Middeleeuwse misdaad op de e-reader

In de tachtiger jaren van de vorige eeuw waren de boeken van Ellis Peters populair. Zij schreef een serie middeleeuwse detectives rond de monnik Cadfael en een aantal hiervan is verfilmd met Derek Jacobi in de hoofdrol. De meeste van deze boeken zijn inmiddels versleten en uit de bibliotheekcollecties verdwenen. Liefhebbers van Ellis Peters hebben misschien de boeken van Michael Jecks al ontdekt; mij waren ze tot voor kort nog niet opgevallen.

Het lijk zonder hoofdZijn reeks misdaadromans rond sir Baldwin en baljuw Simon Puttock speelt iets later in de tijd, begin 14e eeuw. De auteur heeft het leven in de late middeleeuwen grondig bestudeerd en zijn kennis verweven met ingenieuze plots. Het was geen zachtzinnige tijd om in te leven; de bevolking van Devon werd geplaagd door misoogsten, rondtrekkende roversbenden, oorlogsdreiging en ziekten. Sir Baldwin Furnshaw is tempelridder geweest en heeft de vervolging van zijn orde overleefd. Nu lost hij samen met baljuw Simon Puttock ingewikkelde moordzaken op.

Jecks: “Onderzoek doen is vaak niet eenvoudig. Het probleem begint met een simpele vraag als: “Hadden huizen in de veertiende eeuw glazen ramen?” Maar al te vaak leidt dat tot andere vragen, zonder dat er antwoorden komen. Als schrijver blijk ik vaak zo geobsedeerd te raken door het verlangen naar precisie, dat de speurtocht alarmerende dimensies aanneemt. Bijvoorbeeld: hoe smolten ze glas? Hoe gaven ze er vorm aan? Was het doorzichtig of opaak? Hoe duur was het? Kon iemand onder het niveau van baron of vrije poorter zich glas veroorloven?”

Deze detectives zijn vooral geslaagd door de middeleeuwse setting. Het verbaast mij daarom dat de boeken van Jecks zo mondjesmaat zijn aangeschaft door de Friese bibliotheken. Gelukkig zijn ze opgenomen in de collectie e-books van de bibliotheken, zodat we geen ruzie over die schaarse exemplaren hoeven te gaan maken.

Op de website van Jecks staat een indrukwekkende titellijst. Slechts acht van deze verhalen zijn in het Nederlands vertaald en deze zijn alle acht als e-book beschikbaar. Een aanrader voor de detectiveliefhebber!

Levensgevaarlijk Kopenhagen

De Denen beginnen de Zweden aardig in te halen als het om thrillers gaat. Jussi Adler-Olsen, als oudgediende, voert de Denen aan, maar hoe is het gesteld met nieuwkomers Hastrup en Melander? In ieder geval tonen zij ons een Kopenhagen dat je als vrouw maar beter kunt mijden.

Julie Hastrup
Julie Hastrup

Allereerst Julie Hastrup, die met Een doorn in het oog debuteerde en inmiddels vier titels rond rechercheur Rebekka Holm op haar naam heeft staan. De blinde vlek is de tweede in vertaling.
Verwacht van Hastrup geen originele thrillers. Holm is een sterke troef van haar, omdat je je gemakkelijk met haar identificeert, maar tegelijk is ze zo’n speurder waarvan we er al heel veel hebben. Bovendien heeft haar directe collega Reza een beetje te veel weg van Assad uit Serie Q van Adler-Olsen.
De blinde vlek is gewoon een lekkere whodunit, vol privéperikelen, waarin een moordenaar en een serieverkrachter rondlopen in de buurt van Kastellet, de vesting in Kopenhagen.

Jakob Melander
Jakob Melander

Uit het oog van Jakob Melander is een ongewone whodunit, vol privéperikelen, waarin een moordenaar en een serieverkrachter rondlopen in de buurt van Kastellet, de vesting in Kopenhagen.
Ja, dat is een gedeeltelijke herhaling van de laatste zin uit de vorige alinea, want toevallig hebben beide thrillers dit bizarre gegeven als uitgangspunt.

