Nieuwe Meacham én nieuwe Joubert!

Voor de lezers die net als ik gek zijn op de boeken van Leila Meacham en Irma Joubert is er goed nieuws: beide schrijfsters hebben een nieuw boek uitgebracht! Dat is toch fantastisch nieuws in de zomervakantie?  Eindelijk tijd om in alle rust te genieten van deze prachtige boeken, want dat zijn het absoluut!

SomersetSomerset is het derde boek van Meacham, na Rozen en Korenblauw  waarover ik eerder al schreef.
Het verrassende aan dit boek is dat dit boek voorafgaat aan Rozen, waardoor het verhaal voor je gevoel echt helemaal compleet is. Je schakelt als lezer moeiteloos terug in de tijd, naar het woelige Amerika in het begin van de 19de eeuw. De slavernij en de Amerikaanse burgeroorlog zijn van grote invloed op de personages uit het boek, die we kennen uit Rozen.

We ontdekken hoe de Tolivers en de Warwicks in Texas terechtkomen en hoe ze daar de DuMonts ontmoeten.
Somerset is opnieuw een prachtige historische roman waar je urenlang plezier van zult hebben.

TolbosZoals ik al zei heeft ook Irma Joubert een nieuw boek uitgebracht, haar zesde alweer! Vorig jaar zomer schreef ik over een andere trilogie van Joubert, die ze toen afsloot met het mooie Kronkelpad. 
Dit jaar verrast ze ons met het vervolg op Het meisje uit de trein en Het spoor van de liefde, waarmee ook deze trilogie compleet is.
Tolbos beschrijft de levens van Katrien Neethling en Wladek Kowalski, die het beide niet eens zijn met de politieke gang van zaken in hun land en hier tegen protesteren. Wladek moet hierdoor zelfs zijn geliefde Polen ontvluchten, helemaal naar Zuid-Afrika waar zijn oom Jakób en tante Gretl wonen, die we kennen uit Jouberts eerdere boeken. Hier ontmoet hij Katrien, in wie hij uiteindelijk een zielsverwant vindt.

En alsof dat nog niet genoeg is heeft ook Sarah Lark, over wie ik een paar maanden geleden schreef, een nieuw boek uitgebracht!
Ik heb het meteen zodra ik ervan hoorde gereserveerd, en ik was niet de enige… Gelukkig is het boek is op dit moment onderweg naar mijn bibliotheek zodat ik het hopelijk morgen mee naar huis kan nemen. Ik kan niet wachten!

Ammaniti, Bertolucci & Bowie

Io e te
Io e te

Niccolò Ammaniti is een van mijn favoriete schrijvers. Ik en jij is een ontroerende novelle over de terugblik van een volwassen man op een week in zijn puberleven waarin hij een rite de passage beleeft.

Bernardo Bertolucci’s Novecento, over de opkomst van het fascisme in Italië, is een filmervaring die voor altijd in mijn geheugen gegrift is.

Kortom, ik was benieuwd naar zijn verfilming van Io e Te. Lorenzo is  een weerbarstige 14 jarige die met rust gelaten wil worden. Als hij met school op skivakantie moet, verstopt hij zich een week lang in de kelder onder het appartementencomplex waar hij woont. Zijn “rust” wordt verstoord als zijn halfzus Olivia in de kelder op zoek gaat naar een doos met oude spullen van haar. Olivia is jaren geleden uit zijn leven verdwenen en het weerzien  is niet erg hartelijk.

Bertolucci heeft een kleine film gemaakt over een broer en zus die langzaam tot elkaar komen en elkaar helpen een weg te vinden. Muziek speelt een kleine maar belangrijke rol. Naast nummers van The Cure, Muse, Arcade Fire en Red Hot Chili Peppers gebruikt de regisseur Space Oddity van David Bowie op een wonderschone manier. De Major Tom uit het nummer is een eenzame astronaut die door de ruimte zweeft. Niet moeilijk om daar Lorenzo in te herkennen in zijn zelfverkozen eenzaamheid. Hoogtepunt van de film is het moment waarop Olivia dansend met Lorenzo de Italiaanse versie van het nummer meezingt. Deze versie heeft een heel andere tekst dan het origineel. Ragazzo solo, ragazza sola gaat over de liefde tussen een eenzame jongen en een eenzaam meisje. Lorenzo en Olivia vinden elkaar op dat moment.

