Alle berichten door Irene

Een andere liefde

Bereid je maar voor, het boek dat ik met jullie wil delen is heftig.
Hoe sfeervol en romantisch het kaft je ook lokt, het verhaal is alles behalve dat. Het is rauw, eerlijk en heel erg verdrietig.
Het verhaal van een alcoholist.

Romilly is getrouwd met David en samen hebben ze een prachtig dochtertje, Celeste. Ze wonen in het huis van hun dromen en hebben beide een baan waarin ze zich helemaal thuis voelen. Alles wat Romilly altijd wilde, heeft ze bereikt. Haar enige zwakke plek is dat ze geen maat weet te houden met alcohol.
In haar studententijd, toen ze David ontmoette, merkte ze dat ze met een glaasje op minder onzeker was en ineens veel meer durfde. David vond deze kant van Romilly ook wel spannend en deed daarom graag met haar mee. Naarmate ze ouder werden, een dochter kregen en hun huis kochten, verdween de behoefte aan deze losbandige avonden, maar Romilly vond het moeilijk de drank te laten staan. Wanneer ze een nieuwe buurvrouw krijgt die ook wel van een glaasje houdt, wordt het steeds moeilijker om de controle te bewaren en Romilly glijdt langzaam maar zeker steeds verder af.

David wil Romilly ontzettend graag helpen, hij houdt zoveel van haar en wil er alles aan doen zijn geliefde vrouw weer terug te krijgen. Er wordt tot twee keer toe professionele hulp gezocht maar diep van binnen heeft Romilly niet het idee dat ze hulp nodig heeft. Dat vond ik zo schrijnend en het is precies waar de kern van het probleem zit. Hoe kun je iemand helpen die zelf vindt dat ze geen probleem heeft?
David probeert het met een ultimatum:

“Goed Rom, ik zal je een keus geven. Hier zitten Celeste en ik, recht voor je neus. En daar staat die fles wodka. Je kunt vandaag één van tweeën hebben, niet allebei. Ons. Of deze. Welke kies je?”
Ze staarde naar de man van wie ze hield en wist dat ze hem de waarheid was verschuldigd. (…)
En toen, alsof ze werd geleid door iets wat sterker was dan zij, reikte ze naar de fles en greep hem vast.

Slik. Echt hoor, toen ik dat las brak er gewoon iets in me. Hoe wanhopig moet je zijn als je zo afhankelijk geworden bent? Ik vond het afschuwelijk om te lezen hoe Romilly door de drank veranderde van een lieve vrouw in een karikatuur van zichzelf dat rare praat uitslaat en daarmee haar dochter doodsbang maakt. Celeste komt zelf ook aan het woord in dit boek, ze kijkt als jongvolwassen vrouw die op het punt staat te gaan trouwen, terug op haar jeugd.
Zoals ik dus als zei, bereid je maar voor wanneer je dit boek pakt.
Amanda Prowse heeft namelijk de fantastische gave een verhaal zo te vertellen dat het meteen onder je huid kruipt.
Ik ben diep onder de indruk van dit boek.reserveer dit boek

Advertenties

Onder de indruk van Susan Meissner

Het gebeurt me gelukkig nog regelmatig dat ik een schrijver ontdek waarvan ik nog niets gelezen heb. Zo ook Susan Meisnner, die ik met de opvallende titel Liefde komt uit de hemel bij de nieuwe boeken aantrof.
Hup, mee naar huis en lekker in de zon, ik had wel zin in een fijn liefdesverhaal. Ik was dan ook erg verrast dat ik meteen in het eerste hoofdstuk al terecht kwam in het grote verdriet en ongeloof van de aanslagen in New York – 9/11. Dankzij een foto in een tijdschrift, tien jaar na de ramp, wordt Taryn in één klap terug geslingerd in de tijd en ervaart ze opnieuw de angst en ontreddering van die dag, waarop ze de toren waar haar geliefde man werkte, zag instorten.

