Alle berichten door Robert

Maffia op de maan

artemisHet succes van Mars, verfilmd als The Martian, zal schrijver Andy Weir aangenaam hebben verrast. Never change a winning team, moet hij gedacht hebben. Zijn tweede SF roman heeft namelijk dezelfde ingrediënten. Een toekomst die niet zo ver weg lijkt te liggen, een vindingrijke held, uitleg van natuurkundige principes en een schrijfstijl waarmee een literaire prijs verder weg lijkt dan de maan.
Want over dat hemelobject gaat het dit keer. Op de maan staat een nederzetting met vijf koepels en tientallen verdiepingen.

Het economische leven draait om toerisme en de productie van aluminium. In deze stad probeert Jazz het hoofd boven water te houden door naast haar koeriersdienst illegale producten van de aarde te smokkelen. Als haar grootste klant, een miljardair, haar een voorstel doet om de aluminiumproductie te saboteren, komt ze in grote problemen. De aluminiumfabriek is een witwasoperatie van de maffia. Braziliaanse maffia in dit geval.

Maar je hoeft je geen zorgen te maken, Jazz komt altijd op haar voeten terecht al duurt dat door de geringe zwaartekracht iets langer dan normaal. Ze is een heldin met ballen, rechtstreeks uit een Hollywoodproductie*. Gewapend met sarcastische humor en veel slimmer dan de gemiddelde maanbewoner.

Weir heeft een lekker ruimteavontuur geschreven. Daar horen platte personages bij, een voorstelbare omgeving en de eerder genoemde humor die mij in ieder geval een paar keer deed grinniken. Dat Weir geen groot schrijver is doet er daardoor niet zo veel toe. Dan Brown is ook geen groot stylist om maar eens een vergelijking te maken.

* de rechten zijn verkocht aan 20th Century Fox

Advertenties

Betoverend ongemak

rijneveldErgens begin jaren tachtig op de bibliotheekacademie beweerde docent literatuur Menno Gnodde met een zeker genoegen, dat onze letteren gevuld werd door afvallige gereformeerden. Met Maarten ’t Hart en Jan Wolkers had hij zeker een punt.

Bijna veertig jaar later lijkt het erop dat we met een opleving te maken hebben van romans die in een zwaar gelovig milieu spelen. Met Gerbrand Bakker en Franca Treur als wegbereiders. Nu is daar Marieke Lucas Rijneveld met De avond is ongemak. Achterop het boek een citaat van Lize Spit, die met Het smelt een fantastisch en ongemakkelijk debuut schreef:

“Beklemmend. Bij elk hoofdstuk word je opnieuw kopje-onder gezogen in Rijnevelds donkere wereld bomvol prachtige beelden”.

Een waarheid als een koe. Oudste zoon Matthies gaat schaatsen op een ijskoude dag, maar komt niet terug. Verdronken. Vader en moeder en de drie kinderen blijven achter in een verdriet waar niet over gesproken mag worden. God geeft en God neemt. Hoofdpersoon Jas, een meisje van 10 jaar, vertelt over die noodlottige dag. Anderhalf jaar later is de pijn nog net zo groot en valt het gezin steeds verder uit elkaar.

Hiermee verklap ik niet echt de verhaallijn. Rijneveld schetst de onvermijdelijke neergang die zich vanaf de eerste pagina aftekent. In prachtige beelden, zoals Spit zegt en net als haar boek, waarmee veel parallellen zijn te trekken, laat dit boek je verpletterd achter.

reserveer deze boeken

Waar kun je vast op rekenen?

nachtploegElk jaar een ijzersterke thriller van Michael Connelly is een van de dingen waar je als liefhebber op kunt rekenen.

In De nachtploeg geen Harry Bosch of Mick Haller, maar een nieuwe speurder, Renée Ballard. Zij is naar de nachtploeg “gepromoveerd” nadat ze haar baas beschuldigde van seksuele intimidatie en haar toenmalige partner haar hierin niet steunde. Tijdens haar dienst krijgt ze een oproep. Een transgender is voor dood achtergelaten op een een parkeerterrein. Nog maar nauwelijks bezig met deze zaak, wordt ze opgeroepen om naar een schietpartij in een bar te komen.

Het is het begin van een geweldige politiethriller. Zo eentje waar Connelly patent op heeft. Zijn personages worden haarscherp neer gezet. Het plot zit geweldig in elkaar. En Connelly neemt altijd de tijd om de procedures en opsporingstechnieken van de politie in Los Angeles uit te leggen. Heerlijk vind ik dat, je bent aan het onthaasten terwijl de spanning langzaam toeneemt.

