Alle berichten door Irene

De vrouw van de vuurtorenwachter

Vorige week werd ik op Facebook onder deze afbeelding getagd met de opmerking Irene, dit heb jij! 
En inderdaad, ik herken mezelf er helemaal in ūüôā
Ik moet gewoon altijd iets te lezen in huis hebben. Het liefst natuurlijk van die verhalen die je alles om je heen laten vergeten en waar ik dan weer lovende blogs over kan schrijven. Vooral nieuwe boeken zijn altijd welkom. En als die dan ook nog eens geschreven zijn door een auteur die ik niet ken, ben ik helemaal happy.

Karen Viggers kende ik nog niet en De vrouw van de vuurtorenwachter is haar enige boek in onze collectie. Ik denk dat dat nog wel gaat veranderen, want Viggers heeft al meer romans uitgebracht die in het buitenland goed ontvangen worden.

De vrouw van de vuurtorenwachter¬†gaat over de 77-jarige weduwe Mary Mason, die aanvoelt dat ze niet lang meer zal leven. Tot haar grote schrik staat er ineens een man voor haar deur die ze nooit meer hoopte te zien. En dan geeft hij haar ook nog eens een brief, met de nadrukkelijke vraag deze aan de geadresseerde te geven. Een opdracht waar ze als een berg tegen op ziet…

Naast Mary staat haar zoon Tom centraal. Hij keerde 10 jaar geleden gebroken terug van een expeditie naar Antarctica en is daar nog steeds niet helemaal overheen. Wat heeft hij nodig om dat hoofdstuk af te sluiten en verder te gaan met zijn leven?

Een vrouw die haar leven wil afsluiten en haar zoon die juist wil beginnen met leven, om deze bijzondere tegenstelling draait het allemaal in het boek. Viggers weet mooi te omschrijven hoe complex familierelaties kunnen zijn. Hoe goed ken je elkaar nu echt?
Het boek is hier en daar wel wat traag en er zit best veel herhaling in, maar echt storend is dat niet. Het is gewoon een fijne familieroman geworden, met veel aandacht voor de mooie natuur van Tasmani√ę.

 

Het geheime recept voor familie

Wie mijn blogs al een tijdje leest had vast wel in de gaten dat ik gek ben op lezen. Ik doe het altijd en het liefst overal. Naast lezen ben ik gek op koken (en op lekker eten uiteraard ūüėČ ) en het komt dan ook regelmatig voor dat ik al lezend sta te koken. Ultieme combinatie!
Ik werd dan ook erg blij toen ik in Het geheime recept voor familie begon. Chef-kok Elizabeth en haar enorme liefde voor eten staan centraal in dit boek en dat in combinatie met de meeslepende schrijfstijl van Katherine Reay maakt dit boek voor mij een absolute favoriet.

Ik moet je wel even waarschuwen, het is namelijk niet alleen maar lui achterover leunen en genieten met dit boek. Het is een aangrijpend verhaal over familiebanden, loslaten en vergeven en samen vechten. Borstkanker speelt een belangrijke rol in dit boek en aangezien dit ook in mijn familie voorkomt maakt het extra veel indruk.

De manier waarop de schrijfster haar personages neerzet is prachtig; no-nonsense en herkenbaar.  Het is best verdrietig om te lezen hoe lang ervaringen van vroeger nog kunnen doorwerken en hoeveel invloed dat kan hebben op hoe je jaren later met elkaar omgaat. Wat maken mensen het zichzelf en elkaar soms onnodig moeilijk. Gelukkig kwam er een prachtige, relativerende uitspraak voorbij in het verhaal:

Het is nooit te laat om te leren dat liefde in het leven een stuk belangrijker is dan plezier. Je hoeft elkaar echt niet altijd aardig te vinden, als je maar van elkaar blijft houden.

