Categorie archief: Bestseller

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.

Advertenties

Toeval?

Het vorige blog dat ik schreef, De schildersdochtergaat over schilderen en kunst. Dat was een nieuw onderwerp voor me, ik weet niet zoveel van kunst. Maar ik vond het wel ontzettend boeiend en betrapte mezelf er op dat ik graag meer over kunst zou willen weten.
Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik bij het kiezen van een boek nooit de achterkant lees, ik laat me graag verrassen. Ik kies een boek puur op aantrekkingskracht: als de titel en het kaft me aanspreken neem ik het mee.
Hoe toevallig is het dan dat de volgende twee boeken die ik las ook over kunst gingen?

maineHet eerste boek dat ik meenam lag op de tafel met nieuwe boeken, altijd een fijne plaats om een boek op te duikelen.
Huis van eb en vloed heet het en het is geschreven door Sarah Maine.
De prachtige foto op het kaft zorgt ervoor dat ik het meeneem en ik begin er dezelfde avond nog in te lezen. Gelukkig voor mij heb ik de dag erop vrij want ik wil dit boek gewoon niet wegleggen.

Dit prachtige verhaal beschrijft een familiegeschiedenis die zich afspeelt rondom een groot landhuis in Schotland.
Het huis komt dankzij een erfenis in 2010 in het bezit van Harriet Deveraux. Wanneer ze het huis wil gaan bekijken ontmoet ze aannemer James Cameron, die tijdens een inspectie menselijke resten onder de vloer gevonden heeft. Hierdoor begint Harriets zoektocht naar het verhaal van haar voorouders.
Dankzij de dubbele verhaallijn, eentje in 1910 en de ander in 2010 blijft het boek je steeds verrassen.
Wat een geweldig debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Sarah Maine.

moyesHet tweede boek dat ik graag met jullie wil delen is van de bekende schrijfster Jojo Moyes en heet Portret van een vrouw.
Dit verhaal slingert je terug in de tijd naar de beginjaren van de Eerste Wereldoorlog en beschrijft het dagelijks leven van de mensen in een klein Frans dorp. De zussen Sophie en Hélène bestieren samen het hotel dat ze van hun ouders geërfd hebben, nu hun mannen aan het front zijn. Op een dag wordt het hotel door de Duitse bezetters gevorderd; zij willen er vanaf nu iedere dag komen eten en Sophie en haar zus moeten dat, ondanks hun grote weerzin, regelen.
De Duitse commandant die aan het hoofd van deze groep staat, is erg onder de indruk van het portret van Sophie, geschilderd door haar geliefde man, dat in het hotel hangt. Hierdoor raken de commandant en Sophie in gesprek over kunst, waardoor ze beide de gruwelen van de oorlog even kunnen vergeten en gewoon even mens kunnen zijn. Maar hiermee zetten ze wel kwaad bloed bij de Franse dorpsgenoten.

Bijna honderd jaar later krijgt Liv het schilderij van Sophie als huwelijkscadeau van haar man David, die kort daarna komt te overlijden. Wanneer Liv een brief krijgt van Trace and Return Partnership, een organisatie die vermiste kunstwerken opspoort en terugbrengt bij de oorspronkelijke eigenaar, komt haar wereld op zijn kop te staan. Vooral omdat die leuke man die ze net ontmoet heeft de eigenaar van het bedrijf blijkt te zijn…
Liv zet alles op alles om ervoor te zorgen dat het portret bij haar mag blijven.

Een spannend en heerlijk afwisselend verhaal, dat je moeiteloos laat schakelen tussen de Eerste Wereldoorlog en het jaar 2010.
Fantastisch goed geschreven!

 

 

Verder dan de Sterren

naar de catalogusTijdens het werken zag ik een voor mij onbekende titel liggen van Kristin Hannah, Verder dan de sterren.
Ik ben een groot liefhebber van haar schrijfstijl dus deze ging natuurlijk mee naar huis.

Niets zo fijn als je weekend beginnen met zo’n meeslepend boek waardoor je even alles om je heen vergeet. Hannah is echt een topauteur die mij met haar realistische no-nonsense manier van schrijven steeds weer verwondert.

naar de catalogusHet fijne is dat ik meteen nadat ik begon te lezen, herkende dat dit boek een vervolg is op een ander boek van Hannah; Wie naar de sterren grijpt. Ook zo’n pareltje, waarvan het verhaal me nog helder voor de geest staat. Met dit boek start het verhaal van Tully en Kate, twee hartsvriendinnen die we meemaken vanaf de dag dat ze elkaar ontmoeten tot de dag dat Kate overlijdt. Een bijzonder boek over vriendschap dat van begin tot eind boeiend is.