Dat hij met Ballard gewoon een jonge, vrouwelijke versie van Bosch introduceert, maakt het feest alleen maar groter. Want nu Harry met pensioen is en werkt als privédetective, is er gewoon behoefte aan een nieuwe, gecompliceerde, eigenzinnige rechercheur. Aan Ballard gaan we nog heel veel plezier beleven.

reserveer deze boeken

 

 

Klont

klont1

Klont begint met een voorwoord van Alexei Krups, een van de twee hoofdpersonen van dit verhaal. Hij kijkt terug op de periode dat de klont voor het eerst ter sprake kwam en hij zijn kans schoon zag. Hij dook boven op de klont en maakte goede sier met zijn verhaal over een vijand waar de mens geen grip op heeft in het lezingencircuit en de politiek. Want de vijand, dat is de klont, een onvoorziene samenklontering van anarchistische, digitale code die zal leiden tot de ondergang van de mensheid. De bange mens omhelst graag een digitale goeroe om de weg te wijzen.

klontDan leren we Bodo Klein kennen, al lijkt de kennismaking van korte duur. Vanuit huis heeft hij het bericht de wereld ingestuurd dat hij die dag zelfmoord gaat plegen. Uiteindelijk durft hij de stap niet te nemen. Klein is een medewerker van het ministerie van Veiligheid. Door zijn baas wordt hij erop uit gestuurd om Krups te ontmaskeren als charlatan die zijn lezingen bij elkaar steelt uit andere publicaties.

Beide hoofdpersonen raken de grip op het leven kwijt. De filosoof in Februari lardeert Klont met pittige bespiegelingen over de mens en de digitale technologie die ons leven bedreigt. Die bespiegelingen staan in een verrassend en aangenaam contrast met de humoristische ondertoon, die bijna Brits aandoet. Daardoor wordt Klont geen waarschuwing voor de digitalisering van de mens, maar een pleidooi voor het dagelijkse geklungel waar we zo goed in zijn.

reserveer deze boeken

Heel erg lekker

krijtman
C.J. Tudor is niet de eerste die een thriller schrijft waarin het heden wordt ingehaald door het verleden. Als het goed wordt gebruikt kun je met de gebeurtenissen uit het verleden in het heden puzzelen en andersom. De Krijtman is het debuut van de schrijfster waarin ze deze ietwat clichématige manier hanteert met een precisie die je op het puntje van de stoel houdt.

dekrijtmanHet verhaal switcht tussen de zomer van 1986 en 2016. Ed, de hoofdpersoon, is blijven plakken in zijn geboorteplaats waar hij als twaalfjarige getuige is van een vreselijk ongeluk op de kermis. Niet veel later wordt het lijk van een meisje gevonden en arriveert een nieuwe leraar die al gauw Krijtman wordt genoemd. Met drie vrienden beleeft hij een eindeloze, maar traumatische zomer.

Dertig jaar later. De moord is nooit opgelost en Ed heeft die zomer ver weg gestopt. De gebeurtenissen van dertig jaar geleden vinden hun weg naar het heden door een brief die Ed bezorgd krijgt.

Tudor gooit heel veel lijntjes uit maar doet dat verve. Het is aangenaam puzzelen in deze goed geschreven thriller. De beschrijving van de vriendengroep en hoe verwachtingen uit de jeugd niet waargemaakt geven deze thriller een mooie laag. Als op de laatste bladzijde het laatste lijntje wordt vastgeknoopt en de verzamelwoede van Ed de kop opsteekt heb je een sfeervolle en ijzersterke thriller gelezen.

reserveer deze boeken

Als vrouwen de macht hebben

aldermanmacht
We leven in een mannenmaatschappij, een constatering die al jaren voor discussie zorgt. Ongelijke salarissen, glazen plafond, het aantal vrouwen in het kabinet enzovoort. We zitten nu midden in het verhaal van #metoo. Seksueel misbruik door mannen in machtsposities. Met een Donald Trump, grab ‘em by the pussy, en filmproducer Harvey Weinstein als misselijkmakende voorbeelden. Niet alleen misselijkmakend voor mij als man, maar ook verbijsterend en om je dood te schamen.

machtMaar wat als de rollen worden omgedraaid, wat als de vrouwen de macht hebben en mannen de ondergeschikte rol? Daar begint De macht van Naomi Alderman.

Soms is fictie de manier om je gedachten op scherp te stellen, om anders na te gaan denken over onze huidige tijd. Dat deed De Cirkel van Dave Eggers, dat doet de Netflix serie Black Mirror. Beide gaan over de mogelijke invloed van de toenemende digitalisering op de maatschappij en op de individuele mens. Dat geeft stof tot nadenken.

