Een gruwelijke oktober

Wie heeft er niet avond na avond naar The Killing gekeken? De serie die de Scandinavische tv-thriller definieerde. De bedenker ervan debuteert met Oktober en maak alvast maar ruimte in je agenda, de ruim 500 bladzijden geven je geen tijd voor andere bezigheden. Alle ingrediënten van de Scandinavische thriller zijn aanwezig en de schrijver maakt er een heerlijke Smörgåsbord van.

sveistrupHet verhaal start met een proloog op 31 oktober 1989. Hoofd van de politie in een plaatsje op het Zweedse platteland, Marius Larsen, reageert op een oproep dat er beesten loslopen op een afgelegen boerderij. Op de boerderij treft hij de lijken aan van het boerengezin. Alleen een meisje en een jongen leven nog. De rest lijkt met een bijl afgeslacht. Als lezer weet je wie het gedaan heeft.

Vele jaren later is Rosa Hartung minister van Sociale Zaken. Zij keert na een jaar afwezigheid terug in de politiek. Haar twaalfjarige dochter is verdwenen en na de bekentenis van een psychisch gestoorde man dood verklaard. Haar lichaam is echter nooit gevonden.

Op de dag dat ze de draad weer wil oppakken, wordt er een vrouw gevonden, verminkt en vermoord (ja, in die volgorde). Grote vraag is wat de moord op de vrouw te maken heeft met de verdwijning van haar dochter. Wat volgt is een snelle en spannende thriller, met verschillende verdachten en plotwendingen die we ook uit The Killing kennen. Waren die wendingen in het eerste seizoen wel wat veel, hier houdt Sveistrup zich beter in.

Als lezer ga je op zoek naar aanwijzingen wie die moordenaar van jaren geleden is. Dat houdt Sveistrup vakkundig verborgen tot het zenuwslopende einde. Tot die tijd zet hij met rechercheur Naia Thulin en de uit de gratie van Interpol geraakte Mark Hess een duo neer waar je meer van wilt weten. Even een waarschuwing, Sveistrup houdt zich niet in bij gruwelijke scenes, voor de rest gewoon vijf sterren van mij.

reserveer dit boek

Advertenties

Koude spanning

Heel lang geleden zag ik een verfilming van The Hound of the Baskervilles. Het verhaal van Arthur Conan Doyle dat zich afspeelt in de moors van Dartmoor. In zwart-wit en op een leeftijd dat je al snel kippenvel krijgt als het (te) spannend wordt. Als je daar je thriller laat afspelen, dan leg je de lat hoog voor jezelf, want een vergelijking is zo gemaakt.
tremayneTremayne, bekend van De IJstweeling en Vuurkind, slaagt erin om de lezer mee te slepen in een duister en mysterieus verhaal met wat bovennatuurlijke elementen en kan op dezelfde plank als De Loney en De laatste riten.

Kath Redway lijdt aan geheugenverlies* nadat ze met haar auto van de weg raakte en bijna verdronk in een meer. De titel Vlak voordat ik stierf verwijst naar dat moment en Kath probeert er achter te komen wat er precies gebeurd is. Ondertussen woont ze in een afgelegen huisje in de moors met haar man die parkbeheerder is en haar dochter Lyla.

Lyla heeft een autistische stoornis en zorgt in het verhaal voor mysterieuze invloeden, net als de onverbiddelijke natuur rond hun huis. In de moors kunnen mist en vorst van het ene op het andere moment de omgeving veranderen van een prachtige in een koude wereld waar spoken uit het verleden maar al te reëel zijn. Koude spanning voor iedereen die houdt van thrillers waarin de omgeving net zo levend wordt als de personages. Jammer dat ik niet meer zo snel kippenvel krijg, want dat had gekund met deze pageturner.

* tijdelijk geheugenverlies lijkt in thrillers vaker voor te komen dan in het echte leven.

reserveer dit boek

 

Trailer van de film die ik lang geleden zag:

 

Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is

Een hand geven, iemand aankijken wanneer diegene tegen je praat, antwoord geven op een vraag van de juf op school; allemaal dingen die de meeste kinderen al best lastig vinden om te leren. Maar hoe leer je jezelf dit soort sociale vaardigheden aan wanneer je eigenlijk alleen maar met je hond durft te praten? En hoe houd je het in vredesnaam een hele dag vol in een klas vol luid pratende kinderen en onverwacht lawaai?

In Zondagskind zie je de wereld van een opgroeiend kind door de ogen van Jasmijn, een meisje met autisme. Maar omdat het verhaal zich eind jaren 80 en begin jaren 90 afspeelt, wordt het autisme niet herkend. Zo is ze nu eenmaal zegt haar moeder, wanneer Jasmijn zich terugtrekt in haar slaapkamer wanneer er visite is. Of wanneer ze met haar handen voor haar oren door het winkelcentrum loopt. En omdat ze liever met haar hond speelt dan met andere kinderen.

Judith Visser weet met dit boek precies de juiste toon te raken. Dat kan ook bijna niet anders wanneer je weet dat de schrijfster haar eigen jeugd met je deelt. Ik vind het ontzettend knap dat Judith haar belevenissen precies zo heeft opgeschreven zoals zij ze destijds heeft beleefd. Hierdoor begrijp je des te meer hoe vreselijk intens en overheersend de wereld op je over kan komen wanneer je niet kunt filteren. Je hoort alles, ziet alles en ruikt alles, tegelijkertijd, en dat is gewoon heel erg veel. Bij Judith uitte deze overprikkeling zich in zware migraine aanvallen, waardoor het leek alsof haar hoofd implodeerde.

Toch wordt dit boek nergens zwaar op de hand.  Alek Dabrowski, boekenrecensent bij o.a. Radio Rijnmond weet het treffend samen te vatten:

 ‘Soms kan een roman waarin gedetailleerd elke levensfase wordt beschreven gaan vervelen. Bij ‘Zondagskind’ had ik dat helemaal niet. Juist de details en de uitputtende beschrijvingen van wat er in Jasmijn omgaat na iedere verandering in haar leven maken het verhaal boeiend.’

Judith Visser is bij het grote publiek bekend als thrillerauteur maar wat ben ik blij dat ze ervoor gekozen heeft een uitstap te maken naar het romangenre en daarmee dit schitterende werk afleverde. Zondagskind is haar meest persoonlijke boek tot nu toe en  dit is bekroond met de Hebban Literatuur Clubprijs 2018, waarmee ze concurrenten als Arthur Japin, Haruki Murakami en Tommy Wieringa met een overvloed aan stemmen ver achter zich liet. Lezen dat boek! reserveer dit boek