Het Rosie Effect

rosie effectToen ik Het Rosie Effect in de bibliotheek zag liggen, dacht ik in eerste instantie dat het een vernieuwde druk was van het succesvolle  Het Rosie Project waar Robert eerder al over blogde. Maar nee, tot mijn verrassing bleek Graeme Simsion een vervolg te hebben geschreven op zijn eerdere bestseller!

In dit tweede boek over Don en Rosie is het stel gelukkig getrouwd en wonen ze in New York, waar Don een baan heeft op de Columbia universiteit. Ondertussen is Rosie druk bezig met de afronding van haar proefschrift. So far so good, zou je denken, maar dan komt Rosie met een nieuwtje dat Don zijn fijne en overzichtelijke leventje helemaal op zijn kop zet: ze is zwanger!

In dit boek komt goed naar voren hoe lastig het hebben van een relatie kan zijn wanneer je het syndroom van Asperger hebt. Don doet vreselijk zijn best om Rosie te helpen en ondersteunen, maar doordat hij dit niet goed met haar kan bespreken, begrijpt en ziet zij zijn intenties totaal anders. Hierdoor komt hun prille relatie behoorlijk onder druk te staan.

Net als in het eerste boek beschrijft Simsion op zijn kenmerkende manier hoe Don zich, zonder dat hij het in de gaten heeft, steeds in de meest onmogelijke problemen werkt. Sommige zijn wat vergezocht en het verhaal kent een moment dat je denkt: ja, nu weten we het wel. Maar geloof me, leg het boek niet aan de kant, want als je doorleest merk je dat de schrijver je toch weer weet te verrassen. Gelukkig maar!

Het Rosie Effect is wat mij betreft een prima cadeautje voor onder de kerstboom, en voor degene die niet aan pakjes doen: hij is natuurlijk ook bij ons te leen. 🙂

Fijne feestdagen! 

Dan Brown meets Google

Robin Sloan
Robin Sloan

Clay is een tobbende, werkloze webdesigner met een lekker lui gevoel voor humor.  Hij reageert op een advertentie voor boekverkoper in Penumbra’s Boekwinkel. Hij krijgt de baan en doet de nachtdienst, want deze merkwaardige boekwinkel is 24 uur per dag open. De wanden in het pand zijn minstens tien meter hoog en bedekt met planken vol boeken.

Kopende klanten zijn er nauwelijks. Wel loopt er zo nu en dan een zonderling binnen die uit het achterste gedeelte van de winkel een boek wil lenen. Van meneer  Penumbra mag Clay deze boeken niet inzien, maar dat is aan dovemansoren.

Clay ontdekt beetje bij beetje wat er aan de hand is met die speciale boeken en merkwaardige klanten. Ze horen bij het genootschap De Rechte Ruggen en zijn op zoek naar een code die verborgen zit in al die boeken. Een code die de ontdekker het eeuwige leven zal schenken.

Dit klinkt misschien wat duf, maar Sloan heeft een enorm onderhoudend verhaal geschreven waarin de wereld van het boek samenkomt met die van grootmacht Google. Clays vriendin Kat werkt bij Google en met de kracht van al die programmeurs en computers wordt een deel van het mysterie opgelost. Als Dan Brown dat voortaan ook laat doen, scheelt dat nogal wat bladzijden.

Het geheim van Penumbra’s Boekwinkel is een feest om te lezen, met mooie personages, een geheim genootschap in zwarte capes, liefde voor het boek én de digitale wereld, en vooral veel kietelende humor. Even een voorbeeld waardoor ik midden in de nacht heel hard moest lachen (met dit boek draaide ik ook nachtdiensten).:

Kat heeft promotie gemaakt en vertelt Clay enthousiast over Google en vooral over één persoon in het bijzonder:
“Er is een techneut die Alex heet, een hele hoge, die een groot deel van Google Maps heeft gebouwd. Volgens mij vindt hij me aardig, en hij heeft me een keer voor hem laten stemmen. Echt geweldig. Ik kom daar net kijken…”
Ik heb zin om die Alex eens flink op zijn bek te slaan.
“…en het stikt er van de designers, meer designers dan gewoonlijk etc….”

 

Haat en wraak in sterk debuut

Solomonica de Winter
Solomonica de Winter

Dit blog gaat niet over haar moeder of haar vader, over schrijversgenen, of de slechts 17 jaren die Solomonica de Winter telt, of over haar opvallende verschijning.  Dit blog gaat over Achter de regenboog.

Op de website van haar uitgever staat het volgende:

De zeventienjarige Solomonica de Winter schrijft in een beklemmende stijl, zoals die zelden gezien wordt in de Nederlandse literatuur.

De Winter heeft het boek in het Engels geschreven, dus lijkt het mij onzinnig om dit te bestempelen tot Nederlandse literatuur. Het is daarnaast ongekend in ons taalgebied, dit heftige verslag van de 13 jarige Blue aan haar dokter.

