Nieuwe boeken om van te smullen

De vakantietijd breekt weer aan. Een heerlijk vooruitzicht: lange, hopelijk warme, dagen die je kunt doorbrengen zoals je zelf wilt.
En wat is er nu fijner dan een grote voorraad  lekkere boeken?
Ik heb er de laatste tijd weer een paar hele mooie gelezen, de moeite waard om hier te delen!

boekwinkelIk begin met een heerlijk feel-good verhaal, De Boekwinkel van Deborah MeylerDit boek is meer dan gewoon een lekkere roman, ook al lijkt het verhaal in eerste instantie één van de velen. Het mooie bij dit boek is dat het je toch weet te verrassen en daarmee is het wat mij betreft een aanrader. De hoofdpersoon heeft iets liefs waardoor je wilt weten hoe haar verhaal afloopt. Omdat het zich voor een groot deel in een bijzondere boekwinkel afspeelt, is het boek net even anders dan andere romans.

kochDan de nieuwste van Herman Koch: Geachte Heer M.
Ik weet niet hoe Koch het doet, maar zijn personages hebben zo’n aparte manier van denken en doen dat ik het bijna een beetje eng vind. Hoe kan een man die zo grappig is dit soort dingen bedenken? Ik had het eerder al bij Het Diner en Zomerhuis met Zwembad dus in dat opzicht was ik totaal niet verbaasd. Maar dus wel weer door het plot van dit boek. Ik denk dat zijn kracht zit in het feit dat de dingen die hij beschrijft heel makkelijk zomaar echt zouden kunnen gebeuren. Ik vind het briljant bedacht. Ook al is het een beetje creepy…

hemelDe laatste tijd lees ik heel veel historische romans en ook in dat genre verschijnt er regelmatig iets nieuws.
Eentje die ik beslist niet voor mezelf kan houden is Het meisje dat hemel aanraakte van Luca Di Fulvio. Wat een prachtig verhaal!
Het speelt zich af in het Venetië van de 16e eeuw en beschrijft heel beeldend hoe het leven er in die tijd uitzag. Mijn gevoel vloog van verbazing naar ontzetting en weer terug, want je kunt je gewoon niet voorstellen hoe mensen met elkaar om kunnen gaan. Gelukkig gebeuren er tussen al die ellende ook veel mooie dingen, de reden dat ik er echt van genoten heb. Prachtig!

scriptEn dan als laatste Zonder Script van Charles Martin.
Een meeslepend verhaal over een jonge wereldberoemde actrice die de roem en alles er omheen meer dan zat is en een einde aan haar leven wil maken. De pastoor bij wie ze haar op handen zijnde daad opbiecht weet haar te redden en brengt haar in contact met een geheimzinnige man. Je komt maar heel mondjesmaat dingen te weten over hem en dit zorgt ervoor dat het verhaal veel aantrekkingskracht heeft. Origineel verhaal met een lieve en verrassende wending.

Zo, dat waren ze! 🙂 Alvast veel leesplezier en een fijne vakantie!

 

Code oranje voor datingsites

Harlan Coben
Harlan Coben

Als de Thriller en Detectivegids van Vrij Nederland op de mat valt, kijk ik altijd als eerste naar de thrillers die vijf sterren hebben gekregen. Dit jaar zat de nieuwste thriller van Harlan Coben tussen de uitverkorenen.

Kat Donavon is rechercheur in New York en krijgt het verzoek van een bezorgde zoon om de vermissing van zijn moeder te onderzoeken. Tegelijkertijd heeft haar bloedmooie* vriendin een account voor haar gemaakt op een datingsite, omdat ze vindt dat Kat aan de man moet.

Ondanks haar aanvankelijke tegenzin scrollt ze op een avond door de profielen en komt tot haar grote schrik een foto van Jeff tegen. Haar grote liefde die 18 jaar geleden uit haar leven verdween, omdat hij het verdriet van Kat om haar vermoordde vader niet meer aankon. Alleen noemt Jeff zich anders en het chat-contact gaat niet zoals ze gehoopt had.

Wat hier allemaal achter zit ontvouwt zich in een plot waar langzaam de spanning in sluipt en dat eindigt in een geweldige finale.

Op zich wel opmerkelijk die vijf sterren van VN omdat de recensenten van Vrij Nederland het niet zo hebben op getut over verloren liefdes en datingsites. Door het getut duurt het even voordat alles op gang komt en de bekende spanning van plotmeester Coben in het verhaal komt. Vier sterren van mij en de volgende keer wat minder romantisch gedoe en meer misdaad. Een half sterretje erbij omdat je als lezer afvraagt of je je account op die ene datingsite nog wel wil aanhouden. Het lijkt vooral niet pluis in cyberspace.

* vreemd verschijnsel in thrillers, al die bloedmooie vrouwen waar alle mannen als een blok voor vallen. Lijkt me toch vooral de fantasie van de mannelijke thrillerschrijver die zich in zijn werkkamer opsluit. Hoewel in Ripper (ook vijf sterren) van Isabel Allende ook een bloedmooie vrouw rondloopt. Op Allende’s prettige verrassing kom ik later nog terug.