In dit tweede boek moeten Tully en de familie van Kate hun levens weer op zien te pakken na het overlijden van hun geliefde vriendin, vrouw, dochter en moeder. Iedereen probeert er op zijn eigen manier mee om te gaan maar het gemis is enorm en het verdriet zo alles overheersend dat het lastig blijkt om de mensen om je heen in het oog te houden.

Het maakt niets uit dat er een paar jaar tussen het lezen van het ene en het andere boek zat, ik pikte moeiteloos de draad weer op.
Wat een heerlijk boek, ondanks het heftige onderwerp.
Verdriet, liefde, verlangen, gemis, troost en vriendschap; alles komt voorbij. Ik heb een groot deel van de tijd met een samengeknepen keel van emotie zitten lezen.

Bedankt Kristin Hannah, voor dit schitterende boek.

 

Weg met die geiten!

Neem een geit: leven voor gevorderden

Boeken die hoog scoren op de bestsellerlijsten hebben in feite geen aandacht nodig in de vorm van een bericht op ons weblog. Waarom dan schrijven over ‘Neem een geit’ van cabaretier Claudia de Breij? Eerlijk gezegd was het de titel die me nieuwsgierig maakte en als je het boek toch leest kun je er net zo goed een berichtje over schrijven.

Claudia de Breij is inmiddels 40 (ze doet er niet geheimzinnig over) en mist op deze leeftijd de adviezen en levenslessen die over je worden uitgestort als je jong bent. Dus ging ze te rade bij mensen die inmiddels een leeftijd hebben bereikt waarop je wordt geacht een aantal wijsheden te hebben verzameld. Samen met haar geliefde, journaliste Jessica van Geel, sprak ze met Hedy d’Ancona, Hanneke Groenteman, Hans Wiegel, Paul van Vliet, Nico ter Linden en anderen. Ze stelde hen vragen over leven en dood, ouders en kinderen, liefde en seks, schuldgevoelens en werk. Hoe pakken zij het aan? Wat hebben ze geleerd en wordt het allemaal gemakkelijker als je ouder wordt?

In korte hoofdstukken krijgen we hun antwoorden op grote en kleine levensvragen. Soms zijn dat open deuren of kun je er niet zoveel mee, maar dan ineens staat er een pareltje tussen. Dit alles op vlotte en soms humoristische wijze, maar vaak serieuzer dan je zou verwachten. De 69 hoofdstukjes hebben titels die de lading dekken: Act your age, Wees trouw, Gezondheid is vrijheid, Ga op tijd weg, Slaap er een nachtje over.

En die geit? Dat verhaal komt via Hanneke Groenteman. Een man wordt gek van de drukte in zijn piepkleine huisje met vrouw en vijf kinderen. De rabbi geeft raad: neem een geit. Die geit zorg voor nog meer drukte en rommel in huis en de man gaat radeloos terug naar de rabbi. Advies van de rabbi? Doe de geit weg. Gevolg is, dat de drukte in huis best lijkt mee te vallen. Vertaald naar onze eigen situatie: herken de geiten in je leven en doe ze weg. Of nog beter: haal ze niet eens in huis.

Op Hebban.nl staat een interview met Claudia de Breij

hebban.nl

Laat je betoveren door Sofia Caspari

Ik heb er weer één gevonden.
Een schrijfster die het lukt om me alles om me heen te laten vergeten en me het gevoel te geven dat ik onderdeel ben van haar verhaal. Wauw.
Deel 1momredir (1)momredir (2)Sofia Caspari heeft een schitterende trilogie geschreven over het leven in het 19e-eeuwse Argentinië.
Het verhaal begint met de overtocht van drie immigranten vanuit Duitsland naar Argentinië. Hier, in het nieuwe land,  moeten de mogelijkheden voor het oprapen liggen en het wordt door de immigranten dan ook als het begin van een beter leven gezien.
Twee jonge vrouwen die beide hun echtgenoot achterna reizen, ontmoeten elkaar op het schip en maken ook kennis met een rijke man. Anna, Victoria en Julius sluiten vriendschap en deze drie personages blijven de hoofdrollen spelen in het eerste boek, In het land van de KoraalboomWe ontdekken samen met hen het nieuwe land en ervaren hoe zwaar het leven in die tijd was.