Meissner geeft je geen tijd dit even op je in te laten werken, want hoofdstuk twee neemt ons meteen mee naar een andere ramp in New York: de brand in de Triangle Shirtwaist fabriek in 1911.
De 21 jarige Clara werkt hier sinds een paar weken en ze ontmoet Edward, op wie ze langzaam maar zeker verliefd wordt. Edward nodigt Clara uit om een kijkje te nemen op de werkvloer, die op de achtste verdieping ligt. Maar dan breekt er brand uit.
De mensen op de achtste verdieping kunnen geen kant uit en springen in pure doodsnood uit de ramen van het brandende gebouw. Clara is veilig buiten gekomen, maar haar wereld stort in wanneer ze ziet dat ook Edward uit een raam springt.

Slik.
Niet te geloven. Ik heb nog maar twee hoofdstukken gelezen en ik vraag me nu al af of ik nog wel meer kan lezen. Want hoe moet een mens ooit verder leven na zo’n afschuwelijke gebeurtenis? Je kunt het je niet voorstellen. En toch gaat het leven door. Net als ik verder ging in dit boek. Want ik kan je verzekeren, je wilt het uitlezen.
Ik ben diep onder de indruk van de manier waarop Meissner dit boek geschreven heeft. Wat een inlevingsvermogen en zo geloofwaardig. Het zouden zo waargebeurde verhalen kunnen zijn.
Gauw lezen dus en geniet net als ik, tussen je tranen door van dit schitterende boek. reserveer dit boek

Het geheim van een moeder

Raadselachtige titels trekken meteen mijn aandacht, ik hou wel van een beetje geheimzinnigheid op z’n tijd. Het is dan ook geen enkele verrassing dat ik ” Het geheim van een moeder” mee naar huis nam. En ik ben er blij om.

desilvaRenita de Silva schrijft vanuit verschillende personages, iets wat ik erg fijn vind omdat ik me op deze manier meer verbonden voel met de persoon.
De eerste die je leert kennen is Durga, een meisje dat zich in haar geboortedorp in India zo verveelt dat ze er baldadig van wordt. Nadat haar ouders bij een scooterongeluk ernstig gewond raken wordt Durga naar haar oma gestuurd, die op een vervallen landgoed woont en werkt. Hier zorgt zij voor de verwarde Kali, die in het verleden iets vreselijks heeft meegemaakt waarna ze nooit meer zichzelf geworden is.

Daarna verspringt het verhaal naar Londen, waar Jaya worstelt met het verlies van haar moeder en vlak daarna haar zoontje verliest aan wiegendood. Samen met een therapeut probeert zij dit enorme verdriet een plaatsje te geven. Jaya was altijd gek op haar moeder, maar deze was altijd erg gesloten waardoor ze het idee heeft haar nooit te hebben gekend. Haar therapeut raadt haar aan de spullen van haar moeder uit te zoeken en wanneer Jaya twee dagboeken en een oude foto vindt, kan ze niet wachten om het verhaal van haar moeder te ontrafelen. Vooral die foto maakt iets los, wie is dat kleine jongetje dat haar moeder op de arm heeft en waarom komt hij haar zo bekend voor? Samen met haar man besluit ze naar India te gaan, want volgens de dagboeken zou Jaya’s moeder daar vroeger op een landgoed gewoond hebben…

Doordat je als lezer ook de dagboekfragmenten van Jaya’s moeder Sudha leest, word je helemaal opgenomen in deze ingewikkelde familiekwestie. Want wat is er veel gebeurd in de levens van deze vrouwen.
De Silva heeft deze verschillende verhaallijnen op een mooie manier weten samen te brengen, en stuurt langzaam maar zeker aan op een verrassend einde. Het gebruik van meerdere personages kan verwarrend zijn, omdat het verhaal zowel in het verleden als in het heden speelt. Maar laat dit je vooral niet weerhouden dit boek te lezen, daar is het verhaal gewoon te mooi en origineel voor. reserveer dit boek

In één woord: schitterend!

John Boyne, schrijver van ‘de jongen in de gestreepte pyjama’ is terug. En hoe! Zondagmorgen begon ik tijdens de koffie aan zijn laatste boek ‘Wat het hart verwoest’ en ik heb net tijdens mijn lunchpauze de laatste van maar liefst 603 pagina’s omgeslagen.
En hier zit ik nu, nog steeds helemaal in de ban van dit boek.

