Alle berichten door Robert

Heel erg lekker

krijtman
C.J. Tudor is niet de eerste die een thriller schrijft waarin het heden wordt ingehaald door het verleden. Als het goed wordt gebruikt kun je met de gebeurtenissen uit het verleden in het heden puzzelen en andersom. De Krijtman is het debuut van de schrijfster waarin ze deze ietwat clichématige manier hanteert met een precisie die je op het puntje van de stoel houdt.

dekrijtmanHet verhaal switcht tussen de zomer van 1986 en 2016. Ed, de hoofdpersoon, is blijven plakken in zijn geboorteplaats waar hij als twaalfjarige getuige is van een vreselijk ongeluk op de kermis. Niet veel later wordt het lijk van een meisje gevonden en arriveert een nieuwe leraar die al gauw Krijtman wordt genoemd. Met drie vrienden beleeft hij een eindeloze, maar traumatische zomer.

Dertig jaar later. De moord is nooit opgelost en Ed heeft die zomer ver weg gestopt. De gebeurtenissen van dertig jaar geleden vinden hun weg naar het heden door een brief die Ed bezorgd krijgt.

Tudor gooit heel veel lijntjes uit maar doet dat verve. Het is aangenaam puzzelen in deze goed geschreven thriller. De beschrijving van de vriendengroep en hoe verwachtingen uit de jeugd niet waargemaakt geven deze thriller een mooie laag. Als op de laatste bladzijde het laatste lijntje wordt vastgeknoopt en de verzamelwoede van Ed de kop opsteekt heb je een sfeervolle en ijzersterke thriller gelezen.

reserveer deze boeken

Advertenties

Als vrouwen de macht hebben

aldermanmacht
We leven in een mannenmaatschappij, een constatering die al jaren voor discussie zorgt. Ongelijke salarissen, glazen plafond, het aantal vrouwen in het kabinet enzovoort. We zitten nu midden in het verhaal van #metoo. Seksueel misbruik door mannen in machtsposities. Met een Donald Trump, grab ‘em by the pussy, en filmproducer Harvey Weinstein als misselijkmakende voorbeelden. Niet alleen misselijkmakend voor mij als man, maar ook verbijsterend en om je dood te schamen.

machtMaar wat als de rollen worden omgedraaid, wat als de vrouwen de macht hebben en mannen de ondergeschikte rol? Daar begint De macht van Naomi Alderman.

Soms is fictie de manier om je gedachten op scherp te stellen, om anders na te gaan denken over onze huidige tijd. Dat deed De Cirkel van Dave Eggers, dat doet de Netflix serie Black Mirror. Beide gaan over de mogelijke invloed van de toenemende digitalisering op de maatschappij en op de individuele mens. Dat geeft stof tot nadenken.

De macht gaat niet over deze vraagstukken. Het verhaal richt zich op een omwenteling die nu plaatsvindt. Het boek begint met een correspondentie tussen een man en een vrouw. Hij heeft een historische roman geschreven, gebaseerd op feiten en stuurt het naar haar om te lezen. Later begrijp je dat de twee 5000 jaar na nu leven. Ergens wel geruststellend dat er dan ook nog fictie wordt geschreven, maar die geruststellende gedachte verdwijnt al heel snel.

Bij vrouwen openbaart zich in hun puberteit een orgaan, de wrong. Dit stelt hun in staat om als een sidderaal elektriciteit op te wekken. Ze kunnen deze wrong bij oudere vrouwen activeren en al gauw staat onze wereld op de kop. Het boek beschrijft deze omwenteling, de periode waarin de vrouw zich als het sterke geslacht positioneert. Ik vertel niet te veel over de inhoud. We volgen verschillende vrouwen en een man. Wel iets over Allie, de spil in het verhaal. Zij hoort een stem. Een voor haar goddelijke stem die haar stuurt om in zich zelf te geloven en haar rol voor de mensheid te vervullen. Zij gooit de dogma’s van het geloof op de kop. God is een vrouw en met haar nieuwe naam Eva is ze aan de oorsprong van de, religieuze, bewustwording van de vrouw. De vrouw is aan de beurt.

