Alex Boogers, de beste schrijver van Nederland

Alex Boogers - Alleen met de goden
Alex Boogers – Alleen met de goden

In een interview vertelt Boogers dat hij geen lijnen uitwerkt, geen karakters invult, maar dat hij alles in zijn hoofd laat borrelen totdat het kookt en het boek er in een keer uitgeramd moet worden. Op de laptop.

Voordat ik dit las zag ik in gedachten Boogers achter een ouderwetse schrijfmachine, letter na letter, woord na woord, zin na zin op het papier hameren, tak tak tak. Elke letter, elk woord en elke zin precies op zijn plaats, gedreven door een verteldrang die groter lijkt te worden met elk van de ruim 100 hoofdstukken.

Aaron Bachman is elf jaar, woont onder de rook van Rotterdam in het Naamloze Gat in een flat met zijn vader en moeder. Fysiek en verbaal geweld is zijn deel, vooral van zijn moeder. Als zijn vader de bak in gaat krijgt hij het helemaal voor de kiezen. In zijn dromen wordt hij belaagd door een groot rollend zwart gevaarte. De enige manier om dit te bezweren is alles van zich af te schrijven en zich op het kickboksen te storten. In een boek van zijn opa over een samoerai leest hij over de weg van de pen en het zwaard. Kan hij die weg bewandelen?

Boogers heeft een boek geschreven dat zijn weerga niet kent in de Nederlandse literatuur. Eerlijk en rauw en in een overdonderende stijl die je meesleept in het leven van Aaron tot zijn 23e jaar. Ik kon het boek niet wegleggen, ik heb gehuild, gelachen, moest door de kamer ijsberen. Zesenvijftig ben ik en het is lang geleden dat een boek mij zo bij de lurven had. Ik had nog nooit iets van Boogers gelezen, maar dat ga ik inhalen, want Boogers is gewoon de beste schrijver van Nederland.

Advertenties

Als je het licht niet kunt zien

Als je het licht niet kunt zien
Als je het licht niet kunt zien

Het is een weinig pakkende en poëtische titel maar dat is ook het enige commentaar van mij op dit boek. Het verhaal speelt in de Tweede Wereldoorlog en gaat over een blind Frans meisje en een Duitse weesjongen. Korte hoofdstukken maken het in het begin heel even lastig om in het verhaal te komen maar dat duurt niet lang. En dan wordt je meegetrokken in het leven van deze twee jongeren en wil je steeds maar weer een hoofdstuk verder, juist omdat ze maar zo kort zijn. Bijna moest ik huilen en ook wilde ik een keer niet verder lezen omdat ik kwaad was op de schrijver. Ik heb het wel gedaan en daarom nu dit blog want als er één boek is dat je gelezen moet hebben dan is het dit wel. Anthony Doerr, winnaar van de Pulitzer Price 2015 heeft mij met zijn tweede roman in ieder geval enorm geraakt.

Hoe word ik een succesvol componist?

mijnboek
Marion Dijkstra

Een blog geïnspireerd door NPO radio4. Vijf tips om een succesvol componist te worden.

1. Vroeg opstaan
Sta net als Mozart vroeg op. Volgens een brief die hij aan zijn zus Constanze schreef in 1782:

componist1“Mijn haar is altijd gedaan om zes uur ’s morgens en om zeven uur ben ik volledig gekleed. Dan componeer ik tot negen uur. Van negen tot een geef ik les. Dan lunch ik, wanneer ik niet uitgenodigd ben in iemands huis waar men luncht om twee of zelfs drie uur, zoals bijvoorbeeld vandaag en morgen bij Gravin Zichy en Gravin Thun.
Ik kan niet werken voor vijf of zes uur ’s avonds, en zelfs dan word ik vaak verhinderd door een concert. Als ik niet verhinderd ben, componeer ik tot negen uur. Dan ga ik naar mijn geliefde Constanze, hoewel het plezier van elkaar zien bijna altijd verpest wordt door de opmerkingen van haar moeder… Rond half elf of elf kom ik thuis – het hangt af van haar moeders nare opmerkingen en hoe lang ik ze kan verdragen! Omdat ik er niet zeker van kan zijn dan ik kan componeren ’s avonds vanwege concerten die plaatsvinden en omdat ik niet weet of ik hier of daar nodig ben, is het mijn gewoonte (zeker wanneer ik vroeg thuis ben) om nog wat te componeren voor het slapengaan. Ik ga vaak door met schrijven tot één uur – en ben dan weer wakker om zes uur.”