Het debuut van Melander wijkt aardig af van de geijkte paden. Rechercheur is Lars Winkler, punker in zijn  jonge jaren en kettingroker op z’n 44e. Winkler is na twee maanden verlof weer aan het werk, maar dat gaat niet van harte. Zijn directe chef en oudste vriend Ulrik is er met zijn vrouw vandoor en op het politiebureau krijgt hij te maken met flinke tegenwerking.  Ondanks het wat warrig heen en weer schakelen tussen heden en verleden, is Uit het oog een stevige thriller die een sterke maag vraagt vanwege de psychopaat van dienst.

De volgende Melander is iets om naar uit te kijken, al is het maar om te lezen hoe het verder gaat met Winkler en zijn puberdochter. De volgende Hastrup is vooral leuk als tussendoortje en vooruit, ik wil ook wel weten of het nog wat wordt tussen Rebekka en Michael.

Urenlang leesplezier met Sarah Lark

Voor een boekenverslinder als ik is het altijd weer een feest om een nieuwe auteur te ontdekken die lekkere dikke pillen schrijft. Dan heb je extra lang plezier van je boek. Helemaal als er dan ook nog meerdere delen verschenen zijn! Gelukkig word ik regelmatig aangenaam verrast.
Zo stuitte ik laatst letterlijk op Sarah Lark, omdat de klant die haar debuut had gelezen en nu het vervolg wilde aanvragen, het nogal zware boek per ongeluk vlak voor mijn neus op de balie liet vallen. Dat is nog eens een originele kennismaking! 🙂 Ik vroeg deel twee voor deze mevrouw aan en nam op haar aanraden Het land van belofte mee naar huis.

Lark1

Deze roman met een prachtige omslag is maar liefst 596 pagina’s dik en absoluut een aanrader! Het speelt zich af in 1852 en vertelt het verhaal van twee jonge vrouwen die hun vertrouwde leventje in Engeland achter zich laten om in Nieuw-Zeeland te gaan trouwen.
Alleen dat al, dat vrouwen die nog niet eens volwassen zijn het aandurven helemaal alleen naar de andere kant van de wereld te reizen, vind ik intrigerend. Wat drijft hen?

Gelukkig kom je daar in dit boek snel genoeg achter en leef je vanaf het begin mee met de bescheiden Helen en de opgewekte Gwyneira.

Lark2Het is natuurlijk helemaal geweldig dat het verhaal nog niet afgelopen is als je het boek uit hebt. Sarah Lark heeft een prachtig drieluik geschreven waarin Helen en Gwyneira steeds terugkeren.
In het tweede boek Het lied van de wolken maken we kennis met de kleindochters van deze vrouwen en ook dit verhaal is van begin tot eind heel meeslepend. Ik was onder de indruk van de verhaallijn over de jonge Elaine en mijn ogen vlogen over de pagina’s om erachter te komen hoe het af zou lopen. Spannend!

Lark3

Ik kon dan ook bijna niet wachten om in het laatste deel te beginnen: je moet gewoon doorlezen!
In dit boek draait het allemaal om Gloria, de achterkleindochter en erfgename van Gwyneira. Zij maakt op haar twaalfde dezelfde lange reis als haar overgrootmoeder vroeger, om in Engeland naar kostschool te gaan. Ze mist haar leven in Nieuw-Zeeland vreselijk en zou het liefst zo snel mogelijk teruggaan. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit en raakt ze nog verder van huis…

En met dit derde en laatste deel is het dan echt afgelopen. Zucht. Ik vind het altijd zo vreselijk jammer om weer afscheid te moeten nemen van al die boeiende personages waar ik een paar weken lang zo van genoten heb! Ik vind de schrijfstijl van Sarah Lark echt heel mooi, zeker ook omdat ze zo uitgebreid en levendig over Nieuw-Zeeland en de Maori-cultuur vertelt. Heel bijzonder!
En om de ervaring compleet te maken: terwijl ik het laatste deel las stond in BNN – 3 op reis Nieuw-Zeeland centraal. De prachtige reis die Chris Zegers door het land maakte en waarbij hij allemaal plaatsen aandeed die ik kende uit het boek, maakte de beleving voor mij extra speciaal. Kan ik iedereen aanraden!