Je kent me, ik ga niet teveel in op het verhaal. Ik vind het fijner wanneer je zonder mijn idee√ęn een boek in kan duiken, want ik weet zeker dat je er dan nog veel meer van geniet. Reserveer ‘m maar gauw, je gaat dit boek prachtig vinden.¬†

Het hele leven in één keer

Over het algemeen kost het schrijven van een blog mij geen enkele moeite. Ik schrijf over boeken waar ik enorm van genoten heb en dat maakt dat de zinnen vaak zo uit mijn vingers stromen. Gewoon, omdat ik het zo graag met andere lezers wil delen.
Maar soms lukt het niet. Soms kom ik een boek tegen dat zo mooi is dat het lastig is de juiste woorden ervoor te vinden. Dat heb ik nu ook.

Het hele leven in √©√©n keer raakte me. Keith Stuart heeft een verrassend scherpe schrijfstijl, no nonsense en soms hard. Hiermee weet hij precies de vinger op de zere plek te leggen en dat maakt het boek in mijn ogen tot een succes. Het verhaal draait om de 15-jarige Hannah, die een hartspierziekte heeft. Ze kreeg dit vlak voor haar vijfde verjaardag te horen en de artsen vertelden er meteen bij dat ze niet oud zal worden. Hannah’s vader, Tom, is directeur van een klein theater. De zorg voor Hannah draagt hij alleen, omdat Hannah’s moeder niet gemaakt bleek te zijn voor het gezinsleven en naar het buitenland vertrok. Tom wilde dat Hannah haar vijfde verjaardag onvergetelijk zou worden en verraste haar daarom met zijn enthousiaste team van acteurs op een magisch toneelstuk. Hannah is zo enthousiast dat het team besluit ieder jaar opnieuw een toneelstuk voor haar op te voeren, want niemand weet wanneer de laatste keer zal zijn.
Nu Hannah’s zestiende verjaardag in zicht is, wordt langzaam maar zeker duidelijk dat haar hart het niet zo lang meer zal volhouden. Ook het theater is in zwaar weer gekomen en wordt zelfs met sluiting bedreigd. Tom zet alles op alles voor nog √©√©n laatste toneelstuk voor zijn dochter…

Ondanks dit zware onderwerp weet Stuart het boek luchtig en makkelijk leesbaar te houden, mede dankzij het heerlijk lugubere gevoel voor humor van Hannah. Je leest het verhaal afwisselend vanuit haar perspectief en dat van Tom en hierdoor wordt je heen en weer geslingerd tussen de nuchterheid van een puber en de hartverscheurende angst van een vader. De nachtmerrie van iedere ouder, je kind verliezen, is onvermijdelijk bij deze ziekte en dat lijkt me onnoemlijk zwaar. Des te knapper is het dan hoe Stuart je daar in dit boek mee om laat gaan. Ik kan dat niet omschrijven, gewoon lezen dat boek! 

Wat er ook gebeurt: je hebt altijd een keuze

E√©n van de leukste manieren om aan nieuwe leestips te komen is via vrienden of kennissen. Tijdens een gezellig etentje vertelde mijn vriendin zo enthousiast over het boek De Keuze en hoeveel indruk dit op haar had gemaakt dat ik het daar in het restaurant ter plekke gereserveerd heb. ūüôā

Wat er ook gebeurt: je hebt altijd een keuze

De Keuze is geschreven door Edith Eva Eger, die als 16-jarig meisje met haar ouders en zus naar Auschwitz werd gedeporteerd.
In haar boek vertelt ze bijzonder gedetailleerd over haar ervaringen in het kamp. Ik vond dat zo indrukwekkend. Deze vrouw heeft dit boek namelijk pas geschreven toen ze al 90 was. Niet te geloven toch! Dat je ruim 70 jaar deze herinneringen met je meedraagt en ze dan nog kunt opschrijven alsof het gister gebeurd is. Het lijkt mij een enorme last om te dragen. Uit een interview met Dr. Eger kan ik opmaken dat het delen van alle details uiterst pijnlijk is geweest maar haar tegelijkertijd bevrijdde. Dat maakt me blij.

