Categorie archief: Bestseller

Alsof opgroeien nog niet lastig genoeg is

Een hand geven, iemand aankijken wanneer diegene tegen je praat, antwoord geven op een vraag van de juf op school; allemaal dingen die de meeste kinderen al best lastig vinden om te leren. Maar hoe leer je jezelf dit soort sociale vaardigheden aan wanneer je eigenlijk alleen maar met je hond durft te praten? En hoe houd je het in vredesnaam een hele dag vol in een klas vol luid pratende kinderen en onverwacht lawaai?

In Zondagskind zie je de wereld van een opgroeiend kind door de ogen van Jasmijn, een meisje met autisme. Maar omdat het verhaal zich eind jaren 80 en begin jaren 90 afspeelt, wordt het autisme niet herkend. Zo is ze nu eenmaal zegt haar moeder, wanneer Jasmijn zich terugtrekt in haar slaapkamer wanneer er visite is. Of wanneer ze met haar handen voor haar oren door het winkelcentrum loopt. En omdat ze liever met haar hond speelt dan met andere kinderen.

Judith Visser weet met dit boek precies de juiste toon te raken. Dat kan ook bijna niet anders wanneer je weet dat de schrijfster haar eigen jeugd met je deelt. Ik vind het ontzettend knap dat Judith haar belevenissen precies zo heeft opgeschreven zoals zij ze destijds heeft beleefd. Hierdoor begrijp je des te meer hoe vreselijk intens en overheersend de wereld op je over kan komen wanneer je niet kunt filteren. Je hoort alles, ziet alles en ruikt alles, tegelijkertijd, en dat is gewoon heel erg veel. Bij Judith uitte deze overprikkeling zich in zware migraine aanvallen, waardoor het leek alsof haar hoofd implodeerde.

Toch wordt dit boek nergens zwaar op de hand.  Alek Dabrowski, boekenrecensent bij o.a. Radio Rijnmond weet het treffend samen te vatten:

 ‘Soms kan een roman waarin gedetailleerd elke levensfase wordt beschreven gaan vervelen. Bij ‘Zondagskind’ had ik dat helemaal niet. Juist de details en de uitputtende beschrijvingen van wat er in Jasmijn omgaat na iedere verandering in haar leven maken het verhaal boeiend.’

Judith Visser is bij het grote publiek bekend als thrillerauteur maar wat ben ik blij dat ze ervoor gekozen heeft een uitstap te maken naar het romangenre en daarmee dit schitterende werk afleverde. Zondagskind is haar meest persoonlijke boek tot nu toe en  dit is bekroond met de Hebban Literatuur Clubprijs 2018, waarmee ze concurrenten als Arthur Japin, Haruki Murakami en Tommy Wieringa met een overvloed aan stemmen ver achter zich liet. Lezen dat boek! reserveer dit boek

 

 

 

Advertenties

In één woord: schitterend!

John Boyne, schrijver van ‘de jongen in de gestreepte pyjama’ is terug. En hoe! Zondagmorgen begon ik tijdens de koffie aan zijn laatste boek ‘Wat het hart verwoest’ en ik heb net tijdens mijn lunchpauze de laatste van maar liefst 603 pagina’s omgeslagen.
En hier zit ik nu, nog steeds helemaal in de ban van dit boek.

Boyne vertelt het levensverhaal van Cyril, en de auteur kiest ervoor om zijn lezer op een interessante wijze op de hoogte te brengen van hoe het leven van deze jongen begint. Het eerste personage dat beschreven wordt is namelijk Cyril’s moeder Catherine, die als 16-jarig ongehuwd meisje door de kerk wordt verbannen. Zwanger, iets wat beslist ondenkbaar was in een klein Iers gehucht in het jaar 1945.
Ze probeert een nieuw leven op te bouwen in Dublin en realiseert zich maar al te goed dat zij daarin geen kind kan groot brengen.
Ze staat haar zoontje af voor adoptie en daarna maakt het verhaal een sprong van 7 jaar waarin we een verlegen Cyril en zijn pleegouders Maude en Charles  Avery leren kennen. Er gebeurt heel wat in het jaar 1952 maar voor Cyril is zijn kennismaking met leeftijdgenootje Julian het belangrijkste moment van zijn leven. Cyril is compleet gefascineerd door dit bijdehante kereltje en merkt tot zijn grote verbazing dat hij niet stottert als hij met Julian praat.

