Verhalen van een moordenaar

Curtis Dankins zit een levenslange gevangenisstraf uit wegens moord in een gevangenis in Michigan. Gekleed in een Halloweenkostuum en onder de invloed van crack pleegde hij in 2004 een moord tijdens een inbraak en hield iemand in gijzeling. Vierentwintig agenten en een SWAT-team kwamen er aan te pas om de situatie onder controle te brengen. Om overeind te blijven schreef hij deze bundel korte verhalen over het gevangenisleven.

dawkins

Het boek brengt een ongemakkelijke vraag naar boven. Mag je als uitgever geld verdienen aan een moordenaar? De jongere broer van het slachtoffer vindt van niet. De staat van Michigan heeft hiertegen minder bezwaar. Zij eist in een rechtszaak 90% van de inkomsten. Dit ter compensatie van de kosten die de opsluiting van Dawkins met zich meebrengen. Dawkins zelf wil het geld in een studiefonds voor zijn drie kinderen storten.

Alle morele overwegingen terzijde. De bundel verhalen in Graybar Hotel is Amerikaanse literatuur op zijn best. Realistisch en eerlijk in een bij tijden bezwerende stijl. Het leven in de gevangenis, de medegevangenen, de uitzichtloosheid worden zonder gewelddadige scenes verteld. De kracht zit in de beschrijving van de personages, het zelfbedrog van de gevangenen en het monotone leven. Een hoogtepunt is het verhaal over het recht om te telefoneren. Met een collect call probeert de verteller contact te zoeken met willekeurige mensen. Dat leidt bizar genoeg tot wonderlijke gesprekken met mensen die de kosten voor het telefoongesprek op zich willen nemen.

Het laatste verhaal gaat over Clyde die na twaalf jaar vrijkomt, iets wat Dawkins nooit zal overkomen. Dat Clyde in zijn hoofd nooit vrij zal zijn lijkt een afspiegeling van het lot van de schrijver. Hem wacht niks anders dan vrijgelaten middels de dood. Dat is de officiële benaming voor levenslang gestrafte gevangenen die uiteindelijk een natuurlijke dood sterven in de cel.

reserveer dit boek

Advertenties

Onder de indruk van Susan Meissner

Het gebeurt me gelukkig nog regelmatig dat ik een schrijver ontdek waarvan ik nog niets gelezen heb. Zo ook Susan Meisnner, die ik met de opvallende titel Liefde komt uit de hemel bij de nieuwe boeken aantrof.
Hup, mee naar huis en lekker in de zon, ik had wel zin in een fijn liefdesverhaal. Ik was dan ook erg verrast dat ik meteen in het eerste hoofdstuk al terecht kwam in het grote verdriet en ongeloof van de aanslagen in New York – 9/11. Dankzij een foto in een tijdschrift, tien jaar na de ramp, wordt Taryn in één klap terug geslingerd in de tijd en ervaart ze opnieuw de angst en ontreddering van die dag, waarop ze de toren waar haar geliefde man werkte, zag instorten.

Meissner geeft je geen tijd dit even op je in te laten werken, want hoofdstuk twee neemt ons meteen mee naar een andere ramp in New York: de brand in de Triangle Shirtwaist fabriek in 1911.
De 21 jarige Clara werkt hier sinds een paar weken en ze ontmoet Edward, op wie ze langzaam maar zeker verliefd wordt. Edward nodigt Clara uit om een kijkje te nemen op de werkvloer, die op de achtste verdieping ligt. Maar dan breekt er brand uit.
De mensen op de achtste verdieping kunnen geen kant uit en springen in pure doodsnood uit de ramen van het brandende gebouw. Clara is veilig buiten gekomen, maar haar wereld stort in wanneer ze ziet dat ook Edward uit een raam springt.

