To Rome with love

Naar catalogus
Naar catalogus

Zestien uur slaap per nacht heeft hij nodig, anders kun je hem wegdragen. Woody Allen overdrijft graag, maar komt wel elk jaar met een nieuwe film. Eind vorig jaar verscheen ‘To Rome with love’, de opvolger van ‘Midnight in Paris’.

De film begint met een agent die midden op een groot plein in het centrum van Rome het verkeer staat te regelen. Hij ziet de mensen, hij ziet het (dagelijks)leven en komt tot de conclusie dat alles in  Rome een verhaal is.

De verhaallijnen lopen dwars door elkaar. Zo is daar Woody Allen zelf. Hij is de schrijver en regisseur van de film en speelt een rol als gepensioneerd operaregisseur, die verwoede pogingen in het werk stelt een zingende begrafenisondernemer het podium op te krijgen.  Verder volgen we een pas getrouwd stel dat hun honeymoon viert in Rome. Dat ze beiden het bed delen met iemand anders mag geen verwondering wekken voor wie het werk van Allen een beetje kent.

Een oudere architect voorziet een student, die zijn eerste schreden op het liefdes pad zet, van adviezen. Hij duikt overal in de film op als een soort geestverschijning. In de vierde verhaallijn speelt Roberto Benigni een belangrijke rol. Vanuit het niets wordt hij wereldberoemd. Benigni is de bekende vrolijke Italiaanse acteur die ooit in ‘Hier is Adriaan van Dis’ bij de gastheer op schoot klom.

De verhaallijnen hebben, behalve dat ze zich allemaal in Rome afspelen, weinig met elkaar gemeen. Ze bestaan uit scherpe dialogen met veel humor en ironie, een beetje het handelsmerk van Woody Allen. Als de grote regisseur zijn aanstaande schoonzoon ontmoet en deze vraagt hoe de vlucht is geweest mompelt Allen: “ Ach, beetje turbulentie. Je leest het morgen wel in de krant als ze de zwarte doos hebben gevonden”.

De film verteld geen diepgravend verhaal. Wel krijgen we een mooi beeld van Rome te zien. De muziek die eronder zit versterkt dit beeld. Je blijft als kijker vrolijk achter als de aftiteling langs komt.

Tsjerkegong op sneintemiddei

Johan Veenstra
Nei de katalogus

Wat kin in minske op in suterige sneintemiddei better dwaan as nei tsjerke? En dan harkje nei skriuwer en ferteller Johan Veenstra en it frouljuspopkoar Blinder yn de tsjerke fan Easterlittens. Ofrûne snein ha ik myn middei sa op in noflike wize trochbrocht. Veenstra is fansels in echte Stellingwarver en om ’t wy fan de klaai sokke minsken net dageliks hearre hat er him oanpast yn syn tempo. En doe wiene syn ferhalen goed te ferstean foar Friezen, dy ’t fan hús út hast allegear twa- of trije-talich binne. Lieten en ferhalen wikselen mekoar ôf.  Nei it skoft hat Veenstra twa ferhalen ferteld út syn nije boek “Mit et waeter veur de dokter”. Earst in serieus ferhaal om ’t it net allinich feest is yn it libben. Mar hy einige mei in erotysk ferhaal oer Minne en Wietske. En al fiele jo bytiden oankommen wêr ’t it ferhaal op ta giet, it bliuwt in feest om nei dizze man te harkjen. Hy woe yn it skoft ek mei alle wille foar my poseare mei syn boek. Foar de minsken dy’t der nocht oan hawwe om Stellingwarfs te lêzen is it boek fansels te lien by de bibleteek.

Wolst in moai ferhaal hearre fan Johan Veenstra dan it you-tube filmke mar eefkes oanklikke.

De laatkomer

Plaatje

Nadat ik het boek ‘de laatkomer’ van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst heb dichtgeslagen denk ik nog even na over de titel. Immers, heeft een boek geen goede titel dan is het ONLEESBAAR (Reve). De titel slaat op Desiré, de hoofdpersoon, die er te laat achter komt dat hij nog iets van zijn leven moet maken. Onleesbaar is ‘De laatkomer’ allerminst, het boek is heel vlot geschreven.