Alderman stelt in haar boek de vraag of we beter af zijn onder een matriarchaat. Mannen worden verkracht en vermoord. De gedachte dat mannen niet meer nodig zijn behalve voor de voorplanting leidt tot de gedachte dat van de 10 mannen er maar eentje nodig is. En er is nog veel meer in dit geweldige en provocerende boek. Om even een flauwe woordgrap te gebruiken, De Macht is electrifying, en een enorme aanrader.

 

Voor eens en voor altijd

waterdrinker
Heel veel heb ik eigenlijk niet toe te voegen aan een eerder blog over Pieter Waterdrinker, als je hem nu nog niet leest dan heb je niet goed opgelet. Met Waterdrinker hebben we een voortreffelijke schrijver die ons alle hoeken en gaten laat zien van het grote Rusland.

tsjaikovskiWaterdrinker had zijn schrijverschap bijna opgegeven, gefrustreerd als hij was over het aantal verkochte boeken. Met het verzoek van de uitgever om een boek over de Russische revolutie te schrijven, kan hij in eerste instantie niet zo goed uit de voeten. Zijn frisse tegenzin om aan een nieuw boek te beginnen, laat hij met sardonisch genoegen doorschemeren in Tsjaikovskistraat 40.

Het boek is geen geschiedschrijving geworden, het is een persoonlijk verslag van zijn leven in Rusland, vermengd met historische verhalen en scheldkanonnades op Lenin, de literaire wereld, de westerse wereld en oplichters.

Een oplichter die zijn ouders uitmelkt waardoor ze na een leven van hard werken, nog harder moeten werken om het hoofd boven water te houden. De heer Fopmans (…) waarmee Waterdrinker zelf slachtoffer wordt van de geldzucht van een ander. Mensen met een zwart hart. Waterdrinker heeft het hart in ieder geval op de goede plek. Met het voorschot dat hij krijgt voor dit boek, sponsort hij zijn zwager die met een zeilboot een zeilschooltje wil beginnen.

De avonturen die hij beleeft schetsen een mooie kerel die nauwelijks op zoek hoeft naar verhalen, die vinden hem wel. Net als bij zijn vorige boeken, of het de romans of de journalistieke verhalen zijn, is het alsof je aan de keukentafel in het appartement van nummer 40 zit. Waterdrinker vertelt meeslepend en serveert een glas wodka en een stukje worst. Voordat je het weet is het ver voorbij bedtijd.

Kortom, voor eens en voor altijd, lees die man.

Hoe betrouwbaar zijn herinneringen

spiegels

Don’t believe the hype is een nummer van Public Enemy en een prima motto om licht kritisch door het leven te gaan. Boek der spiegels werd gelanceerd als een Donna Tartt meets Joël Dicker, vanwege het universitaire milieu en een misdaad die het verhaal een spannend element geeft.

chiroviciIk snap de vergelijking, maar met de Olympische Winterspelen in aantocht kun je zeggen dat Tartt het goud heeft, Dicker zilver en Chirovici, wel wat sneu, op de vierde plaats komt.

Het verhaal gaat over de moord op een hoogleraar die bezig is met een schimmig onderzoek naar de werking van het geheugen bij soldaten met een posttraumatische stoornis. Voor die moord uit 1987 is iemand gearresteerd, maar die blijkt niet de dader te zijn.

De eerste verteller van het verhaal wordt op het spoor gezet van de echte dader dankzij een manuscript dat hem is toegestuurd door een van de hoofdrolspelers in het moorddrama jaren geleden. Beetje cliché, maar altijd lekker als er een manuscript opduikt in een boek, altijd goed voor een geheimzinnige sfeer in het verhaal.

De eerste verteller lost de puzzel niet op en splitst het een journalist in de maag die het op zijn beurt doorgeeft aan een oud-rechercheur. Goede vondst van de schrijver, geeft het verhaal wat extra’s maar tegelijk zorgt het ervoor dat je niet volledig meegesleept wordt in de geschiedenis, omdat je telkens opnieuw moet identificeren met het leidende personage.

