De eenzame schaatser

hans van helden boekomslagHij had de beste schaatser ooit kunnen worden. Pech, tegenwerking van trainers en een moeilijk karakter blokkeerden de weg naar een wereldtitel en Olympisch goud. Het is de grote frustratie van zijn leven. Dromen over belangrijke schaatswedstrijden doet hij nog steeds en vaak wordt hij badend in het zweet wakker. De in het Brabantse Almkerk geboren Hans van Helden stelde zijn leven geheel  in dienst van het schaatsen besloot in Heerenveen te gaan wonen in een caravan naast ijsstadion Thialf.

Bij toeval loopt Erik Dijkstra de hoofdpersoon tegen het lijf in het restaurant van Thialf. Dijkstra wil graag een interview maken met de mysterieuze schaatser, maar Van Helden voelt daar niets voor. Even later is hij vertrokken en staat Dijkstra met lege handen. De hele figuur Hans van Helden is met een waas van mystiek omgeven en Dijkstra is gefascineerd geraakt door de schaatser. Vanaf dat moment start hij een zoektocht naar de Nederlandse Fransman , die zich in de jaren ’80 in Frankrijk heeft gevestigd.

Van Helden is dan niet de beste, maar wel de mooiste schaatser ooit. Hij beschikt over een fluwelen techniek en stoot Ard Schenk van de eerste plaats op de Adelskalender o.a. door ruim drie! seconden sneller te schaatsen op de 1500 meter. Hij wordt Nederlands kampioen, behaalt een aantal Olympische medailles en heeft een lange carrière. Zo duelleert hij eind jaren zestig met Elfstedentochtwinnaar Jeen van den Berg in marathonwedstrijden en is hij als 39-jarige present op de Olympische spelen van Calgary 1988, waar Yvonne van Gennep drie gouden medailles wint.

Hoe sterk is de eenzame schaatser is een prachtig portret geworden van een man die in alles zijn eigen weg gaat. Het is de oprechte bedoeling van de schrijver een eerbetoon aan een markant schaatser te brengen. Dat is in mijn ogen ook uitstekend gelukt. Hans van Helden echter vindt dat hij te negatief wordt afgeschilderd en besluit Erik Dijkstra voor de rechter te slepen. Op het laatste moment wordt deze dagvaarding weer ingetrokken. (Betere reclame is er niet!)

De schrijver heeft voor deze niet geautoriseerde biografie familie, vrienden en schaatstrainers van Van Helden gesproken en spitte duizenden krantenartikelen en andere media door. Uiteindelijk vindt hij de hoofdpersoon in (Zuid) Frankrijk en neemt een drie uur durend interview af.

Een biografie over deze bijna vergeten schaatsheld is zeker gerechtvaardigd en een must read voor ondergetekende, die is opgegroeid op een steenworp afstand van Thialf.

Verder dan de Sterren

naar de catalogusTijdens het werken zag ik een voor mij onbekende titel liggen van Kristin Hannah, Verder dan de sterren.
Ik ben een groot liefhebber van haar schrijfstijl dus deze ging natuurlijk mee naar huis.

Niets zo fijn als je weekend beginnen met zo’n meeslepend boek waardoor je even alles om je heen vergeet. Hannah is echt een topauteur die mij met haar realistische no-nonsense manier van schrijven steeds weer verwondert.

naar de catalogusHet fijne is dat ik meteen nadat ik begon te lezen, herkende dat dit boek een vervolg is op een ander boek van Hannah; Wie naar de sterren grijpt. Ook zo’n pareltje, waarvan het verhaal me nog helder voor de geest staat. Met dit boek start het verhaal van Tully en Kate, twee hartsvriendinnen die we meemaken vanaf de dag dat ze elkaar ontmoeten tot de dag dat Kate overlijdt. Een bijzonder boek over vriendschap dat van begin tot eind boeiend is.

In dit tweede boek moeten Tully en de familie van Kate hun levens weer op zien te pakken na het overlijden van hun geliefde vriendin, vrouw, dochter en moeder. Iedereen probeert er op zijn eigen manier mee om te gaan maar het gemis is enorm en het verdriet zo alles overheersend dat het lastig blijkt om de mensen om je heen in het oog te houden.

Het maakt niets uit dat er een paar jaar tussen het lezen van het ene en het andere boek zat, ik pikte moeiteloos de draad weer op.
Wat een heerlijk boek, ondanks het heftige onderwerp.
Verdriet, liefde, verlangen, gemis, troost en vriendschap; alles komt voorbij. Ik heb een groot deel van de tijd met een samengeknepen keel van emotie zitten lezen.

Bedankt Kristin Hannah, voor dit schitterende boek.

 

Wat een talent I

deboerMerijn de Boer schreef met ’t Jagthuys een boek dat speelt met je verwachtingen.