Na de gewelddadige dood van haar vader leidt Blue een onrustig bestaan met haar aan cocaïne verslaafde moeder. Ze praat al vijf jaar niet en sluit zich het liefst af van de wereld om zich te verliezen in het boek The wonderful wizard of Oz. Als ze terug gaat naar de stad waar haar vader is vermoord en geconfronteerd wordt met de aanstichter hiervan, wordt ze overvallen door haat en zweert ze wraak. Zelfs de liefde kan niet op tegen haar duistere gedachten.

In een recensie in Het Parool is de recensent kritisch over de stijl van De Winter. Clichés, vermoeiende herhalingen en puberale pathos luidt het oordeel. Wat mij betreft heeft de recensent te weinig oog voor het gegeven dat het verhaal wordt verteld door een 13 jarige en dat deze stijl goed past. Blues’ gedachten denderen door en pakken je bij de lurven. De plotwending aan het eind van het boek geeft haar stijl juist perspectief en de overtuiging dat Blue aan het woord is en niet de schrijfster. De Winter schrijft inmiddels aan een nieuw boek. In DWDD vertelde ze dat dit haar beste boek wordt, waarmee Achter de regenboog haar op één na beste boek is. Dat maakt deze “recensent” in ieder geval nieuwsgierig naar haar volgende titel, want het verhaal van Blue is gewoon een sterk debuut.

Klassieke detectives, ouderwets leuk?

Een blog schrijven over de “klassieke detective” vraagt allereerst een omschrijving van het begrip. Centraal staat de puzzel die door een briljante detective opgelost wordt en de minder briljante lezer doet verzuchten “dat ik dat niet heb gezien”. Daarnaast is er minstens één lijk dat niet op een Mo Hayder of Karin Slaughter manier om het leven is gebracht. Gewoon vermoord zonder ingewanden over de pagina’s. Om het echt klassiek te maken is de sfeer in het verhaal van groot belang. Het liefst zakt de lezer weg in een nostalgie waarin alles overzichtelijk is. Is Mo Hayder een stad, dan is de klassieke detective een dorp.

Sophie Hannah
Sophie Hannah

Sophie Hannah kreeg permissie van de erven Agatha Christie Hercule Poirot nieuw leven in te blazen. Zo mocht eerder Anthony Horowitz Sherlock Holmes in een allerlaatste avontuur terug laten komen. Zijn Het huis van zijde is bijzonder geslaagd, vooral door de sfeer en het plot dat rond kindermisbruik is gesmeed. Een gegeven dat je niet tegen komt in klassieke detectives. Zijn boek maakte me nieuwsgierig naar Hannah’s poging.

De Monogrammoorden draait om de vondst van drie lijken in een Londens hotel en een oude geschiedenis in een dorp. Poirot is met pensioen maar zijn grijze cellen nog lang niet. Hij wordt bij het onderzoek betrokken door inspecteur Catchpool van Scotland Yard. Naast de briljante Poirot blijkt Catchpool een onzekere speurder die voortdurend sporen verkeerd interpreteert. Tenminste volgens Poirot, die hem er voortdurend op wijst zijn eigen grijze cellen beter te gebruiken. Je krijgt al lezend de neiging om die onuitstaanbare, betweterige Poirot aan zijn krulsnor te trekken en hem lekker modern een eikel te noemen.

De Monogrammoorden is minder briljant dan de reanimatie van Horowitz van een klassieke detective. Dat komt doordat Sherlock Holmes altijd al interessanter was dan Hercule Poirot en Horowitz een betere schrijver is. Hannah heeft wel een lekkere klassieke detective geschreven en voor liefhebbers van Agatha Christie een mustread, ondanks een behoorlijk ingewikkelde afwikkeling van het plot. Zelfs Poirot heeft daar een fiks aantal pagina’s voor nodig.

Alan Bradley
Alan Bradley

Eigenlijk is al het bovenstaande een excuus om aandacht te besteden aan het vijfde deel van Alan Bradley’s serie rond Flavia de Luce. Per slot van rekening heb ik al drie keer geblogd over Flavia, dus eigenlijk weten jullie het nu wel hoe het zit met haar.

Slotakkoord voor een moord is een klassieke detective geschreven door een moderne Canadees met gevoel voor humor. Flavia is 11 jaar, chemisch laborante, onbezoldigd detective en een plaag voor haar oudere zussen. Samen met hun vader wonen ze op een vervallen landgoed, ergens in Engeland in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Moeder Harriët is jaren geleden verdwenen op een reis naar de Himalaya. In de buurt van Flavia is regelmatig een lijk te vinden en op haar onnavolgbare wijze weet ze elke keer uit te vogelen wie het gedaan heeft.