Het hele boek heeft een fijne, chronologische volgorde waarbij het verhaal steeds 7 jaar vooruit springt in de tijd en waarin je steeds dezelfde personages terugziet. Wonderlijk genoeg weet Boyne het leven van Cyril’s moeder fantastisch te verweven met dat van Cyril. Ze blijken vlakbij elkaar te wonen en komen elkaar verschillende keren in hun leven tegen, zonder te weten dat ze moeder en zoon zijn. En zo zijn er meer personages die we meerdere keren terug zien. In een ander boek zou dit misschien gekunsteld over kunnen komen, Boyne weet het wél op de juiste manier samen te brengen. Knap!

Ik waarschuw maar vast; dit is een boek dat binnenkomt. Keihard.
Ondanks het beladen onderwerp en de verdrietige gebeurtenissen weet Boyne precies op de juiste momenten humor in te zetten.
Dat is wat dit boek zo bijzonder en maakt en waarom je het gewoon moet lezen. Doen hoor!reserveer deze boeken

Bijna echt gebeurd

Het is nogal wat. De #1 New York Times-Bestseller. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen als ik begin te lezen. Op een gegeven moment denk ik: hier ga ik echt geen blog over schrijven. Wat is er eigenlijk zo geweldig aan dit boek. Maar dat verandert als ik verder lees. img_0312-1In deze roman weet je tot op het laatst niet wat er aan de hand is met de personen die er een rol in hebben. Ik baal de eerste hoofdstukken dat ik de vinger niet kan leggen op wat er aan de hand is. Maar dit blijkt juist de kracht van het boek te zijn. Als jij iemand bent die eerst achterin gaat lezen hoe het afloopt dan is dit boek niks voor jou. Laat je gewoon meenemen vanaf de eerste pagina en verdwijn in de bladzijden. Een interessant verhaal over menselijke relaties en eigenaardigheden. Het verhaal van Clementine en Sam en hun kinderen Holly en Ruby. Van het kinderloze stel Erika en Oliver en hun levenslustige buren Tiffany en Vid met dochter Dakota. En welke rol speelt de norse buurman Harry eigenlijk in het verhaal? Ik zou zeggen: snel naar de bieb voor deze lekkere dikke roman van Liane Moriarty. Bijna echt gebeurd, pffff spannend.

reserveer deze boeken

Zomerse romans waar je blij van wordt

zomerse

Het is zomervakantie en traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer over een aantal fijne boeken om mee te nemen in je koffer. Of om gewoon lekker thuis te lezen, dat kan natuurlijk ook 😉 Zeker nu het nog steeds niet echt wil zomeren zijn een paar zonnige verhalen altijd welkom!

Een lucht vol Franse dromen is een echte zomerse feelgood roman.  De Nederlandse Anneloes (Loes voor vrienden) vertrekt na haar scheiding naar Frankrijk waar ze een chambres d’hôtes is begonnen.
In het kleine Franse dorp heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en ze voelt zich er helemaal thuis, maar het leven als B&B eigenaar is geen vetpot. Zal ze door kunnen gaan met haar bedrijfje of moet ze uiteindelijk terug naar Nederland?

Dan Iets ouds en iets blauws van Katie Fforde. Deze Engelse top-auteur is al jarenlang goed voor de meest fijne romans. Dit is ook weer zo’n lekker, lief verhaal waarmee je even kunt wegdoezelen bij het zwembad of op het strand.
Drie totaal verschillende meiden van ongeveer dezelfde leeftijd komen in hetzelfde dorp te wonen en raken bevriend. Ze besluiten hun kwaliteiten te bundelen en zetten samen een klein bedrijfje op dat vintage bruiloften organiseert. Leuk!

Als laatste De geheimzinnige tuin van Sarah Jio. Deze schrijfster leerde ik een paar maanden geleden kennen en ik ben meteen fan. Inmiddels heb ik twee boeken van haar gelezen en de volgende ligt alweer klaar bij mijn koffer 🙂
Dit is een verhaal over een bijzondere camelia bloem, eentje die zo zeldzaam is dat er zelfs jacht op gemaakt wordt door bendes. Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1940 en in 2000 en dankzij de sympathieke personages zul je het in rap tempo uitlezen. Geniet er van!

De dag van de Zonnewende

De dag van de zonnewendeDit is het vervolg op De schaduw van de Kauri-boom waar ik eerder dit jaar over schreef. In dit derde deel volgen we de inmiddels volwassen geworden vriendinnen Atamarie en Roberta en de broers Kevin en Patrick.
Kevin, die te boek staat als vrouwenversierder, krijgt de schrik van zijn leven wanneer blijkt dat zijn laatste verovering zwanger is. Aangezien hij beslist niet met haar wil trouwen neemt hij een drastische beslissing die nogal emoties teweeg brengt in zijn omgeving. Patrick schiet te hulp en denkt met zijn plan de ultieme oplossing te hebben gevonden. Maar of de rest daar ook zo over denkt?