Maar genoeg kanttekeningen, Boek der spiegels is wel een lekker lezende, intrigerende detective over de feilbaarheid van ons geheugen, maar verwacht geen Tartt of Dicker (sorry, weer een kanttekening).

reserveer deze boeken

Zwanger van een ander

robothamverwachtingMichael Robotham is een van mijn favoriete thrillerauteurs. Zijn vaste hoofdpersoon, Joe O’Loughlin, is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en een geweldig,  tobberig personage. Samen met zijn vriend en toeverlaat Vincent Ruiz rommelt hij door lekkere plots waarbij de personages de nodige diepgang meekrijgen. Van Robotham mag je dus het nodige verwachten.

verwachtingAls dan zijn nieuwste ook nog de titel Verwachting meekrijgt denk je als fan een lekker leesweekend voor de boeg te hebben.

Laat ik er maar niet om heen draaien. Verwachting is een teleurstelling. Het draait om twee vrouwen, allebei zwanger, vandaar de titel. Afwisselend volgen we Agatha en Meghan. Agatha is een sneu iemand die werkt in een supermarkt en bijna uitgeteld is, net als Meghan. Alleen is zij een geslaagde vrouw, met twee kinderen en een man die als journalist enige bekendheid geniet dankzij het sportkanaal waarvoor hij sportwedstrijden verslaat.

De paden van de twee kruizen elkaar en vanaf het begin weet je dat Agatha iets wil van Meghan. Dat staat voor de duidelijkheid al op de voorkant: Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Verwachting is een vrouwenthriller. Voordat ik iedereen over me heen krijg, ik heb niks tegen op vrouwenthrillers maar ik lees ze niet. Meestal gaat het om een vrouw tussen de 25 en 35 jaar, die een leuk leven leidt met hier en daar een kleine hobbel, tot het kwaad haar leven binnendringt. Vaak in de vorm van een man, maar er zijn ook regelmatig kwaadwillende vrouwen te vinden in het genre. De problemen die de hoofdpersoon heeft in het leven staan elke week beschreven in de Viva of Libelle. Nicci French is er mee begonnen en Joost mag weten waarom Robotham zich aan het genre heeft gewaagd.

Tegen het eind van het boek wordt het eindelijk wat spannender. Tot die tijd moest ik mezelf zo nu en dan overtuigen dat ik toch echt een Robotham aan het lezen was. Voor liefhebbers van vrouwenthrillers zoals Het meisje in de trein. Ik wacht ondertussen op de terugkomst van Joe O’Loughlin.

reserveer deze boeken

Boogers, beste schrijver van Nederland II

sproeten

Door Alleen met de goden was ik een aantal dagen van slag. Zelden zo’n urgent en rauw boek gelezen. Het leek mij vreselijk moeilijk voor de schrijver om hierna een verhaal te beginnen. Ik kon me Alex Boogers niet anders dan leeg en buiten adem voorstellen, maar met Onder een hemel van sproeten laat hij opnieuw zien dat hij de beste schrijver van Nederland is. Volgens mij dan.

sproetenHet verhaal begint met de 15 jarige zwarte Harvey die besloten heeft niet meer te praten. De enige met wie hij contact maakt is de even oude Amy. Een gevoelig en creatief meisje, dat thuis te maken heeft met een goed bedoelende maar vooral verongelijkte stiefvader. Jacob is oud en heeft onlangs zijn dementerende vrouw verloren. Alle drie staan ze alleen, al ontstaat er tussen de drie een band die leidt naar de verbijsterende climax.

Boogers lezen is als het drinken van een koppig biertje. Je moet de tijd ervoor nemen, enerzijds om er van te genieten, anderzijds omdat zijn thema’s vragen voor totale overgave. Eenzaamheid, discriminatie, misbruik, rouw, onbegrip, je krijgt het allemaal om de oren in dat prachtige taalgebruik van de auteur.