De macht gaat niet over deze vraagstukken. Het verhaal richt zich op een omwenteling die nu plaatsvindt. Het boek begint met een correspondentie tussen een man en een vrouw. Hij heeft een historische roman geschreven, gebaseerd op feiten en stuurt het naar haar om te lezen. Later begrijp je dat de twee 5000 jaar na nu leven. Ergens wel geruststellend dat er dan ook nog fictie wordt geschreven, maar die geruststellende gedachte verdwijnt al heel snel.

Bij vrouwen openbaart zich in hun puberteit een orgaan, de wrong. Dit stelt hun in staat om als een sidderaal elektriciteit op te wekken. Ze kunnen deze wrong bij oudere vrouwen activeren en al gauw staat onze wereld op de kop. Het boek beschrijft deze omwenteling, de periode waarin de vrouw zich als het sterke geslacht positioneert. Ik vertel niet te veel over de inhoud. We volgen verschillende vrouwen en een man. Wel iets over Allie, de spil in het verhaal. Zij hoort een stem. Een voor haar goddelijke stem die haar stuurt om in zich zelf te geloven en haar rol voor de mensheid te vervullen. Zij gooit de dogma’s van het geloof op de kop. God is een vrouw en met haar nieuwe naam Eva is ze aan de oorsprong van de, religieuze, bewustwording van de vrouw. De vrouw is aan de beurt.

Alderman stelt in haar boek de vraag of we beter af zijn onder een matriarchaat. Mannen worden verkracht en vermoord. De gedachte dat mannen niet meer nodig zijn behalve voor de voorplanting leidt tot de gedachte dat van de 10 mannen er maar eentje nodig is. En er is nog veel meer in dit geweldige en provocerende boek. Om even een flauwe woordgrap te gebruiken, De Macht is electrifying, en een enorme aanrader.

 

Voor eens en voor altijd

waterdrinker
Heel veel heb ik eigenlijk niet toe te voegen aan een eerder blog over Pieter Waterdrinker, als je hem nu nog niet leest dan heb je niet goed opgelet. Met Waterdrinker hebben we een voortreffelijke schrijver die ons alle hoeken en gaten laat zien van het grote Rusland.

tsjaikovskiWaterdrinker had zijn schrijverschap bijna opgegeven, gefrustreerd als hij was over het aantal verkochte boeken. Met het verzoek van de uitgever om een boek over de Russische revolutie te schrijven, kan hij in eerste instantie niet zo goed uit de voeten. Zijn frisse tegenzin om aan een nieuw boek te beginnen, laat hij met sardonisch genoegen doorschemeren in Tsjaikovskistraat 40.

Het boek is geen geschiedschrijving geworden, het is een persoonlijk verslag van zijn leven in Rusland, vermengd met historische verhalen en scheldkanonnades op Lenin, de literaire wereld, de westerse wereld en oplichters.

Een oplichter die zijn ouders uitmelkt waardoor ze na een leven van hard werken, nog harder moeten werken om het hoofd boven water te houden. De heer Fopmans (…) waarmee Waterdrinker zelf slachtoffer wordt van de geldzucht van een ander. Mensen met een zwart hart. Waterdrinker heeft het hart in ieder geval op de goede plek. Met het voorschot dat hij krijgt voor dit boek, sponsort hij zijn zwager die met een zeilboot een zeilschooltje wil beginnen.

De avonturen die hij beleeft schetsen een mooie kerel die nauwelijks op zoek hoeft naar verhalen, die vinden hem wel. Net als bij zijn vorige boeken, of het de romans of de journalistieke verhalen zijn, is het alsof je aan de keukentafel in het appartement van nummer 40 zit. Waterdrinker vertelt meeslepend en serveert een glas wodka en een stukje worst. Voordat je het weet is het ver voorbij bedtijd.

Kortom, voor eens en voor altijd, lees die man.

Hoe betrouwbaar zijn herinneringen

spiegels

Don’t believe the hype is een nummer van Public Enemy en een prima motto om licht kritisch door het leven te gaan. Boek der spiegels werd gelanceerd als een Donna Tartt meets Joël Dicker, vanwege het universitaire milieu en een misdaad die het verhaal een spannend element geeft.

chiroviciIk snap de vergelijking, maar met de Olympische Winterspelen in aantocht kun je zeggen dat Tartt het goud heeft, Dicker zilver en Chirovici, wel wat sneu, op de vierde plaats komt.

Het verhaal gaat over de moord op een hoogleraar die bezig is met een schimmig onderzoek naar de werking van het geheugen bij soldaten met een posttraumatische stoornis. Voor die moord uit 1987 is iemand gearresteerd, maar die blijkt niet de dader te zijn.

De eerste verteller van het verhaal wordt op het spoor gezet van de echte dader dankzij een manuscript dat hem is toegestuurd door een van de hoofdrolspelers in het moorddrama jaren geleden. Beetje cliché, maar altijd lekker als er een manuscript opduikt in een boek, altijd goed voor een geheimzinnige sfeer in het verhaal.