Lees hier het blog van Irene over de novelle.

Ondoden denderen door de bossen

Fred Vargas - Verdwijningen
Fred Vargas – Verdwijningen

Bijna drie jaar hebben we moeten wachten op de opvolger van Vervloekt  van Fred Vargas. In een eerder blog heb ik genoeg gezegd over de volstrekt unieke Vargas. Haar boeken zullen niet ieders tasse de thé zijn, maar ben je liefhebber dan kun je weer helemaal verdwijnen in haar laatste boek rond commissaris Adamsberg.

De originele titel, L’armée furieuse, is ietwat merkwaardig vertaald als De verdwijningen. Verder niks dan lof voor de vertaalsters die Vargas originaliteit recht doen.

Adamsberg houdt zich bezig met de moord op een grootindustrieel, een mishandelde duif en de dood van een enorme kaztoolk (een van de personages heeft de gewoonte andersom te praten en dit is zijn typering van de vermoorde). Die kaztoolk brengt hem naar Normandië waar de legende van Het woeste Leger een dorp in rep en roer brengt. In een visioen heeft de rondborstige Lina vier mensen gezien die afgevoerd werden door dit leger van ondoden, dat al vanaf de 11e eeuw een schoonmaak van mauvaises personnes houdt in de regio. De kaztoolk is het eerste slachtoffer.
Adamsberg is meer onder de indruk van Lina met haar goudkleurige lokken dan van de legende, maar weet alles te ontrafelen met hulp van de wandelende encyclopedie Danglard, de rijmende Veyrenc en filosofische mijmeringen over koeien die niet bewegen.

Verwacht geen denderende spanning, maar een prachtig geschreven, literaire thriller met veel Franse fantasie en een verraderlijke luchtigheid, alsof Haruki Murakami thrillers schrijft en in Normandië geboren is. Hopelijk duurt het niet weer drie jaar voor een nieuwe parel van Vargas verschijnt.

Vrouwen

9200000022071131Blijkens een artikel in de Leeuwarder Courant (5 juli jl.) van recensent Arie Storm is er in boekenland een prominente ontwikkeling gaande waarbij we worden overstroomd door een door een golf van vergeten klassiekers die nieuw leven wordt ingeblazen. Een goed voorbeeld hiervan is Stoner van Ted Williams, dat in al 1965 verscheen, maar onlangs opnieuw werd uitgebracht en op deze plaats werd besproken.

Ook het werk van de in 1994 overleden Amerikaanse schrijver Charles Bukowski wordt opnieuw onder de aandacht gebracht. Vrouwen is misschien niet zijn beste, maar wel zijn meest humoristische boek. Dat blijkt al op de eerste bladzijde waar staat dat elke overeenkomst met bestaande personen op toeval berust. In werkelijkheid is het boek sterk autobiografisch.

Het leven van de hoofdpersoon Henry Chinanski speelt zich grotendeels af in Los Angeles, waar hij op onverbloemde wijze verslag doet van zijn ervaringen met vrouwen. Ze verdwijnen net zo makkelijk uit zijn leven als ze zijn gekomen en hij doet geen enkele moeite daar verandering in aan te brengen. Verder drinkt de schrijver als een tempelier en met 300 katers per jaar moet hij wel over een maag van gietijzer beschikken. Dat hij ondanks zijn overmatig drankgebruik nog in staat is om regelmatig literaire lezingen te verzorgen mag een wondertje heten. De meester van het kale taalgebruik spaart zichzelf niet en stelt de zaken niet mooier voor dan ze zijn. De avonden worden gevuld met drinken, het draaien van klassieke platen en het rammen op een typemachine. Het mag geen verwondering wekken dat Chinanski met deze levenswandel regelmatig oog in oog komt te staan met de zelfkant van het bestaan. Een flinke doses zelfspot houdt hem op de been.

