Wie is Hendrik Groen?

Hendrik GroenEr is een afspraak alleen recente boeken op dit biebblog te plaatsen en Pogingen iets van het leven te maken valt net buiten die categorie. Maar de grootlettereditie is onlangs verschenen en cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen. Er is een luisterboek van gemaakt en het boek wordt in allerlei talen vertaald.
Een tv-serie is in de maak. Bovendien verschijnt in januari het tweede deel. Wat mij betreft actueel genoeg dus.

Ik, Hendrikus Gerardus Groen, ben altijd correct, innemend, vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Niet omdat ik dat ook allemaal ben maar omdat ik niets anders durf te zijn. (…)

Ik wordt nog depressief van mezelf, dacht ik. Toen heb ik het besluit genomen om ook iets van de ware Hendrik Groen te laten horen: precies één jaar lang zal ik mijn ongecensureerde kijk geven op het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord.

In de loop van dat jaar richt Hendrik samen met een paar gelijkgestemden de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op, vindt en verliest hij een vriendin en gaat hij samen met zijn vrienden de strijd aan met de bureaucratie in het verzorgingstehuis.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, is een hype geworden. En terecht. Wie een beetje bekend is met de gang van zaken in een verzorgingstehuis weet dat de observaties van Hendrik Groen heel treffend zijn en beslist niet alleen gelden voor zijn tehuis. Het geklaag en het ongeduld, het busje en het winkeltje die te duur zijn, kortzichtige ideeën over buitenlanders en de ruzies over vaste plekjes zijn heel herkenbaar. Het is bovendien heerlijk humoristisch leesvoer,  maar soms moest ik het even wegleggen omdat het allemaal eigenlijk te triest voor woorden is.

Met een boek zo vol prachtige zinnen is het moeilijk om wat voorbeelden te kiezen. Hier zijn er zomaar een paar.

Mevrouw Suurman wilde haar natte sloffen laten drogen in de magnetron. Die had ze op twintig minuten gezet en daarna was ze tv gaan kijken. De sloffen lopen niet meer zo lekker én het brandalarm ging. af.
Het zou me niet verbazen als de directie dit incident aangrijpt om magnetrons te verbieden.

Toen tot mevrouw Slothouwer doordrong dat die paar omgewaaide Nederlandse bomen van twee weken geleden toch echt minder erg waren dan de verwoesting op de Filipijnen heeft ze er de watersnoodramp van ’53 bijgehaald om tegen de tyfoon op te kunnen bieden. Eigen rampen eerst, is haar devies.

Wie gaat er schuil achter het pseudoniem Hendrik Groen? Voor zover ik  weet is dat nog steeds een goed bewaard geheim. Wel is bekend dat hij (of is het een zij?) niet zelf in een verzorgingstehuis woont. In elk geval heeft hij de informatie uit de eerste hand.

Wat mij betreft is dit dagboek verplichte kost voor alle verzorgenden en ook voor familieleden van tehuisbewoners. Voor zover mogelijk ook voor de (aanstaande?) bewoners zelf!

Hendrik Groen op Facebook
leesclub

De ene vermissing is de andere niet

Het is de gruwel van elke ouder, een kind dat vermist raakt. Wat is er gebeurd, leeft je kind nog, een nachtmerrie. Je moet daarom wel een beetje gestoord zijn als je twee tv-series en een speelfilm achter elkaar ziet over vermiste meisjes. Maar ja, alles voor onze bloglezers, zullen we maar zeggen.

silenceAllereerst de speelfilm The Silence (Das Letzte Schweigen). Voor liefhebbers van The Killing staat er op de hoes te lezen. Dat ben ik, maar Das Letzte Schweigen haalt dat niveau absoluut niet.

