Anna Woltz op orkaankracht

Anna Woltz
Anna Woltz

De 14 jarige Emilia vlucht naar New York om aan haar ouders, en dan vooral haar vader, te ontsnappen. Waarom ze dat doet wordt beetje bij beetje onthuld. De manier waarop ze alles heeft geregeld, je mag als 14 jarige zonder ouderlijke toestemming niet alleen reizen, laat maar weer ’s zien hoe e-slim jongeren zijn.

Eenmaal in New York blijkt de kamer die ze gehuurd heeft niet te bestaan. Een 14 jarige kan ook naïef zijn. Ze wordt opgevangen door de iets oudere Seth en zijn zusje Abby die in het huis wonen. Hun moeder is een aantal dagen op reis. De knappe Jim completeert het stel. Met z’n vieren moeten ze orkaan Sandy trotseren die op weg is naar New York. Na dit geweld zit hun deel van Manhattan zonder stroom, zijn hun mobieltjes niet te gebruiken en is er geen water en moeten ze zien te “overleven”. Feit is dat Sandy een grote verandering teweeg brengt in het leven van Emilia, Seth, Abby en Jim.

Honderd uur nacht is een geweldig geschreven avontuur over vriendschap, liefde, ouders en opgroeien, met een prachtige Emilia, de nodige humor en een mooi open einde.Goedgekeurd

Anna Woltz belandde zelf in orkaan Sandy toen ze in New York verbleef en maakte de oerkracht van dit natuurgeweld mee. Ze trekt je met orkaankracht het verhaal binnen. Een verhaal dat je na afloop beduusd achterlaat, wat een mooi boek!

Toen ik je zag

Boek Op de omslag van het boek prijkt de foto van een vrolijke Antonie Kamerling. Voor de camera’s waren Isa Hoes, de schrijver van het boek, en haar man ook een vrolijk stel. Gaandeweg hun relatie krijgt de acteur steeds meer last van neerslachtigheid. De depressies volgen elkaar in hoog tempo op. Dit trekt een steeds zwaardere wissel op het gezinsleven.

Ze ontmoeten elkaar voor het eerst tijdens de audities van de populaire soapserie Goede Tijden, Slechte Tijden. Al snel worden ze verliefd en gaan samenwonen. De titel van het boek ‘Toen ik je zag’ slaat op de indruk die Antonie maakt tijdens hun eerste ontmoeting. Isa Hoes is geïmponeerd door zijn uitstraling. Daarnaast is ‘Toen ik je zag’ een verwijzing naar de nummer 1 hit in de top 40, die Antonie ooit scoorde. Bekend werd de acteur ook met zijn rol in de Nederlandse speelfilm ‘De kleine blonde dood’ naar het boek van Boudewijn Buch.

Isa Hoes heeft een aangrijpend portret gemaakt van haar leven met Antonie Kamerling. Twee mensen die zielsveel van elkaar houden. Kan het dan toch nog mis gaan? Ja, dat kan. De schrijfster vraagt zich regelmatig af of haar iets valt te verwijten. Haar antwoord is nee. Talloze malen heeft ze voorgesteld hulp te gaan zoeken. Antonie wil dit niet. Hij misleidt haar vaak, zegt dat het weer goed gaat en speelt soms een rol. Uiteindelijk krijgt hij professionele hulp. Het blijkt te laat…..

Toen ik je zag is niet alleeneen liefdesverhaal, maar laat ook de impact zien die depressiviteit heeft op een relatie. Wie zo direct bij dit verhaal betrokken is geweest en er toch zo goed over kan schrijven, heeft een topprestatie geleverd. Petje af.

Nederlandse Borgen volgens Pechtold

Anna Levander - Morten
Anna Levander – Morten

Eindelijk de Nederlandse Borgen. Heerlijk!, aldus Alexander Pechtold op de achterflap. Je vraagt je af of Pechtold dit voor of na het lezen van Morten heeft gezegd. Of dat hij het zegt hij omdat achter het pseudoniem Anna Levander het journalistenechtpaar Annet de Jong (De Telegraaf) en Dominique van der Heyde, (NOS, Nieuwsuur), zit. En in de politiek is het al gauw voor wat, hoort wat, zullen we maar zeggen. Feit is dat Morten vooral teleurstelt en zeker niet het niveau van Borgen haalt ondanks het Scandinavisch aandoende psuedoniem.

Morten Mathijsen is tweede man in de partij de Nieuw Liberalen. Hij wil een radicalere koers met de partij en dat levert vlak voor de verkiezingen veel virtuele zetels in de Tweede Kamer op. De gebeurtenissen op een feestavond van twintig jaar geleden lijken roet in het eten te gooien.