Slik.
Niet te geloven. Ik heb nog maar twee hoofdstukken gelezen en ik vraag me nu al af of ik nog wel meer kan lezen. Want hoe moet een mens ooit verder leven na zo’n afschuwelijke gebeurtenis? Je kunt het je niet voorstellen. En toch gaat het leven door. Net als ik verder ging in dit boek. Want ik kan je verzekeren, je wilt het uitlezen.
Ik ben diep onder de indruk van de manier waarop Meissner dit boek geschreven heeft. Wat een inlevingsvermogen en zo geloofwaardig. Het zouden zo waargebeurde verhalen kunnen zijn.
Gauw lezen dus en geniet net als ik, tussen je tranen door van dit schitterende boek. reserveer dit boek

Zaza in de Bijlmer

Als je bent opgegroeid in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw, dan is de associatie met de Bijlmermeer er eentje van drugs, misdaad en Blue Movie. Een stadsproject dat door bezuinigingen een valse start kreeg en waar Nederland migranten dumpte. In 1983, in die Bijlmer, begint het nieuwe leven van de vijfjarige Metin die met zijn ouders en zus vanuit Duitsland naar Nederland verhuizen.

isikDe familie komt uit het oosten van Turkije, waar ze behoorden tot de Zaza. Een volk dat van oorsprong Iraans is met een eigen taal en cultuur. Vader, overtuigd atheïst en communist, wordt het te heet onder de voeten na de staatsgreep door het leger in 1980 en vlucht naar Duitsland. Daar krijgt hij geen asiel.

Hij is er van overtuigd dat hij dit wel krijgt in Nederland als hij zijn gezin laat overkomen. Dat hij daardoor gedwongen wordt om zijn vaderrol weer op zich te nemen, bevalt hem niet. Hij ziet zichzelf als revolutionair en gebruikt zijn communistische overtuigingen als alibi om niks te doen in een kapitalistische wereld en neer te kijken op iedereen in zijn omgeving. Eigenlijk een enorme eikel.

De zachtaardige Metin vertelt het verhaal, een opgroeiende jongen die zijn weg probeert te vinden in een gezin waar een egocentrische vader met losse handjes de toon bepaalt. De details van zijn leven, zijn strijd om zich los te maken van zijn vader, het leven in de Bijlmer, nergens worden grote woorden gebruikt en toch is het een groots verhaal.

De titel Wees onzichtbaar slaat op de overlevingsstrategie van Metin. Niet alleen probeert hij onzichtbaar te zijn voor zijn tirannieke vader, ook op straat en school wil hij zo weinig mogelijk opvallen.

Wat Alex Boogers met Alleen met de goden met Vlaardingen deed, dat doet Murat Isik met de Bijlmer. Een jeugd schetsen die bepaald wordt door familie, de omgeving en een hoofdpersoon die je het allerbeste wenst maar het flink voor de kiezen krijgt.

Wees onzichtbaar is een uniek boek, het beschrijft het opgroeien als migrant in ons land, maar dat is het niet alleen. Murat Isik schrijft in een bedrieglijk eenvoudige stijl, in korte, anekdotische hoofdstukken die vaak een niet volledig afgerond verhaal vertellen. En toch is het boek nauwelijks weg te leggen. Verslaafd was ik aan Wees onzichtbaar. Probeer het, zou ik zo zeggen.

reserveer dit boek

Het geheim van een moeder

Raadselachtige titels trekken meteen mijn aandacht, ik hou wel van een beetje geheimzinnigheid op z’n tijd. Het is dan ook geen enkele verrassing dat ik ” Het geheim van een moeder” mee naar huis nam. En ik ben er blij om.

desilvaRenita de Silva schrijft vanuit verschillende personages, iets wat ik erg fijn vind omdat ik me op deze manier meer verbonden voel met de persoon.
De eerste die je leert kennen is Durga, een meisje dat zich in haar geboortedorp in India zo verveelt dat ze er baldadig van wordt. Nadat haar ouders bij een scooterongeluk ernstig gewond raken wordt Durga naar haar oma gestuurd, die op een vervallen landgoed woont en werkt. Hier zorgt zij voor de verwarde Kali, die in het verleden iets vreselijks heeft meegemaakt waarna ze nooit meer zichzelf geworden is.