Uit de omschrijving in de catalogus: Een dertienjarig meisje verdwijnt spoorloos in een korenveld op het Duitse platteland en wordt vermoord teruggevonden op exact dezelfde plaats als waar 23 jaar eerder de elfjarige Pia werd verkracht en vermoord.
Het is wat lastig om de vinger op te leggen, maar zo gaandeweg de film werd mijn kijkplezier danig op de proef gesteld. Vreemde dialogen over kinderen,  betekenisvolle beelden van korenvelden en struiken die vooral potsierlijk aandoen, merkwaardige montage. Een acteur die én een tiener speelt en een eind dertiger met als enig onderscheid zijn haarlengte en hup, daar gaat de geloofwaardigheid van het verhaal de kliko in. Maar als melodramatische curiositeit heeft de film zeker waarde en misschien nog meer als je ideeën wilt opdoen voor de retro-inrichting van je kamer.

forgottenDan Les Oubliées of op z’n Engels Forgotten Girls. Rechercheur Christian Janvier doet al 15 jaar onderzoek naar zes ontvoerde meisjes van dezelfde leeftijd. Hij heeft zich zo vastgebeten in het onderzoek dat zijn relatie er onder lijdt en ook zijn gezondheid. Als er weer een meisje verdwijnt lijkt de zaak zich te openen. De grote kracht van de serie zit hem in de hoofdrolspeler, de charismatische Jacques Gamblin. Zijn schets van de verwarde rechercheur die zijn eigen weg gaat draagt het verhaal. Een verhaal dat zich traag ontvouwt en daardoor meer een psychologisch portret dan een detective is. Hij onderhoudt contact met alle ouders van de vermiste kinderen en die scènes dragen bij aan de sfeer van de serie. Elke ouder verwerkt een dergelijk drama op zijn eigen manier.
Door slaapgebrek en stress begint Janvier te lijden aan geheugenverlies en hallucinaties waarin de slachtoffers aan hem verschijnen.  Uiteindelijk vindt hij een overeenkomst tussen les oubliées, al kun je je afvragen waarom hij dat niet jaren eerder heeft gezien. De bevredigende afrekening geeft alle ruimte aan je eigen wraakgevoelens. Ondanks de traagheid sleept Les Oubliées je mee door de sfeer, het goede acteren en de onconventionele manier van vertellen.

Het toetje eet je in de regel als laatste en in dit geval is dat The Missing. Als een gezin met autopech strandt in een Frans dorp verdwijnt het zoontje van Tony en Emily. Tien jaar later volgt Tony een spoor dat hem terugbrengt in het dorp. Tony zijn leven staat na de verdwijning stil. Het verlies van zijn zoon heeft hij niet een plaats kunnen geven, waar zijn ex-echtgenote Emily wel probeert verder te leven.

Acteur James Nesbitt speelt de rol van verbitterde vader zo sterk dat het net is alsof hij in zijn woede puntige tanden heeft gekregen. Net als Les Oubliées is de serie langzaam. De vertwijfeling en radeloosheid van beide ouders krijgt alle ruimte. Tel daar de goede bijrollen bij op en je hebt een hele sterke serie die je vooral te pakken krijgt door Tony. Zijn vasthoudendheid maakt dat je zo nu en dan weg wilt kijken, maar kan je een vader die zijn kind kwijt is wel veroordelen?
Het einde lijkt te zinspelen op een tweede seizoen.

Van mij hoef je je natuurlijk niks aan te trekken, daarom hier de cijfers van IMDB:
The Silence 7.0
Fotgotten Girls 7.2
The Missing 8.1
Maak een keus en doe niet zoals ik. Drie vermissingen achter elkaar zorgt voor een beroerde nachtrust.

Hand in hand

Hand in hand
Hand in hand

In het jaar 1969 heb ik een keus gemaakt voor het leven. Feijenoord, toen nog met puntjes, speelde uit tegen AC Milan in een vrijwel leeg San Siro.
Het grote Milan werd volledig stil gelegd door het kleine Feijenoord. Een beeld uit de zwart-witte mist staat me nog helder voor ogen. Willem van Hanegem die de bal over twee Italiaanse middenvelders wipt. Die twee zijn nu nog op zoek naar de bal.
Feijenoord verloor maar die wedstrijd was een kentering in het Nederlandse voetbal, daar begonnen de glorietijden.