Ondergewaardeerde Indische roman

Jacob Vis - Moerta
Jacob Vis – Moerta

Tandem was voor mij een van de verrassingen uit 2012. Jacob Vis schreef hiermee een uiterst boeiende historische roman over zijn grootvader Dirk Sanders, die een tabaksplantage beheerde op Sumatra.

Moerta is het verhaal van zijn grootmoeder en concubine van Sanders.
Beide boeken overlappen elkaar enigszins maar dat is absoluut geen bezwaar omdat de gebeurtenissen uit het eerste boek nu beschreven worden vanuit Moerta’s beleving. Bovendien worden een aantal vragen uit Tandem beantwoord.

Moerta vertelt haar levensverhaal in dagboekvorm aan haar dochter, die jaren eerder definitief naar Nederland is verhuisd met haar vader. Ze zit gevangen in afwachting van een proces voor hoogverraad nadat ze een vermeende terrorist medische hulp heeft gegeven.

Met speels gemak lukt het Vis weer om een uiterst boeiende geschiedenis neer te zetten. Dit keer van een eigengereide vrouw die als eerste vrouwelijke arts in Nederlands Indië in een loyaliteitsconflict komt tussen haar landgenoten en de Nederlanders aan wie ze haar opleiding heeft te danken.

Nergens slaat Vis je om de oren met morele oordelen. Hij weet je mee te voeren naar een periode waarin het nationaal bewustzijn onder de Indonesiërs begint te groeien mede dankzij de inspanningen die de Nederlanders zich getroostten om de lokale bewoners te scholen.

Wat ze je niet vertellen over mama zijn

suusruisAls moeder van een peuter heb je soms van die dagen die absoluut niet gezellig en leuk zijn en maar beter zo snel mogelijk voorbij kunnen zijn. Iedere ouder zal dit herkennen en daarom is het ook wel eens lekker om even stoom af te blazen, want hoe lief je kind ook is, er zijn van die momenten dat je wenst dat je behang hebt… 😉

Toen ik na zo’n fijne puberochtend
’s middags aan het werk was en aan het opruimen was bij de kast opvoeding, kon ik het dan ook niet laten om even te snuffelen. Hoe gaan andere ouders eigenlijk met die peuterpuberteit om?
Ik ontdekte het boek ‘wat ze je niet vertellen over mama zijn’ en een boek met zo’n titel moest ik gewoon even lezen.
‘Hilarische en eerlijke ervaringen van een drukke moeder’ is de ondertitel en daarmee is geen woord teveel gezegd. Ik zat meerdere keren hardop te lachen om de columns van Suus Ruis. Ze schrijft met een vette knipoog over het ouderschap waardoor je humeur er met sprongen op vooruit gaat. Oké, haar zoon is al vijf dus al lang geen peuterpuber meer, maar dat maakt allemaal niets uit.
Veel van wat ze schrijft is namelijk zo heerlijk herkenbaar! Zij schrijft gewoon zonder schroom op wat veel moeders ongetwijfeld denken, en dat geeft een goed gevoel: je bent niet de enige.
Even meegenieten? Een stukje uit het hoofdstuk ‘nu even niet!’:

Kinderen hebben is leuk. Meestal. Best vaak, eigenlijk. Behalve als je iemand moet bellen en er één in de buurt is. (…) Voor de zoveelste keer kan ik niet anders dan benadrukken dat kinderen net honden zijn: ze ruiken wanneer ze uit je buurt moeten blijven en komen dan kwispelend naast je staan. Om gek van te worden! 

In rap tempo wisselen hoofdstukken met titels als heeeeeey sexy lady, samen spelen, samen delen, van oma mag dat wél en boodschappen doen met een kind elkaar af en daarmee val je van het ene ‘oh ja!’  in het andere ‘wat erg!’ moment. Tuurlijk, Suus beschrijft de dingen hier en daar wat over de top, dat maakt het nou juist zo grappig, maar het idee is heel duidelijk. Het boek laat je op een andere, meer relaxte manier naar jezelf als opvoeder kijken en dat is helemaal geen overbodige luxe op z’n tijd.

