Nieuws in tijden van de Koude oorlog

The Hour
The Hour Seizoen 1

In 1956, het jaar van het conflict om het Suezkanaal en de inval van de Russen in Hongarije, start de BBC een live actualiteitenprogramma, The Hour.  Het is pionieren in de studio en de knulligheid is anno 2013 bijna vertederend. Na een moeizame start wint het programma aan populariteit en wordt het meer en meer de luis in de pels van de autoriteiten.

De onverschrokken en briljante Freddie Lyon is de verpersoonlijking van de verandering in verslaggeving in die jaren. Journalistiek gebaseerd op onderzoek en zelfvergaarde informatie én een journalist die kritisch staat tegenover autoriteiten. De druk op de BBC wordt opgevoerd om terughoudend te zijn in de verslaggeving over staatsaangelegenheden. Gesteund door een wet die voorschrijft dat er pas na twee weken mag worden bericht over zaken die in het Lagerhuis zijn besproken. Iets wat in onze tijd met internet, Wikileaks en sociale media nauwelijks meer voor te stellen is.

The Hour begint met een tamelijk gruwelijke moord.  Freddie Lyon begint een onderzoek naar die moord, wat hem al snel in de problemen brengt. Hij gelooft namelijk niet dat een jeugdvriendin even later zelfmoord heeft gepleegd en heeft aanwijzingen dat MI6 achter haar dood zit.

Journalisten, politiek, geheime diensten, landverraad, moord, liefde en overspel, even schudden en je hebt een bruisende en stijlvolle cocktail uit de BBC-stal óver een programma uit de BBC-stal. Verrassend, intrigerend en een volledig overtuigend beeld van de “suffe” jaren 50. Met als smaakmakers een drietal geweldige acteurs; Romola Garai bekend van The Crimson Petal and the White, Dominic West (The Wire) en Ben Whishaw (Perfume).

Trailer The Hour

Een buiging voor John le Carré

Een broze waarheid
Een broze waarheid

De lente gaat bijna onopgemerkt aan ons voorbij. Net zo onopgemerkt als de schimmige wereld van contraterrorisme. Wat regeringen uitspoken onder het mom van bestrijding van terrorisme wordt door John le Carré haarfijn gefileerd in Een broze waarheid.

Ergens in het boek wordt gezegd dat oorlog voeren overgelaten wordt aan private ondernemingen, voor wie een prettige winst belangrijker is dan morele overwegingen en landsbelang. In dit verhaal wordt op Gibraltar een actie uitgevoerd door zo’n private onderneming, met de naam Ethical Outcomes, een verwijzing naar een bestaand bedrijf, Executive Outcomes, dat zich laat inhuren voor dergelijk werk.

Op z’n Le Carré’s heeft het bedrijf zelf de intelligence geleverd dat een terrorist een ontmoeting heeft op Gibraltar en dus logischerwijs wordt ingehuurd om de man te ontvoeren en af te voeren naar de VS. De actie wordt gevolgd door een uitgerangeerd ambtenaar van buitenlandse zaken die nauwelijks in de gaten heeft wat er allemaal gebeurt en wat er mis gaat. Drie jaar later probeert een andere ambtenaar uit te vogelen wat er mis is gegaan en wat er onder het vloerkleed is geveegd.

Bij Le Carré bestaan geen helden, hooguit mensen die de waarheid boven water proberen te krijgen en daar een prijs voor betalen. Je moet altijd moeite doen voor de boeken van de schrijver, weerbarstig, cynisch met de nodige zwarte humor laat hij je lang in het ongewisse. Maar de schrijver, die al ver boven zijn pensioengerechtigde leeftijd zit, weet als geen ander de duistere machinaties van de machthebbers bloot te leggen in fascinerende verhalen. Daarom een diepe buiging voor Le Carré.

