As in tas

 

As-in-tas
As in tas: Jelle Brandt Corstius

Vroeger luisterde ik vaak naar Welingelichte kringen, een opiniërend radioprogramma van de VPRO. Hugo Brandt Corstius had hierin een gesproken column, die vaak voor de nodige opschudding zorgde. Daarnaast schreef hij o.a. voor Vrij Nederland, de Volkskrant en NRC handelsblad. Hij gebruikte wel zestig pseudoniemen. In 1985 weigerde de toenmalige minister van cultuur de hem toegekende P.C. Hooft-prijs uit te reiken. Twee jaar later werd dit rechtgezet.

Elk voorjaar maakt Jelle Brandt Corstius een fietstocht met zijn vader Hugo. Langer dan twee dagen duren die tochten nooit. Anders krijgen ze ruzie. Kort na het overlijden van zijn vader (dementie) klimt Jelle Brandt Corstius opnieuw op de fiets voor een reis van ruim 1600 kilometer, met als eindbestemming de Middellandse Zee. Hij heeft de as van zijn vader in de fietstas met de bedoeling deze uit te strooien in zee.

Het boek As in tas van Jelle Brandt Corstius is een reisverhaal. Doel van de reis is om herinneringen op te halen aan zijn vader. Wat was het voor vader? Was hij in staat om drie jonge kinderen op te voeden toen de moeder plotseling wegviel. Hoe zat het met zijn didactische kwaliteiten. Op een openhartige manier heeft Jelle Brand Corstius zijn herinneringen op papier gezet.

Hugo Brandt Corstius was geen gemakkelijke man. Sociaal wenselijk gedag was hem vreemd. Wat andere mensen van hem dachten interesseerde hem niet. Hij noemde zichzelf een asperge. De momenten waarop Jelle Brandt Corstius zich (als puber) schaamde voor zijn vader, lopen als een rode draad door het boek: 

s Avonds, als mijn vader een smerig vegetarisch gerecht voor zich had staan, zei hij altijd, terwijl de serveerster wegliep: Wat heeft zij een dikke kont.  En altijd net te hard, zodat de serveerster het kon horen. Dat had ik maar te accepteren: Wie een leuke tijd wilde doorbrengen met mijn vader moest de pesterijen voor lief nemen. 

Daartegenover staat de bewondering voor zijn vader, die hij wel degelijk had. Zijn vader zou de hele reis, inclusief het verstrooien van de as, potsierlijk hebben gevonden. Het liefst had hij gezien dat zijn lijk in een vuilniszak bij de weg was gezet. Zo is het niet gegaan. Jelle Brand Corstius is er in dit persoonlijke reisverslag in geslaagd de liefde voor zijn vader  kenbaar te maken. Het heeft een prachtig boekje opgeleverd vol anekdotes en absurditeiten.

De draak, de heks en het betoverde woud

BNaomi Novik - Ontworteldij de boeken voor jong-volwassenen, de Young Adult Books, staat opvallend veel fantasy. Niet zelden bestaan die verhalen uit een serie van meerdere kloeke delen. Aan de ene kant is dat fijn, want als een boek je boeit wil je graag méér, maar het gevaar is wel dat het thema na verloop van tijd een beetje uitgemolken raakt. Het komt ook voor dat het volgende deel nog geschreven moet worden en tegen de tijd dat het in de bieb ligt ben je de draad van het verhaal alweer kwijt.

Dat is niet het geval bij Ontworteld, geschreven door Naomi Novik.  Zoals het er nu uitziet is het een op zichzelf staand verhaal. Een spannend en meeslepend verhaal ook nog – het kostte mij een groot deel van een weekend waarin ik eigenlijk heel andere klusjes op het programma had staan (en ja, ik lees geregeld YAB-boeken, ook al pas ik al heel lang niet meer in de doelgroep).

Met Ontworteld schreef Novik een spectaculair toverboek voor lezers die Harry Potter zijn ontgroeid, maar nog niet helemaal zonder magie en verwondering door het leven kunnen.’
– de Volkskrant –

De Draak, een onsterfelijke en narrige tovenaar, beschermt de dorpelingen tegen het oprukkende duistere woud, dat geregeld slachtoffers maakt. Als tegenprestatie kiest de Draak elke tien jaar een zeventienjarig meisje uit om hem te dienen. Tegen alle verwachtingen in neemt hij deze keer de onhandige en slordige Agnieszka mee en niet haar mooie en kundige vriendin Kasia. Al gauw blijkt Agnieszka toverkracht te bezitten en de Draak probeert haar het nodige bij te brengen op dit gebied, daarbij tot wanhoop gebracht door haar rommelige manier van werken. Samen krijgen ze echter meer voor elkaar dan elk afzonderlijk en dat is al gauw hard nodig…

Naomi Novik schreef een prachtig verhaal met een sympathieke heldin en Oost-Europese sprookjeselementen. Dat is geen wonder, want hoewel Novik in de Verenigde Staten woont liggen haar wortels in Polen.