Vera is een seksueel hulpverlener en bezoekt mensen met een beperking om ze aan hun gerief te helpen (ja sorry, beter weet ik het niet te beschrijven).
Ze gaat voor een gesprek naar ’t Jagthuys om haar diensten te bespreken met de moeder van een 35 jarige man. De zoon heeft zich verstopt achter het gordijn wat het gesprek van Vera met de moeder licht absurd maakt en dit zet meteen de toon van dit bruisende boek.

De moeder vindt dat haar zoon toe is aan lichamelijke liefde. Binnert (what’s in a name) woont zijn hele leven al thuis en komt niet verder dan de voor- en achtertuin. Hij telt de mensen die hij in zijn leven is tegengekomen. Met Vera staat de teller op zeventien.

De afspraak wordt gemaakt en elke donderdag bezoekt Vera ’t Jagthuys. Haar eigen zoektocht naar de ideale man, het lichaam van een bouwvakker en de geest van een professor, eindigt op het moment dat ze met Binnert op zijn kamer zit. Hij staalt zijn lichaam op zolder met allerlei fitnessapparaten en heeft zich in al die jaren ontwikkelt tot een huiskamergeleerde. Beiden worden halsoverkop verliefd en hebben veel en wilde sex. Wel discreet zodat zijn moeder niks hoort. Vera heeft nog slechts een doel, Binnert losweken van zijn moeder.

De Boer schakelt heen en weer tussen drie vertellers, Vera, Binnert en zijn moeder. Als lezer word je daardoor voortdurend verrast omdat de “waarheid” in dit boek niet in het midden ligt.

Speels is het verhaal ook. Zo is een kortstondige minnaar van Vera een schrijvende tandarts. Die vertelt dat hij een thrillerlijntje in zijn boeken stopt, omdat lezers hier dol op zijn. Even later stopt de auteur zelf een thrillerlijntje in het boek.

Een verdwenen vader, een homoseksuele amateurspeurder, een harplerares met een onaangename lichaamsgeur completeren dit verhaal dat wel dramatisch moet aflopen. De vraag is alleen voor wie. Dat de climax bijna een teleurstelling is, draagt alleen maar bij aan mijn bewondering voor Merijn de Boer. Hij lijkt geen boodschap te hebben aan de verwachtingen van zijn lezer. Het is geen komische roman, geen thriller en door de lichte toon geen drama te noemen. Het is een Merijn de Boer, wat een talent heeft die man.

Kijk ook even naar de prachtige boektrailer:

 

Marie Kondo, de Japanse opruimkoningin

Marie Kondo
Marie Kondo

In januari van dit jaar hadden we in de bibliotheek van Heerenveen een goed bezochte avond met een personal organizer. Zij hield een verhaal over opruimen en schoonmaken, plank-voor-plank en kamer-voor-kamer. De Japanse Marie Kondo vindt dat een slecht idee. Het gevaar is dat je hetzelfde soort spullen op verschillende plekken in huis opbergt en daarna nog steeds niet weet hoeveel je hebt. Bovendien ben je jaren bezig.

Als andere kinderen met hun poppen speelden was Marie Kondo bezig met opruimen. Ze heeft van deze hobby haar beroep gemaakt en weet uit ervaring welke methoden niet goed werken. Ze heeft nu een succesvol adviesbureau dat mensen leert hoe ze hun rommelige huizen kunnen transformeren in ruimtes vol rust en inspiratie. Ook heeft ze twee boeken geschreven die in vele landen als warme broodjes over de toonbank gaan: Opgeruimd! en het meest recente Spark joy, dat vooral een praktische uitwerking is van het eerste boek. De methode KonMari – een samentrekking van de naam van de bedenkster – belooft de rommel voorgoed uit te bannen en als bonus de kwaliteit van je leven te verbeteren.

Boeken van Marie Kondo

Het principe is als volgt. Je sorteert per categorie, niet per plek.
Per categorie verzamel je ALLES wat eronder valt. Hierbij is de
volgorde belangrijk: van gemakkelijk naar moeilijk, zodat je de nodige ervaring hebt opgedaan voordat je aan je fotoalbums begint. Daarom begin je met kleren, dan boeken, papieren, allerlei en tenslotte dierbare herinneringen als brieven en foto’s. Heb je alles verzameld, dus bijvoorbeeld alle kleren op een grote hoop, dan (schrikt je van de hoeveelheid en) neem je ze stuk voor stuk in je handen, waarbij je je afvraagt of je er blij van wordt. Zo ja, dan mogen ze blijven, zo nee, weg ermee. Nuttige en noodzakelijke dingen als de stofzuiger, belangrijke papieren en gereedschap hoeven gelukkig niet weg, ook al vervullen ze je niet met vreugde – ze heeft geprobeerd het zonder te stellen en dat pakte niet goed uit.

