John Green, nog steeds awesome

greenschildpad

Als zelfverklaard fan van John Green, heb ik en de rest van de wereld lang moeten wachten op een nieuw boek van John Green. Beetje aanmatigend om jezelf eerst te noemen en dan pas de rest van de wereld, maar er zullen weinig mensen zijn die John Green met de auto hebben opgehaald van het station in Heerenveen. In 2011 was hij writer in residence in Amsterdam. Via zijn uitgever bleek je Green te kunnen “bestellen” voor een lezing en daar was ik als de kippen bij.

fotogreenIk koester nog steeds deze gesigneerde foto van hem.

Op een mooie morgen in juni van dat jaar, stond ik ietwat zenuwachtig te wachten op zijn trein uit Amsterdam. Die zenuwen verdwenen zodra ik hem de hand schudde en hij van wal stak hoe awesome hij het vond dat je wifi in de trein had. Het autoritje vanaf station Heerenveen naar de bibliotheek in Joure vond ik veel te kort. Een omweg zat er niet omdat hij voor een groep leerlingen zou spreken.

Met een ontwapenende directheid vroeg hij van alles over Freezlèènd en mijzelf. En hij vertelde dat hij het verhaal, dat hem wereldberoemd zou maken, net had afgemaakt. In de bibliotheek gaf hij mij het manuscript van The Fault in our Stars. Daar heb ik even in mogen bladeren, hoe vet is dat zou ik zeggen als ik 16 was. In ieder geval heb ik warme herinneringen aan deze bruisende, intelligente, grappige man die prachtige Young Adult schrijft.

schildpaddenDan zijn boek waar we zes jaar op hebben moeten wachten. Dat het zo lang heeft geduurd komt omdat het zijn meest persoonlijke boek is, vertelt hij in interviews. Hij heeft een obsessieve-compulsieve stoornis, een dwangneurose. De hoofdpersoon in Schildpadden tot in het oneindige heeft deze stoornis. Via de zestienjarige Aza schetst Green hoe dit je leven kan bepalen. Aza is bang voor bacteriën, vooral voor de Clostridium difficile. Bang dat ze ziek wordt, of erger, dood gaat door besmetting. Als eenmaal dat idee in haar hoofd komt, raken haar gedachten in een alsmaar enger wordende spiraal. Aza zal een weg moeten vinden om met haar dwangstoornis te leven, net als Green dat probeert te doen. Hij maakt duidelijk hoe moeilijk dat is. Aza vraagt zich zelfs af of haar ik wel bestaat, als er ook een ik is dat die dwanggedachten denkt.

Het verhaal raakt alle bekende thema’s van Green, vriendschap, liefde en veerkracht. Thema’s die hij uitwerkt in verhalen over slimme, gevoelige tieners, die aan het begin staan van een leven als volwassene. Dit keer geven de problemen van Aza het verhaal een extra laag omdat het raakt aan het leven van de schrijver. Ondertussen smijt Green als vanouds met prachtige zinnen en gedachten.

“Ik gebruik internet wel. Ik voel alleen geen behoefte er iets aan toe te voegen”, zegt Aza op een gegeven ogenblik. Ik lees John Green, daar hoef ik verder niks aan toe te voegen, want John Green is nog steeds awesome.

Zijn lezing in de bibliotheek voor 3 VWO van het Bornego College staat op Youtube. Het zou leuk zijn om te horen of leerlingen van toen zich John Green nog kunnen herinneren.

reserveer deze boeken

Ik ben Eleanor Oliphant (met mij gaat alles goed)

Dus. Dit is duidelijk weer een pareltje op het gebied van boeiende titels 🙂 En het werkt! Want ik moet natuurlijk meteen ontdekken of het echt wel zo goed met deze Eleanor gaat. Zo ben ik 😉

Eleanor is een beetje een wereldvreemd type en houdt ervan de dingen op haar eigen manier te doen. Zo werkt ze bijvoorbeeld al jaren bij hetzelfde bedrijf, draagt ze elke dag dezelfde kleren en eet ze iedere avond hetzelfde, want dat is lekker makkelijk. Op vrijdagavond trakteert ze zichzelf op een pizza en twee flessen wodka. Zo drinkt ze zichzelf het weekend door om maandag weer van voren af aan te beginnen. Haar keurig gestructureerde leventje loopt dus op rolletjes maar soms vraagt ze zich af of ze niet iets mist.

Op een dag krijgt haar computer kuren en vraagt ze de nieuwe jongen van ICT om hulp. Tot haar verrassing repareert hij niet alleen haar pc maar maakt hij ook nog eens een praatje met haar, iets wat haar andere collega’s al lang niet meer proberen.
Langzaam maar zeker ontwikkelt zich een vriendschap tussen de twee en samen met hem maakt Eleanor voor het eerst kennis met ‘het leven’.

Rode draad in dit verhaal zijn de wekelijkse telefoontjes van Eleanor met haar moeder, die ronduit afschuwelijk zijn. Hoe kan een moeder zo tegen haar kind praten? Ik werd er gewoon naar van.
Je merkt al snel dat Eleanor als kind iets vreselijks moet hebben meegemaakt maar wat, dat blijft lange tijd onduidelijk. Het wordt aangeduid als ‘het incident’ en heeft naast een litteken in haar gezicht ook een totale blokkade van haar geheugen veroorzaakt.
Door haar vriendschap met Raymond lijken de muren rondom Eleanors hart langzaam af te brokkelen en met zijn hulp ontdekt ze wat er in het verleden gebeurt is.