Atamarie en Roberta rondden ondertussen beide hun universitaire studie af en staan nu voor de vraag wat ze willen gaan doen in hun leven. Roberta neemt een dappere beslissing door de liefde van haar leven achterna te reizen. Atamarie hoopt met haar geliefde ooit te kunnen vliegen, maar zal dit gaan lukken met de persoon die ze voor ogen heeft?

De dag van de zonnewende is het laatste deel in de Elizabeth Station serie en wat mij betreft de mooiste.  Het boek raakt je met zijn treffende beschrijvingen van landschappen, mensen en sferen. Lark weet wederom van begin tot eind te boeien, en dat is knap in een boek dat 640 pagina’s telt.

 

 

 

Fijn vervolg Montefiore

montefioreWat tref ik het toch weer. Ik ben gek op vervolgverhalen én op Santa Montefiore dus ik was in de wolken toen ik van mijn moeder hoorde (nog bedankt mam!) dat er een vervolg bleek te zijn op De vrouwen van Kasteel Deverill

Het tweede deel in de Deverill-saga heet Als de rododendron bloeit en heeft alles waar je zo van houdt bij Montefiore. Drama, onbereikbare liefdes en onverwachte wendingen.

Het knappe van deze schrijfster vind ik dat je meteen weer helemaal in het verhaal zit. Ik heb het eerste deel meer dan een jaar geleden gelezen maar pakte moeiteloos de draad weer op. Ik wist nog precies wie de personages waren en wat ze in het eerste deel meegemaakt hadden. Zo knap dat Montefiore dit voor elkaar krijgt!

Het verhaal van de drie meiden die we leerden kennen in de vrouwen van kasteel Deverill gaat verder in dit tweede boek. Zou Kitty nu dan toch gelukkig worden met Jack? En zal Celia, die altijd in Londen heeft gewoond, kunnen aarden nu ze naar Ierland komt? En Bridie? Blijft ze in Amerika of kan ze Ierland maar niet vergeten?
Op deze en nog veel meer vragen vind je in Als de rododendron bloeit  het antwoord. Maar zoals we van de schrijfster gewend zijn rijzen er ook weer allemaal nieuwe vragen…

De boeken zijn prima los van elkaar te lezen, maar wil je echt optimaal genieten dan raad ik je toch aan om eerst deel één te lezen. Dan heb je straks extra plezier van dit tweede deel en van deel drie, die in de maak is. Ik kan niet wachten.

Joubert, wat ben je toch goed

joubertToen ik bezig was met het samenstellen van mijn boekenlijstje voor de vakantie zag ik dat de nieuwe Irma Joubert ook alweer in de bieb is. Super! Ik ben groot fan van haar meeslepende manier van schrijven en reserveerde het boek dan ook meteen. Zoals ik wel had verwacht was ik bepaald niet de enige lezer die dit had gedaan en ik kreeg het boek dan ook niet voor mijn vakantie binnen.

Gelukkig stond het voor me klaar toen ik weer terug was zodat ik in mijn eerste werkweek meteen weer een fijn stuk ontspanning in het vooruitzicht had. En wat heb ik er weer van genoten.

Hildegard is het verhaal over een jonge vrouw wiens leven voornamelijk in het teken staat van oorlog. Als jong meisje moet ze al vluchten voor de bolsjewisten en in haar tienerjaren breekt de Eerste Wereldoorlog uit.
Geraakt door de verhalen waarmee haar vaders goede vriend en arts von Stein bij hen thuiskomt, besluit Hildegard als vrijwilligster aan het werk te gaan in het ziekenhuis. Hier staat ze de soms gruwelijk verwonde en getraumatiseerde jonge mannen bij die terugkeren uit de loopgraven.

Na de oorlog blijkt dat het familiekapitaal van Hildegards vader volledig verdampt is en daarom kiest hij een man voor zijn dochter waardoor hun beider toekomst verzekerd is.
Hildegard’s nieuwe woonplaats wordt Berlijn, waar ze trouwt, twee zonen krijgt en nieuwe vrienden maakt. Een aantal relatief gelukkige jaren volgen en dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. Haar man en beide zonen vertrekken naar het front, kort nadat Hildegard bevallen is van een dochtertje.
Ze zet alles op alles om haar kleine meid te beschermen.

Wat een boek. Ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om zo’n groot deel van je leven in oorlogstijd te moeten leven. Wat een verschrikking voor al die mensen, wereldwijd, die zo’n oorlog helemaal nooit gewild hebben en nu hun mannen en zonen zien vertrekken, misschien wel voorgoed.
Hoe houd je het vol, zeker wanneer je ‘de vijand’ bent?