Boyne vertelt het levensverhaal van Cyril, en de auteur kiest ervoor om zijn lezer op een interessante wijze op de hoogte te brengen van hoe het leven van deze jongen begint. Het eerste personage dat beschreven wordt is namelijk Cyril’s moeder Catherine, die als 16-jarig ongehuwd meisje door de kerk wordt verbannen. Zwanger, iets wat beslist ondenkbaar was in een klein Iers gehucht in het jaar 1945.
Ze probeert een nieuw leven op te bouwen in Dublin en realiseert zich maar al te goed dat zij daarin geen kind kan groot brengen.
Ze staat haar zoontje af voor adoptie en daarna maakt het verhaal een sprong van 7 jaar waarin we een verlegen Cyril en zijn pleegouders Maude en Charles  Avery leren kennen. Er gebeurt heel wat in het jaar 1952 maar voor Cyril is zijn kennismaking met leeftijdgenootje Julian het belangrijkste moment van zijn leven. Cyril is compleet gefascineerd door dit bijdehante kereltje en merkt tot zijn grote verbazing dat hij niet stottert als hij met Julian praat.

Het hele boek heeft een fijne, chronologische volgorde waarbij het verhaal steeds 7 jaar vooruit springt in de tijd en waarin je steeds dezelfde personages terugziet. Wonderlijk genoeg weet Boyne het leven van Cyril’s moeder fantastisch te verweven met dat van Cyril. Ze blijken vlakbij elkaar te wonen en komen elkaar verschillende keren in hun leven tegen, zonder te weten dat ze moeder en zoon zijn. En zo zijn er meer personages die we meerdere keren terug zien. In een ander boek zou dit misschien gekunsteld over kunnen komen, Boyne weet het wél op de juiste manier samen te brengen. Knap!

Ik waarschuw maar vast; dit is een boek dat binnenkomt. Keihard.
Ondanks het beladen onderwerp en de verdrietige gebeurtenissen weet Boyne precies op de juiste momenten humor in te zetten.
Dat is wat dit boek zo bijzonder en maakt en waarom je het gewoon moet lezen. Doen hoor!reserveer deze boeken

Lekker lachen met deze vrienden

Ken je Astrid Harrewijn? Nee? Dat wordt hoog tijd!
Ik kende haar vooral van haar onvervalste chicklits, die erg fijn zijn wanneer je het erg druk hebt maar tóch even wilt lezen.  Maar nu heeft ze een ontzettend leuke  serie boeken over drie vrienden geschreven. Gewoon lekker vlot te lezen en ik moest er zo nu en dan hardop om lachen. Heerlijk vind ik dat.

In het eerste boek, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) staat de 35-jarige Noor centraal. Zij is al 18 jaar samen met haar vriend Ewald en woont samen met hem in haar geboorteplaats in Limburg, met haar ouders vlak om de hoek. Nu alleen nog een paar kinderen en het plaatje is compleet. Ewald en de ouders van Noor zien het helemaal zitten, maar Noor weet niet of ze hier al aan toe is.
Zeker nu ze door het Van Gogh museum in Amsterdam gevraagd is om hier twee jaar lang te komen werken. Op en neer neer reizen is niet te doen en daarom besluit Noor doordeweeks in Amsterdam te gaan wonen. Haar zus Kiki en studievriend Joost, die net als Noor in de kunstwereld werken, zijn daar ook op zoek naar woonruimte. Wanneer een vriend van Joost aanbiedt dat ze een pand dat hij laat verbouwen mogen huren, besluiten ze dit met z’n drieën te doen.

Het tweede boek, Daar heb je vrienden voor, draait helemaal om Joost, die een baan heeft in het Rijksmuseum.  Hij doet een vreemde ontdekking in de kelder van het museum waardoor de verbouwing die de directeur daar gepland had niet door kan gaan. Joost verliest hierdoor zijn baan maar is vastbesloten toch uit te zoeken wat die vreemde vondst betekend.
Daarnaast vindt de 40 jarige Joost dat het nu ook wel eens tijd wordt voor een vrouw, hij wil namelijk heel graag een kind.
Twee bijzondere zoektochten dus in dit verhaal en weer op zo’n heerlijke manier geschreven dat je echt door de pagina’s heen vliegt.

