Tip vd Mnd : Johan Theorin

Naar catalogus
Naar catalogus

In zijn jeugd bracht Johan Theorin zijn zomers door op het eiland Öland dat voor de Zweedse kust ligt. Die zomers uit zijn jeugd zijn de inspiratie voor een ijzersterke thrillerreeks. In een interview zegt hij dat als Öland een persoon was, het een gespleten persoonlijkheid zou hebben. In de zomer wordt het eiland overspoeld door meer dan 200.000 vakantiegangers. In de winter zijn er dorpen waar bijna niemand woont, wat het eiland een spookachtig karakter geeft.

Zijn debuut Schemeruur is het eerste van de serie Vier seizoenen van Öland. Schemeruur speelt in de herfst, Nachtstorm in de winter en Steenbloed in de lente. Theorin is op dit moment bezig met het zomerboek. De thrillers zijn donker van toon en de verhalen die hij in zijn jeugd hoorde over vissers, trollen en feeën spelen een rol en geven de boeken een authentieke sfeer. Vooral de winterse  sfeer in Nachtstorm dat op een donker en koud Öland speelt, spreekt zeer tot de verbeelding. De spookverhalen lijken in de ijskou tot leven te komen.

In zijn debuut Schemeruur laat Theorin meteen zien waarin hij een meester is. Als alwetende verteller laat hij heden en verleden bij elkaar komen in een geheel eigen stijl. Kalm en zonder opsmuk trekt hij je het verhaal in waarin de personages een diepgang krijgen die in veel thrillers ontbreekt. Als alwetende verteller geeft hij beetje bij beetje de gebeurtenissen uit het verleden prijs. Net als je denkt dat te weten hoe het in elkaar steekt, verrast Theorin je met een draai die je niet hebt zien aankomen.

Theorins stijl komt in Sint-Psycho tot een hoogtepunt. Een zeldzaam verontrustend verhaal waarbij je je telkens afvraagt “wat  is hier aan de hand?”. Het boek staat overigens los van de Öland-serie. De boeken uit de serie hoef je niet in de juiste volgorde te lezen omdat het aparte verhalen zijn, al spelen sommige personen een rol in alle drie boeken.

In het grote aanbod van Scandinavische thrillers is Theorin een prettige uitzondering. Geen vermoeide rechercheurs met hun privéproblemen, maar psychologische thrillers die hun spanning ontlenen aan de geheimen van hele normale mensen en de onontkoombaarheid van het verleden.

Dudeljo!

Dudeljo!Het eerste hoofdstuk van Dorrestijns Dudeljo! was een aantal maanden geleden te lezen in de Leesditboek app, en het smaakte naar meer. Het duurde nog een hele tijd voordat het boek te leen was in de bibliotheek, ondanks dat het op de bestsellerlijsten prijkte. Misschien omdat het officieel non-fictie is? Hoe noem je non-fictieboeken tegenwoordig in de bibliotheek? Voorheen hadden we het over ‘studieboeken’ of ‘informatieve boeken’. Dat zijn woorden die je als bibliotheekmedewerker liever niet in de mond neemt, want bij zulke termen haken veel lezers al bij voorbaat af. Meestal omschrijf ik het als: “boeken over allerlei onderwerpen, zoals …”.

Dudeljo! is dan wel non-fictie, maar het is geen gewone vogelgids. Hans Dorrestijn is heel veelzijdig. Behalve auteur is hij ook cabaretier en tekstschrijver. Dudeljo! is al zijn derde boek over de natuur, na Dorrestijns Vogelgids en Dorrestijns Natuurgids. Naast de wielewaal komen er nog meer (vreemde) vogels langs in Dudeljo!  En dan zijn er nog de anekdotes over vogelexcursies en vogelaars, en de bespiegelingen en avonturen van Hans Dorrestijn, vooral als deze pogingen doet bijzondere vogels waar te nemen. Voor dit boek heeft de auteur ook een oproep geplaatst om bijzondere herinneringen aan de wielewaal met hem te delen. De mooiste verhalen die dit heeft opgeleverd zijn in het boek opgenomen.

Trouwe lezers kennen me zo langzamerhand als een beroerde vogelaar. Ik leer ’t nooit. In het veld loop ik maar wat te stumperen. Mijn meest gehoorde kreet in gezelschap van echte vogelaars: ‘Maar waar dan? Waar dan in hemelsnaam?!’
Die echte vogelaars tilden daar nooit zo zwaar aan. die zeiden glimlachend: ‘Dorrestijn ziet niet zo goed, maar daar kan hij leuk over vertellen’.