In Slotakkoord voor een moord geeft Bradley Flavia meer psychologische diepgang en dat komt de serie alleen maar ten goede. Dit vijfde deel is weer een feest om te lezen. Maar goed, dat is niet erg objectief. Ik ben een groot fan van Flavia en word erg blij elke keer als ze erop uit trekt op Gladys, haar stalen tweewieler. Haar avonturen zullen niet ieders cup of tea zijn, maar Bradley heeft met deze reeks een echte moderne klassieke detective neergezet.

Rode Liefde

rode liefdeSchrijver Maxim Leo behoort tot de derde generatie van zijn familie die in de DDR heeft gewoond. In ‘Rode Liefde’ beschrijft hij de impact die de Sozialistische Einheitzpartij Deutschlands en de ideologie van de ‘heilstaat’ op zijn familie hebben gehad. Hij speurt in archieven en haalt reeds verloren gewaande verhalen naar boven. In uitgebreide gesprekken met zijn grootvader Gerhard, die in de DDR een held is, omdat hij tijdens het nazi-regime in het communistisch verzet zat, komt veel naar boven. Afkomstig uit een Joodse familie vertelde Gerhard over de hoop die hij na de oorlog had om een nieuwe maatschappij te stichten, waarin de nazi’s nooit meer een kans zouden krijgen. Werner, zijn andere grootvader, vocht als nationaalsocialist aan het front.

De DDR was voor beide grootvaders een soort droomland waarin ze al het beklemmende dat daarvoor was gebeurd konden vergeten. Een nieuw geloof in ruil voor alle ellende, dat was wat ze voor ogen hadden. Anna, de moeder van Maxime, bleef de staat lang trouw, hoewel ze als journalist met censuur te maken kreeg. Vader Wolf was een kunstenaar, die tussen hoop en vrees heen en weer werd geslingerd. Dit gaf de nodige spanningen binnen het gezin. Ook stond de Stasi om de haverklap bij hen op de stoep. Het huwelijk hield geen stand.Uiteindelijk vond Anna de sleutel die haar vlucht uit de ‘gevangenis van de loyaliteit, t.o.v. de staat mogelijk maakte.

Spanningen, leugens, intriges en teleurstellingen, de vroegere DDR zat er vol mee. “Onze familie was de DDR in het klein”, zegt Maxim Leo. Toen de muur in 1989 werd neer gehaald kon hij eindelijk naar West-Berlijn om een spijkerbroek te kopen. Merkwaardig genoeg woont de schrijver nu nog op een steenworp afstand van zijn geboortehuis.

De ‘Rode liefde is een journalistiek verslag in romanvorm. Een geweldig boek, dat deze Oost-Duitse familiegeschiedenis voortreffelijk beschrijft. De oorspronkelijke titel van Rode liefde (2014)  is ‘Haltet euer herz bereit’ Het boek won in 2011 de Europese boekprijs, is vertaald in zes talen en wordt binnenkort verfilmd.

De nasleep van de Eerste Wereldoorlog in een meesterlijke roman

Pierre Lemaitre - Tot ziens daarboven
Pierre Lemaitre – Tot ziens daarboven

Pierre Lemaitre is hier enigszins bekend door zijn thrillers rond Camille Verhoeven, een commissaris van 1.45 m met een turbulent liefdesleven.
Met Tot ziens daarboven laat Lemaitre zien wat een geweldig schrijver hij is. Hij hanteert in deze post-oorlogsroman dezelfde beschouwende en humoristische pen die zijn thrillers kenmerken.

D’Aulnay-Pradelle is een luitenant die in de laatste dagen van de oorlog een heldenstatus voor zichzelf wil verdienen door zijn manschappen een zekere dood in te sturen bij de verovering van een strategisch gelegen heuvel. Albert doorziet zijn voornemen wat hem bijna het leven kost dankzij diezelfde Pradelle. Hij wordt gered door Édouard, flamboyante zoon van een grootindustrieel. Bij deze actie raakt Édouard zelf zwaar gewond. Zijn gezicht is voor een deel weggeslagen door een explosie.

Édouard wil niet terug naar zijn familie en dwingt Albert ertoe om voor beiden een doodverklaring te regelen en een nieuwe identiteit aan te nemen. Na de oorlog leven ze samen in armoe, aan elkaar gebonden door schuldgevoel en een langzaam ontwikkelende vriendschap. Édouard is inmiddels verslaafd aan de morfine om de pijn en zijn doodswens te onderdrukken, maar bedenkt in zijn lucide momenten een plan om geld te verdienen met de verkoop van niet bestaande oorlogsmonumenten.

Honderd jaar na dato toont Lemaitre een samenleving die eer wil bewijzen aan zijn doden, maar de overlevenden van de loopgraven in de kou laat staan. Het verhaal wordt bijna nonchalant verteld door een alwetende verteller. Daardoor komt de gruwel van de oorlog des te harder aan. De schrijver, niet voor niets gezegend met de naam Lemaitre, is een meester in het neerzetten van geweldige personages en plots.
Tot ziens daarboven, winnaar van de Prix Concourt, doet je lachen en huiveren, maar weet vooral te ontroeren.