De ik-figuur, Desiré, beschouwt z’n leven als mislukt. Hij heeft in zijn burgermansbestaan als bibliothecaris altijd naar de pijpen van zijn vrouw Moniek gedanst en besluit dat het mooi is geweest.  De voortdurende betutteling, het gevit en geschreeuw, hij is het zat en wil van haar af.  Voor een scheiding is hij te laf en de manier waarop hij zijn doel probeert bereiken ligt niet voor de hand. Hij besluit zich voor te doen als iemand die dementeert en wordt spoedig opgenomen in een tehuis voor seniele bejaarden.

Desiré speelt zijn nieuwe rol met verve. “Naar de televisie kijk ik, zij het dik tegen mijn zin. Ik doe het om niet door de mand te vallen. Omdat het wordt verwacht dat ‘senielen’ onverdroten plaatsnemen voor de lichtbak. Geholpen door de leegheid van de meeste programma’s staar ik indolent en met mijn schoonste glarieogen naar de jolige plezierverkopers op het scherm, tot ik er vanzelf bij in slaap val en in mijn beddenbak wordt geholpen”.

Het contact met vrouw en kind wordt definitief verbroken op het moment dat hij ze niet meer herkent. In het bejaardenhuis komt hij jeugdliefde Rosa Rozendaal tegen. Van haar schoonheid is niet veel meer over en het weinige haar dat ze nog bezit wijst alle windstreken aan. Destijds durfde hij niet op haar avances in te gaan, nu is het te laat. Ze is dement. Hij realiseert zich dat de spijt van de dingen die je hebt gedaan lang niet zo groot is dan de spijt van de dingen die je niet hebt gedaan. Grote vraag is of de hoofdpersoon wordt ontmaskerd of dat zijn façade stand houdt.

‘De laatkomer’ is boek over liefde, dementie en vergankelijkheid. Dimitri Verhulst hanteert een ironische stijl en schrijft met veel gevoel voor humor. Vlaamse woorden en uitdrukkingen en het gebruik van metaforen missen hun uitwerking niet en zorgen voor extra leesplezier, al wordt soms de aandacht afgeleid van het werkelijke verhaal.

De thriller voorbij

Derek B. Miller
Derek B. Miller

Eigenlijk is een blog te weinig om recht te doen aan deze literaire thriller van Derek B. Miller. Hij houdt in Nacht in Noorwegen namelijk heel veel ballen in de lucht, maar doet dat op een ontroerende en humoristische manier en eindigt zijn kunststuk in een adembenemende finale.

Na de dood van zijn vrouw is de 82-jarige Sheldon Horowitz vanuit de VS naar Noorwegen verhuisd om bij zijn kleindochter Rhea te gaan wonen. Horowitz is daar getuige van de moord op een vrouw door een Kosovaar. Hij vlucht met het zoontje van de vrouw en wordt daarna gezocht door Kosovaren, de politie en zijn kleindochter. Zijn ervaringen uit de Korea-oorlog gebruikt hij om uit handen te blijven van zijn achtervolgers.

Horowitz wordt geplaagd door een groot schuldgevoel over de dood van zijn zoon die in de Vietnamoorlog is omgekomen.  Hij ziet in het voor hem vreemde Noorwegen overal Koreanen en is constant op zijn hoede. Zijn kleindochter denkt dat hij begint te dementeren, hijzelf denkt er anders over en de schrijver laat dat verder in het midden.
Hij dompelt je gewoon onder in de gedachten van Sheldon en daar ligt de grote kracht van deze ongewone thriller. Sheldons herinneringen, zijn hallucinaties waarin hij met zijn overleden zoon door de jungle van Vietnam loopt, zijn  twijfels aan God en zijn gesprekken met een overleden vriend zijn prachtig en met veel humor beschreven.

Er is nog veel meer om te vertellen over dit boek dat de grenzen van de thriller oprekt. Over hoe gemakkelijk Miller alle personages neerzet, over de filosofische uitweidingen over het joodse geloof, over de existentiële vragen die hij stelt via Sheldon, maar dat kan niet op deze luttele vierkante centimeters.

Miller debuteert met deze thriller waarin hij als het ware Phillip Roth het boek De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween laat schrijven.
Rest alleen nog even dit, de voorkant heeft met de inhoud te maken en dat zie je niet zo vaak, maar goed dat is meer een afwijking van mezelf.