2. Drink koffie
componist2Om te helpen bij dat vroegen opstaan: drink koffie! Beethoven begon iedere dag met een kop koffie met daarin exact zestig bonen. Investeer dus in een goede koffiemolen.

3. Ga wandelen
componist3
Onder andere Tsjaikovski, Beethoven, Mahler en Satie waren fanatieke wandelaars. Tsjaikovski geloofde zelfs dat als hij ook maar een paar minuten korter wandelde dan de door hemzelf opgelegde twee uur per dag, er iets vreselijks met hem zou gebeuren.

4. Oefen minstens 10 jaar
Psycholoog John Hayes onderzocht 500 klassieke meesterwerken. Op 3 uitzonderingen na allemaal geschreven nadat de componist al 10 jaar werkte.

5. Go solo
componist4Sommige componisten maakten hun beste werken in eenzaamheid. Joseph Haydn woonde zijn hele leven in Oostenrijk, en bracht een groot deel van zijn carrière door als hofmusicus van de rijke aristocratische familie Esterházy op hun afgelegen landgoed. Hij werkte daarom geïsoleerd van andere componisten en was niet op de hoogte van de muzikale trends tot later in zijn leven, en werd daarom volgens eigen zeggen ‘gedwongen tot originaliteit’.

En als je nog een stap verder wilt gaan…
componist5Eet alleen wit voedsel! Erik Satie bracht het grootste deel van zijn leven door met het verleggen van grenzen, dus het is geen verrassing dat dit ook deed op het gebied van zijn eetgewoontes. Wanneer hij uitging, droeg hij alleen grijs fluweel en at hij alleen wit voedsel. Binnen deze grenzen vielen volgens de componist eieren, suiker, dierlijke vetten, zout, kokosnoten, rijst, knolrapen, gebak, witte kaas, bepaalde soorten vis en geraspte botten. Hij weigerde te spreken tijdens het eten omdat hij ervan overtuigd was dat hij dan zou stikken.

Myrthe van der Meer

Myrthe van der Meer
Myrthe van der Meer

Van de schrijfster Myrthe van der Meer hoorde ik voor het eerst in het programma ’24 uur met’, waarin Theo Maassen een etmaal met een gast doorbrengt. Druk pratend en scherp formulerend gooide ze er een filosofische uitspraak uit: “ Iedereen streeft naar geluk, maar geluk is niks. Het gaat om tevredenheid. Geluk kun je niet vasthouden, tevredenheid wel.”

In 2012 brak Myrthe van der Meer (pseudoniem) door met het boek Paaz. In deze autobiografische roman beschrijft ze haar vijf maanden durende verblijf op de psychiatrisch afdeling van een ziekenhuis. Op de dag dat ze enthousiast naar het eindgesprek met haar psychiater gaat om daarna (eindelijk) naar huis te kunnen, gaat het mis. Hier begint de opvolger van PAAZ getiteld UP (Urgente psychiatrie). Dit boek is gebaseerd op alle ervaringen die de schrijfster in de verschillende uithoeken van de psychiatrie, waaronder de Paaz, opdeed. Tijdens haar opnames neemt ze de pen al ter hand, zodat ze vaak een merkwaardige dubbelrol vervult van toeschouwer en patiënt.

De vaste psychiater van Emma, mevrouw Visser, komt niet opdagen voor het eindgesprek, omdat haar man plotseling is overleden. De vervanger weet van niets en reageert als iemand die het verkeerde dossier voor zijn neus heeft. Na dit onverkwikkelijke gesprek raakt hoofdpersoon Emma volledig van slag.
Dit resulteert in een nieuwe ‘paazvakantie’, ditmaal op de open afdeling. Opnieuw raakt ze verstrikt in de molen van pillen, verpleegkundigen, psychologen en psychiaters. Ook wordt er een nieuwe diagnose gesteld: manische depressiviteit met een lichte vorm van Asperger. Wanneer haar vaste psycholoog meedeelt dat de Paaz geen hotel is waar ze voortdurend terug kan keren en dreigt met een opname op de longstay afdeling , ziet Emma het niet meer zitten.

“Psychiatrische opnamen zijn niet alleen maar leuk. Ze geven veel, maar ontnemen je misschien nog wel meer. Je eigenwaarde bijvoorbeeld. Je werk, je vrienden en ook familie drijft soms langzaam maar gestaag van je weg.”

De schrijfster geeft op indringende wijze een inkijkje in de vaak verborgen wereld van de psychiatrie. Net als in haar eerste boek is deze psychiatrische roman met vaart, humor en relativeringsvermogen geschreven. En dat is knap voor zo’n zwaar onderwerp, waarop maatschappelijk gezien nog steeds een taboe rust.

