Catch & kill

Catch & Kill verwijst naar een heimelijke techniek die wordt gebruikt door tabloidkranten om te voorkomen dat een persoon informatie openbaar maakt die schadelijk is voor een derde partij.

Bron: Wikipedia

farrow

Ronan Farrow kreeg in 2018 de Pulitzer Prijs voor zijn stukken in The New Yorker over de beschuldigingen van seksueel geweld door Hollywood-producer Harvey Weinstein.

De grote Amerikaanse omroep NBC, waarvoor Farrow het verhaal maakt, zet hem onder grote druk om te stoppen met zijn onderzoek en weigert uiteindelijk ook maar iets uit te zenden over Weinstein.
Daarom wijkt Farrow uit naar The New Yorker. Die tegenwerking van NBC kan hij in eerste instantie niet plaatsen.

Catch & Kill is het verslag over de tijd bij NBC en daarna, waarin hij probeert zijn verhaal van de grond te krijgen en te publiceren.

Het boek, waarin namen je om de oren vliegen, leest als een thriller, maar allemachtig wat een hartverscheurend en woestmakend verhaal.
Weinstein probeert alles om zijn seksueel misbruik uit de publiciteit te houden. Omdat het er op lijkt dat ondanks geheimhoudingscontracten de misbruikte vrouwen hun verhaal doen aan Farrow, zet hij de bazen van NBC onder druk en schakelt hij een Israëlisch privédetectivebureau in om dirt over Farrow te vinden. Die volgen zelfs Jonathan Lovett, de man van Farrow. Ze stoppen er uiteindelijk mee omdat Lovett zo’n saai leven leidt. Wat een van de weinige humoristische momenten in het boek oplevert als Lovett in reactie hierop zegt dat hij helemaal niet een saai leven heeft omdat hij regelmatig naar een escaperoom gaat.

Verder vergaat je het lachen in deze adembenemende verslaglegging van praktijken die plaatsvinden in hotelkamers en kantoren. Die jarenlang konden doorgaan doordat betrokkenen niks zeiden en het zelfs faciliteerden. De getraumatiseerde vrouwen die Farrow aan het woord laat, lijken geen uitzondering te zijn. Naast het verhaal over Weinstein, komt NBC zelf aan de beurt waar mannen hogerop vrouwen seksueel belagen.

Je kunt de verhalen alleen maar in stilte lezen en de ongelooflijke moed van deze vrouwen bewonderen om naar voren te komen met hun verhaal.

Nog even over de praktijk van Catch & Kill.
AMI is het bedrijf dat de roddelkrant The National Enquirer uitgeeft. Zij bieden hun diensten aan om schadelijke verhalen op te kopen en weg te stoppen in een kluis. Een kluis die daadwerkelijk bestaat. Een van de side stories in het boek is het verhaal dat vlak voor de Amerikaanse verkiezingen in 2016, medewerkers van het blad belastende verhalen over Trump door de papierversnipperaar halen.
Bekendste Catch & Kill is het verhaal van Stormy Daniels over de korte verhouding die ze had met de multimiljonair. De inmiddels gearresteerde Michael Cohen deed hiervoor de financiële afhandeling. Dat had hij beter over kunnen laten aan de experts van The National Enquirer die dat normaal gesproken discreet proberen te regelen.

Weinstein is aangeklaagd en op borgtocht vrijgelaten in afwachting van de rechtszaak tegen hem in januari 2020. Op het moment dat ik het boek net uit had, kwam ik een foto van Weinstein tegen op Twitter, zittend in een theaterclub, geflankeerd door twee vrouwen. Ik was verbijsterd door de aanblik van de man die zoveel leed heeft toegebracht aan vrouwen en eigenlijk in een cel hoort te zitten. Met genoeg geld kun je dankzij het rechtssysteem in de VS vrij rondlopen in afwachting van je rechtszaak. Geld maakt vrij ($ 1.000.000 borg). Nog verbijsterender vond ik de idee dat twee vrouwen naast hem willen zitten. Alsof er niets is veranderd.