Eerlijk gezegd sprak het eerste verhaal ‘Balen in de Balten’ (de hoofstukken zijn alfabetisch op naam, beginnend met Atlas en eindigend met Ziezo) mij het meeste aan. Bijna elke zin is het waard geciteerd te worden, maar dat zal ik hier niet gaan doen. Toch is het beslist geen straf om ook de rest van het boek te lezen.

De afbeelding hieronder is een link naar het item over Dudeljo! in ‘De wereld draait door’ van 12 oktober 2012.
Wie het lied ‘Kom mee naar buiten allemaal’ inmiddels nog niet in het hoofd had, heeft dat na het bekijken en beluisteren van dit fragment gegarandeerd wél 😉

de afbeelding is een link naar het fragment

Een Goede Raad: J.K. Rowling

momredirAl ruim voordat het verscheen, werd er wereldwijd volop gesproken over het nieuwe boek van ‘Harry Potter’ schrijfster J.K. Rowling. Dit keer richt de schrijfster zich namelijk op het volwassen publiek en men was bijzonder nieuwsgierig naar wat ze voor ons in petto had.
Toen het dan eindelijk uitkwam waren de reacties in de media niet al te positief. Koppen als ‘Britse media geschrokken van nieuw boek J.K. Rowling’ en ‘Daar is-ie dan: de nieuwe Rowling: zonder toverstaf, mét schuttingtaal’ maken dat ik me afvraag wat er dan wel niet allemaal in dat boek staat!

Zodra de eerste grote run op het boek in de bieb wat geluwd was, heb ik het meegenomen. Ik zat alleen nog steeds een beetje met die titel, het kwam op mij wat oubollig over. Wat zou die goede raad dan wel zijn?
Al vrij snel werd me duidelijk dat het helemaal niets met een advies te maken had, en zodra ik dat in de gaten kreeg vond ik de titel juist wel weer grappig bedacht. Ik zal er verder niet over uitweiden, dat mag iedereen zelf lekker ontdekken! 😉

Eerlijk is eerlijk, ik heb me er wel even toe moeten zetten om door te lezen. Niet omdat het  niet leuk was, maar omdat er zoveel personages in voorkomen. Als je een paar dagen niet gelezen hebt weet je echt even niet meer wie wie is…
Gelukkig had ik ineens een paar avonden na elkaar tijd om even lekker te lezen en toen zat ik meteen helemaal in het verhaal.
Het is heel erg verrassend en daardoor blijf je als lezer echt geboeid. Je leert de personages heel goed kennen, vooral omdat je ze vanuit verschillende perspectieven te zien krijgt. Alle personen in dit boek kennen elkaar namelijk op de één of andere manier en dat geeft het verhaal net even iets extra’s.

In de laatste hoofdstukken van het boek gebeurt ontzettend veel en daardoor lukt het je echt niet meer om dit boek even aan de kant te leggen. Het lijkt wel een mini vulkaanuitbarsting, zoveel gebeurtenissen ineens! Het onverwachte einde had ik echt niet aan zien komen, het raakte me diep. Misschien omdat ik zelf moeder ben, maar vooral omdat Rowling (al) haar  personages zo beeldend weet neer te zetten. Ik kon die traan die ineens over mijn wang rolde echt niet tegenhouden…

Een goede raad? Lezen dat boek!

Foute serie, maar o zo lekker

Naar catalogus
Naar catalogus

Bwwwroemmm, zo ongeveer dendert deze Franse misdaadserie je huiskamer binnen. Net als één van die Audi’s of BMW’s waar de vier hoofdpersonen zich in verplaatsen, de enige glimmende voorwerpen in deze grimmige serie.

Jean-Hugues Anglade is een intense acteur die hier de rol van Eddy Caplan speelt, een geweldadige smeris die allang la ligne jaune is overschreden, de gele lijn tussen goed en fout. Caplan is wél een rechercheur met een uitstekende staat van dienst als het aankomt op het inrekenen van criminelen, maar zijn methodes en contacten kunnen absoluut niet door de beugel.

In seizoen 1 is hij met zijn directe collega’s voortdurend bezig om zijn wetteloosheid af te dekken, waarbij hij op de huid wordt gezeten door interne zaken, in de persoon van Roland Vogel. Vogel staat aan de goede kant, zullen we maar zeggen, maar man, wat een hekel krijg je aan die kerel met zijn zalvende stem, zijn belachelijke kapsel en dat knopje in zijn linkeroor. In zijn obsessie om Caplan te pakken stapt hijzelf al gauw over la ligne jaune.

