Maandelijks archief: september 2015

Komt een fakir bij IKEA

pertolas-ikea-kast-188x300Ajatashatru Lavash Patel is fakir, wat in dit geval neerkomt op: dief, oplichter, goochelaar en armoedzaaier. Dorpsgenoten hebben zijn reis naar Parijs bekostigd, alwaar hij bij IKEA een astridlindgrenen spijkerbed met 15.000 in hoogte verstelbare roestvrijstalen spijkers zal gaan aanschaffen (met de bedoeling hem met winst weer te verkopen). Omdat het bed besteld moet worden en Ajatashatru slechts één briefje van honderd euro – enkelzijdig bedrukt – bij zich heeft is hij van plan bij IKEA te overnachten om de kosten te drukken. Daar gaat het dus mis, hij moet zich in een kast verstoppen en dat is het begin van een lange reis vol bijzondere ontmoetingen, pech en mazzel, achtervolgingen en hulp uit onverwachte hoek. En passant komt ook de vluchtelingenproblematiek aan de orde. Onderweg komt onze fakir tot het besef dat hij een slecht leven heeft geleid en dat het veel fijner is om goed te doen dan om te profiteren van andermans goedgelovigheid. En hij wordt verliefd.

Marie van haar kant legde, zoals we al zeiden, de hoorn neer, ten prooi aan een fel vlammend vuur, wat op zich niet veel betekent maar kan bogen op een sterke literaire zeggingskracht en een niet-onverdienstelijke alliteratie.

Al zijn de woordspelingen soms wat flauw en lijkt het einde een beetje afgeraffeld, Romain Puértolas heeft er een hilarisch verhaal van gemaakt, vol prachtige volzinnen, levenswijsheid en humor. Een modern sprookje, met goede afloop én een moraal, geschikt voor liefhebbers van De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween.

Het succesverhaal van Romain Puértolas is al even wonderbaarlijk als de reis van de fakir uit zijn debuut. Nog voor de Fransman een gedrukt exemplaar van zijn roman in ontvangst kon nemen, was het boek al aan meer dan dertig landen verkocht, soms alleen op basis van de titel. Lees hier hoe het boek tot stand kwam.

Thriller Noir op z’n best

Naar de catalogus
Naar de catalogus

De naam Nic Pizzolatto doet een maffia-baas vermoeden. Maar Nic doet geen misdaad, hij schrijft over misdaad. True Detective is van zijn hand, de broeierige prachtserie met het formidabele duo Matthew McConaughey en Woody Harrelson. Dat wekt verwachtingen voor dit debuut.

Galveston is een uiterst sfeervolle thriller noir en voor de liefhebbers een lust om te lezen.
Roy Cady staat laag in de pikorde van de criminele organisatie waarvoor hij werkt. Zijn ex-vriendin doet het met zijn baas. Roy op zijn beurt heeft Carmen afgepakt van Angelo, net zo laag in de pikorde.
Op de dag dat Roy hoort dat hij kanker heeft, worden beiden op een klus gestuurd die volledig uit de hand loopt. Ternauwernood weet Roy te ontsnappen met de 18 jarige prostituee Raquel (Rocky). Ze slaan op de vlucht, voor de politie en voor zijn baas. Van Louisiana reizen ze naar Texas, onderweg pikken ze het 3-jarige zusje van Rocky op.

Hier begint eigenlijk het verhaal dat Pizzolatto wil vertellen en waar de kracht van dit boek zit. Bij noir liggen de clichés altijd op de loer, maar de schrijver blijft ver van de valkuilen. Zijn personages lijken verloren, toch schrijft Pizzolatto met mededogen over ze, al betekent dat niet een vrolijk verhaal. Eenmaal aan de onderkant van de maatschappij is er geen weg omhoog. Gevoelens voor een ander brengen jezelf in gevaar.
Overleven is het motto voor iedereen die overnacht in motels en zijn slaap vindt dankzij goedkope whiskey. Slaap die laat komt als je eenmaal begint te lezen in Galveston.

De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

Op de achterkant van het boek lees ik: Gevoelig en licht als De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween en De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. birdDat en de tekst op de voorkant: ‘Hartveroverende road trip van een zevenjarig meisje op zoek naar haar moeder’ doen mij besluiten om dit boek mee te nemen en te lezen.