In de wereld draait door kreeg ‘Vrouwen’ bij de bespreking van het boek van de maand een eervolle vermelding. NRC handelsblad kende 4 sterren toe.

9200000022071129Wie iets rustiger wil beginnen zou met de novelle Postkantoor van start kunnen gaan. Hier beschrijft Bukowski het geestdodende werk op het postkantoor en de conflicten die hij uitvecht met de starre bazen. Ook hier doet de hoofdpersoon zich tegoed aan buitensporig drankgebruik. Eveneens autobiografisch.

Geen gezeik

9200000017454870De jongere generatie voetballiefhebber zegt de naam Jan Boskamp misschien weinig. De middenvelder won met het roemruchte Feijenoord uit de begin jaren 70 de wereldbeker en schopte het uiteindelijk tot international. Tot 1974 speelde de geboren Rotterdammer bij Feijenoord, daarna bouwde hij zijn carrière als speler en als trainer uit bij onze zuiderburen. Wim de Bock heeft de biografie geschreven met de toepasselijke titel  ‘Geen gezeik’.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm. Uit alles blijkt dat Boskamp een voetbaldier is; hij staat ermee op en gaat ermee naar bed. Met het hart op de tong, type ruwe bolster blanke pit, is hij altijd zichzelf. Het Belgische RWDM wordt zijn club en als trainer behaalt hij drie keer het landskampioenschap met Anderlecht. Boskamp is een pure ‘voetbalbelg’ geworden en woont er al meer dan veertig jaar. Toch heeft hij nooit geschroomd om het buitenlandse avontuur aan te gaan. De Rotterdammer met het Belgische hart wordt een globetrotter en maakt als trainer lucratieve uitstapjes naar het Midden Oosten (Dubai en Koeweit) en Georgië.

Meest aangrijpende deel van het boek is het hoofdstuk waarin een gebeurtenis uit zijn privéleven wordt beschreven. Hij is getekend door dit drama uit zijn leven.

Sinds zijn pensionering is de Nederlandse Belg een graag geziene op de Vlaamse televisie en bij Voetbal International. In dit laatste programma wordt hij gekenmerkt door een bulderende schaterlach, een onvervalst Rotterdams accent en de losse handjes richting Rene van der Gijp, als hij de naam van een voetballer weer eens verkeerd uitspreekt en door zijn tafelgenoot wordt gecorrigeerd.

‘Geen gezeik’ heeft een ruim opgezette bladspiegel, een groot lettertype en leest vlot. Achterin het boek komen collega’ s en vrienden aan het woord. Ongecompliceerde lectuur voor in de vakantie of tijdens de lange zomeravonden.

Landgoed Longbourn

Landgoed Longbourn
Landgoed Longbourn

Ben jij helemaal fan van Pride and Prejudice, van Elisabeth Bennet en haar mister Darcy? Was je chagrijnig als je afgelopen winter een aflevering moest missen van Downton Abbey? Dan moet je dit boek lezen! Het boek laat je meeleven met de bedienden van de welgestelde familie Bennet. Hoe ze geluk en verdriet noodgedwongen delen en hoe hun leven verweven is met dat van hun werkgever en familie. Via het verhaal van de bedienden vereren mister Darcy en Bingley de dames Bennet met een bezoekje,  zien we Lydia Bennet er vandoor gaan met Wickham. En komt mister Collins ‘gezellig’ logeren,  maar dat is niet waar het in dit boek om gaat. Dit boek geeft ons een kijkje in het leven van meneer en mevrouw Hill, Sarah, Polly en James, bedienden op landgoed Longbourn. En op zo ’n verrassende manier dat je ontroerd raakt, meegetrokken in hun levens en bijna niet kan geloven dat je  niks van deze bedienden wist. Je mist het niet, totdat je dit boek leest en dan wil je meer, veel meer. Het verhaal laat me maar niet los, zelfs niet nu ik al weer een ander boek aan het lezen ben. Zou er een vervolg mogelijk zijn, kan schrijfster Jo Baker dit nog een keer vanuit weer een andere invalshoek of familiegeschiedenis? Ik kan in ieder geval bijna niet wachten op haar volgende boek!