig uitgewerkte personages. Heel rustig sleurt de schrijver je mee het boek in, in een verhaal dat nog lang niet afgelopen is als je het uit hebt…

Trailer:

The Silence – een oorverdovend debuut in een ijzersterke thriller

Naar catalogus
Naar catalogus

The Silence is een ijzersterke thriller die zich gemakkelijk kan meten met het beste uit de Scandinavische landen, toch een beetje een graadmeter anno 2013.
De 18 jarige Amelia is getuige van een moord, iets wat ze in eerste instantie voor zich houdt. Haar oom is rechercheur bij de politie en onderzoekt deze moord die gelinkt lijkt aan een andere moord. Wat volgt is een dodelijk spel van intimidatie en nagelbijtende spanning.

Wat de serie echt bijzonder maakt zijn de beelden en het geluid. Amelia is doof en heeft onlangs een cochleair implantaat gekregen waardoor ze weer kan horen. Ze volgt een therapie om hiermee om te gaan, omdat het geluid binnenkomt als een transistorradio die niet op de juiste frequentie staat.

De geluidsband van de serie is meer dan formidabel. Zet het geluid van je surround-systeem iets harder dan normaal en je treedt binnen in de geluidservaring van Amelia. Het vervormde gepiep en gefluister doet je helemaal opgaan in Amelia’s wereld.

De beelden doen denken aan twee andere Britse series, Luther en The Crimson Petal and the White. Een camera die lijkt te ademen en met elegante bewegingen alles volgt. Prachtige close-ups van gezichten waarbij gespeeld wordt met de dieptescherpte. De handen van Amelia die langs voorwerpen strijken. Haar dansen in een club waarbij ze beweegt op de trillingen van de muziek. Het is de stijlvolle verbeelding van Amelia’s andere zintuigen die aangescherpt zijn door haar doofheid.

Amelia wordt gespeeld door debutante Genevieve Barr, een voormalige lerares, die gevraagd is voor deze rol. Een oorverdovend debuut.

Een fragment uit de serie:

Prachtige oorlogsroman zonder oorlog

Naar catalogus
Naar catalogus

Al doet de bijna filosofische titel het niet vermoeden, Billy Lynn en hoe hij de rust overleefde is een boek over de oorlog zonder oorlogshandelingen. Het boek speelt in 2005 tijdens de Irakoorlog als de Bravo-divisie een paar weken verlof heeft.

De 19 jarige Billy Lynn is soldaat, maagd en held. Soldaat is hij geworden omdat hij na het vernielen van de auto van zijn ex-zwager de keuze had tussen gevangenisstraf en een soldatenleven. Maagd is een status waar hij heel graag van af wil in de weken van zijn verlof. Nationale held is hij bij toeval. Een gevechtsactie waarbij Billy zijn zwaar gewonde kameraad ontzet en Bravo een overwinning behaalt op Irakese opstandelingen is gefilmd door een tv-ploeg van Fox News dat toevallig ter plaatse was. Eenmaal terug in de VS worden ze het land rondgereden als bezienswaardigheid en als patriotten die de grootheid van het Amerikaanse volk laten zien.

Schrijver Ben Fountain heeft een originele, wervelende, bijna hypnotiserende roman geschreven over de korte tijd dat het bataljon op Amerikaanse bodem verkeert, de rust uit de titel. Een roman die schuurt door de botsing van de getraumatiseerde soldaten en de trotse thuisblijvers die zich willen vereenzelvigen met de helden. Met in hun gezelschap een Hollywoodproducer die een filmdeal voor ze wil sluiten, worden ze van hot naar her gesleept om handen te schudden van gewone en rijke Amerikanen. Hoe Fountain deze ontmoetingen vormgeeft is bijna geestig als het niet zo schrijnend was.

Daarmee ook een groot compliment voor vertaler Jan Pieter van der Sterre. Het moet een heidens karwei zijn geweest om dit boek te vertalen, maar hij heeft een hell of a job voor elkaar gekregen met deze prachtige en messcherpe vertaling.

Citaat van pagina 50:

Na twee weken met continue openbare optredens staat Billy nog steeds versteld van de reactie van het publiek, de grove, aarzelende stemmen en heftige accenten, de kromtaal uit de overstromende mond van ogenschijnlijk goed aangepaste burgers….we bidden, hopen, prijzen-respecteren-houden-van-en-vereren, en dat doen ze ook, tijdens de handeling van het spreken ervaren ze de macht van die woorden, die verbale arabesken die in Billy’s oren vonken en knappen als insecten in een electrische vinsectenvanger:

  terrRisme

                                                             Yyyr-ok

                                                                       Uuu-rak

                                                          Sodom

                                vrijheden

                                                    elfstember,

                                                                   elfstember,

                                                                              elfstember

held

                                 offer,

              hóóóóóógste offer

Bush

                                                                                    Osama

                                                                  waarden

                                                                                      D-mook-raad-zie

Niemand spuugt, niemand noemt hem een kindermoordenaar. Integendeel, positiever of vriendelijker ingesteld kunnen mensen niet zijn, maar Billy vindt die ontmoetingen raar en tegelijk beangstigend.