Nachtmerrie van iedere ouder

Gilly Macmillan
Gilly Macmillan

Als tijdens een wandeling door het bos Rachel Jenner haar achtjarige zoon Ben even alleen laat, begint een nachtmerrie van bijna 500 pagina’s. Ben is spoorloos.

Rachel doet een oproep op tv waarbij ze niet een slachtofferrol aanneemt maar haar kwaadheid toont. Hierdoor wordt ze door het grote publiek weggezet als slechte moeder en waarschijnlijke dader. In het verhaal zijn reacties op internet opgenomen onder het motto ik zeg wat ik denk  en wordt er allerlei bagger over Rachel uitgestort. Lang leve de reaguurder; mensensoort dat in twintig jaar internet is geëvolueerd van zeikerd op de bank naar zeikerd op het net. Maar terug naar het boek…

Rachel verschanst zich in haar huis, bijgestaan door haar zus en vriendin. De buitenwereld wil haar op het schavot en de druk op Rachel wordt steeds groter. De welwillendheid van de politie neemt zienderogen af en bovendien wordt er vanuit de politie gelekt naar de pers. Als haar zus en vriendin elk een geheim onthullen, is er niemand meer die ze kan vertrouwen. Naast het verhaal van Rachel loopt het verhaal van rechercheur James Clemo die hoopt zich met deze zaak te kunnen bewijzen en daardoor beoordelingsfouten maakt die de zaak en hemzelf schaden.

Gilly MacMillan heeft met haar debuut een meeslepende psychologische thriller geschreven. De mediagekte, de wanhoop van Rachel, de blunderende politie, alles wordt in een rustig tempo en in een mooie stijl beschreven. Als je als lezer zelf begint te twijfelen aan de onschuld van Rachel, mag je zeggen dat de schrijfster een ijzersterke thriller heeft geschreven. Een thriller die het vooral van de psychologische diepgang moet hebben.

Lachen om Doggo

Mark B. Mills
Mark B. Mills

Na vier jaar is Clara met de Noorderzon vertrokken, samen met haar geloof in engelen en zelfontplooiing. Werkloos en verbijsterd blijft Daniel achter met Doggo, de oerlelijke hond van Clara. Om zijn vastgelopen leven weer in beweging te krijgen, solliciteert Daniel bij een hip reclamebureau. Hij krijgt de baan en gebruikt zijn faam als copywriter om Doggo elke dag mee te mogen nemen naar kantoor. Daar werkt hij samen met Edie, aantrekkelijk, slim en slechts een paar jaar jonger dan Daniel.

Terwijl Doggo de post rondbrengt op kantoor, behalve naar medewerkers waar hij een hekel aan heeft, ontwikkelt zich een vrolijk makend verhaal over familie, kantoorintriges, liefde en de beste slagzin voor een auto.

Mark B. Mills heeft met Wachten op Doggo een heerlijk humoristisch en op een goede manier voorspelbaar boek geschreven, dat zo verfilmd kan worden. Denk aan zo’n Engelse komedie met Hugh Grant in de hoofdrol, maar dan het liefst zonder Hugh Grant.

Na Wij van David Nicholls weer een feelgood uit Engeland. Perfect om te lezen onder de lentezon en bijna een aansporing om een oerlelijke hond aan te schaffen. .

Eigen meester,  niemands knecht

mijnboek
Dina Eringa

Cees Fasseur
Cees Fasseur

Op het Schaapmarktplein in Sneek staat het standbeeld van Mr. Pieter Sjoerds Gerbrandy, minister president tijdens de Tweede Wereldoorlog in London. Op mijn route door de stad als stadsgids kom ik vaak bij het standbeeld langs en vertel kort iets over het leven van deze staatsman. Ook een aantal smeuïge anekdotes horen bij dit verhaal, want het moet geen geschiedenislesje worden voor de belangstellenden.

Eind 2014 kwam de biografie van Gerbrandy uit, geschreven door de historicus Cees Fasseur. Als stadsgids wil je wel weten of het een beetje klopt wat je vertelt. Gerbrandy werd geboren in Gau,  een dorp onder de rook van Sneek.

Eind jaren twintig van de vorige eeuw had hij een advocatenkantoor in Sneek en was hij tevens gedeputeerde. Na zijn advocatenbestaan wordt Gerbrandy hoogleraar recht aan de VU en in 1939 minister van justitie. Na de capitulatie voor de Duitsers in mei 1940 vertrekken de kabinetsleden naar London met achterlating van hun gezinnen. Als minister president De Geer aftreedt, wordt Gerbrandy minister president. Hij zorgt er voor dat Radio Oranje wordt opgericht en spreekt herhaaldelijk het Nederlandse volk toe. Samen met Koningin Wilhelmina blijft hij onverzettelijk  strijden voor een vrij Nederland.

