Joubert, wat ben je toch goed

joubertToen ik bezig was met het samenstellen van mijn boekenlijstje voor de vakantie zag ik dat de nieuwe Irma Joubert ook alweer in de bieb is. Super! Ik ben groot fan van haar meeslepende manier van schrijven en reserveerde het boek dan ook meteen. Zoals ik wel had verwacht was ik bepaald niet de enige lezer die dit had gedaan en ik kreeg het boek dan ook niet voor mijn vakantie binnen.

Gelukkig stond het voor me klaar toen ik weer terug was zodat ik in mijn eerste werkweek meteen weer een fijn stuk ontspanning in het vooruitzicht had. En wat heb ik er weer van genoten.

Hildegard is het verhaal over een jonge vrouw wiens leven voornamelijk in het teken staat van oorlog. Als jong meisje moet ze al vluchten voor de bolsjewisten en in haar tienerjaren breekt de Eerste Wereldoorlog uit.
Geraakt door de verhalen waarmee haar vaders goede vriend en arts von Stein bij hen thuiskomt, besluit Hildegard als vrijwilligster aan het werk te gaan in het ziekenhuis. Hier staat ze de soms gruwelijk verwonde en getraumatiseerde jonge mannen bij die terugkeren uit de loopgraven.

Na de oorlog blijkt dat het familiekapitaal van Hildegards vader volledig verdampt is en daarom kiest hij een man voor zijn dochter waardoor hun beider toekomst verzekerd is.
Hildegard’s nieuwe woonplaats wordt Berlijn, waar ze trouwt, twee zonen krijgt en nieuwe vrienden maakt. Een aantal relatief gelukkige jaren volgen en dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Haar man en beide zonen vertrekken naar het front, kort nadat Hildegard bevallen is van een dochtertje.
Ze zet alles op alles om haar kleine meid te beschermen.

Wat een boek. Ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om zo’n groot deel van je leven in oorlogstijd te moeten leven. Wat een verschrikking voor al die mensen, wereldwijd, die zo’n oorlog helemaal nooit gewild hebben en nu hun mannen en zonen zien vertrekken, misschien wel voorgoed.
Hoe houd je het vol, zeker wanneer je ‘de vijand’ bent?

Zoals we gewend zijn van Joubert eindigt ook dit verhaal in Zuidwest Afrika. Ik zal niet verklappen waarom en hoe Hildegard hier terecht komt maar hiermee is het verhaal echt af.

Joubert laat wederom zien wat een fantastische schrijfster ze is.
Ik was volledig in de ban van het leven van Hildegard en baalde ontzettend toen ik het boek eenmaal uit had. Gelukkig voor mij is een tweede deel in de maak. Ik kan niet wachten.

 

 

De Japanse minnaar

mijnboek
Sietie Tijsma

allendeminnaarDe Japanse minnaar is Isabel Allende’s nieuwste roman. Ze heeft de laatste jaren jeugdboeken geschreven en een aantal thrillers. Met dit boek is ze weer terug bij de stijl van haar allereerste romans.

De roman speelt zich af in Californië en begint met de sollicitatie van de drieëntwintigjarige Irina in een bejaardencentrum, waar ze een vast contract krijgt. Ze krijgt een speciale band met de bejaarde Alma. Naast haar dagelijkse werk als verzorgster, wordt ze Alma’s secretaresse. De twee vrouwen krijgen grote waardering voor elkaar. Alma weet Seth haar lievelingskleinzoon, die al jaren van plan is een biografie over haar leven te schrijven, zover te krijgen om samen met Irina haar dagboeken, krantenknipsels, e.d. door te spitten, maar Alma houdt ook zaken verborgen. Seth valt voor Irina, maar zij staat er pas veel later voor open, nadat ze zich van een gebeurtenis uit haar verleden heeft bevrijd.

De joodse Alma wordt in 1939 wanneer ze nog maar tien jaar is naar de VS gestuurd, om aan de nazi’s te ontkomen Daar wordt ze door een rijke oom en tante als een dochter opgevoed in een groot gezin. Ze krijgt een hechte vriendschap met haar achterneef Nathaniel en met Ishimei, de zoon van een Amerikaans- Japans echtpaar. Het boek beschrijft ook de niet erg bekende episode uit de Amerikaanse geschiedenis, de behandeling van Japanse Amerikanen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Ishimei wordt Alma’s grote liefde, maar zij trouwt met Nathaniel. Toch blijven hun levens met elkaar verbonden, want zij delen een afschuwelijk geheim.