Het laatste boek Vrienden voor het leven sleurt ons mee in het hectische leven van Kiki, die als kunstintermediair meer onderweg is dan dat ze thuis is. Het moment van de grote opening van het kunstproject waar ze al tijden aan werkt is eindelijk aangebroken en de verwachtingen zijn hooggespannen. Het project blijkt ontzettend veel stof te doen opwaaien, de kritiek is niet van de lucht en bij Kiki thuis wordt zelfs een steen door het raam gegooid! Kiki moet alles op alles zetten om dit omstreden project toch nog een positieve draai te geven. Daarna zal ze eindelijk tijd hebben om op vakantie te gaan en lekker niks te doen. Dit loopt jammer genoeg niet helemaal zoals ze het had bedacht…

Echt zonde dat ik nu al afscheid moet nemen van Noor, Joost en Kiki. Door Harrewijns manier van schrijven kun je niet anders dan een klein beetje gek worden op deze drie. Wat ik ook heel erg leuk vind is dat Harrewijn echt bestaande dingen, zoals bijvoorbeeld restaurant Pllek in Amsterdam, verweeft in haar verhalen. Omdat ik hier zelf twee keer geweest ben zorgt dit voor een extra stukje beleving.  Lekker gaan lezen deze serie!reserveer deze boeken

 

 

Het klaprozenjaar

“Heb je weer iets moois gelezen?” vraagt een collega, wanneer ze Het klaprozenjaar van Corina Bomann op mijn bureau ziet liggen. “Is het iets voor mij?” Ja, absoluut! Dit is echt zo’n boek dat je anderen kunt aanraden. Het heeft alle aspecten waar ik, en vele boekenliefhebbers met mij, van houd. En dat allemaal in de juiste proportie. Niet te zoet, niet te veel van het goede, niet onrealistisch: nee, gewoon precies goed. 🙂

Daarnaast is de insteek van het verhaal erg origineel. Het hoofdpersonage in dit boek, Nicole, is namelijk in verwachting en tijdens een controle blijkt het kindje een erfelijke hartaandoening te hebben. Om haar ongeboren kindje zo goed mogelijk te kunnen helpen moet Nicole weten van wie de aandoening afkomstig kan zijn en daarvoor heeft ze de hulp van haar moeder, Marianne, nodig. Nicole heeft haar vader nooit gekend en haar moeder sprak nooit over hem. Marianne zit daarom in eerste instantie niet zo te wachten op het oprakelen van haar verleden maar ze realiseert zich dat het niet anders kan.

En daarmee start een interessant kijkje in het leven tijdens de jaren na de oorlog. Marianne is in Duitsland opgegroeid maar heeft altijd een grote liefde gevoeld voor Frankrijk en de Franse cultuur. Wanneer ze dankzij haar werk als leerkracht de kans krijgt om mee te doen aan een uitwisselingsprogramma, grijpt ze deze dan ook met beide handen aan. Ze vertrekt voor een jaar naar het Franse platteland om hier als leerkracht zowel Franse als Duitse les te geven.
Al snel blijkt dat er nog bijzonder veel mensen zijn die de oorlog nog lang niet vergeten zijn, ook al ligt deze inmiddels 30 jaar achter hen. Veel dorpelingen koesteren een wrok tegen alles wat Duits is en ook tijdens het lesgeven krijgt Marianne regelmatig vervelende vragen over het nazi-regime. En daar blijft het niet bij. Gelukkig is er één man met wie ze het wel goed kan vinden, hij is alleen al verloofd…

Bomann schakelt moeiteloos tussen het verhaal van Marianne en dat van Nicole, waardoor je met beide vrouwen al snel een band hebt. Erg knap gedaan en het verhaal blijft hierdoor ook lekker vlot. Er zit zelfs een zekere spanning in omdat Marianne het bepaald niet makkelijk heeft als uitwisselingsdocent en iedere (aanstaande) moeder deelt in de zorg om Nicole’s ongeboren kind.
Je voelt wel aankomen dat het verhaal een happy end heeft, maar dat is helemaal niet storend. Sterker nog; stiekem verwacht je dat als lezer ook gewoon.
Dus liefhebbers van mooie verhalen: reserveren dat boek en ga met een goed gevoel het weekend in! reserveer deze boeken

Ik ben Eleanor Oliphant (met mij gaat alles goed)