Aan de periode in London tijdens de oorlog besteedt  Fasseur veel aandacht en hij beschrijft uitgebreid hoe Gerbrandy en Wilhelmina steeds meer meningsverschillen krijgen en hoe hun verstandhouding verslechtert. Het beeld dat Fasseur schetst  is dat van een rechtlijnige, koppige Fries, klein van postuur met een grote snor; onwrikbaar geloof in God, Nederland en Oranje. Koningin Wilhelmina komt uit het boek naar voren als een even koppige, onmogelijke oude dame.

De biografie leest als een trein, want Fasseur schrijft makkelijk. Soms is het even doorzetten want bepaalde gebeurtenissen zijn soms minder interessant maar maken het levensverhaal wel compleet. Het beeld dat ik had van Gerbrandy is bijgesteld. Al zal ik tijdens de stadswandeling altijd blijven vertellen dat het standbeeld van de staatsman 10 cm groter is dan hij in werkelijkheid was. Voor liefhebbers van biografieën en geschiedenis.

Wint Anna Kristina Brouwer de Blossom Books-schrijfwedstrijd?

mijnboek
Anna Kristina Brouwer

Genomineerd!

Ik huilde. Wanneer had ik voor het laatst gehuild?
Ik kon het me niet meer herinneren.
Het was stil. Doodstil.
En voor deze ene keer beangstigde de stilte me…

De week van de Poëzie. Misschien herinnert u het zich nog, dat meisje dat iets voordroeg, een kort verhaal over de Tweede Wereldoorlog. Dat meisje was ik en dat verhaal is genomineerd door de uitgeverijen BlossomBooks en Kluitman. Mijn naam is Anna Kristina Brouwer en inmiddels kan ik me toch zeker beginnend schrijfster noemen.

Ik vind het erg mooi dat dit soort dingen georganiseerd worden, veel jongeren van tegenwoordig weten wel iets van de Tweede Wereldoorlog, maar staan er niet echt bij stil. Door dit soort dingen, verhalen te schrijven, gedichten voor te dragen en natuurlijk alle dingen die de scholen doen, blijft het in ons geheugen. Zo herinneren we hoe erg het was, staan we weer even stil bij de mensen die we verloren hebben en bewonderen we alle dappere mensen die in die tijd vochten voor het goede!gaulle

Ik schrijf al heel lang verhalen, korte en lange, maar heb nog nooit eerder meegedaan aan een wedstrijd. Natuurlijk heb ik weleens te horen gekregen dat ik goed schrijf, maar toch blijf je het dan niet helemaal geloven. Nu ik gekozen ben door niet één maar twee uitgeverijen, is dat toch wel een echte bevestiging.

Volgend jaar ga ik de opleiding Journalistiek volgen, het is mijn grote droom om ooit een keer een bestseller te schrijven. Ik weet dat het een hoog doel is, dat je zoiets niet zomaar bereikt. Maar de motivatie en het doorzettingsvermogen heb ik absoluut en dat is denk ik ook iets wat heel erg belangrijk is in dit vak. Je moet niet opgeven als je afgewezen wordt maar gewoon door blijven gaan, ga niet in de put zitten maar vecht nog harder om je doel te bereiken.

Dat ik nu genomineerd ben, betekent nog niet automatisch dat ik heb gewonnen. Het is een krijg-zoveel-mogelijk-stemmen-wedstrijd. Dat is ook de reden dat ik dit schrijf, om deze ervaring te delen en u natuurlijk nieuwsgierig te maken!

De stemperiode duurt tot 1 mei en op de 70ste Bevrijdingsdag, dinsdag 5 mei, wordt de uiteindelijke winnaar bekendgemaakt. Deze wedstrijd is een grote kans voor mij, ik zie dit zelf als een manier om in deze “schrijfwereld” te rollen. Het is spannend en zenuwslopend tegelijk, om de zoveel minuten kijk ik op de site om te zien hoeveel mensen op me gestemd hebben. Ik hoop dat u na dit bericht misschien ook op mij wilt stemmen.

Mocht u het verhaal willen lezen, dan kan dat natuurlijk ook! Het is hier te vinden. Daar ziet u een rijtje met namen, mijn verhaal vind u door op mijn naam te klikken: Anna Kristina Brouwer! Super simpel dus.