Marijn is een jonge redacteur bij een gerenommeerde uitgever. Zij vindt een oud manuscript waarin de feestavond wordt beschreven en probeert te achterhalen wat fictie en non-fictie is.

Deze twee verhaallijnen lopen door elkaar, een verhalende techniek die de spanning kan verhogen, maar hier vooral zorgt een struikelpartij. Het lukt Levander niet een van de hoofdpersonen invoelbaar te maken. Morten is privé een behoorlijke flapdrol met zwabberende emoties en als politicus een begaafd spreker, maar vooral een onsympathieke opportunist met hele rare ideeën. Marijn is een verongelijkte jonge vrouw die een paar dagen voor de verkiezingen zo maar mee mag lopen met Morten en zijn spindokter Evelien Bax. Huh?, denk ik dan.

Hopelijk zorgen De Jong en Van der Heyde in het tweede en derde deel voor meer diepgang in de personages en meer politiek gekonkel. Misschien krijgt Pechtold dan gelijk.

Een zomers tussendoortje

CornwallIs de vakantie voorbij of regent het pijpenstelen? Pak een heerlijk boek en waan je op een plek waar je liever zou zijn. Cornwall bijvoorbeeld.

Het klassieke scenario in Een affaire in Cornwall: de hoofdpersoon laat op haar trouwdag haar aanstaande voor het altaar staan en gaat er vandoor. Ze haalt daarmee uiteraard woede en onbegrip van bruidegom, familie en gasten op haar hals. In veel verhalen kun je begrip opbrengen voor de heldin, maar in dit geval kost dat wat meer moeite. De bruidegom is tenslotte een aardige vent en dit lot gun je hem niet.

De half-Amerikaanse, half-Engelse Jude ontvlucht alle beschuldigende en nieuwsgierige blikken en zoekt toevlucht bij haar peetmoeder in Engeland. Die bezorgt haar een baantje bij de bekende tuinboekenschrijver Petroc Trevillion. Trevillion bewoont een landhuis in Cornwall en wil graag dat ze orde schept in zijn ontmoedigende chaos van papieren, boeken en aantekeningen. Jude, archivaris en plantendeskundige, gaat voortvarend te werk. Maar dan sterft Trevillion plotseling en zijn zoon wil het landgoed verkopen…

De combinatie van onderwerpen in dit boek – vervallen landhuis, norse erfgenaam, gevonden dagboeken en de zoektocht naar een schat – zou garant kunnen staan voor een bouquetreeksverhaaltje, maar schrijfster Liz Fenwick geeft er wat meer diepgang aan. ze doet dat door zaken als verlies en dood, schuld en vergeving een plek te geven in het verhaal. Mooie natuurbeschrijvingen en een portie romantiek (dat dan wel weer!) maken het leesplezier compleet.

Lezen? Reserveer het boek hier.

Edward Limonov, citroen en granaat

Limonov
Limonov

Door de gebeurtenissen op de Krim en in de Oekraïne bekruipt mij sterk het gevoel dat ik weinig begrijp van Rusland en de vaak genoemde Russische ziel. Waarom is iemand als Poetin zo populair? En wat is dat met de hardnekkige verering van Stalin? Dat kan toch niet alleen maar te maken hebben met staatspropaganda of de bovenmatige consumptie van alcohol? Dit zijn vooral aannames van een westers iemand die elke dag de krant leest en zo nu een dan een biertje drinkt.

Emmanuel Carrère schreef een biografie over de omstreden schrijver en activist Edward Limonov. Het won hiermee in 2013 de Europese Literatuurprijs. In dit boek hoopte ik wat antwoorden te vinden.

Limonov is allereerst een toegankelijk en bruisend geschreven levensverhaal van een zeer tegendraads man, maar dan wel van een man die in beroerde tijden vlucht in een zapoj. Een dagenlange onderdompeling in alcohol, een beproefde Russische methode om alles te vergeten (misschien ligt daarin wel het antwoord waarom iemand als Stalin nog zo’n status heeft).

Hier en daar is het alsof je een schelmenroman leest, maar daarvoor zijn de avonturen van Limonov toch te controversieel en te ongemakkelijk. Zo vindt hij dat een man soldaat moet zijn geweest, voordat je een echte man bent. Is zijn, uitgebreid beschreven, sexleven op zijn zachtst gezegd opmerkelijk. Zijn autobiografische boek De Russische dichter houdt van grote negers is wat dat veelzeggend.
Met hetzelfde gemak is Limonov een tijd ultra-links en dan ultra-rechts, minnaar en bijna-vrouwenmoordenaar, soldaat en boeddhist, loyaal en rücksichtlos, geliefd schrijver en parasiet. Wat de biografie duidelijk maakt is dat Rusland groot is en de emoties ook groot lijken in dat land, net als het flegmatieke karakter van veel personages in het boek, het is zoals het is.