De sfeer in haar boeken en de beschrijving van de personages maken haar tot mijn favoriete buitenlandse auteur. Haar debuutroman Het huis met de geesten was een openbaring voor mij. Het boek Paula was weer om een heel andere reden een prachtboek. Ik was dan ook heel nieuwsgierig naar deze nieuwe roman en ze heeft me niet teleurgesteld.

De roman De Japanse minnaar is een aanrader voor lezers die van een kleurrijk en humoristisch boek vol passie houden.

sietievoorstel

Fijne vakantieboeken

Zo, daar ben ik weer. Mijn eerste werkweek na mijn vakantie.
Het is niet altijd makkelijk om weer in het ritme te komen, maar het voordeel van meteen weer aan het werk gaan is dat de boeken die ik in de vakantie gelezen heb allemaal nog vers in het geheugen liggen. Ik heb weer prachtige romans ontdekt waarvan ik een aantal hier graag met jullie wil delen.
Hopelijk ben ik nog op tijd, zodat deze pareltjes weer met de volgende liefhebber mee kunnen reizen in de koffer.

martinMijn absolute favoriet is Vrij als water van Charles Martin.
Een schitterend verhaal over een jongeman die zichzelf vanuit het niets weet op te werken naar een leven vol glitter en glamour.
Hij leeft bijna volkomen onverschillig en onaantastbaar totdat een vreselijke gebeurtenis zijn leven op losse schroeven zet.
Hij reist af naar Midden-Amerika in de hoop de problemen te kunnen oplossen maar wordt daar keihard met zichzelf geconfronteerd.
Wat wil hij nu eigenlijk in het leven, waar staat hij voor? Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen voordat hij zichzelf opnieuw ontdekt.

Echt een prachtig boek. Met zoveel liefde en enthousiasme geschreven, het spat gewoon van de bladzijden.

lark4

En dan; de nieuwste van Sarah Lark. Ik schreef al eerder over haar prachtige Nieuw-Zeeland trilogie.
Dit boek, De schaduw van de Kauri-boom is het tweede deel in de Elizabeth Station serie en ook deze voldoet weer aan alle verwachtingen.
Sarah Lark verveelt geen moment. Wat moet het toch fantastisch zijn als je zo kunt schrijven, ik wilde dat ik het kon. Ik kan niet wachten tot het derde deel verschijnt, want dat gaat ongetwijfeld gebeuren. 

Ik ontdek net dat Sarah Lark een pseudoniem is voor Christiane Gohl. Ik ging dus al enthousiast op zoek naar meer van dit soort pareltjes, maar helaas… Onder haar eigen naam schrijft ze uitsluitend boeken over paarden. Zonde…

 

 

Ik en Konstantin Paustovski

Nogal aanmatigend de titel boven dit blog, als eenvoudige blogger kan ik nog niet eens in de schaduw van zijn interpunctie staan, maar toch wil ik wat kwijt over een van mijn mooiste leeservaringen in mijn zevenenvijftig jarige leven.

paustovskij

Ergens begin jaren tachtig begon ik als invaller in de bibliotheek van Sneek dat toentertijd in het huidige gemeentehuis op de Marktstraat zat. Op mijn eerste werkdag kwam ik tijdens het opruimen het boek Verre jaren tegen.

Nu kan het niet meer, maar in die tijd was het niet vreemd als je als bibliotheekmedewerker er even bij ging zitten om een stuk te lezen in een boek. Ik werd meteen gegrepen door de prachtige stijl en het gevoel het Rusland van eind 19e eeuw binnen te stappen.

Vanzelfsprekend nam ik het boek mee naar huis om een paar dagen later het eind te naderen. Geen nood, het tweede deel van deze autobiografie Onrustige jeugd stond de week daarvoor nog in de kast.

In de bibliotheek had ik geen tijd om het boek uit de kast te halen omdat er meteen een lange rij bij de balie stond (voor de millennials even een terzijde, vroeger werd alles met de hand door de bibliotheekmedewerkers uitgeleend). Opeens werd daar Onrustige jeugd voor me neergelegd, het boek dat ik beslist zelf wilde lenen. In wat waarschijnlijk maar een fractie van een seconde duurde, bedacht ik allerlei redenen waarom de klant dit boek niet mocht of kon lenen. Geen van die redenen gaf mij genoeg grond om met een staalhard gezicht de klant teleur te stellen. De teleurstelling was voor mij.