Pod Save America, podcast met op 1.00 uur een interview van Jonathan Lovett (de man van) en Ronan Farrow:

De verloren berg

Als ik goede recensies van romans tegenkom in een tijdschrift of krant zet ik ze meteen op mijn verlanglijst. In de Bibliotheek Wise-app, de gratis applicatie voor alle bibliotheekzaken op m’n smartphone. Dan kan ik ze later makkelijk reserveren als ik even krap in de boeken zit. Handig hoor.

Soms duurt dat reserveren een tijdje en dan weet ik niet zo goed meer waarom het boek op de lijst stond. Dat is ook het geval bij “De verloren berg” van Lieke Kézér. Ik zie voorop het boek dat ze winnares is van de ANV Debutantenprijs & Bronzen Uil is. Zeer benieuwd begin ik aan deze roman. Een prettige heldere stijl van schrijven trekt mij het boek door.

Het verhaal gaat over een gezin dat ontwricht raakt door de dood van de moeder. De man en vader, Thomas, besluit met zijn drie kinderen op reis te gaan in een oude camper. Hij is schrijver en bemoeide zich niet veel met de opvoeding van z’n kinderen. En nu staat hij er ook nog eens alleen voor. Vooral met tienerdochter Cleo botst het nogal eens. De kinderen proberen alle drie zo goed en zo kwaad door te gaan met hun leven zonder moeder. Ontroerd door de voorzichtige pogingen van de twee jongsten om hun vader te steunen geniet ik van deze gevoelige en tedere roman.

Ik ben nu heel benieuwd naar Lieke haar eerste roman: de Afwezigen. Maar deze tweede roman is zeker een aanrader. Ik gun je veel leesplezier met De verloren berg.

Lekker laten lullen

Een boekje dat gaat over de perikelen van dertigers, wil je dat lezen als je maar liefst tweemaal zo oud bent? Ja dus. Volgend jaar hoopt jongste dochter haar dertigste verjaardag te vieren, en dan zou dit boek een toepasselijk cadeautje kunnen zijn. Maar dan moet ik wel zeker weten dat ik haar geen kat in de zak geef.

Lianne Sanders (30) en Suzette Hermsen (31) zijn freelancers en journalisten. Verder hebben zij met elkaar gemeen dat ze in tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten in hun kennissenkring nog niet getrouwd zijn, geen huis en goedbetaalde baan hebben en ook nog geen kind(eren). Daar houden de overeenkomsten op. Lianne zit midden in een burn-out en krabbelt daar moeizaam uit; Suzette gaat nuchter en optimistisch om met alles wat op haar pad komt. In dit boek komen ze om de beurt aan het woord en geven ze openhartig en met humor een kijkje in hun leven. Dit doen zij in hoofdstukken met titels als:

  • Waarom je niet meer bij je moeder wilt wonen als je bijna dertig bent (Lianne)
  • Ik ben al twaalf jaar volwassen, maar voel het me nog altijd niet (Suzette)
  • Ik was de hele tijd bang, maar wist niet goed waarvoor (Lianne)
  • Dat je niet meer op reis kunt zonder dat mensen denken dat je ten huwelijk wordt gevraagd (Suzette)
  • Ik werd zo zweverig dat ik soms bang was dat ik opsteeg (Lianne)
  • Tegenwoordig is iedereen authentiek, wat het meteen weer een boel minder authentiek maakt (Suzette)

Lianne is naar mijn smaak wat veel bezig met zaken als leven in het nu, mediteren en in verbinding zijn met zichzelf, maar voordat ik echt met kromme tenen zat te lezen gooide ze er wat zelfspot en rake oneliners doorheen. En sommige van haar inzichten zijn best verhelderend.
Verder is dit gewoon een herkenbaar en vaak vermakelijk boekje, plezierig leesvoer voor dertigers maar net zo goed voor hun moeders (die het volwassen worden ook nog niet allemaal onder de knie hebben). In elk geval komt Lekker laten lullen alvast op het lijstje met cadeau-ideeën.

Eerder verscheen van hun hand Zeik niet zo; het echte leven van de millennial. Dit schreven ze samen met mede-journalist Anouk Kemper.

Reserveer dit boek

 

 

Lianne Marije Sanders en Suzette Hermsen