Bovendien speelt Boogers met de chronologie. Hij laat vooral Jacob en Amy vertellen waardoor langzaam duidelijk wordt wat ze beiden met zich meedragen. Harvey zijn gedachten komen in kleine stukken tot je. Tegen het eind van het boek valt alles samen in de eerder genoemde climax en een epiloog waarin duidelijk wordt hoe goed Onder een hemel van sproeten in elkaar zit. Een unieke, urgente stem in de Nederlandse literatuur.

reserveer deze boeken

 

John Green, nog steeds awesome

greenschildpad

Als zelfverklaard fan van John Green, heb ik en de rest van de wereld lang moeten wachten op een nieuw boek van John Green. Beetje aanmatigend om jezelf eerst te noemen en dan pas de rest van de wereld, maar er zullen weinig mensen zijn die John Green met de auto hebben opgehaald van het station in Heerenveen. In 2011 was hij writer in residence in Amsterdam. Via zijn uitgever bleek je Green te kunnen “bestellen” voor een lezing en daar was ik als de kippen bij.

fotogreenIk koester nog steeds deze gesigneerde foto van hem.

Op een mooie morgen in juni van dat jaar, stond ik ietwat zenuwachtig te wachten op zijn trein uit Amsterdam. Die zenuwen verdwenen zodra ik hem de hand schudde en hij van wal stak hoe awesome hij het vond dat je wifi in de trein had. Het autoritje vanaf station Heerenveen naar de bibliotheek in Joure vond ik veel te kort. Een omweg zat er niet omdat hij voor een groep leerlingen zou spreken.

Met een ontwapenende directheid vroeg hij van alles over Freezlèènd en mijzelf. En hij vertelde dat hij het verhaal, dat hem wereldberoemd zou maken, net had afgemaakt. In de bibliotheek gaf hij mij het manuscript van The Fault in our Stars. Daar heb ik even in mogen bladeren, hoe vet is dat zou ik zeggen als ik 16 was. In ieder geval heb ik warme herinneringen aan deze bruisende, intelligente, grappige man die prachtige Young Adult schrijft.

schildpaddenDan zijn boek waar we zes jaar op hebben moeten wachten. Dat het zo lang heeft geduurd komt omdat het zijn meest persoonlijke boek is, vertelt hij in interviews. Hij heeft een obsessieve-compulsieve stoornis, een dwangneurose. De hoofdpersoon in Schildpadden tot in het oneindige heeft deze stoornis. Via de zestienjarige Aza schetst Green hoe dit je leven kan bepalen. Aza is bang voor bacteriën, vooral voor de Clostridium difficile. Bang dat ze ziek wordt, of erger, dood gaat door besmetting. Als eenmaal dat idee in haar hoofd komt, raken haar gedachten in een alsmaar enger wordende spiraal. Aza zal een weg moeten vinden om met haar dwangstoornis te leven, net als Green dat probeert te doen. Hij maakt duidelijk hoe moeilijk dat is. Aza vraagt zich zelfs af of haar ik wel bestaat, als er ook een ik is dat die dwanggedachten denkt.

Het verhaal raakt alle bekende thema’s van Green, vriendschap, liefde en veerkracht. Thema’s die hij uitwerkt in verhalen over slimme, gevoelige tieners, die aan het begin staan van een leven als volwassene. Dit keer geven de problemen van Aza het verhaal een extra laag omdat het raakt aan het leven van de schrijver. Ondertussen smijt Green als vanouds met prachtige zinnen en gedachten.

“Ik gebruik internet wel. Ik voel alleen geen behoefte er iets aan toe te voegen”, zegt Aza op een gegeven ogenblik. Ik lees John Green, daar hoef ik verder niks aan toe te voegen, want John Green is nog steeds awesome.

Zijn lezing in de bibliotheek voor 3 VWO van het Bornego College staat op Youtube. Het zou leuk zijn om te horen of leerlingen van toen zich John Green nog kunnen herinneren.

reserveer deze boeken

Wie liegt er?

liegt

Het uitgangspunt van deze thriller is klassiek te noemen. Vijf leerlingen moeten nablijven omdat ze een mobiel mee hadden in de klas. Terwijl de leraar het lokaal verlaat overlijdt één van de leerlingen aan een allergische reactie.

mcmanusAl snel denkt de politie aan opzet. De vier zijn verdacht en blijken ieder een motief te hebben. Het verhaal wordt beurtelings verteld door een van de vier, waardoor je ze steeds beter leert kennen en je je afvraagt wie van de vier liegt. Vier personages waar je steeds meer van gaat houden, maar wel in het besef dat een van de vier de moordenaar moet zijn.