Texas in drie generaties

Philipp Meyer - De zoon
Philipp Meyer – De zoon

Philipp Meyer kende ik van Roest, het prachtige debuut waarin twee vrienden een weg proberen te vinden in Pennsylvania waar fabrieken leeg staan en de American Dream vooral een roestig luchtkasteel is.

De zoon is Meyer’s tweede roman en net als Roest juichend ontvangen door de pers. Net als bij Roest juich ik mee. Het boek volgt afwisselend drie nazaten van Armstrong McCullough.

Eli is twaalf jaar in 1836, als Commanches de ranch in Texas overvallen terwijl zijn vader op strooptocht is. Zijn moeder en zus worden verkracht en vermoord en hij en zijn broer meegenomen. Zijn jaren bij de indianen beschrijft Meyer in ongekende kleuren. De bijna vanzelfsprekende wreedheid van het leven en gewoontes van de Commanches worden prachtig beschreven. De notie van de nobele wilde kan voor altijd in de kast, overigens zonder een moreel oordeel te willen vellen. De episodes over Eli’s leven bij de indianen zijn voor mij, in al zijn gruwelijkheid, het mooiste  wat ik de laatste tijd heb gelezen. De ondergang van de indianen en hun manier van leven maakt Meyer voelbaar door de ogen van een blanke jongen die op het moment dat hij “bevrijd” wordt meer indiaan dan blanke is.

Peter is zijn zoon, geboren in 1870, met een afwijkend moreel kompas wat hem het zwarte schaap van de familie maakt, maar wat hem wel de sympathie van de lezer oplevert. Met hem lijkt de beschaving te beginnen in de pionierstijd, maar met zijn opvattingen staat hij helemaal alleen. Als hij zich eindelijk losmaakt van de familie voel je je bijna opgelucht.

Zijn kleindochter Jeanne Ann erft de ranch en de onmetelijke velden die in de loop van de tijd rijk aan olie blijken te zijn. Ondanks haar rijkdom wordt zij als vrouw niet voor vol aangezien.

Meer dan 600 bladzijden maken van De zoon een familie-epos met monumentale proporties. Meyer schrijft toegankelijker in zijn tweede roman. Anderhalve eeuw geschiedenis over indianen, Mexicanen en pioniers, racisme, liefde en dood in een beeldende, soepele stijl. Dit boek verdient een heel groot publiek.

House of Cards, politieke horror

House of Cards
House of Cards

Een politieke satire is de tv-serie House of Cards niet te noemen ondanks de knipoogjes en terzijdes van whip Frank Underwood, gespeeld door de altijd formidabele Kevin Spacey.

Amusant zijn ze wel die knipoogjes en terzijdes, maar het lachen om Underwood vergaat je wel op den duur. Hij is een manipulerende politieke schaker die, in zijn hang naar macht, uiteindelijk de grens passeert tussen good and bad.

Underwood krijgt aan het begin van de serie een grote teleurstelling voor de kiezen. Hij zag zichzelf als de nieuwe minister van buitenlandse zaken, maar de kersverse president passeert hem voor deze functie. Hier begint Underwoods strijd in de achterkamers van het Witte Huis. Nietsontziend ondermijnt hij de posities van degenen die hem in de weg zitten met een strategie die je als kijker vaak pas later duidelijk wordt. Dat is een van de grote attracties van de serie. Hoe iemand met macht deze gebruikt en misbruikt niet voor the greater good maar om er zelf beter van te worden.

In die andere politieke serie, Borgen, speelt politieke overtuiging wel een rol bij al het gekonkel. Als House of Cards een kijkje geeft in de keuken van de Amerikaanse politiek, dan sla ik de maaltijd over. Maar met wat chips of doppinda’s onder handbereik is de serie een plezier om naar te kijken. Zelf prefereer ik Borgen omdat hierin mensen van vlees en boed rondlopen. In House of Cards lopen vooral mensen rond die vlees en bloed willen zien. Politieke horror.

Fiona, labiel maar scherp als een mes

Harry Bingham - Fiona
Harry Bingham – Fiona

Vorig jaar verscheen de eerste thriller rond Fiona Griffith, kortweg Fiona genoemd. Het thrillerdebuut van Harry Bingham stond meteen als een huis.

Fiona is rechercheur in Cardiff en een van die fictieve politierechercheurs waarvan je denkt dat we die in het echt goed zouden kunnen gebruiken.

Fiona: in koelen bloede laat zien dat Bingham goud in handen heeft met zijn hoofdpersoon.

Na een studie filosofie is ze bij de politie gaan werken. Opmerkelijk want haar vader is een beruchte crimineel in Cardiff. Of het de filosofiestudie is of haar bizarre psychiatrisch verleden, Fiona denkt buiten de doos en met dat vermogen lost ze in beide boeken een aantal gruwelijke moorden op. Dat ze daarbij gebruik maakt van het schimmige netwerk van haar vader maakt het er alleen maar interessanter op. Net als haar verleden waarin ze aan een zeldzame psychiatrische aandoening leed en er iets is met haar familie. Dat is ook de reden om met het eerste boek te beginnen. Daarin wordt dit uit de doeken gedaan en begrijp je welke angst ze met zich meedraagt.

Kortom, hele lekkere thrillers met een hoofdpersoon die onder je huid kruipt. Perfect voor tuin- of strandstoel.