Boektrailer Een broze waarheid

De helende kracht van acceptatie

Naar catalogus
Naar catalogus

In skoftke lyn op freed wie der in lêzing fan Annemarie Postma yn de Thomastsjerke fan Katlijk. Ik hie noch nea fan Annemarie heard dus doe’t se my frege om mei hie ik dan ek gjin idee wêr ’t we op ta soenen. Doe ’t se fertelde dat Annemarie yn in rolstoel sit miende ik te witten wa ’t it wie. Mar ik hie Esther Vergeer yn de holle en dy wie it dus net. De lêzing hie de namme: ‘Leven in acceptatie’ en waard organisearre troch ‘Leef je licht!’ Doe ’t we yn it propfolle tsjerkje sieten  en Annemarie oan har lêzing begong frege se wa ’t har koe fan de Friesland Post.  Der gongen aardich wat fingers de loft yn en it blykt dat se dêr in kollum yn skriuwt. It wie in moaie jûn mei in nijsgjirrige lêzing. Oer hoe ’t ús libben rjochte is op sekerheid en kontrôle en oer de krêft fan it loslitten. Akseptaasje fan it libben yn plak fan tsjin de natuerlike stream fan it libben yn te gean. Doe’t ik de wike dernei wer oan it wurk wie ha ik ris sjoen hokker boeken de bibleteek fan Annemarie hat en dat binne der nochal wat. Wolsto nei it lezen fan dit blog mear fan har witte en leze dan kin dat sûnder in boek te keapjen, se binne by ús te lien.  En de Friesland Post ek.

Carl Mørck vs Harry Bosch

Je ziet het overal, managers die zich bemoeien met de gang van zaken zonder al te veel verstand van die zaken. Kunnen ze beter niet doen want dat scheelt een hoop gedoe. Zeker als je de laatste thrillers van Jussi Adler-Olsen en Michael Connelly leest. In Het Marco-effect wordt Carl Mørck door zijn nieuwe baas gehinderd en in De zwarte doos heeft Harry Bosch te maken met een nieuwe manager die hem wil lozen. Gelukkig zijn beiden dwars genoeg om zich niks aan te trekken van de potloodslijpers en alleen daarom al staan beiden hoog in mijn lijstje favoriete speurders.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Het Marco-effect is het vijfde deel in de Serie Q en als vanouds banjert Mørck door het plot als een olifant in een porseleinkast. Marco is een 15-jarige jongen die, als in een Dickens-verhaal, erop uitgestuurd wordt om te zakkenrollen. Zijn oom Zola heeft zich een goeroe-status aangemeten en laat kinderen voor zich werken door in te breken, te stelen en bedelen.

Daarnaast speelt gesjoemel met ontwikkelingsgelden een rol en een verbrand lijk in een boot. Hiermee bevinden we ons op het terrein waar Adler-Olsen in uitblinkt. Hij laat de verschillende verhaallijnen naadloos in elkaar overlopen en voert de spanning lekker op doordat Marco zich los heeft gemaakt van de criminele clan, wat resulteert in een dagenlange achtervolging dwars door Kopenhagen.

Een lichte teleurstelling is dat de donkere toon uit het vorige deel niet terugkomt. Assad heeft zijn verwondingen overleeft en over zijn verleden komen we slechts mondjesmaat meer te weten. Wel heeft Assad voor ons de nodige spreekwoorden met kamelen in petto, tot grote ergernis van Mørck. Kortom, als je vijf kamelen door de woestijn laat draven dan is er altijd eentje als laatste thuis. Vier sterren.

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Als Harry Bosch zijn nagel ergens tussen weet te krijgen dan duurt het niet lang of de boel gaat flink kieren. In De zwarte doos draait het om een moord tijdens de rellen in Los Angeles in 1992 na de vrijspraak van de agenten die Rodney King mishandelden. De waanzin van de rellen wordt prachtig beschreven door Connelly.

Bosch wordt met een collega door twee zwaar bewapende politiemannen van de ene plek naar de andere plek gedirigeerd omdat de rellen niet alleen een excuus voor plundering zijn, maar ook voor criminele afrekeningen. In een steeg is het lijk van een jonge Deense journaliste gevonden. Twintig jaar later buigt Bosch zich over de zaak waar hij in 1992 slechts kort onderzoek naar kon doen. Connelly kan als geen ander een puzzel neerleggen waar Bosch geduldig en volhardend mee bezig gaat. De dialogen staan weer als een huis, de psychologie is om van te smullen en het plot als altijd fantastisch.

In het net verschenen Crimezone-magazine beklaagt Peter in-mijn-jarenlange-ervaring-als-misdaadverslagever R. de Vries zich over het realisme in de Nederlandse thrillers, om daarna zonder blikken of blozen te melden dat schrijvers hem beter kunnen raadplegen voordat het boek verschenen is (misschien moet Peter ’s een tijdje aan het werk met een manager boven zich). Over Michael Connelly kan Peter niks zeggen, bijna achteloos verweeft hij zijn kennis van politieprocedures e.d. in zijn verhalen, waarmee hij in elk boek van zijn hand een weergaloze sfeer neerzet . Vijf sterren

ps.  Aardig is dat Kopenhagen een rol speelt in Michael Connelly’s thriller  en dat Nerderland een rolletje speelt in Het Marco-effect.

