Voortreffelijk

Laten we het maar toeval noemen, met twee boeken kun je nog niet van een trend spreken. Die zou dan Thrillers in de communistische heilstaat heten. Dat is een trend die ik zou volgen als het niveau zo hoog blijft. Eerst was er Ster van het Noorden over het Noord-Korea van Kim Jung-Il en nu deze thriller over de Sovjet-Unie in 1985. Moskva van Jack Grimwood is een voortreffelijke thriller die je terugbrengt naar de nadagen van het Sovjetrijk.

moskvaTom Fox is naar de Sovjet-Unie gestuurd nadat hij in een verder niet toegelicht incident twee mensen heeft doodgeschoten. Hij moet daar een rapport opstellen of het aanwakkeren van religieuze sentimenten het communistische regiment kan destabiliseren. Niet echt een onderwerp voor een pakkende thriller, maar gelukkig krijgt hij algauw een andere opdracht. De 15 jarige dochter Alex van de Britse ambassadeur is verdwenen.

Fox wordt gekweld door de dood van zijn eigen dochter en met wat psychologie van de ijskoude grond zou je kunnen zeggen dat hij met het redden van Alex zijn dochter probeert te redden. Die redding lijkt onmogelijk. Hoe meer Fox doordringt in de hogere lagen van de Sovjet-Unie, hoe groter de weerstand. In een wervelend plot blijken gebeurtenissen in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog de motor voor de dood van een andere tiener en de verdwijning van Alex.

Dat plot vraagt van de lezer wel de nodige aandacht, maar daar krijg je een voortreffelijke thriller voor terug. Grimwood maakt optimaal gebruik van het toneel vol schitterende personages al dan niet met een glas wodka onder handbereik.
De slotscène in een verlaten slachthuis is een instant adrenalineklassieker.

In het blog over Ster van het Noorden werd Martin Cruz Smith genoemd die met Gorki Park dé klassieker over het leven onder een communistisch regime schreef. Moskva kan wat mij betreft naast dit boek in de kast.

Advertenties

Hoe overleef ik de jaren tachtig?

Tim Kamps is een veelzijdig man, cabaretier, regisseur en schrijver. In alles wat hij doet is humor het uitgangspunt, zegt hij in een interview in de Volkskrant.  Dat maakt van De verschrikkelijke jaren tachtig ondanks de schrijnende achtergrond een bij vlagen zeer humoristisch verhaal. Kamps is van 1977 en groot geworden in de jaren tachtig. Het verhaal in dit boek is gebaseerd op zijn eigen jeugd, dat van een vriendin en zoals hij zelf zegt “verzonnen dingen”.

kampsVia de bijna achtjarige verteller maken we kennis met de leden van een commune in Rotterdam. Goeroe Bert heeft een ongezonde grip op de communeleden. Erg ideologisch is hij niet, de commune lijkt vooral een excuus om vrouwen aan zich te binden.

De moeder van de naamloze hoofdpersoon rookt en ligt veel op bed.
Er gebeuren dingen waar nu alle alarmbellen van zouden afgaan, maar ondanks interventies van de Kinderbescherming, kan Bert gewoon verder met zijn commune.

De achtjarige verteller registreert op een volwassen manier de gebeurtenissen, maar houdt tegelijk een kinderlijke blik en dat werkt wonderlijk goed.

Bij ons thuis wordt veel geblowd. In de jaren tachtig blowt bijna iedereen. Ook gewoon waar kinderen bij zijn. Bijna elke avond steekt Bert met Joyce een hele grote joint op en dan gaan ze elkaar heel lang met extra vierge olijfolie masseren.

De verteller trekt vooral op met kamergenoot Donnie die in dezelfde klas en vol plannen zit. Donnie wil weglopen. Naar België want daar is de mayo lekkerder. Niet een slecht plan als je weet dat ze voornamelijk patat eten in de commune.

Kamps brengt het verhaal zeer overtuigend met een geweldige twist op het eind. Vandaar ook de vraag van de verteller of je het boek nog een keer wil lezen.

reserveer dit boek

Pessimisme kun je leren!

Pessimisme kun je leren!Het bedrijfskapitaal van een schrijver bestaat slechts uit een typemachine en –in de zomer- een vliegenmepper. Met  deze zin begon Lévi Weemoedt ooit één van zijn boeken. Hij schreef vooral verhalen en een enkele roman. In de jaren tachtig streed hij met Hans Dorresteijn om de titel droevigste dichter van Nederland. Weemoedt genoot in die periode in literaire kringen een zekere populariteit. Nadat hij in 1992 vanuit de randstad naar Drenthe verhuisde (“Het streekvervoer in Drenthe is kort gezegd aldus: indien er al iets langskomt is het een collectebus”) raakte hij in de vergetelheid en hebben we nog maar weinig van hem vernomen.

Eind vorig jaar dook hij plotseling op in het programma De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk verkeerde in de veronderstelling dat Lévi Weemoedt,  pseudoniem van Isaäck Jacobus van Wijk,  al dood was en dat dacht de dichter zelf eigenlijk ook. Aanleiding voor zijn komst naar de studio was de pas verschenen dichtbundel Pessimisme kun je leren!, een verzamelbundel, die door Ӧzcan Akyol is samengesteld.