Wat een schitterend, gevoelig, grappig en bijzonder boek is dit. Ik kan er gewoon niet over uit hoe knap Gail Honeyman dit geschreven heeft. Ondanks de vele emoties die het verhaal je laat doormaken wordt het nergens voorspelbaar, gemaakt of te veel van het goede. Eleanor is een vrouw om van te houden en dat zul je ook zeker doen. Ga het vooral snel zelf ontdekken en geniet.reserveer deze boeken

 

Wie liegt er?

liegt

Het uitgangspunt van deze thriller is klassiek te noemen. Vijf leerlingen moeten nablijven omdat ze een mobiel mee hadden in de klas. Terwijl de leraar het lokaal verlaat overlijdt één van de leerlingen aan een allergische reactie.

mcmanusAl snel denkt de politie aan opzet. De vier zijn verdacht en blijken ieder een motief te hebben. Het verhaal wordt beurtelings verteld door een van de vier, waardoor je ze steeds beter leert kennen en je je afvraagt wie van de vier liegt. Vier personages waar je steeds meer van gaat houden, maar wel in het besef dat een van de vier de moordenaar moet zijn.

Wat dat betreft doet het verhaal denken aan de Agatha Christie klassieker De moord op Roger Ackroyd. Zij brak met de introductie van de onbetrouwbare verteller alle detective-regels. De verteller [spoiler-alert] bleek uiteindelijk de moordenaar. Karen McManus heeft met haar debuut (!) een geweldige variatie op dit thema geschreven.

Driehonderd bladzijden lang houdt ze je gevangen. Zo zeer zelfs dat het bijna een kwelling wordt. Lezers die wel eens stiekem achterin kijken, omdat de spanning ze te veel wordt, kunnen beter niet beginnen aan dit boek.

reserveer deze boeken

Black lives matter

thomas

De zestienjarige Starr woont in een beroerde buurt, drugs, bendes en schietpartijen. Nadat ze op tienjarige leeftijd getuige was van een schietpartij hebben haar ouders Starr en haar broer op een particuliere school in een witte wijk geplaatst.

hateDit zorgt voor een gespleten leven waarin Starr worstelt met haar loyaliteit. Na een nieuw schietincident, waar ze als enige getuige van is, verandert haar leven compleet.

Het boek van Angie Thomas laat je vanaf het explosieve begin niet meer los. Als witte man in een witte bubbel zie je regelmatig beelden met politiegeweld tegen zwarte mensen in de VS. Daar kun je je dan op afstand verontwaardigd over voelen.
The hate U give brengt je middenin de dagelijkse realiteit voor zwarte mensen in de grote steden of waar dan ook.

Hiermee is het verhaal niet een pamflet tegen rassendiscriminatie. Daarmee zou je Thomas tekort doen. Het verhaal van Starr, die gaandeweg een jonge volwassen vrouw wordt, is ook het verhaal van warme familiebanden, de keuzes waar je voor komt te staan en de vraag waar je loyaliteit ligt. Thomas schrijft in een toegankelijke stijl waarin de humor niet ontbreekt en ze ook geen oordelen velt over de gebeurtenissen. Dat is helemaal aan jezelf.

De titel The hate U give komt van rapper Tupac. Thug Life was de groep waarin hij rapte. Thug Life staat voor The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody. Het boek was een bestseller in de VS. Het is waarschijnlijk ijdele hoop, maar misschien helpt het om meer begrip te kweken, want black lives matter.

reserveer deze boeken

 

Licht, Ludwig Licht is de naam

engstrom384

Ontmoet Ludwig Licht. Ex-Stasi en voormalig manusje-van-alles bij de CIA. Eigenaar van twee restaurants in Berlijn, die er vooral lijken te zijn om zijn alcoholbehoefte te onderhouden.  Een zelfdestructieve cynicus met de nodige zwarte humor. Dat is de cv van Ludwig Licht. Voor een vijftiger weinig hoopvol om van een zorgeloze toekomst te genieten. Zeker niet als je weet dat hij nog een forse schuld heeft uitstaan bij de Oost-Europese maffia.

Maak dan ook maar kennis met Clive Berner, die onder de naam GT in de dagen van de Koude Oorlog als belangrijke CIA-man in Berlijn de zaken regelde. Die GT staat trouwens voor gin-tonic, een bijnaam die je eerst moet verdienen. GT’s dagen bij het bureau zijn geteld, ook al omdat de frontlinie van het vrije westen niet meer bij de Berlijnse Muur ligt, maar zich verplaatst heeft naar het Midden-Oosten.

engstrom4
Rond deze licht uitgerangeerde spionnen heeft Thomas Engström een kwartet spionage-thrillers geschreven, die voor de liefhebber van het genre smaken als een gin-tonic met schijfje citroen op een warme zomerdag. Ondanks de katers, de vermoeide lijven en het haperende denkwerk rekent het duo af met hun tegenstanders. Dan blijken de mannen geenszins uitgerangeerd of lachwekkend. Met hun ervaring en in Ludwigs geval zelfs een zekere doodsverachting, zijn ze uitermate geschikt om de schimmige zaken uit het eerste en tweede deel op te lossen. Deel 3 en 4 heb ik nog tegoed. Een mooi vooruitzicht voor deze spionageliefhebber.

reserveer deze boeken