En hoe gaat het nu met mij en mijn peuterpuber? Een stuk beter, al zeg ik het zelf. 🙂 Ik pas het oeroude trucje van tot 10 tellen toe en durf om mezelf te lachen als ik me weer eens sta te ergeren. Ach ja, ook dit is een fase en het mooie van een fase is; die gaat voorbij.
In de tussentijd geniet ik gewoon lekker, want zeg nou zelf, als zo’n hummel je vertelt dat hij jou ‘de allerliefste van de wereld’ vindt, dan ben je al die kleine ergernissen toch meteen vergeten?

Sven

SvenVlak voor het begin van de Olympische Winterspelen in Sotsji wordt de biografie over Sven Kramer gelanceerd. Johan Boef, zelf marathonschaatser, heeft het levensverhaal opgeschreven. Het is het verhaal geworden van een geboren winnaar. In chronologische volgorde krijgt de lezer de hoogte- en (enkele) dieptepunten van de schaatser voorgeschoteld. Het boek bevat prachtige kleurenfoto’ s en achterin staan de verschillende toernooien, kampioenschappen en tijden die Kramer heeft gereden.

Sven beschikt over een gezonde dosis talent en heeft een sterke focus.  In het boek komt duidelijk naar voren dat hij mentaal en fysiek sterk is. Het plezier om te trainen is een belangrijke voorwaarde om de top te halen.  De schaatser uit Heerenveen doet niets liever en staat bekend als een trainingsbeest. De schrijver is erin geslaagd om er een vlot lezend verhaal van te maken en blijkt uitstekend gedocumenteerd. De lijst met bronvermeldingen en geraadpleegde literatuur is lang.

Laat ik vooropstellen dat ik ‘Sven’ met veel plezier heb gelezen. Toch is het een gemis dat de hoofdpersoon in kwestie geen medewerking heeft verleend aan het boek. Wat Kramer buiten het schaatsen zoal bezighoudt komen we niet te weten. Ook zijn ouders, zijn huidige trainer Gerard Kemkers en zijn naaste concurrenten komen niet aan het woord. En dat is jammer.

Waar wel plaats voor wordt ingeruimd is Guido Berends. In zijn jeugdjaren de grote kwelgeest van de jonge Sven. Hij was een veel groter talent dan Kramer en de onderlinge verstandhouding was niet best. Waar Kramer steeds beter wordt, vooral wanneer de afstanden langer worden, blijft Berends stilstaan in zijn ontwikkeling. In een paginagroot artikel in de Leeuwarder Courant van 8 februari j.l. laat de tot beheerder van een autostalling omgeturnde schaatser zich nogal negatief uit over zijn concurrent van toen. Waarom hij daar zo uitgebreid de gelegenheid voor krijgt is me een raadsel, doch dit geheel terzijde.

De voor Kramer teleurstellende 10 kilometer van Sotsji is uiteraard niet in het boek opgenomen. Evenals zijn diskwalificatie op het NK in Amsterdam (de coolste baan van Nederland) en zijn operatie aan de luchtwegen. Daarvoor moeten we wachten tot de echte biografie over Sven Kramer uitkomt.

Mad about the boy

MadabouttheboyIt is alwer in skoft lyn dat ik lûd  laitsje moast om in boek wat ik oan it lêzen wie. Mar mei ‘Mad about the boy’ fan Helen Fielding slagge it wol.  It tredde boek oer Bridget Jones wie foar my in feest om te lêzen.  It eardere ferhaal fan Bridget ha ik allinich mar op film sjoen en net lêzen en ik hie ek nea neitocht oer in ferfolch. Ik hie dan ek hielendal gjin ferwachtings fan dit boek. Dat makke it tink ik sa leuk foar my om te lêzen. Guon kunde dy ’t de earste boeken ek lêzen hiene foel it wolris wat tsjin. Mar dêr ha ik hielendal gjin lêst fan hân. Dus ik soe sizze: hasto de earste boeken net lêzen? Lês dit dan foaral wol!

 

Topspanning in een, instant, klassieke spionagethriller

Naar catalogus
Ik ben Pelgrim

De enige thriller die je echt móét lezen! staat als gestempelde keurmerk op de voorkant van het boek te lezen. Dan nog een stempel erop met iets als: Khaled Hosseini ontmoet John le Carré en je hebt geen recensie meer nodig, maar dan maak ik me er wel wat gemakkelijk van af.