Komische versjes worden afgewisseld met de nodige zelfspot en melancholisch en droevig werk. Het gedicht ‘Reddeloos’ eindigt met: ”ik groeide op voor galg en Riagg”. Grappig en mooi gevonden, maar het is ook een droevig gedicht. Dat Lévi Weemoedt niet direct het zonnetje in huis is blijkt ook uit onderstaand gedicht:

TEVREDENHEIDSTEST

De kwaliteit van mijn leven  – een cijfer gevend,  –daarbij rekening houdend- met de factor plezier, –ook geluk in de liefde –in ogenschouw nemend, –depressieve gedachtes als: ‘Wat doe ik nog hier?’ – Kom ik uit op een 4-

 Zijn verhalen kennen we al, maar het is goed dat Weemoedt met deze bundel weer even in de publiciteit is. Een lach, een traan en een opgetrokken wenkbrauw, het zit er allemaal in. De liefde voor taal wint het bij Weemoedt van de melancholie en de neerslachtigheid en dat houdt de schrijver op de been.

De mooie gebonden uitgave begint met een voorwoord van Ӧzcan Akyol en bevat 70 gedichten. De neiging om een gedicht voor de tweede of derde keer te lezen is groot. Met de samensteller van deze bloemlezing roep ik iedereen op deze man te (her)lezen.

reserveer dit boek

 

 

Noord-Korea

In 1981 verscheen Gorki Park van Martin Cruz Smith over commissaris Arkady Renko die zijn werk probeert te doen in Moskou. Het boek was een instant klassieker met een prachtige en tegelijk gruwelijke schets van het dagelijkse leven in de Sovjet Unie.

Ster van het Noorden van D.B. John speelt grotendeels in het Noord-Korea van leider Kim Jung-Il. John is geen Smith, tegen de literaire kwaliteiten van de laatste zijn weinig thrillerschrijvers opgewassen. Toch is deze thriller over het leven onder een communistisch regime een aanrader.

stervhnoordenHet verhaal  begint in 1998 op het strand van een Zuid-Koreaans eiland waar een verliefd stel geniet van elkaar en het mooie weer. Tot hun verbazing verschijnt honderd meter uit de kust een duikboot. Tegelijk verschijnen er gemaskerde mannen op het strand.

Twaalf jaar later wordt Jenna nog steeds geplaagd door de verdwijning van haar tweelingzus. Ze wordt benaderd door de CIA om mee te doen aan een programma om haar op te leiden tot een veldwerker. Haar gemengde afkomst, Koreaans en Afro-Amerikaans bloed, maken haar uitermate geschikt voor de taak die de CIA haar wil laten uitvoeren. Noord-Korea heeft net een langeafstandsraket gelanceerd en de dreigende taal van Jung-Il vraagt om een nieuwe benadering.

Intussen maakt luitenant-kolonel Cho carrière in het Noord-Koreaanse leger. Hij wordt aangesteld als onderhandelaar en reist af naar New York. Een oudere vrouw probeert haar hoofd boven water te houden in het ijskoude noorden van Noord-Korea. De verhalen van deze drie hoofdpersonen komen uiteindelijk bij elkaar.

D.B. John heeft als journalist regelmatig Noord-Korea bezocht. Achterin het boek legt hij verantwoording af voor zijn schets van het leven onder de communistische dictatuur van Jung-Il. Dat is een welkome aanvulling op het verhaal want de harde realiteit van dat leven tart de verbeelding; het ontvoeringsprogramma, strafkampen, verraad, experimenten op gevangenen, de aanbidding van Jung-Il, de honger en de ijzige kou.

Om van deze thriller te genieten moet je hier en daar wat toevalligheden  voor lief nemen, maar met je suspension of disbelief heb je een ijzersterk en spannend verhaal in handen. Zijn verklaring voor de dood van Jung-Il in december 2011 is een geweldige vondst.

reserveer dit boek

De Clifton-kronieken

Wie mijn blogs vaak leest zal het wel opgevallen zijn dat ik van series houd. Hoe meer boeken er in zitten, hoe blijer ik word. 🙂 Zeker wanneer de serie al in zijn geheel te leen is in de bieb.
De laatste reeks die ik in handen kreeg bleek er zo eentje te zijn. Het eerste deel is alweer drie jaar oud, maar het afsluitende deel 7 werd pas eind 2018 gepubliceerd. Lucky me,  want deze zogenaamde Clifton-kronieken blijken bijzonder verslavend te zijn!

In deze boeken draait het om de familie Clifton en de familie Barrington. In het eerste deel groeit Harry Clifton op in armoede en bij gebrek aan opleiding lijkt daar in de toekomst weinig verandering in te komen. Tot op een dag ontdekt wordt dat Harry over een uitzonderlijk zangtalent blijkt te beschikken. Hij wordt toegelaten op een exclusieve jongensschool waar hij bevriend raakt met Giles Barrington. Giles is in een heel ander milieu opgegroeid dan Harry en wanneer Giles’ vader ontdekt dat de twee jongens bevriend zijn, lijkt hij daar allesbehalve blij mee te zijn. Maar waarom?

Jeffrey Archer blijkt een meesterverteller te zijn, je kunt bijna niet stoppen met lezen! Hij sleept je in een hoog, maar prima bij te houden tempo, mee door de levens van Harry en Giles, die in ieder boek de hoofdrol spelen.  Je volgt ze de rest van hun leven en hoewel dat allemaal niet zo spannend klinkt, krijgt Archer het voor elkaar dat zijn verhalen  nergens saai worden.  Onmogelijke liefde, manipulerende exen, moord en intriges; deze boeken hebben het allemaal. En naast Harry en Giles zijn er nog vele andere, heel boeiende personages.

Ik zou je wel aanraden deze serie echt in de goede volgorde te lezen, want Archer heeft er een handje van zijn boeken met een ware cliffhanger af te sluiten. Zorg er daarom ook voor dat je het volgende deel al in huis hebt want ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat je die absoluut meteen wilt lezen!

Hier vind je de hele serie op een rij