Dezelfde dag ben ik naar de boekhandel gegaan en heb toen alle beschikbare delen besteld. Daarna heb ik wekenlang meegewandeld met Paustovski, heb ik gezien wat hij zag, heb ik geschiedenis voorbij zien komen, van het tsaristische Rusland tot diep in de Sovjet Unie, heb ik genoten van een ongeëvenaarde leeservaring.

paustovskiEn nu is daar ineens Goudzand. Verhalen, dagboeknotities en brieven van Paustovski. Zeshonderd pagina’s wederom door de voortreffelijke Wim Hartog vertaald.

Zeshonderd pagina´s waar ik mij de komende tijd in ga verliezen, dus van mij hoeft u voorlopig geen blog te verwachten. Tot horens.

Meer boek voor mannen

thorDe aanbeveling meer boek voor mannen op de voorkant van het boek is niet afkomstig van Maxim Hartman in zijn strijd om mannen meer man te laten zijn, maar het had evengoed van hem kunnen zijn.
Ik ben een man, dus leek het me goed om dit boek te lezen, al was het maar vanwege de mannelijke schrijversnaam. Brad Thor, dat staat als een huis gemaakt van hardhout en graniet.

Thor heeft een rijtje boeken geschreven rond Scot Harvath, ex-Navy Seal die nu voor een beveiligingsfirma werkt. In dit verhaal is een miljardair van plan de VS te ontregelen via terroristische aanslagen te plegen door moslims, die hij voor zijn megalomane karretje heeft gespannen. Daarnaast loopt het verhaal van een moordaanslag op een Hollywoodproducer. Het verhaal spettert lekker door de actie en de spanning, maar het wonderlijke van alles zijn de overtuigingen van de schrijver die het verhaal stevig kruiden.

Zoals. Moslims zijn allemaal terroristen zolang goede moslims niet van zich laten horen. De VS en Israël zijn de enige echte democratieën op de wereld. Het kapitalisme is wat deze wereld rond laat draaien. Amerikaan zijn is het hoogste wat je kunt bereiken. Je bent een communist als je links voorsorteert. En oja, de Chinezen zijn druk bezig een digitale oorlog voor te bereiden. Dat laatste is toch wel een verontrustend en aannemelijk idee uit de koker van de schrijver, gezien het nieuws over cyberspionage de laatse tijd. Misschien dat Dan Brown daarom op de voorkant zegt dat Thor de schrijver is van de headlines van morgen.

Kortom. Brad Thor weet hoe hij een testosteron-thriller moet schrijven. Goed voor een aantal uren prima vermaak met hardhouten personages, een dodelijke held en vooruit, een paar vrouwen met groene ogen en een killerbody. Maar die zijn er slechts ter versiering.

Laat je om de tuin leiden

bussiOp een mooie avond heet de toekomst verleden tijd. Dan draait men zich om en kijkt men terug op zijn jeugd.

Dat is een citaat van de Franse dichter Louis Aragon, die een kleine rol speelt in Zwarte lelies. Zijn gedachte past bij het verhaal van Michel Bussi, die met dit boek een intrigerende en uiterst originele detective heeft geschreven.

Drie vrouwen, de jongste elf jaar, een schoonheid van 36 en een oude vrouw van 87, hebben alle drie de drang om het benauwende Giverny te verlaten, maar slechts eentje zal daar in slagen. Dat staat te lezen in de proloog opgetekend door de oude vrouw.

Giverny is de plaats waar Monet zijn tuin aanlegde en de laatste jaren van zijn leven wijdde aan het schilderen van waterlelies in de vijver.

Het verhaal begint met de moord op kunstverzamelaar, vrouwengek en oogarts Jerôme Morval. De pas overgeplaatste inspecteur Sérénac start een onderzoek en verdenkt de man van de schooljuf, Stéphanie Dupain, de genoemde schoonheid van 36. Al gauw valt Sérénac voor haar verschijning. Vraag is of zijn verliefdheid zijn speurzin in de weg zit. Zijn assistent Bénavides is er in ieder geval niet gerust op. De zaak wordt nog gecompliceerder als de dood van een 11 jarig jongetje in 1937 een rol begint te spelen in het onderzoek.

 

Ik heb een zwak voor Franse misdaadschrijvers, vanwege de grenzeloze verbeelding, de originele personages en de vaak laconieke humor (zie Fred Vargas of Pierre Lemaitre). Het zit allemaal in Zwarte lelies. Bussi heeft een heerlijk onderhoudende detective geschreven. We verblijven bijna het hele boek in Giverny en de plot wordt naarmate het verhaal vordert steeds gecompliceerder. Met als grote bonus dat je er pas op de laatste bladzijden achter  komt dat je als lezer flink om de tuin bent geleid door Bussi. Dan wordt duidelijk hoe verleden, heden en toekomst in elkaar grijpen en zijn we terug bij het citaat van Aragon.