En dat is een goede keus want het is een meesterwerkje. Het roept herinneringen op aan het boek (en de film) Lepel  van Akke Holstijen en Mieke De Jong. Dit komt omdat het eerste deel zich afspeelt in een warenhuis. Door haar moeder achtergelaten in het warenhuis, ontmoet Milly Bird de 87-jarige weduwnaar Karl de Typist. Samen gaan ze op zoek naar Milly’s moeder. Ook de zonderlinge weduwe en overbuurvrouw Agatha Pantha doet mee met de zoektocht. En Manny (van plastic) niet te vergeten!

Een prachtig verhaal over drie mensen die verloren zijn en gevonden willen worden. Over de dood en hoe het leven te leven. Ik geef je een paar  voorbeelden van teksten uit het boek die prachtige beelden oproepen.

“Ze doet haar rugzak af en kruipt onder het kledingrek met Reuzen Dames Ondergoed. Haar moeder zei dat er vrouwen zijn die zichzelf van onderen niet kunnen zien omdat ze hele emmers met kip eten. Misschien zijn deze onderbroeken voor hen.”

“Karl is een man, dat weet hij, in zoverre hij het mannelijke orgaan heeft, maar hij heeft zich nooit de houding van een man weten te geven. Zelfs nu, op zijn zevenentachtigste, voelt hij zich als een klein jongetje dat stiekem een trekje van papa’s sigaar neemt, papa’s werkhemd past.”

“‘Wanneer is papa geboren?’ Maar haar moeder gaf geen antwoord, dus vroeg Milly het aan de mevrouw in de bibliotheek, die de oudste nog levende persoon moest zijn …..”

Het is te hopen dat Brooke Davis meer boeken gaat schrijven! Haal het boek snel bij jou bieb of reserveer het via de website. Veel leesplezier.

Joost Zwagerman

zwagerman Een bericht dat je niet wilt lezen, een brief die je terug wilt sturen naar de afzender. Joost Zwagerman heeft een eind aan zijn leven gemaakt. Zijn werk ken ik tot mijn schande niet zo goed, ik heb slechts een paar van zijn boeken gelezen.
Zwagerman is een schrijver die ik vooral ken van zijn tv-optredens.

Dat mooie, lange hoofd waar je de adolescent nog steeds in herkent. De bruine ogen achter een zwart montuur met de uitstraling van een aardige man. Die prachtige stem, met soms een lichte lispel, die je meevoert in een verhaal.
Elke keer als hij in DWDD een betoog houdt over een schilderij of een kunstenaar, laat hij je zien hoe alles met elkaar verbonden is. Verbanden die alleen hij weet te duiden in een vertelling vol vurige woorden.
Het talent om je met zijn taal mee te voeren in een luchtschip. Alsof je over een landschap scheert en je bijna vergeet adem te halen door het weidse uitzicht. De lichte teleurstelling als hij uitgesproken is omdat je meer wilt, maar tegelijk de energie die je voelt om zelf wat dan ook maar te gaan doen.

Een man vol woorden. Nieuwe woorden van Zwagerman zullen er niet meer komen, maar gelukkig hoor ik zijn stem nog in mijn hoofd.

House of Cards in Minnesota

John Sandford In meer dan 20 thrillers is Lucas Davenport de protegee van John Sandfort.
Davenport hoeft eigenlijk niet meer te werken. Hij is rijk dankzij zijn bedrijf dat simulatiesoftware maakt voor de overheid, maar blijft stug werken als rechercheur bij het Bureau Misdaad. Een idealistische speurder, dus.
Sandford levert al jaren goede kwaliteit, maar wat Het schandaal extra interessant maakt is de cynische inkijk in de Amerikaanse politiek.

De republikeinse senator Porter Smalls wordt beschuldigd van het in bezit hebben van kinderporno. De verkiezingen staan voor de deur en met zo’n schandaal kan hij zijn herverkiezing vergeten.  Smalls beweert onschuldig te zijn. Davenport wordt ingeschakeld om uit te zoeken wat er aan de hand is.
Als lezer weet je al gauw hoe de vork in de corrupte steel zit. Democratisch kandidaat Taryn Grant, bijna net zo rijk als Donald Trump, heeft een aantal dubieuze beveiligers in dienst die in haar opdracht over lijken gaan.