De eerste verteller lost de puzzel niet op en splitst het een journalist in de maag die het op zijn beurt doorgeeft aan een oud-rechercheur. Goede vondst van de schrijver, geeft het verhaal wat extra’s maar tegelijk zorgt het ervoor dat je niet volledig meegesleept wordt in de geschiedenis, omdat je telkens opnieuw moet identificeren met het leidende personage.

Maar genoeg kanttekeningen, Boek der spiegels is wel een lekker lezende, intrigerende detective over de feilbaarheid van ons geheugen, maar verwacht geen Tartt of Dicker (sorry, weer een kanttekening).

reserveer deze boeken

Zwanger van een ander

robothamverwachtingMichael Robotham is een van mijn favoriete thrillerauteurs. Zijn vaste hoofdpersoon, Joe O’Loughlin, is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en een geweldig,  tobberig personage. Samen met zijn vriend en toeverlaat Vincent Ruiz rommelt hij door lekkere plots waarbij de personages de nodige diepgang meekrijgen. Van Robotham mag je dus het nodige verwachten.

verwachtingAls dan zijn nieuwste ook nog de titel Verwachting meekrijgt denk je als fan een lekker leesweekend voor de boeg te hebben.

Laat ik er maar niet om heen draaien. Verwachting is een teleurstelling. Het draait om twee vrouwen, allebei zwanger, vandaar de titel. Afwisselend volgen we Agatha en Meghan. Agatha is een sneu iemand die werkt in een supermarkt en bijna uitgeteld is, net als Meghan. Alleen is zij een geslaagde vrouw, met twee kinderen en een man die als journalist enige bekendheid geniet dankzij het sportkanaal waarvoor hij sportwedstrijden verslaat.

De paden van de twee kruizen elkaar en vanaf het begin weet je dat Agatha iets wil van Meghan. Dat staat voor de duidelijkheid al op de voorkant: Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Verwachting is een vrouwenthriller. Voordat ik iedereen over me heen krijg, ik heb niks tegen op vrouwenthrillers maar ik lees ze niet. Meestal gaat het om een vrouw tussen de 25 en 35 jaar, die een leuk leven leidt met hier en daar een kleine hobbel, tot het kwaad haar leven binnendringt. Vaak in de vorm van een man, maar er zijn ook regelmatig kwaadwillende vrouwen te vinden in het genre. De problemen die de hoofdpersoon heeft in het leven staan elke week beschreven in de Viva of Libelle. Nicci French is er mee begonnen en Joost mag weten waarom Robotham zich aan het genre heeft gewaagd.

Tegen het eind van het boek wordt het eindelijk wat spannender. Tot die tijd moest ik mezelf zo nu en dan overtuigen dat ik toch echt een Robotham aan het lezen was. Voor liefhebbers van vrouwenthrillers zoals Het meisje in de trein. Ik wacht ondertussen op de terugkomst van Joe O’Loughlin.

reserveer deze boeken

Boogers, beste schrijver van Nederland II

sproeten

Door Alleen met de goden was ik een aantal dagen van slag. Zelden zo’n urgent en rauw boek gelezen. Het leek mij vreselijk moeilijk voor de schrijver om hierna een verhaal te beginnen. Ik kon me Alex Boogers niet anders dan leeg en buiten adem voorstellen, maar met Onder een hemel van sproeten laat hij opnieuw zien dat hij de beste schrijver van Nederland is. Volgens mij dan.

sproetenHet verhaal begint met de 15 jarige zwarte Harvey die besloten heeft niet meer te praten. De enige met wie hij contact maakt is de even oude Amy. Een gevoelig en creatief meisje, dat thuis te maken heeft met een goed bedoelende maar vooral verongelijkte stiefvader. Jacob is oud en heeft onlangs zijn dementerende vrouw verloren. Alle drie staan ze alleen, al ontstaat er tussen de drie een band die leidt naar de verbijsterende climax.

Boogers lezen is als het drinken van een koppig biertje. Je moet de tijd ervoor nemen, enerzijds om er van te genieten, anderzijds omdat zijn thema’s vragen voor totale overgave. Eenzaamheid, discriminatie, misbruik, rouw, onbegrip, je krijgt het allemaal om de oren in dat prachtige taalgebruik van de auteur.

Bovendien speelt Boogers met de chronologie. Hij laat vooral Jacob en Amy vertellen waardoor langzaam duidelijk wordt wat ze beiden met zich meedragen. Harvey zijn gedachten komen in kleine stukken tot je. Tegen het eind van het boek valt alles samen in de eerder genoemde climax en een epiloog waarin duidelijk wordt hoe goed Onder een hemel van sproeten in elkaar zit. Een unieke, urgente stem in de Nederlandse literatuur.

reserveer deze boeken