Wat dat betreft doet het verhaal denken aan de Agatha Christie klassieker De moord op Roger Ackroyd. Zij brak met de introductie van de onbetrouwbare verteller alle detective-regels. De verteller [spoiler-alert] bleek uiteindelijk de moordenaar. Karen McManus heeft met haar debuut (!) een geweldige variatie op dit thema geschreven.

Driehonderd bladzijden lang houdt ze je gevangen. Zo zeer zelfs dat het bijna een kwelling wordt. Lezers die wel eens stiekem achterin kijken, omdat de spanning ze te veel wordt, kunnen beter niet beginnen aan dit boek.

reserveer deze boeken

Black lives matter

thomas

De zestienjarige Starr woont in een beroerde buurt, drugs, bendes en schietpartijen. Nadat ze op tienjarige leeftijd getuige was van een schietpartij hebben haar ouders Starr en haar broer op een particuliere school in een witte wijk geplaatst.

hateDit zorgt voor een gespleten leven waarin Starr worstelt met haar loyaliteit. Na een nieuw schietincident, waar ze als enige getuige van is, verandert haar leven compleet.

Het boek van Angie Thomas laat je vanaf het explosieve begin niet meer los. Als witte man in een witte bubbel zie je regelmatig beelden met politiegeweld tegen zwarte mensen in de VS. Daar kun je je dan op afstand verontwaardigd over voelen.
The hate U give brengt je middenin de dagelijkse realiteit voor zwarte mensen in de grote steden of waar dan ook.

Hiermee is het verhaal niet een pamflet tegen rassendiscriminatie. Daarmee zou je Thomas tekort doen. Het verhaal van Starr, die gaandeweg een jonge volwassen vrouw wordt, is ook het verhaal van warme familiebanden, de keuzes waar je voor komt te staan en de vraag waar je loyaliteit ligt. Thomas schrijft in een toegankelijke stijl waarin de humor niet ontbreekt en ze ook geen oordelen velt over de gebeurtenissen. Dat is helemaal aan jezelf.

De titel The hate U give komt van rapper Tupac. Thug Life was de groep waarin hij rapte. Thug Life staat voor The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody. Het boek was een bestseller in de VS. Het is waarschijnlijk ijdele hoop, maar misschien helpt het om meer begrip te kweken, want black lives matter.

reserveer deze boeken

 

Licht, Ludwig Licht is de naam

engstrom384

Ontmoet Ludwig Licht. Ex-Stasi en voormalig manusje-van-alles bij de CIA. Eigenaar van twee restaurants in Berlijn, die er vooral lijken te zijn om zijn alcoholbehoefte te onderhouden.  Een zelfdestructieve cynicus met de nodige zwarte humor. Dat is de cv van Ludwig Licht. Voor een vijftiger weinig hoopvol om van een zorgeloze toekomst te genieten. Zeker niet als je weet dat hij nog een forse schuld heeft uitstaan bij de Oost-Europese maffia.

Maak dan ook maar kennis met Clive Berner, die onder de naam GT in de dagen van de Koude Oorlog als belangrijke CIA-man in Berlijn de zaken regelde. Die GT staat trouwens voor gin-tonic, een bijnaam die je eerst moet verdienen. GT’s dagen bij het bureau zijn geteld, ook al omdat de frontlinie van het vrije westen niet meer bij de Berlijnse Muur ligt, maar zich verplaatst heeft naar het Midden-Oosten.

engstrom4
Rond deze licht uitgerangeerde spionnen heeft Thomas Engström een kwartet spionage-thrillers geschreven, die voor de liefhebber van het genre smaken als een gin-tonic met schijfje citroen op een warme zomerdag. Ondanks de katers, de vermoeide lijven en het haperende denkwerk rekent het duo af met hun tegenstanders. Dan blijken de mannen geenszins uitgerangeerd of lachwekkend. Met hun ervaring en in Ludwigs geval zelfs een zekere doodsverachting, zijn ze uitermate geschikt om de schimmige zaken uit het eerste en tweede deel op te lossen. Deel 3 en 4 heb ik nog tegoed. Een mooi vooruitzicht voor deze spionageliefhebber.

reserveer deze boeken