Als het goed is gaan de spullen zo met vuilniszakken tegelijk de deur uit. Ik voorzie gouden tijden voor kringloopwinkels en rommelmarkten. Wat overblijft berg je op, alles van één soort bij elkaar. Tot slot heb je een opgeruimd huis waarin je de overgebleven dierbare voorwerpen mooi kunt neerzetten en ophangen. Dankzij de speciale KonMari vouwmethode kunnen shirts en andere kleren rechtop in de laden staan zonder dat alles omvalt als je er iets uitvist. De opzet is tenslotte dat je precies ziet wat je hebt en dat maakt dat je minder dingen aanschaft. Dat rechtop zetten gaat in mijn kledingkast helaas niet door; die heeft alleen maar planken en geen laden.

Nu ben ik niet lang geleden verhuisd, zodat alles al kritisch bekeken is. Mijn huis is vast niet Kondo-proof, maar de komende tijd ga ik zeker met haar adviezen in mijn achterhoofd aan de slag. Op mijn eigen manier dan. Boeken weggooien die ik nog niet gelezen heb? Dacht het niet!

De boeken van Marie Kondo lezen vlot en geven ook een inkijkje in de Japanse cultuur. Het is grappig om te lezen hoe spullen een ziel hebben in haar ogen. Alles wat weggedaan wordt krijgt een bedankje en sokken die in de la liggen genieten van hun vakantie. Kondo vertelt ook heel ontwapenend over haar eigen fouten, ze dreef haar familie geregeld tot wanhoop met haar opruimwoede. Even een tip: lees deze boeken niet ’s avonds laat. Je raakt geïnspireerd en wilt meteen aan de slag en dat is niet bevorderlijk voor een goede nachtrust.

Wie is al bezig geweest met KonMarieën? Ik ben benieuwd naar de ervaringen!

Marie Kondo interview
De strijd tegen rommel met ‘opruimgoeroe’ Kondo – EenVandaag

Een enkeltje Ierland

mijnboek
Els van Wier

monchy

Een hippe jonge meid in de rol van James Herriot, het is weer eens wat anders. Enkeltje Ierland gaat over de Nederlandse Lisa, die is verhuisd van Amsterdam naar het Ierse dorpje Brentwood  om daar te gaan werken als dierenarts.

Lisa geniet van het werk op het ruige platteland. Maar waar ze niet gelukkig van wordt, is van de gedachte dat haar eierstokken beginnen te rammelen. Ze is 30 en voor haar gevoel nadert ze haar houdbaarheidsdatum. Ze wil nu toch wel heel graag zo langzamerhand de man van haar leven ontmoeten, zeg maar de vader van haar kinderen. En waar haal je die vandaan tussen al die boeren op middelbare leeftijd?

Via Skype heeft Lisa heel regelmatig contact met haar vriendin in Amsterdam. Even wat anders dan koeien en kippen, maar kletsen over mode, shoppen, eten en diëten. En over de buurman, niet te vergeten. Met deze ingrediënten ertussendoor wordt het toch een echte chicklit.

Dit is de tweede roman van Charlotte de Monchy. De eerste was Zes maanden zonder.  Hoewel de boeken zich afspelen in Ierland, worden ze allebei aangeprezen als “100% Nederlandse feelgood”. Een beetje jammer van Enkeltje Ierland is dat het happy end wel heel plotseling komt, alsof de bladzijden ineens op waren.

Maar dat zien we door de vingers. Alleen van het omslag van beide boeken word je al vrolijk. Net wat je nodig hebt op een dag in februari dat de regen tegen de ruiten slaat.

Zeeuwse Vissertruien in verhalen en patronen

mijnboek
Irene Pieters

truien

Truien breien, doe je dat nog? Dat is toch iets, wat onze moeders deden? Nee, truien breien is weer helemaal terug en de truien in dit boek zijn zeker de moeite waard.

De ondertitel: Zeeuwse visserstruien in verhalen en patronen dekt de lading volledig. De schrijfsters Anja Geldof en Stefanie Huibregtse vroegen zich af, wat de verhalen waren achter de patronen van Zeeuwse visserstruien. Had elk vissersdorp in die provincie vroeger haar “eigen” patroon? Volgens overgeleverde verhalen uit Engeland en Scandinavië, had elke vissersplaats een eigen patroon, zodat een visser daaraan herkend kon worden.

Het onderzoek richt zich in eerste instantie op beeldmateriaal in grote en kleine musea, want van de truien zelf zijn er schijnbaar maar weinig overgebleven. Toch vinden ze meer “werkgoed”, zoals de truien genoemd worden en ontdekken ze steeds meer kleine en grote verschillen. De mogelijkheden met recht en averechte steken is enorm.