Ik ben Pelgrim begint met een scène in een groezelige hotelkamer waar een jonge, naakte vrouw in een bad met zuur drijft. Het lijkt het begin van een thriller met zo’n vreselijk slimme en verdorven moordenaar die de rechercheur van dienst altijd een paar stappen voorblijft, maar oud-journalist en scriptschrijver Hayes zet de lezer met dit begin op het verkeerde been. Ik ben Pelgrim is namelijk een ontzettend spannende spionagethriller van ruim 700 bladzijden dik. En dat is geen pagina te veel.

Het verhaal brengt je van de groezelige hotelkamer in New York naar een executie in Saoedi Arabië, naar een kustplaats in Turkije, naar het Rode Plein in Moskou, naar Libanon, naar Duitsland. Al deze plaatsen leveren nieuwe verhalen op die samen een beeld schetsen van twee eenlingen, de Pelgrim en de Saraceen, waarbij de eerste jaagt op de tweede.
In een mooie, beheerste stijl neemt Hayes de tijd om de strijd tegen het terrorisme te schetsen, maar tegelijk laat hij zien waar de bereidheid om te terroriseren vandaan kan komen. Dat hij om de spanning te verhogen regelmatig het aloude trucje gebruikt van als ik toen geweten had dat… , is niet storend en draagt zelfs bij aan het gevoel dat je hier een instant spionageklassieker in de hand hebt.

Spolier:
Het lijk in het zuur blijkt toch afkomstig te zijn van een slimme en verdorven moordenaar, dat wel.

Wraakzucht is even menselijk als de behoefte aan seks en voedsel

Naar catalogus
1945 : biografie van een jaar

“Wraakzucht is even menselijk als de behoefte aan seks en voedsel” zegt Ian Buruma ergens in het boek 1945 : biografie van een jaar.

Buruma (1951) is de zoon van een Engelse moeder en een Nederlandse vader. ZIjn vader kwam na de capitulatie van de Duitsers ondervoed, nadat hij te werk was gesteld in Berlijn, waar hij de bevrijding ternauwernood overleefde.

Buruma raakte al op jonge leeftijd gefascineerd door de verhalen van zijn vader, maar eigenlijk is het verhaal van de ontgroening een van de redenen om dit boek te schrijven. Na de oorlog onderging zijn vader de vernederende ontgroening tijdens zijn studententijd alsof alle ontberingen niet hadden bestaan, alsof er al niet genoeg was geleden. De verklaring hiervoor vindt Buruma in de drang naar een “gewoon” leven na de verschrikkingen van de oorlog.

Dat gewone leven lijkt vlak na de bevrijding ver weg. Ronduit verbijsterend zijn de verhalen en gebeurtenissen uit Europa en Azië, die Buruma bij elkaar brengt in dit boek. Nederlandse vrouwen die door de Canadese bevrijders als bijzonder bereidwillig werden gekenmerkt. Russische soldaten die van Stalin orders hadden om alle Duitse vrouwen te verkrachten. De Japanse regering die na de oorlog een beroep deden op jonge Japanse vrouwen om zich te prostitueren voor het Amerikaanse leger om zo verkrachtingen tegen te gaan.

De wraakzucht die alleen al in Frankrijk minstens 6000 echte en vermeende collaborateurs het leven kostte. De mores in Nederland dat je niet bij die ene slager of bakker kocht omdat die fout was in de oorlog.

Buruma heeft een caleidoscopisch boek geschreven over een jaar dat voor hem een keerpunt in de geschiedenis betekent. Het idealisme dat na de oorlog gestalte kreeg in de Verenigde Naties, in de EU, vrede na een wrede oorlog. Het idealisme waar in de jaren van Thatcher en Reagan weinig van overbleef, jaren waarin de basis werd gelegd voor de welvaart van de jaren 90 en het ongebreidelde kapitalisme in de jaren erna. Buruma legt verbanden, verklaart en verhaalt in dit bijzonder lezenswaardig historisch document. Een aanrader.