Dit boek leent zich prima voor een verfilming en inderdaad, de rechten zijn al gekocht door Warner Bros. Het is wel te hopen dat de film recht zal doen aan de sfeer van het verhaal en het niet alleen een opeenvolging wordt van snelle scènes met veel actie en geweld. Op de speciale effecten kunnen de filmmakers in elk geval hun tanden stukbijten. Ik ben benieuwd!

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.

Toeval?

Het vorige blog dat ik schreef, De schildersdochtergaat over schilderen en kunst. Dat was een nieuw onderwerp voor me, ik weet niet zoveel van kunst. Maar ik vond het wel ontzettend boeiend en betrapte mezelf er op dat ik graag meer over kunst zou willen weten.
Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik bij het kiezen van een boek nooit de achterkant lees, ik laat me graag verrassen. Ik kies een boek puur op aantrekkingskracht: als de titel en het kaft me aanspreken neem ik het mee.
Hoe toevallig is het dan dat de volgende twee boeken die ik las ook over kunst gingen?

maineHet eerste boek dat ik meenam lag op de tafel met nieuwe boeken, altijd een fijne plaats om een boek op te duikelen.
Huis van eb en vloed heet het en het is geschreven door Sarah Maine.
De prachtige foto op het kaft zorgt ervoor dat ik het meeneem en ik begin er dezelfde avond nog in te lezen. Gelukkig voor mij heb ik de dag erop vrij want ik wil dit boek gewoon niet wegleggen.

Dit prachtige verhaal beschrijft een familiegeschiedenis die zich afspeelt rondom een groot landhuis in Schotland.
Het huis komt dankzij een erfenis in 2010 in het bezit van Harriet Deveraux. Wanneer ze het huis wil gaan bekijken ontmoet ze aannemer James Cameron, die tijdens een inspectie menselijke resten onder de vloer gevonden heeft. Hierdoor begint Harriets zoektocht naar het verhaal van haar voorouders.
Dankzij de dubbele verhaallijn, eentje in 1910 en de ander in 2010 blijft het boek je steeds verrassen.
Wat een geweldig debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Sarah Maine.

moyesHet tweede boek dat ik graag met jullie wil delen is van de bekende schrijfster Jojo Moyes en heet Portret van een vrouw.
Dit verhaal slingert je terug in de tijd naar de beginjaren van de Eerste Wereldoorlog en beschrijft het dagelijks leven van de mensen in een klein Frans dorp. De zussen Sophie en Hélène bestieren samen het hotel dat ze van hun ouders geërfd hebben, nu hun mannen aan het front zijn. Op een dag wordt het hotel door de Duitse bezetters gevorderd; zij willen er vanaf nu iedere dag komen eten en Sophie en haar zus moeten dat, ondanks hun grote weerzin, regelen.
De Duitse commandant die aan het hoofd van deze groep staat, is erg onder de indruk van het portret van Sophie, geschilderd door haar geliefde man, dat in het hotel hangt. Hierdoor raken de commandant en Sophie in gesprek over kunst, waardoor ze beide de gruwelen van de oorlog even kunnen vergeten en gewoon even mens kunnen zijn. Maar hiermee zetten ze wel kwaad bloed bij de Franse dorpsgenoten.

Bijna honderd jaar later krijgt Liv het schilderij van Sophie als huwelijkscadeau van haar man David, die kort daarna komt te overlijden. Wanneer Liv een brief krijgt van Trace and Return Partnership, een organisatie die vermiste kunstwerken opspoort en terugbrengt bij de oorspronkelijke eigenaar, komt haar wereld op zijn kop te staan. Vooral omdat die leuke man die ze net ontmoet heeft de eigenaar van het bedrijf blijkt te zijn…
Liv zet alles op alles om ervoor te zorgen dat het portret bij haar mag blijven.

Een spannend en heerlijk afwisselend verhaal, dat je moeiteloos laat schakelen tussen de Eerste Wereldoorlog en het jaar 2010.
Fantastisch goed geschreven!