Al die teruggevonden patronen zijn uitgewerkt tot moderne truien met hedendaagse garens en bij elkaar in dit boek verzameld. Het is niet alleen een vlotgeschreven geschiedenisboek, maar bovenal een schitterend patronenboek: stoere mannen en vlotte meiden in goed draagbare modellen komen voorbij. Hiermee kun je hele familie, die van het buitenleven houdt, mee aankleden.

Als toegift staat er achterin nog een prachtige plaid, waarin een heleboel van de teruggevonden patronen zijn verwerkt. Ideaal voor op de boot of lekker thuis op de bank…

Truien bij de Vleet, een naslagwerk om te lezen en veel uit te maken.

De vleermuismoorden

De vleermuismoordenBlijkbaar heb ik even niet goed opgelet, want De vleermuismoorden is alweer het negende boek dat de Vlaamse auteur Toni Coppers (1961) heeft geschreven rond commissaris Liese Meerhout. Op dit moment speelt bovendien de hierop gebaseerde serie Coppers op de Vlaamse tv.
Voor het verhaal is het geen probleem. Er zijn geen opdringerige verwijzingen naar voorgaande delen en de hoofdpersonen worden voldoende geintroduceerd. Ik kwam er dan ook pas na lezing achter dat er een hele voorgeschiedenis bestaat.

Het verhaal 
Het is begin december, en vriesweer. Als een busje met Britse zakenlui te pletter rijdt tegen de gevel van een bank, wordt gevreesd voor een aanslag. Ondertussen zoekt een verveelde commissaris Liese Meerhout naar een nieuwe woning en kan haar hoofdinspecteur Masson maar niet zwijgen over zijn vakantie in Portugal, waar hij niet alleen zo veel mogelijk cafés, maar ook een bibliotheek vol vleermuizen heeft bezocht. Als de vermeende aanslag een moord blijkt te verhullen, komt de zaak op Lieses bord terecht. Niet lang daarna wordt een rechter vermoord en pleegt iemand een aanslag op haar leven. Met de hulp van Masson duikt Liese onder in een hotelletje in de binnenstad. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Liese en Masson op zoek zijn naar een tegenstrever van formaat. Want hoe stop je een moordenaar die letterlijk niets meer te verliezen heeft?

Liese Meerhout is koppig en recht door zee. Haar inspecteur Masson is erudiet en heeft een drankprobleem. Vlotte dialogen en humor, uitgewerkte personages en ouderwets speurwerk maken van dit boek een heel plezierige leeservaring. Enkele Vlaamse woorden en zinswendingen verlenen extra charme, evenals de setting in Antwerpen. Vooral tegen het eind loopt de spanning op en kon ik het boek niet goed wegleggen. Wat mij betreft won De vleermuismoorden terecht de publieksprijs van de Hercule Poirotprijs 2015

De voorgaande delen staan inmiddels op mijn leeslijst. Drie ervan zijn als e-book beschikbaar voor bibliotheekleden, dat is handig.

Seymour Bernstein

mijnboek

Marion Dijkstra

seymourOp een mooie winterse zondag ben ik in Amsterdam met vrienden en nemen de  pont over het IJ naar Filmtheater Eye, want daar draait: Seymour An Introduction, aangeraden door o.a. mijn pianodocente.
We dompelen ons onder in een prachtig maar vooral ook leerzaam levensverhaal van een bijzondere piano pedagoog en solist.
Je vraagt je af waarom je nooit eerder van hem hebt gehoord, dat wordt duidelijk in de prachtige documentaire film: een waar muzikaal genot.
Deze film draait nog op veel plaatsen in Nederland en is ook te zien via NPO uitzending gemist op Kanvas: dus lekker thuis op je laptop of tablet!

Cinema.nl schrijft over deze film:

Acteur Ethan Hawke kampte enkele jaren met podiumvrees. Tot hij bij een etentje naast de Amerikaanse concertpianist/docent/mentor Seymour Bernstein (1927) kwam te zitten. Diens visie op de kunst (en het leven) bleek zo bijzonder dat Hawke besloot er een documentaire aan te wijden.
Al na enkele minuten is duidelijk waarom Hawke zijn goeroe zo graag met de rest van de wereld wilde delen. Bernstein is een baken van rust en kalmte, die in prachtige volzinnen oreert over de harmonische functie van muziek en de noodzaak van het creëren. Een delicate man, wiens carrière als concertpianist op vijftigjarige leeftijd ten einde kwam na een decennialange worsteling met podiumvrees. En die al 57 jaar alleen in een klein appartement in New York woont.

https://www.youtube.com/watch?v=siYkwtqu8i4

Via bovenstaande link (control én klik) alvast een voorproefje. Veel Luisterplezier!