Zoals we gewend zijn van Joubert eindigt ook dit verhaal in Zuidwest Afrika. Ik zal niet verklappen waarom en hoe Hildegard hier terecht komt maar hiermee is het verhaal echt af.

Joubert laat wederom zien wat een fantastische schrijfster ze is.
Ik was volledig in de ban van het leven van Hildegard en baalde ontzettend toen ik het boek eenmaal uit had. Gelukkig voor mij is een tweede deel in de maak. Ik kan niet wachten.

 

 

Fijne vakantieboeken

Zo, daar ben ik weer. Mijn eerste werkweek na mijn vakantie.
Het is niet altijd makkelijk om weer in het ritme te komen, maar het voordeel van meteen weer aan het werk gaan is dat de boeken die ik in de vakantie gelezen heb allemaal nog vers in het geheugen liggen. Ik heb weer prachtige romans ontdekt waarvan ik een aantal hier graag met jullie wil delen.
Hopelijk ben ik nog op tijd, zodat deze pareltjes weer met de volgende liefhebber mee kunnen reizen in de koffer.

martinMijn absolute favoriet is Vrij als water van Charles Martin.
Een schitterend verhaal over een jongeman die zichzelf vanuit het niets weet op te werken naar een leven vol glitter en glamour.
Hij leeft bijna volkomen onverschillig en onaantastbaar totdat een vreselijke gebeurtenis zijn leven op losse schroeven zet.
Hij reist af naar Midden-Amerika in de hoop de problemen te kunnen oplossen maar wordt daar keihard met zichzelf geconfronteerd.
Wat wil hij nu eigenlijk in het leven, waar staat hij voor? Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen voordat hij zichzelf opnieuw ontdekt.

Echt een prachtig boek. Met zoveel liefde en enthousiasme geschreven, het spat gewoon van de bladzijden.

lark4

En dan; de nieuwste van Sarah Lark. Ik schreef al eerder over haar prachtige Nieuw-Zeeland trilogie.
Dit boek, De schaduw van de Kauri-boom is het tweede deel in de Elizabeth Station serie en ook deze voldoet weer aan alle verwachtingen.
Sarah Lark verveelt geen moment. Wat moet het toch fantastisch zijn als je zo kunt schrijven, ik wilde dat ik het kon. Ik kan niet wachten tot het derde deel verschijnt, want dat gaat ongetwijfeld gebeuren. 

Ik ontdek net dat Sarah Lark een pseudoniem is voor Christiane Gohl. Ik ging dus al enthousiast op zoek naar meer van dit soort pareltjes, maar helaas… Onder haar eigen naam schrijft ze uitsluitend boeken over paarden. Zonde…

 

 

Kantooravonturen van een cavia

De verwarde caviaEen cavia op kantoor, daar was nog geen boek over en dus heeft Paulien Cornelisse het geschreven. Cavia werkt op de communicatie-afdeling en houdt zich bezig met mailings schrijven, paperclips opruimen en kantoorpolitiek. De collega’s kijken niet raar op van een cavia achter het bureau, hoewel Cavia – Caaf voor haar vrienden – zelf af en toe tegen haar beperkingen aanloopt. Verder is alles normaal op het werk, inclusief managementtaal (laat dat maar aan Paulien Cornelisse over), romances en de onontbeerlijke koffieautomaat.

Cavia is een beetje een Bridget Jones in nog rondere vorm, inclusief problemen met de lijn, liefdesperikelen én verwarde-haren momentjes. Hoewel die bij Cavia meestal door de regen worden veroorzaakt. Gelukkig is ze geen langharige cavia.

De verwarde cavia is door Cornelisse zelf uitgegeven, geheel onafhankelijk van de uitgeverij van haar eerdere bestsellers Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets.  De leuke omslagtekening is ook van haarzelf. Dit is haar eerste roman, maar het gaat stiekem toch ook weer over taal.

Er kwam snel een sms terug: ‘Sorry… Ik ben heel vaag in die dingen maar daar moeten anderen niet de dupe van worden… Nogmaals sorry…’
En daarna nog een sms, waarin stond: ‘Echt sorry…’
Maar goed dat ik niet houd van mensen die te veel puntjes gebruiken, dacht Cavia.

Zoek je een lekker tussendoortje dat een glimlach op je gezicht tovert, dan is De verwarde cavia een aanrader. Vooral als taal ook een beetje jouw ding is.

Waarom een cavia? Laat Paulien daar zelf maar antwoord op geven:

Paulien Cornelisse
Paulien Cornelisse in DWDD

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.