Dus. Dit is duidelijk weer een pareltje op het gebied van boeiende titels 🙂 En het werkt! Want ik moet natuurlijk meteen ontdekken of het echt wel zo goed met deze Eleanor gaat. Zo ben ik 😉

Eleanor is een beetje een wereldvreemd type en houdt ervan de dingen op haar eigen manier te doen. Zo werkt ze bijvoorbeeld al jaren bij hetzelfde bedrijf, draagt ze elke dag dezelfde kleren en eet ze iedere avond hetzelfde, want dat is lekker makkelijk. Op vrijdagavond trakteert ze zichzelf op een pizza en twee flessen wodka. Zo drinkt ze zichzelf het weekend door om maandag weer van voren af aan te beginnen. Haar keurig gestructureerde leventje loopt dus op rolletjes maar soms vraagt ze zich af of ze niet iets mist.

Op een dag krijgt haar computer kuren en vraagt ze de nieuwe jongen van ICT om hulp. Tot haar verrassing repareert hij niet alleen haar pc maar maakt hij ook nog eens een praatje met haar, iets wat haar andere collega’s al lang niet meer proberen.
Langzaam maar zeker ontwikkelt zich een vriendschap tussen de twee en samen met hem maakt Eleanor voor het eerst kennis met ‘het leven’.

Rode draad in dit verhaal zijn de wekelijkse telefoontjes van Eleanor met haar moeder, die ronduit afschuwelijk zijn. Hoe kan een moeder zo tegen haar kind praten? Ik werd er gewoon naar van.
Je merkt al snel dat Eleanor als kind iets vreselijks moet hebben meegemaakt maar wat, dat blijft lange tijd onduidelijk. Het wordt aangeduid als ‘het incident’ en heeft naast een litteken in haar gezicht ook een totale blokkade van haar geheugen veroorzaakt.
Door haar vriendschap met Raymond lijken de muren rondom Eleanors hart langzaam af te brokkelen en met zijn hulp ontdekt ze wat er in het verleden gebeurt is.

Wat een schitterend, gevoelig, grappig en bijzonder boek is dit. Ik kan er gewoon niet over uit hoe knap Gail Honeyman dit geschreven heeft. Ondanks de vele emoties die het verhaal je laat doormaken wordt het nergens voorspelbaar, gemaakt of te veel van het goede. Eleanor is een vrouw om van te houden en dat zul je ook zeker doen. Ga het vooral snel zelf ontdekken en geniet.reserveer deze boeken

 

Betoverend mooi; de Bloementuin

Sommige boeken hebben een betoverende sfeer, waardoor je beleving van het verhaal extra mooi wordt. De Italiaanse schrijfster Cristina Caboni kan dit als geen ander.
Eerder las ik van haar De Bijenkoningin waar ik al erg van genoot en nu zag ik dus De Bloementuin op onze tafel met nieuwe boeken liggen. Dankzij Caboni’s levendige beschrijvingen van een bijzondere bloementuin in zonnig en warm Italië had ik helemaal niet meer in de gaten dat er buiten een echte herfststorm woedde.

Dit boek heeft een heel bijzondere insteek. Het is een afwisseling tussen heden en verleden, waarbij het verhaal verteld wordt vanuit het perspectief van Bianca en van de tweeëntwintig jarige Iris. Dat er een connectie is wordt al meteen duidelijk door een gedeelde passie en aangeboren talent voor tuinieren.
Wanneer Iris de Flower Show in London bezoekt krijgt ze de schrik van haar leven: ze staat ineens oog in oog met haar evenbeeld. Wie is die geheimzinnige vrouw?

Vanaf hier volgen we Iris in haar zoektocht naar de waarheid. Ze reist samen met haar vader af naar een prachtig landgoed dat al jarenlang in het bezit is van haar familie. Er is een gigantische tuin bij die in zijn gloriedagen door mensen uit de wijde omtrek bezocht werd. Nu lijkt de tuin langzaam maar zeker te sterven. In het onderzoek naar de oorzaak hiervan komt er een groot familiegeheim bovendrijven.