Roland Vogel
Roland Vogel

De serie is zo fout maar zo goed gemaakt dat je na de eerste aflevering nog even langer opblijft om deel 2 te zien. En vooruit, deel 3 ook maar. Omdat het zo spannend is, omdat het er zo smerig uitziet (het politiebureau lijkt in een oude melkfabriek te zitten), omdat niemand deugt en je toch een zekere sympathie krijgt voor de agenten.

 

Het einde van de wereld in Finland

Recensie op Crimezone
Recensie op Crimezone

Antti Tuomainen won met deze thriller in 2011 de Clue Award, de prijs voor de beste Finse thriller. Hoewel het plot rond de verdwijning van een vrouw de motor is die het boek op gang helpt, is het toch vooral de geschetste wereld-na-de-ramp die memorabel is.

In De Genezer is het tien jaar geleden dat de opwarming van de aarde ervoor gezorgd heeft dat Finland overstroomd wordt met vluchtelingen uit Europa. Wat er precies gebeurd is, blijft onduidelijk, maar in Duitsland wordt niks meer geproduceerd en vakantiekiekjes aan de Middellandse Zee roepen vooral weemoed op naar betere en vooral drogere tijden.
Op de omslag staat een een vrouw in een laat zonnetje in de verte te staren. Waarschijnlijk heeft de ontwerper van de omslag het boek niet gelezen, want het regent voortdurend in het Helsinki van na de ecologische ramp.

Tapani Lehtinen maakt zich ongerust als zijn vrouw niet thuiskomt. De politie heeft weinig belangstelling voor zijn verhaal omdat ze wel iets anders te doen heeft. Helsinki dreigt te bezwijken onder de toestroom van vluchtelingen en de complete chaos die er op de straten heerst, waar de weinige bussen en trams zich een weg doorheen proberen te banen. Beveiligingsbedrijven maken de dienst uit. Mensen die geld hebben vluchten naar het noorden waar het droog is en mensen zich verschuilen achter ommuurde steden.

Tapani’s zoektocht naar zijn vrouw leidt hem langs ecoterroristen en malafide beveiligingsbedrijven. Tuomainen schetst in een efficiënte stijl een wereld die op instorten staat. Tapani is dichter (!) en blijft poëzie schrijven om de waanzin weg te houden.

Na Overstroomd van Eva Moraal is dit het tweede boek in korte tijd waarin we met z’n allen de wereld hebben verkloot en de gevolgen daarvan desastreus zijn. Tuomainen laat daarbij weinig hoop voor een ommekeer. Het eind van het boek blijft lang hangen, maar het is een passend slot van deze dystopische thriller, of zo u wilt thrillerachtige dystopie. Het liet me wel achter met het gevoel dat er meer in had gezeten. Van mij had Tuomainen het grauwe en kletsnatte beeld van een stad in verval gedetailleerder mogen uitwerken. De kracht van het boek ligt namelijk in het idee dat zo’n ecologische ramp ons zo maar zou kunnen overkomen.

Serie Q van Jussi Adler-Olsen verfilmd

Het is al wat ouder nieuws dat Serie Q van jussi Adler-Olsen wordt verfilmd. Omdat we nog tot eind mei moeten wachten op deel 5 uit de serie en we de belangstelling voor deze geweldige serie warm willen houden, hebben we even opgezocht wie de rol van Carl Mørck gaat spelen.

Nikolaj Lie Kaas is blij
Nikolaj Lie Kaas is blij met z’n rol

Nikolaj Lie Kaas mag de speurder spelen die liever tegen een scheen schopt dan ja en amen zegt.

Nikolaj Lie Kaas kennen we o.a. uit The Killing III waarin hij als inlichtingenman Mathias Borch prominent aanwezig is naast Sarah Lund. Hiernaast is hij ietwat onherkenbaar, maar zo moet hij er ongeveer uitgezien hebben toen hij het nieuws kreeg dat hij Mørck mag spelen in de verfilmingen.

Het blijft altijd lastig om iemand te vinden die voldoet aan het beeld dat we hebben van de hoofdpersoon uit het boek. Zoveel lezers, zoveel beelden. Dus de vraag is of hij een goede keus is.