Limonov aan de hand van Carrère geeft antwoorden op mijn vragen maar roept er net zo veel op. En dat is een aanbeveling voor deze indrukwekkende biografie van een man waarvoor je heen en weer slingert tussen sympathie en afkeer. Een man die als pseudoniem de naam Limonov heeft aangenomen, een samentrekking van citroen en granaat in het Russisch.

Kijk hier of het boek beschikbaar is in je bibliotheek.

Spannende Young Adult van Rachel Ward

Rachel Ward - Verdronken
Rachel Ward – Verdronken

Rachel Ward schreef eerder de trilogie Deadline, waarin mensen met een “gave” rondlopen de sterfdatum van mensen te zien. Goedgeschreven dystopie, spannend en strak, met een bovennatuurlijk tintje.

Met Verdronken, een spannende horrorthriller die zo verfilmd kan worden, verrast Ward.

De 15 jarige Carl is zijn geheugen grotendeels kwijt nadat hij bijna verdronken is tijdens een zwempartij in een meer.  Zijn oudere broer Rob heeft het niet overleefd.
Carl woont met zijn drinkende moeder in een Engelse achterstandswijk. Met de voortdurende regen en het verdriet en onmacht van zijn moeder is de uitgewoonde flat het decor waar de horror met het vocht van de muren druipt. Ward neemt de tijd om deze achtergrond op te bouwen wat het verhaal meer diepte geeft dan een doorsnee horrorthriller.

Met het voorzichtig  terugkeren van zijn geheugen, kom je er langzaam achter wat er gebeurd moet zijn. Rob blijkt een regelrechte brother from hell te zijn geweest en blijft na zijn dood Carl bezoeken. Carl is de enige die Rob ziet en begint te twijfelen aan zijn verstand en aan de gebeurtenissen in het meer. Heeft hij zijn broer vermoord en wil Rob wraak op zijn broer en vroegere vriendin?Goedgekeurd

In het Engels verschijnt binnenkort een vervolg Water Born. Volgens de schrijfster een los te lezen deel, maar wel met een extra thrill als je Verdronken hebt gelezen.

Kieft, waarschuwing van een junkie

KIEFT
KIEFT
Met een troosteloze en afwezige blik kijkt Wim Kieft je vanaf de omslag van het boek aan.
Ooit was hij een veelscorende spits bij Ajax, PSV en het Nederlands Elftal. De enige prijs die Oranje tot dusver heeft gewonnen, het EK van 1988, hebben we voor een belangrijk deel aan de blonde spits te danken. Op de rand van uitschakeling maakte hij toen de winnende treffer tegen Ierland. Tot wanhoop van de ex-voetballer wordt hij hier vrijwel dagelijks aan herinnerd. De hoofdpersoon praat niet graag over zijn voetballoopbaan , hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd….`
Wie mocht denken dat het boek ‘Kieft’ (biografie is een te groot woord) over voetbal gaat slaat de plank lelijk mis. Het is vooral de periode na zijn actieve voetballoopbaan die uitgebreid wordt besproken. ‘Kieft’ is het verslag van een bittere strijd tegen drugs en in mindere mate alcohol. Twintig jaar lang is hij verslaafd geweest aan cocaïne. In die periode loog hij alles bij elkaar en jaste zijn hele kapitaal erdoor. Relaties liepen stuk. Hij kwam in de schuldsanering terecht en moest leven van nog geen twee tientjes per dag. Tijdens het lezen moest ik voortdurend denken aan het boek over Jan Ykema. De oud-topschaatser raakte na zijn carrière in dezelfde situatie verzeild als Wim Kieft.

Michel van Egmond heeft er met zijn mooie pen en geholpen door een openhartige Kieft, een lezenswaardig verhaal van gemaakt. Geen uitgesproken voetbalboek dus, maar meer een waarschuwing tegen de gevaren van langdurig druggebruik. Van Egmond heeft er wel voor gezorgd dat het geen aaneenschakeling van trieste verhalen is geworden, want er valt nog genoeg te lachen. Dit komt mede doordat Wim Kieft zijn leventje soms top op het bot relativeert.
Kieft: “Al die kutverhalen van voetballers over het zwarte gat. Rot op. Ik ben gaan gebruiken, omdat ik het lekker vond. En ik ben verslaafd geraakt, doordat ik het zolang ben blijven gebruiken tot ik niet meer zonder kon. Punt.”