Wat een man!

Jean – Bart Jungmann

Tien jaar lang woonde hij in een kasteel en werd de koning van Limburg genoemd. Van Limburg én omstreken voegde hij er zelf altijd fijntjes aan toe. Volkskrant journalist Bart Jungmann heeft de biografie geschreven met de titel ‘Jean’. De ondertitel van dit boek zou kunnen luiden: Van kasteelheer tot zwerver.

In het voorwoord van wielerliefhebber Bert Wagendorp wordt Jean Nelissen (1936-2010) neergezet als een aimabele Limburger, larger dan live en voortdurend bezig met z’n eigen mythevorming. Na een korte carrière als wielrenner stort Jean Nelissen zich met hart en ziel op de journalistiek. Hij ontwikkelt zich tot een  nieuwsterriër, een geboren journalist die voortdurend op zoek is naar primeurs. Nelissen werkt niet bij de krant om vrienden te maken en is nooit te beroerd om met een primeur van een collega aan de haal te gaan. ‘De Neel’ heeft een enorme geldingsdrang en wil scoren. Soms wordt hem onbetrouwbaarheid verweten, omdat hij de waarheid mooier of lelijker maakt en halve leugens verkondigt.

Op het toppunt van zijn roem bewoont hij Kasteel Geulzicht. De kasteelheer heeft 42 kamers tot zijn beschikking. Als hij ’s morgens naar de krant gaat om een stukje te schrijven heeft hij 30 schilders aan het werk. Het onderhoud van het Kasteel kost hem handen vol geld en heeft misschien wel tot zijn financiële ondergang geleid.

Vanaf 1979 verslaat hij samen met Mart Smeets de Tour de France. Smeets leert hem kennen als een groot vakman die Nederland het wielrennen heeft bijgebracht. Een chroniqueur en verhalenverteller met een mooie stem. Toch was het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Smeets leerde meer en meer de donkere kant van Nelissen kennen. Het geheim dat deze bourgondische Limburger lang met zich mee droeg betekende uiteindelijk zijn ondergang. Gevraagd naar een beschrijving van Jean Nelissen komt Smeets tot de volgende woorden: Wat een man, jezus wat een man!

Bart Jungmann is diep in de archieven gedoken en heeft er een mooi verhaal van gemaakt. Het boek is niet alleen een prachtig portret van het veelbewogen leven van een mijnwerkerszoon. Ook de mijnbouw in Limburg en de opkomst van de sportjournalistiek in de jaren 50 wordt goed beschreven. De lezer veert voortdurend mee met de hoofdpersoon en voelt zowel bewondering als medelijden. Maar de bewondering overheerst als met tegenzin de laatste bladzijde  wordt omgeslagen. Je denkt alleen nog maar: Wat een man!

 

Favoriete begintitels tv-series

Als je met een tv-serie begint, is de begintitel de binnenkomer. Een goede begintitel met intrigerende, duistere of vrolijke beelden zet de toon van wat je te wachten staat.
Hoe goed de begintitel ook is, meestal begint het grote doorspoelen van de begintitels bij aflevering drie. Gewoon, omdat je het deuntje niet meer kunt aanhoren.  Zoiets als Bohemian Rapsody, of eigenlijk alles van Queen.
Hieronder mijn favoriete begintitels, in willekeurige volgorde. Heb je aanvullingen, dan hoor ik het graag!

Six Feet Under
De formidabele Thomas Newman heeft o.a. de soundtrack van Spectre en Road to Perdition geschreven. Zijn begintune voor Six Feet Under hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd.


The Bridge
Hollow Talk van Choir of Young Believers heb ik geen enkele keer doorgespoeld omdat het je meteen in de sfeer van de serie brengt en het een fascinerend nummer blijft.


Game of Thrones
Heerlijk bombastisch en met elk nieuw seizoen weer nieuwe steden of nederzettingen in het bijbehorende clipje. Brengt je meteen in een fantasy-stemming.

True Blood
Beelden en muziek zetten je in Bon Temps, Louisiana, waar het niet pluis is. Let vooral op de man in de schommelstoel met zijn lach van “Ik een rare man? Kijk toch hoe vriendelijk ik lach”.

Dexter
Ik weet niet hoe Dexter uiteindelijk afloopt, maar heb het lang volgehouden. De begintitels niet, hoe goed ze ook zijn. Met 1.40” duren ze wel wat lang. Maar al het gesnij in fruit en vlees geeft goed aan wat je te wachten staat.


The Walking Dead
Onsmakelijkste tv-serie aller tijden. De zombies zijn niet zo snel en komen bij bosjes om het “leven”. De begintitels van deze horrorserie huiveren al lekker.


Mad Men
Veel cooler krijg je ze niet, het lekkere korte beginfilmpje van deze serie is moderne retro. Helaas kon ik de hoofdpersoon, Don Draper, niet uitstaan, dus ben blijven hangen na 1 seizoen.


Orphan Black
Zo moet het ongeveer zijn als je met een hallucinerende paddenstoel in je mik naar een natuurdocumentaire van David Attenborough kijkt.

House of Cards
Jazzy timelapse als kennismaking met de grote manipulator Frank Underwood. Goed gedaan, maar door zijn lengte voorbestemd om doorgespoeld te worden.


Twin Peaks
Moeder van alle begintitels. De serie van David Lynch laat zijn ware gezicht niet zien in de begintitel. Twin Peaks oogt als een idyllisch houthakkersstadje ergens in de VS. Maar schijn bedriegt, het kwaad sluipt de huiskamer binnen onder de mooie muziek van Angelo Badalamenti.