Wat dit boek bijzonder maakt is dat het niet alleen de herinneringen aan de oorlog beschrijft, maar vooral het leven van Dr. Eger daarna.
Hoe ze langzaam maar zeker sterker wordt, een lieve man trouwt, een dochter krijgt en daarna emigreert naar Amerika. Hier wordt het gezin nog uitgebreid en besluit Edith psychologie te gaan studeren. Haar boek is dan ook doorspekt met ervaringen van pati√ęnten uit haar praktijk. Een terugkerend onderwerp is de keuze. Dr. Eger laat haar pati√ęnten inzien dat je zelf een keuze hebt in je ervaringen met moeilijkheden die op je pad komen. Ja, het is zwaar en nee, je wilde dit niet maar het overkomt je nu wel en daarom is aan jou de keuze hoe je er mee omgaat. Zoals ik het nu opschrijf klinkt dat misschien te simpel, maar dat is kort gezegd waar het verhaal op neerkomt. De manier waarop Dr. Eger dit beschrijft en ook zelf toepast is vele malen mooier en daarom raad ik je ook aan dit boek te gaan lezen. Het is een boek dat hoop geeft.¬†

 

Zwijmelen in Parijs

Ik heb weer een heerlijk boek voor jullie. Aan de oever van de Seine van Jennifer Robson. Een fijne, historische feel-good roman. Het verhaal speelt zich af in de jaren vlak na de Eerste Wereldoorlog in Parijs, de stad die bruist van kunst, cultuur, imponerende feesten, bekende mensen en natuurlijk de liefde.
Ook toen al!

Hoofdpersoon in deze roman is Helena. Of om precies te zijn; Lady Helena Montagu-Douglas-Parr. Het was de bedoeling dat ze zou trouwen met Lord Cumberland maar wanneer hij terugkeert na de oorlog wil hij de verloving verbreken, om met een ander te kunnen trouwen. Vijf jaar zijn ze verloofd geweest, en nu staat Lady Helena met lege handen. Haar vrienden en kennissen willen niets meer met haar te maken hebben dankzij deze smet. Wanneer ze ook nog eens roodvonk krijgt en hier bijna aan bezwijkt, besluit ze haar leven helemaal om te gooien. Ze benadert haar tante in Frankrijk met wie ze eerst de zomer aan de kust gaat doorbrengen. Daarna zal ze meegaan naar Parijs, waar haar tante woont, om daar na de zomer te starten met een kunstopleiding om beter te leren schilderen.  Helena kiest er voor haar titel niet actief te gebruiken, ze schrijft zich simpelweg in met de naam Helena Parr. Ze wil deze opleiding op eigen kracht gaan doen en zich mengen tussen de andere studenten.

Ik heb genoten van de prachtige beschrijvingen van Jennifer Robson, het Parijs van de jaren 20 kwam voor mijn ogen tot leven.
Voor dit boek kun je, als het mogelijk is, het beste even de tijd nemen. Niet dat het moeilijke kost is of zo, maar er zitten een aantal leuke details in die echt de moeite waard zijn om even uit te zoeken.
Het bijzondere is namelijk dat er bekende personages in voor komen die daadwerkelijk toen leefden. Zo wordt Helena uitgenodigd voor een ‘salon’ bij Gertrude Stein, die regelmatig beroemde kunstenaars over de vloer heeft. En passant zit je als lezer ook zomaar ineens aan tafel met F. Scott Fitzgerald, die op dat moment zijn derde roman The Great Gatsby aan het schrijven is. Dit soort details geven dit boek een extra dimensie, leuk gedaan!

reserveer dit boek

De Clifton-kronieken

Wie mijn blogs vaak leest zal het wel opgevallen zijn dat ik van series houd. Hoe meer boeken er in zitten, hoe blijer ik word. ūüôā Zeker wanneer de serie al in zijn geheel te leen is in de bieb.
De laatste reeks die ik in handen kreeg bleek er zo eentje te zijn. Het eerste deel is alweer drie jaar oud, maar het afsluitende deel 7 werd pas eind 2018 gepubliceerd. Lucky me,  want deze zogenaamde Clifton-kronieken blijken bijzonder verslavend te zijn!