Oorlogsverhalen

Ik heb iets met boeken over de Tweede Wereldoorlog. Altijd al gehad. Mijn ouders hadden de complete Lekturama serie ‘de Tweede Wereldoorlog’ en daar heb ik urenlang in zitten bladeren.
Verhalen over de oorlog begonnen voor mij tot leven te komen toen er bij mij op de lagere school uitgebreid aandacht werd besteedt aan 50 jaar vrijheid. Dat was in 1995 en ik zat toen in groep acht. Speciaal voor deze gelegenheid werd in de gemeente Skarsterlân de lesbrief ‘Opdat wij niet vergeten…’ uitgebracht. Een prachtige beschrijving van de oorlog in, onder meer, mijn woonplaats Joure. Ik schrok er dan ook van toen ik ontdekte dat het boekje tegenwoordig bijna niet meer verkrijgbaar is. Gelukkig heeft bibliotheek Joure  het nog wel te leen!

Mijn leeshonger naar oorlogsverhalen is na al die jaren nog niet gestild en dat heb ik vooral te danken aan het feit dat er nog heel regelmatig nieuwe boeken uitgebracht worden. De afgelopen jaren heb ik er alweer heel wat verslonden en daar wil ik, nu de herdenking en viering van 4 en 5 mei weer dichterbij komen, graag een aantal van met u delen.

Om te beginnen ‘Het meisje uit de trein’ van Irma Joubert.  Simpelweg een schitterend boek. De oorlog beleven door de ogen van een zevenjarig meisje is echt confronterend. Joubert weet op een prachtige manier de emoties en ervaringen van verschillende betrokkenen te beschrijven.

Na ‘Het meisje uit de trein’  verschenen ook nog ‘Kind van de rivier’ en vrij recent Pontenilo’Ook deze verhalen spelen zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar dan in Zuid Afrika. Het derde deel in deze trilogie, ‘Kronkelpad’ is net uit. Die staat hoog op mijn verlanglijstje!

Dan nu een heel ander boek, Süskind’. Een klant in Lemmer raadde mij aan dit boek te gaan lezen en daar ben ik nog steeds erg blij om. Wat een verhaal!
De Duitse Jood Walter Süskind, die in de oorlog naar Nederland vluchtte, wordt door de Joodse Raad gevraagd beheerder te worden van de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam. Hiervandaan worden de Joden uit Amsterdam op transport gezet naar Westerbork. Een vreselijke taak, maar Süskind weet dankzij deze functie heel veel kinderen te redden door hen veilig te laten onderduiken. Uiteindelijk werd Süskind samen met zijn vrouw en dochtertje zelf op transport  gezet naar Westerbork. Een indrukwekkend verhaal dat vorig jaar verfilmd is.

In de categorie Young Adult Books werd ‘Een boek voor Hanna’ uitgegeven. Een erg mooi boek over de oorlogsbelevenissen van de 14 jarige Hanna die de kans krijgt naar Denemarken te vluchten en hier probeert een nieuw leven op te bouwen. Wanneer de Duitsers Denemarken binnenvallen wordt Hanna gearresteerd en naar Theresienstadt gedeporteerd. Hanna weet wonder boven wonder in de buurt te blijven van haar vriendinnen uit Denemarken en zij doen wat ze kunnen om te overleven. Niet opgeven, wat er ook gebeurt, dat was het motto. Ik was diep ontroerd.


‘Ik schrijf u vanuit het Vel d’Hiv’ 
is een verzameling van brieven en briefjes die geschreven zijn door joden die tijdens de grote razzia in Parijs opgepakt werden. Over deze zwarte bladzijde in de Franse geschiedenis werd, en wordt nog steeds, amper gesproken. De oorzaak is dat deze razzia, waarbij duizenden joden opgepakt werden, niet door de Duitsers, maar door de Franse politie uitgevoerd werd.
Tatiana de Rosnay gaf met haar boek  ‘Haar naam was Sarah’ eerder al aandacht aan deze gruweldaad en schreef het voorwoord van dit boekje met herinneringen aan die vreselijke dagen in het Vélodrome d’Hiver.

Dit waren de eerste  van een aantal van mijn favoriete oorlogsverhalen. Binnenkort zal ik de andere boeken die ik absoluut wil aanraden hier beschrijven.