In de finale tegen Celtic in datzelfde San Siro, heb ik in de pauze voor de verlenging gebeden op het toilet. We stonden na een achterstand weer gelijk. Hoe het afgelopen is weet iedereen. Wel ben ik als misdienaar toen van mijn geloof gevallen. Een God die zich met voetbal bezighield was voor mij niet geloofwaardig. Mijn geloof gold voortaan de club uit Rotterdam-Zuid.

Ik ken iemand uit 020 die vindt dat er zich niets van belang buiten de stadsgrenzen bevindt. Ze houden daar eerder hun neus hoog dan een bal. Ik zit liever met Willem van Hanegem in de loopgraven dan met Johan Cruyff, die me dood zou vervelen met zijn verhaal over de voordelen van de nadelen van een loopgraaf. Met Willem zouden we gewoon een potje klaverjassen terwijl de bommen overvliegen.

Gister was ik sjagrijnig. Mooi moment om mezelf te trakteren op het boek De snor van Jozsef Kiprich van Michel van Egmond. In de liefde voor Feyenoord zijn persoonlijke sores van geen belang. Ik moet er nog in beginnen maar verheug me bovenmatig. Als het boek me teleurstelt dan past dat heel goed bij mijn onvoorwaardelijke liefde voor de club. Teleurstelling is onderdeel van die liefde. Daarom kijk ik ook altijd even hoe Feyenoord heeft gespeeld voordat ik Studio Sport aanzet. Bij verlies, vooral in een samenvatting van 10 minuten, word ik namelijk bloedsjagrijnig. Het boek van Michel van Egmond kan ik zonder dat ik het gelezen heb, iedereen aanraden. Vooral voor die zelfbenoemde godenzonen uit 020. Hand in hand!

Wondermiddel

en andere gedichten. Dat is de titel van debuutdichtbundel van Kate Schlingemann met tekeningen van Nynke Kuipers. Een bundel met hele mooie gedichten voor jeugd en mensen die zich jeugdig voelen. En een bundel die volgens mij aandacht verdient in de Kinderboekenweek en op dit blog.

KateSWondermiddel

Veel kinderen kennen Kate waarschijnlijk wel omdat ze ook geregeld op scholen poëzie-schrijf-en-illustratielessen geeft. En ze woont in de buurt dus je kan haar zo maar eens tegen het lijf lopen.
Ik ga er niet heel veel over zeggen want ik ben geen recensent en wil er ook niet eentje worden. Maar ik laat je hier alvast (met goedkeuring van Kate) één van mij favoriete gedichten lezen.

van daar naar hier

van mijn voeten die in het water woelen
nieuwe kringen roeien terwijl visjes
naar adem happen na het proeven
van mijn lange zoete wiebeltenen
tegen mijn enkels kietelen
waardoor ik zo moet lachen
dat de lucht ervan beweegt
ik zelfs de wind opzweep
waardoor geen vlieg of vlinder
nog kan landen op mijn blote tenen
die ik boven water steek, op-en-neer
en heen-en-weer beweeg
tot ik mijn voeten uit het water trek
mijn armen om mijn knieën sla
mijn hoofd op mijn handen leg
hierbinnen naar mijzelf vertrek

Binnenkort is de bundel te leen bij onze bibliotheken. En …. wie weet komt Kate er uit voorlezen.

De hondenmoorden; beestachtig goed

Naar de catalogus
Naar de catalogus

Net als je denkt, ik heb het wel gehad met al die Scandinaviërs met hun vermoeide helden en eeuwig zingende bossen, verschijnt er een Deense thriller van grote klasse. De Hondenmoorden is het eerste deel van de Oxen-trilogie van Jens Henrik Jensen.
Hij is van huis uit journalist en brak in thuisland Denemarken door met deze thriller. Een goede journalist heeft in ieder geval een vaardige pen en kan een verhaal vertellen. Dat laat Jensen zien in deze thriller met een hoog adrenaline-gehalte.