In deze boeken draait het om de familie Clifton en de familie Barrington. In het eerste deel groeit Harry Clifton op in armoede en bij gebrek aan opleiding lijkt daar in de toekomst weinig verandering in te komen. Tot op een dag ontdekt wordt dat Harry over een uitzonderlijk zangtalent blijkt te beschikken. Hij wordt toegelaten op een exclusieve jongensschool waar hij bevriend raakt met Giles Barrington. Giles is in een heel ander milieu opgegroeid dan Harry en wanneer Giles’ vader ontdekt dat de twee jongens bevriend zijn, lijkt hij daar allesbehalve blij mee te zijn. Maar waarom?

Jeffrey Archer blijkt een meesterverteller te zijn, je kunt bijna niet stoppen met lezen! Hij sleept je in een hoog, maar prima bij te houden tempo, mee door de levens van Harry en Giles, die in ieder boek de hoofdrol spelen.  Je volgt ze de rest van hun leven en hoewel dat allemaal niet zo spannend klinkt, krijgt Archer het voor elkaar dat zijn verhalen  nergens saai worden.  Onmogelijke liefde, manipulerende exen, moord en intriges; deze boeken hebben het allemaal. En naast Harry en Giles zijn er nog vele andere, heel boeiende personages.

Ik zou je wel aanraden deze serie echt in de goede volgorde te lezen, want Archer heeft er een handje van zijn boeken met een ware cliffhanger af te sluiten. Zorg er daarom ook voor dat je het volgende deel al in huis hebt want ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat je die absoluut meteen wilt lezen!

Hier vind je de hele serie op een rij

 

 

Verborgen levens

Verborgen levens¬†van Judith Lennox begint met een kort inkijkje in het leven van de zussen Edith en Sadie Lawless. Hun vader is een vooruitstrevend architect die twee schitterende huizen heeft laten bouwen in de bossen in Sussex, waar de zussen helemaal weg van zijn. Wanneer beide ouders plotseling om het leven komen blijkt dat jongste zus Sadie beide huizen ge√ęrfd heeft. Deze beslissing zet de toch al gecompliceerde band tussen de zussen op losse schroeven.

Het verhaal gaat verder in 1970, wanneer Rose na het overlijden van haar oma Edith ontdekt dat zij de enige erfgenaam is. Ze laat haar niet alleen haar appartement en een som geld na, maar ook een huis, genaamd het Ei, in Sussex. Rose heeft nooit van het bestaan van dit huis af geweten en wil er dan ook graag meer over te weten komen. Wanneer ze in het appartement van haar oma begint op te ruimen ontdekt ze brieven die geschreven zijn door ene Sadie, een naam die Rose niet eerder gehoord heeft. Vreemd genoeg blijkt uit de correspondentie dat Sadie eerst de eigenaar van het Ei was en het aan Edith geschonken heeft. Wie was deze Sadie en waarom heeft haar oma nooit met Rose over haar gesproken?

Wat een heerlijk boek was dit! Een verrassend en meeslepend verhaal dat heel makkelijk leest, ook al gebeurt er heel veel. Ik werd er ook wel een beetje verdrietig van moet ik zeggen.  Ik heb zelf een zus en kan me dan ook echt niet voorstellen dat je elkaar zo uit het oog verliest. Dat je niet weet hoe het met de ander gaat, wat de ander doet, ik moet er echt niet aan denken.
Maar goed, laat dit je er vooral niet van weerhouden dit boek te gaan lezen. Want ook wanneer je geen zus hebt zal je begrijpen wat ik bedoel. Geniet er van! reserveer dit boek

 

 

Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is

Een hand geven, iemand aankijken wanneer diegene tegen je praat, antwoord geven op een vraag van de juf op school; allemaal dingen die de meeste kinderen al best lastig vinden om te leren. Maar hoe leer je jezelf dit soort sociale vaardigheden aan wanneer je eigenlijk alleen maar met je hond durft te praten? En hoe houd je het in vredesnaam een hele dag vol in een klas vol luid pratende kinderen en onverwacht lawaai?