 

 

Brieven uit het verleden

Brieven uit het verledenMarcia Willett begon pas met schrijven toen ze 50 jaar was, na een carrière als lerares en balletdanseres. Ze heeft inmiddels meer dan twintig boeken op haar naam staan, die in achttien landen worden uitgegeven en daarmee behoort ze tot de meestgelezen auteurs van Europa. Met man en hond woont ze op het platteland van Devon.

De al wat oudere Billa en haar broer Ed wonen in een prachtig verbouwde watermolen op het pittoreske platteland van Cornwall, waar ze ook opgroeiden. Hun jeugd was volmaakt idyllisch, tot hun vader stierf en hun moeder hertrouwde met een manipulatieve man die zijn onaangename zoon Tristan in hun leven bracht. De problemen uit het verleden lijken voorbij, tot er op een dag ansichtkaarten van Tristan beginnen te komen.

Dit verhaal heeft meerdere hoofdpersonen en verhaallijnen en daardoor is het moeilijk om echt mee te leven met de personages. Afgezien daarvan kun je je heerlijk laten onderdompelen in een bad van natuurschoon, sympathieke mensen, romantiek en een aangename schrijfstijl. De gewetenloze Tristan zorgt voor wat spanning in het verhaal. Wat zijn zijn verborgen plannen? Op het laatst blijkt zelfs hij een zwakke plek te hebben.

De poëtische natuurbeschrijvingen bezorgen je heimwee naar Cornwall, of je er nu bent geweest of niet. Op de eerste bladzijde:

Aan de rand van het meer buigt de wilde kers zich als een elegant spook, met dunne kale takken vol zilverkleurige rijp, vol verlangen naar de verdwenen warmte van de zomerdagen. Hoge bosjes met kornoelje, waarvan de felgekleurde toverstokken door het koude scherpe licht tot zwart-wit zijn teruggebracht, bewaken de noordelijke oever van het meer en werpen puntige schaduwen op het bevroren gras.

Kijk, dat doe ik haar niet na. Ik zou niet verder komen dan zoiets als: “Het was winter en de kale takken staken zwart af tegen de nachtblauwe lucht”.

Lees de eerste bladzijden op de site van de uitgever
Meer boeken van Marcia Willett in de bibliotheek

Historisch blauw

mijnboek
Els van Wier

vlugtEen week of zes geleden was ik in Brugge. Een stedentripje naar een stadje dat in de middeleeuwen op economisch gebied zo’n beetje de belangrijkste stad van Europa was.

We bezochten onder andere het Historium, een nog nieuw museum waar je de Middeleeuwen beleeft. Je loopt in een klein groepje van de ene ruimte naar de andere en belandt middenin het leven van een leerling van schilder Jan Eyck. Het is prachtig hoe dit museum Brugge anno 1435 tot leven brengt. Je ziet de schilders aan het werk, je hoort de geluiden van de stad, je ruikt de ranzige luchtjes die er ook bij hoorden.

Toen ik daar was, dacht ik: Thea Beckman! Als tiener vond ik die boeken prachtig. Zeker ook de karakters van de – vaak vrouwelijke – hoofdpersonen uit haar boeken. Stevige meiden, die zich niet schikten in het leven op de achtergrond van het bestaan waar veel vrouwen in die tijd genoegen mee moesten nemen.

En toen kwam ik  Nachtblauw  tegen van Simone van der Vlugt. Een historische roman over Catrijn, een jonge vrouw die alles te maken heeft gehad met de ontstaansgeschiedenis van het Delfts blauw aardewerk. Het verhaal speelt in de zeventiende eeuw, als de Amsterdamse grachtengordel in aanbouw is en Rembrandt en Johannes Vermeer hun schilderijen maken. Eigenlijk is Catrijn is echt zo’n Beckman-meisje in volwassen vorm, die niet bij de pakken gaat neerzitten als ze al jong weduwe wordt en een kind verloren heeft. Uiteindelijk wordt ze bedrijfsleider van een grote plateelbakkerij in Delft.

vlugt1De vorige roman van Simone van der Vlugt speelt maar een paar kilometer verderop: De lege stad, over het gebombardeerde Rotterdam in het begin van de Tweede Wereldoorlog. Ook al zo’n prachtig boek. Een leuk extraatje van beide boeken vind ik: ze spelen beide in de omgeving waar ik opgroeide. Rotterdam, aan de kant van Delft, vlakbij de Delftweg en de Schie, waaraan de plateelfabriek van Catrijn zich bevond. En die man waarmee ik dat weekendje in Brugge was, daar ben ik in Delft mee getrouwd.

Maar voor wie dan ook, Friezen en lezers uit de rest van Nederland: het zijn aanraders, voor wie mooie historische verhalen zoekt die lezen als een trein.