Niels Oxen is een meervoudig bekroond militair, die lijdt onder posttraumatische stress. Hij heeft zich heeft teruggetrokken in de bossen samen met zijn hond Mr. White. Tegen zijn wil wordt hij door de geheime dienst, de PET, betrokken bij de dood van een oud-diplomaat in het naburige landhuis. Er lijkt een verband te zijn met eerdere moorden, waarbij eerst de hond van het slachtoffer wordt vermoord en opgehangen. Het ophangen van honden is een Spaans gebruik, zoals de Spanjaarden wel meer onfrisse dierentradities in stand houden.

Op driekwart van het boek is duidelijk wie achter de moorden zit en schakelen we in een hogere versnelling als blijkt dat er duistere politieke krachten een grote rol spelen. Krachten die achterkamertjespolitiek tot een onschuldige bezigheid maken.

Met Oxen heeft Jensen goud in handen. Zeker in combinatie met de onorthodoxe Margrethe Franck, de enige die hij leert te vertrouwen in zijn door de oorlog getekende gemoed. Jensen is terughoudend met zijn hoofdpersoon en dat maakt nieuwsgierig naar het volgende deel Schaduwmannen dat in het voorjaar van 2016 uitkomt.
De Hondenmoorden is goed, beestachtig goed om in de terminologie te blijven.

Half zwart van Sally Green: terechte hype?

Check de catlogus
Check de catalogus

Sally Green heeft met het eerste boek uit de trilogie rond de heks Nathan het Guinness Book of Records gehaald. Als meest vertaalde debuut en meest vertaalde jeugdboek (47 landen) en dat nog voordat het boek officieel verschenen was.

Dat maakt nieuwsgierig. Is al die aandacht terecht en juichen we mee of draaien we Public Enemy’s nummer Don’t believe the hype nog maar weer ‘s?
Ik kies  na wat wikken en wegen voor het eerste.

Check de catalogus
Check de catalogus

Nathan groeit in Engeland op met twee halfzussen en een halfbroer. Zijn moeder leeft niet meer en de vader is vermoord door Marcus, een zwarte heks en vader van Nathan.
Het viertal wordt opgevoed door de grootmoeder, een witte heks. Nathans oudste zus Jessica is een grote plaaggeest. Zij houdt hem verantwoordelijk voor de zelfmoord van hun moeder.

De witte heksen hebben een Raad en zijn onderling meer met elkaar verbonden dan de eigenzinnige zwarte heksen. De witte heksen zetten Nathan onder druk om erachter te komen of hij een witte of een zwarte heks is. Half wit of half zwart.

Dit is het begin van een verhaal over een bloederige strijd tussen de witte en zwarte heksen. Nathan is de spil in het verhaal dat met veel schwung wordt verteld. De ontwikkeling van veelgeplaagde puber tot heks die weet wat hij wil en zijn gave tot ontwikkeling brengt (spoiler: zijn gave is prachtig verbeeld op de omslag van het tweede boek) en zijn donkere kant leert kennen.

Green moet het niet hebben van de liefdesperikelen, al krijgt dat een mooie wending in het tweede deel. De kracht ligt in de dialogen, de afwisseling van ik- en hij-perspectief, de keuze die Nathan maakt. De diepgang van de personages en de razendsnelle vertelling. Geen minutieuze  beschrijvingen maar flinke sprongen in de tijd.

Dat geeft Green gelegenheid en ruimte voor de andere personages. Zoals Gabriel, die Nathan bijzonder toegedaan is. Op internet wordt gespeculeerd of Gabriel een man of een vrouw is. Misschien werpen de twee prequels op deze trilogie daar licht op (Half Lies en Half Truths). Hierin wordt het verhaal van Gabriel verteld. Het wachten is op de verfilming van de trilogie waar druk aan gewerkt wordt. Daarmee kan deze hype dezelfde weg bewandelen als The Hungergames. Een hype waar ik zelf vrolijk aan meedoe.