Meer wil je op dit moment echt nog niet weten. Ik weet zeker dat je net als ik zult worden meegesleurd in dit schitterende verhaal en dat je razend nieuwsgierig wordt naar wat nu de waarheid is. reserveer deze boeken

 

Zomerse romans waar je blij van wordt

zomerse

Het is zomervakantie en traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer over een aantal fijne boeken om mee te nemen in je koffer. Of om gewoon lekker thuis te lezen, dat kan natuurlijk ook 😉 Zeker nu het nog steeds niet echt wil zomeren zijn een paar zonnige verhalen altijd welkom!

Een lucht vol Franse dromen is een echte zomerse feelgood roman.  De Nederlandse Anneloes (Loes voor vrienden) vertrekt na haar scheiding naar Frankrijk waar ze een chambres d’hôtes is begonnen.
In het kleine Franse dorp heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en ze voelt zich er helemaal thuis, maar het leven als B&B eigenaar is geen vetpot. Zal ze door kunnen gaan met haar bedrijfje of moet ze uiteindelijk terug naar Nederland?

Dan Iets ouds en iets blauws van Katie Fforde. Deze Engelse top-auteur is al jarenlang goed voor de meest fijne romans. Dit is ook weer zo’n lekker, lief verhaal waarmee je even kunt wegdoezelen bij het zwembad of op het strand.
Drie totaal verschillende meiden van ongeveer dezelfde leeftijd komen in hetzelfde dorp te wonen en raken bevriend. Ze besluiten hun kwaliteiten te bundelen en zetten samen een klein bedrijfje op dat vintage bruiloften organiseert. Leuk!

Als laatste De geheimzinnige tuin van Sarah Jio. Deze schrijfster leerde ik een paar maanden geleden kennen en ik ben meteen fan. Inmiddels heb ik twee boeken van haar gelezen en de volgende ligt alweer klaar bij mijn koffer 🙂
Dit is een verhaal over een bijzondere camelia bloem, eentje die zo zeldzaam is dat er zelfs jacht op gemaakt wordt door bendes. Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1940 en in 2000 en dankzij de sympathieke personages zul je het in rap tempo uitlezen. Geniet er van!

De bewaarder van gevonden voorwerpen

Ik word altijd erg blij van originele verhalen. Niets is zo fijn als totaal verrast worden door een boek. 🙂
En zoals je meteen wel kunt horen, valt De bewaarder van gevonden voorwerpen helemaal in deze categorie!

Anthony Peardew verloor veertig jaar geleden het medaillon van zijn verloofde Therese. Zij had hem gevraagd dit sieraad altijd bij zich te dragen en nu was het weg. Op dezelfde dag sterft Therese compleet onverwacht. Met haar dood verloor hij een deel van zichzelf, maar het gaf hem ook een nieuw doel in het leven. Sindsdien was Anthony Peardew de Bewaarder van Gevonden Voorwerpen.

Alles wat hij vindt, het maakt niet uit hoe waardeloos het lijkt, neemt hij mee naar huis en voorziet hij van een gedetailleerd label:
“Puzzelstukje, blauw met witte vlek. Gevonden in de goot, Copper Street, 24 september.” of “Lichtgroen haarelastiekje met plastic bloemetjes, gevonden in speeltuin, Derrywood Park, 2 september.”  Daarna krijgt het gevonden voorwerp een plaatsje op één van de vele planken in zijn studeerkamer.
Anthony hoopt op een dag alle gevonden voorwerpen bij de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen maar hij heeft geen idee hoe hij dit moet aanpakken. Daarom laat hij deze taak als zijn erfenis na aan zijn assistente Laura. En met dit doel komt het verhaal nog meer tot leven. Laura weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht maar langzaam maar zeker ontvouwt zich een goed plan.

Naast het leven van Anthony en Laura volgen we ook het verhaal van Bomber en Eunice, dat op dezelfde dag start als waarop Therese sterft. Zo is er meteen een link, die in het hele boek stand houdt en waardoor de twee verhalen uiteindelijk, veertig jaar later, samen komen. Daarnaast wordt deze verhaallijn weer afgewisseld met de korte verhaaltjes die Anthony schreef bij zijn gevonden voorwerpen. Ontzettend leuk gevonden en dit zorgt ervoor dat het boek je blijft verrassen. Heerlijk!

Kortom, een ontzettend origineel boek dat je met een grote glimlach op je gezicht zult lezen, zo nu en dan afgewisseld met een brok in je keel. Precies waar ik van houd.  🙂 reserveer deze boeken