In Zondagskind zie je de wereld van een opgroeiend kind door de ogen van Jasmijn, een meisje met autisme. Maar omdat het verhaal zich eind jaren 80 en begin jaren 90 afspeelt, wordt het autisme niet herkend. Zo is ze nu eenmaal zegt haar moeder, wanneer Jasmijn zich terugtrekt in haar slaapkamer wanneer er visite is. Of wanneer ze met haar handen voor haar oren door het winkelcentrum loopt. En omdat ze liever met haar hond speelt dan met andere kinderen.

Judith Visser weet met dit boek precies de juiste toon te raken. Dat kan ook bijna niet anders wanneer je weet dat de schrijfster haar eigen jeugd met je deelt. Ik vind het ontzettend knap dat Judith haar belevenissen precies zo heeft opgeschreven zoals zij ze destijds heeft beleefd. Hierdoor begrijp je des te meer hoe vreselijk intens en overheersend de wereld op je over kan komen wanneer je niet kunt filteren. Je hoort alles, ziet alles en ruikt alles, tegelijkertijd, en dat is gewoon heel erg veel. Bij Judith uitte deze overprikkeling zich in zware migraine aanvallen, waardoor het leek alsof haar hoofd implodeerde.

Toch wordt dit boek nergens zwaar op de hand.  Alek Dabrowski, boekenrecensent bij o.a. Radio Rijnmond weet het treffend samen te vatten:

¬†‚ÄėSoms kan een roman waarin gedetailleerd elke levensfase wordt beschreven gaan vervelen. Bij ‚ÄėZondagskind‚Äô had ik dat helemaal niet. Juist de details en de uitputtende beschrijvingen van wat er in Jasmijn omgaat na iedere verandering in haar leven maken het verhaal boeiend.‚Äô

Judith Visser is bij het grote publiek bekend als thrillerauteur maar wat ben ik blij dat ze ervoor gekozen heeft een uitstap te maken naar het romangenre en daarmee dit schitterende werk afleverde. Zondagskind is haar meest persoonlijke boek tot nu toe en  dit is bekroond met de Hebban Literatuur Clubprijs 2018, waarmee ze concurrenten als Arthur Japin, Haruki Murakami en Tommy Wieringa met een overvloed aan stemmen ver achter zich liet. Lezen dat boek! reserveer dit boek

 

 

 

Het appartement aan Central Park

Wat ben ik toch altijd blij met de tafels met nieuwe boeken, in al onze bibliotheken. Hoeveel pareltjes ik daar al niet ontdekt heb, ontelbaar inmiddels. En het mooie is, dankzij ons blog komt een aantal van die fijne boeken daarna lekker opnieuw in de schijnwerpers te liggen, op onze blogtafel! De fijnste plekken in de bieb voor wie op zoek is naar mooie leestips.

Ik heb dit keer een boek van Fiona Davis, een schrijfster waarvan ik nog niet eerder iets gelezen had. Bij nader inzien geen wonder, aangezien ze nog behoorlijk nieuw blijkt te zijn in schrijversland. Maar ik kan je zeggen, hier hoort ze thuis!

Het appartement aan Central Park is een bijzonder verhaal, dat begint in het Londen van 1884, waar Sara Smythe ‘hoofd huishoudelijke staf’ is in het prestigieuze Langham Hotel. Nadat ze voorkomt dat het kind van √©√©n van hun belangrijkste gasten uit een raam valt, ontmoet ze de vader van het meisje, Theodore Camden. Deze beginnend architect is bijzonder ge√Įnteresseerd in het werk van Sara en geeft aan dat hij mee werkt aan de bouw van een nieuw appartementengebouw in New York: het Dakota.¬† Het is een gigantisch en baanbrekend project en hij vraagt zich af of Sara misschien naar New York wil komen om¬† hoofd van de huishouding in het Dakota te worden.