Het schandaal doet weinig beroep op de verbeelding van de lezer. Wel is deze thriller een plezier om te lezen. Door het filmische karakter, de enorme vaart en een scherp plot. Wat er in Minnesota gebeurt, blijft in Minnesota, maar Het schandaal doet sterk denken aan de machinaties in The House of Cards. Politiek is slecht voor je gezondheid, zowel fysiek als psychisch. Zoveel is wel duidelijk.

Turbulentie

TurbulentieTurbulentie is evenals Toen ik uit de lucht viel het verhaal van de enige overlevende van een vliegramp. In beide verhalen gaat het om een jonge vrouw die een aantal dagen moet wachten op redding. Zo’n relaas intrigeert: hoe spelen ze het klaar om het hoofd helder te houden en de juiste beslissingen te nemen om het na te kunnen vertellen? Hoe pakken ze daarna de draad weer op, na alles wat ze hebben meegemaakt en terwijl ze volop in de schijnwerpers staan?

Waarschijnlijk heb ik in 1992 niet goed opgelet, want er was in de pers heel wat aandacht voor Annette Herfkens en haar redding, en ik kan me er niets van herinneren. Dat zij er nu pas over schrijft heeft te maken met recente vliegrampen, waaronder die met Ruben als enige overlevende. Zij wilde duidelijk maken dat het neerstorten zo snel gaat dat je er niet veel van meekrijgt en ook wilde ze Ruben beschermen tegen teveel media-aandacht.

Annette Herfkens was in 1992 bankier. Zij en haar vriend Willem van der Pas, bijgenaamd Pasje, reisden veel voor hun werk en waren eindelijk weer eens in de gelegenheid om samen te zijn, in Vietnam. Willem plande een romantisch tochtje naar de kust en haalde Annette over om in een klein vliegtuigje te stappen, ondanks haar claustrofobie. Door nog steeds onbekende oorzaak stortte het toestel neer. Annette, die als enige niet in de gordel zat, overleefde; Pasje stierf met een glimlach op zijn gezicht.

Twee andere overlevenden gingen eveneens vrij snel dood en Annette bleef alleen achter tussen de lijken en de wrakstukken. Bewegen ging nauwelijks door haar vele verwondingen. Het lukte haar 6 dagen lang om op water te overleven, terwijl ze in een bijzondere bijna-doodtoestand kwam.

Turbulentie_20-GeredHoe ze werd gevonden, naar de bewoonde wereld is vervoerd en na lange tijd grotendeels herstelde van haar verwondingen is te lezen in Turbulentie. Duidelijk is wel dat er geen sprake is van ‘en ze leefde nog lang en gelukkig’. Om te beginnen moest ze verder zonder haar Pasje en herstellen van ernstige verwondingen, maar ook op andere gebieden kreeg zij het nodige voor haar kiezen. Door het verhaal heen zijn vele flashbacks verweven en ze laat familie en andere omstanders aan het woord. Het ongeluk en vooral de spirituele ervaringen die zij beleefde toen ze zwaargewond in de jungle lag hebben haar leven veranderd en het is bewonderenswaardig hoe positief en nuchter ze alles wat haar overkomt het hoofd biedt. Bovendien leest het boek als een trein.

Hoe een tornado levens verwoest

Jennifer Brown
Jennifer Brown

Jersey woont in een klein stadje in Midwest USA met haar moeder en jonger zusje Marin. Het is een gebied waar in het seizoen het tornado-alarm regelmatig klinkt. Vaak is het loos alarm maar dit keer trekt een verwoestende twister over de stad, die een groot deel van de huizen wegvaagt en meer dan 100 slachtoffers maakt.
Jersey overleeft in de kelder van haar huis en begint samen met de buurjongen een zoektocht naar haar moeder en kleine zus.

Brown schreef eerder fel realistische young adult, als Hot shot en Hate list. Bij haar geen magische taferelen of Big Brothers die de wereld onder duim houden.
Wild storm leest als een wervelwind (sorry, kon het niet laten) en je leeft je helemaal in als de tornado met het lawaai van een goederentrein overtrekt.
De zoektocht van Jersey naar haar familie, haar schuldgevoel en rouw om haar geliefden, wordt zonder poespas beschreven. Daardoor komt dit boek behoorlijk binnen en houdt Jennifer Brown de spanning er tot het laatst in met mooie wendingen en het inzicht dat de dingen vaak niet zijn zoals je in eerste instantie denkt. Een bloedband betekent niks als er geen ruimte is in je hart voor de ander. Die laatste zin kan zo op een tegel na lezing van Wild storm.