Daarna verspringt het verhaal naar Londen, waar Jaya worstelt met het verlies van haar moeder en vlak daarna haar zoontje verliest aan wiegendood. Samen met een therapeut probeert zij dit enorme verdriet een plaatsje te geven. Jaya was altijd gek op haar moeder, maar deze was altijd erg gesloten waardoor ze het idee heeft haar nooit te hebben gekend. Haar therapeut raadt haar aan de spullen van haar moeder uit te zoeken en wanneer Jaya twee dagboeken en een oude foto vindt, kan ze niet wachten om het verhaal van haar moeder te ontrafelen. Vooral die foto maakt iets los, wie is dat kleine jongetje dat haar moeder op de arm heeft en waarom komt hij haar zo bekend voor? Samen met haar man besluit ze naar India te gaan, want volgens de dagboeken zou Jaya’s moeder daar vroeger op een landgoed gewoond hebben…

Doordat je als lezer ook de dagboekfragmenten van Jaya’s moeder Sudha leest, word je helemaal opgenomen in deze ingewikkelde familiekwestie. Want wat is er veel gebeurd in de levens van deze vrouwen.
De Silva heeft deze verschillende verhaallijnen op een mooie manier weten samen te brengen, en stuurt langzaam maar zeker aan op een verrassend einde. Het gebruik van meerdere personages kan verwarrend zijn, omdat het verhaal zowel in het verleden als in het heden speelt. Maar laat dit je vooral niet weerhouden dit boek te lezen, daar is het verhaal gewoon te mooi en origineel voor. reserveer dit boek

Baskische botten

Zodra in een thriller de omgeving een grote rol speelt en dan vooral een omgeving waar het regelmatig stormt, de regen het zicht belemmert, je voorzichtig moet zijn op de rotsen, een streek waar de bevolking niet voor niets stug is, dan juicht het bij mij van binnen.
Wat volgt is een fase die duurt tot het boek uit is. Netflix staat op pauze, de krant blijft ongelezen en midden in de nacht schrik ik wakker met het bedlampje nog aan en het boek op mijn neus.

redondoErfenis van botten is het tweede deel in de Baztán-trilogie. Baztán is een Baskische gemeente die in het noorden grenst aan Frankrijk. Daar werkt en woont de hoogzwangere inspecteur Amaia Salazar.
Zij is het hoofdpersonage, maar eigenlijk is de streek veel bepalender voor het verhaal en dan vooral de legenden, het geloof in bosgeesten en andere magische of kwaadwillende wezens.

Voordat je denkt, dat is niks voor mij, blijf nog even hangen, want behalve een sfeervolle thriller heeft Redondo ook nog een complex en spannende verhaal afgeleverd. Het sluit naadloos aan bij het eerste deel uit de trilogie, De beschermengel. Dat boek moet je eigenlijk eerst lezen. Je kunt ook valsspelen. Op het eerder genoemde Netflix is de verfilming van het eerste deel te vinden, El guardián invisible. Niet een onaardige verfilming, maar het echte thrillerplezier ligt toch in de boeken.

Het verhaal begint met de zelfmoord van een moordenaar die Salazar heeft gearresteerd. Hij laat een briefje voor haar achter met alleen het woord Tarttalo, een van de wezens uit de Baskische volksverhalen. Al gauw ontdekt ze meer zaken waarin een moordenaar dit woord achterlaat. Met geamputeerde armen, een kwaadaardige moeder, kinderbotten, kleurrijke personages, de geboorte van een zoon die er op de echo toch echt uitzag als een meisje ben je als lezer gevangen in het vochtige web van Dolores Redondo. Geen ontsnappen mogelijk.

Rocky Detectives
Eerder besprak ik al Domingo Villar, Frode Granhus, Jean-Luc Bannalec, Peter May en Fred Vargas op dit blog. In dat rijtje staat Dolores Redondo fier overeind.