Daarna verplaatst het verhaal zich naar New York, 1985, waar Bailey Camden net ontslagen is uit een ontwenningskliniek en probeert haar baan als binnenhuisarchitect terug te krijgen, maar dit blijkt niet zo makkelijk als ze had gehoopt. Ze neemt contact op met haar nicht Melinda, die een appartement bezit in het Dakota, in de hoop dat zij iets voor haar kan betekenen. Melinda is van plan haar appartement volledig te laten opknappen en wie kan dat nu beter dan haar nichtje Bailey, die al zoveel renovaties gedaan heeft?

Davis neemt je als lezer stukje bij beetje mee door de levens van Sara en Bailey en dat doet ze heel boeiend. Er zijn verschillende plotwendingen die het spannend en verrassend houden. Net wanneer je denkt te begrijpen waar het verhaal naartoe gaat wordt je ineens op het verkeerde been gezet. Dat vond ik erg knap gedaan!
Daarom vind ik dat Het appartement aan Central Park het verdient om nog een tijdje in de schijnwerpers te liggen, klaar om de volgende lezer te laten genieten. reserveer dit boek

Een andere liefde

Bereid je maar voor, het boek dat ik met jullie wil delen is heftig.
Hoe sfeervol en romantisch het kaft je ook lokt, het verhaal is alles behalve dat. Het is rauw, eerlijk en heel erg verdrietig.
Het verhaal van een alcoholist.

Romilly is getrouwd met David en samen hebben ze een prachtig dochtertje, Celeste. Ze wonen in het huis van hun dromen en hebben beide een baan waarin ze zich helemaal thuis voelen. Alles wat Romilly altijd wilde, heeft ze bereikt. Haar enige zwakke plek is dat ze geen maat weet te houden met alcohol.
In haar studententijd, toen ze David ontmoette, merkte ze dat ze met een glaasje op minder onzeker was en ineens veel meer durfde. David vond deze kant van Romilly ook wel spannend en deed daarom graag met haar mee. Naarmate ze ouder werden, een dochter kregen en hun huis kochten, verdween de behoefte aan deze losbandige avonden, maar Romilly vond het moeilijk de drank te laten staan. Wanneer ze een nieuwe buurvrouw krijgt die ook wel van een glaasje houdt, wordt het steeds moeilijker om de controle te bewaren en Romilly glijdt langzaam maar zeker steeds verder af.

David wil Romilly ontzettend graag helpen, hij houdt zoveel van haar en wil er alles aan doen zijn geliefde vrouw weer terug te krijgen. Er wordt tot twee keer toe professionele hulp gezocht maar diep van binnen heeft Romilly niet het idee dat ze hulp nodig heeft. Dat vond ik zo schrijnend en het is precies waar de kern van het probleem zit. Hoe kun je iemand helpen die zelf vindt dat ze geen probleem heeft?
David probeert het met een ultimatum:

“Goed Rom, ik zal je een keus geven. Hier zitten Celeste en ik, recht voor je neus. En daar staat die fles wodka. Je kunt vandaag √©√©n van twee√ęn hebben, niet allebei. Ons. Of deze. Welke kies je?”
Ze staarde naar de man van wie ze hield en wist dat ze hem de waarheid was verschuldigd. (…)
En toen, alsof ze werd geleid door iets wat sterker was dan zij, reikte ze naar de fles en greep hem vast.

Slik. Echt hoor, toen ik dat las brak er gewoon iets in me. Hoe wanhopig moet je zijn als je zo afhankelijk geworden bent? Ik vond het afschuwelijk om te lezen hoe Romilly door de drank veranderde van een lieve vrouw in een karikatuur van zichzelf dat rare praat uitslaat en daarmee haar dochter doodsbang maakt. Celeste komt zelf ook aan het woord in dit boek, ze kijkt als jongvolwassen vrouw die op het punt staat te gaan trouwen, terug op haar jeugd.
Zoals ik dus als zei, bereid je maar voor wanneer je dit boek pakt.
Amanda Prowse heeft namelijk de fantastische gave een verhaal zo te vertellen dat het meteen onder je huid kruipt.
Ik ben diep onder de indruk van dit boek.reserveer dit boek