In The Killing III overtuigt hij naast de formidabele Sofie Gråbøl en dan moet je toch wel wat in je mars hebben. Hij is wel wat jonger dan de Mørck in de boeken, maar als je bedenkt dat er tien films komen, lijkt dat niet een slechte keus. Rest de vraag of hij overweg kan met de cynische humor van Mørck. Gezien de spaarzame grappen en de flexibele wenkbrauwen in The Killing III mogen we dat met vertrouwen tegemoet zien.

Om een beter beeld te krijgen van Kaas hieronder een foto waarop hij lekker grimmig staat. Meer over de verfilming vindt u op het blog van Kor de Vries, de prima vertaler van Adler-Olsens werk.

Nikolaj Lie Kaar grimmig
Nikolaj Lie Kaas grimmig

Scandinavische thriller van een Amerikaan, dat kan ook.

Naar catalogus
Naar catalogus

Met een aanbeveling van Michael Connelly op de voorkant kan je als beginnend thrillerschrijver niet meer kapot. Het wekt wel de nodige verwachtingen en Thompson maakt die met Engelen van sneeuw waar.Het is het eerste deel in een serie rond inspecteur Kari Vaari, die in het hoge noorden van Finland met een gruwelijke moord te maken krijgt. Een mooie Somalische vrouw is op een gruwelijke wijze vermoord en met een racistische leus in haar buik gekerfd, achtergelaten in de sneeuw. Vaari neemt het onderzoek op zich, al heeft men van hogerhand liever dat een meer ervaren rechercheur deze taak op zich neemt. Tijdens het onderzoek blijkt al gauw dat Vaari er persoonlijk bij betrokken is en slaat bij hem de twijfel toe of hij het onderzoek wel voort moet zetten.

Schrijver Thompson woont sinds tien jaar in Finland en hij zet een mooi, maar ook schrijnend portret neer van de Finse samenleving waarin de bewoners de duisternis van de lange winters  bestrijden met alcohol. Bovendien houdt hij je voortdurend bezig met nieuwe ontwikkelingen die het onderzoek steeds een andere kant op duwen. Tamelijk origineel in de thriller zijn de theorieën die het onderzoeksteam telkens opnieuw moet opstellen waarin motief en gelegenheid, bijna ouderwets, als een legpuzzel in elkaar gezet worden. De waarheid achter de moord is gecompliceerder dan ze in eerste instantie doet vermoeden.

Verwacht geen stilistische hoogstandjes in deze sterke thriller, maar wel een strak en spannend verhaal. Kortom, een veelbelovend begin van een serie rond de sympathieke Vaari in een ontzettend koud Lapland.

De geboorte van de detective

Naar de catalogus
Naar de catalogus

In 1860 stond Engeland op zijn kop vanwege de gruwelijke moord op een driejarig jongetje. Het kind kwam uit een welgestelde familie, wat de reden was voor alle commotie. De politiek bemoeide zich ermee en de druk op de politie was zo groot dat Scotland Yard ingeschakeld werd. Niemand kon meer rustig slapen in zijn eigen huis zolang de dader niet gepakt was, aldus een parlementslid.

Het boek De vermoedens van Mr. Whicher van Kate Summerscale verscheen in 2008 en won de prestigieuze ‘The BBC Samuel Johnson Prize for Non-Fiction’.  In het boek wordt minutieus verslag gedaan van de moord en van het onderzoek van Mr. Whicher, een inspecteur die op de zaak wordt gezet als de plaatselijke politie dreigt te falen. Summerscale wist ondanks alle feiten die de revue passeren een spannend verhaal te schrijven.

Wat de zaak zo bijzonder maakt is dat hier de detective geboren wordt. Mr. Whicher heeft een totaal andere aanpak dan de plaatselijke politie, die een dienstmeid als hoofdverdachte ziet. Whicher ondervraagt alle betrokken en als een Sherlock Holmes avant la lettre deduceert en reduceert hij.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Wrang is dat Whicher de zaak oplost, maar door geknoei van de plaatselijke politie komt het niet tot een veroordeling en wordt hij zelfs op non-actief gezet. Hij begint een carrière als privé-detective en is daarin tamelijk succesvol.

Charles Dickens en Wilkie Collins waren zo gefascineerd door de zaak en vooral door Whicher, dat ze detectiveverhalen begonnen te schrijven.

Dat het boek verfilmd zou worden, was een kwestie van tijd. De degelijke BBC-verfilming wordt gedragen door Paddy Considine, die een geloofwaardige, rationele detective neerzet, eentje die tegen de stroom in en met de kiezen op elkaar, achter de waarheid komt. Daarmee is Whicher het archetype van al die detectives die na hem kwamen.