In het tweede boek, In de baai van de flamingo’s, begint het verhaal behoorlijk heftig met de levensbeschrijving van de weduwe Annelie en haar dochter Mina. Ook zij emigreerden naar Argentinië, in de hoop een beter leven op te bouwen. Helaas blijkt de tweede man van Annelie een vreselijke tiran die hen het leven onmogelijk maakt.
Niet alleen volgen we Annelie en Mina, ook Anna, Victoria en Julius uit het eerste boek komen weer aan bod. Door de vele verschillende personages, wiens levens afwisselend worden beschreven, is het soms even schakelen, wie was dit ook al weer? Maar gelukkig weet Caspari je in no-time weer mee te krijgen in het verhaal.

De trilogie is af met het laatste boek Het lied van de waterval.
Ook nu een dramatisch begin van het verhaal, waarin Clarissa en Robert de hoofdrollen spelen.
En, zoals een fijne trilogie hoort te zijn, alle oude bekenden uit de eerste twee boeken komen weer voorbij. Dit keer staan hun kinderen en kleinkinderen meer op de voorgrond en hiermee is de cirkel echt rond.

Met Sofia Caspari hebben de liefhebbers van de historische roman er weer een juweeltje bij. Wie zich niet laat afschrikken door de omvang van de boeken (alle drie rond de 500 pagina’s) en een flinke portie drama kan zich de komende tijd heerlijk lang laten betoveren door deze prachtige trilogie.

Wie is Hendrik Groen?

Hendrik GroenEr is een afspraak alleen recente boeken op dit biebblog te plaatsen en Pogingen iets van het leven te maken valt net buiten die categorie. Maar de grootlettereditie is onlangs verschenen en cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen. Er is een luisterboek van gemaakt en het boek wordt in allerlei talen vertaald.
Een tv-serie is in de maak. Bovendien verschijnt in januari het tweede deel. Wat mij betreft actueel genoeg dus.

Ik, Hendrikus Gerardus Groen, ben altijd correct, innemend, vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Niet omdat ik dat ook allemaal ben maar omdat ik niets anders durf te zijn. (…)

Ik wordt nog depressief van mezelf, dacht ik. Toen heb ik het besluit genomen om ook iets van de ware Hendrik Groen te laten horen: precies één jaar lang zal ik mijn ongecensureerde kijk geven op het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord.

In de loop van dat jaar richt Hendrik samen met een paar gelijkgestemden de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op, vindt en verliest hij een vriendin en gaat hij samen met zijn vrienden de strijd aan met de bureaucratie in het verzorgingstehuis.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, is een hype geworden. En terecht. Wie een beetje bekend is met de gang van zaken in een verzorgingstehuis weet dat de observaties van Hendrik Groen heel treffend zijn en beslist niet alleen gelden voor zijn tehuis. Het geklaag en het ongeduld, het busje en het winkeltje die te duur zijn, kortzichtige ideeën over buitenlanders en de ruzies over vaste plekjes zijn heel herkenbaar. Het is bovendien heerlijk humoristisch leesvoer,  maar soms moest ik het even wegleggen omdat het allemaal eigenlijk te triest voor woorden is.

Met een boek zo vol prachtige zinnen is het moeilijk om wat voorbeelden te kiezen. Hier zijn er zomaar een paar.

Mevrouw Suurman wilde haar natte sloffen laten drogen in de magnetron. Die had ze op twintig minuten gezet en daarna was ze tv gaan kijken. De sloffen lopen niet meer zo lekker én het brandalarm ging. af.
Het zou me niet verbazen als de directie dit incident aangrijpt om magnetrons te verbieden.

Toen tot mevrouw Slothouwer doordrong dat die paar omgewaaide Nederlandse bomen van twee weken geleden toch echt minder erg waren dan de verwoesting op de Filipijnen heeft ze er de watersnoodramp van ’53 bijgehaald om tegen de tyfoon op te kunnen bieden. Eigen rampen eerst, is haar devies.

Wie gaat er schuil achter het pseudoniem Hendrik Groen? Voor zover ik  weet is dat nog steeds een goed bewaard geheim. Wel is bekend dat hij (of is het een zij?) niet zelf in een verzorgingstehuis woont. In elk geval heeft hij de informatie uit de eerste hand.

Wat mij betreft is dit dagboek verplichte kost voor alle verzorgenden en ook voor familieleden van tehuisbewoners. Voor zover mogelijk ook voor de (aanstaande?) bewoners zelf!

Hendrik Groen op Facebook
leesclub

De interessanten

De InteressantenDe Interessanten. Een boek met zo’n titel kun je simpelweg niet laten staan, het leek me gewoon te roepen, ‘neem mij mee!’ Tja, dan moet ik wel he? 😉 Ik draaide het om en het eerste dat ik las was:
‘Een hilarisch, intelligent, kan-het-niet-neerleggen-tot-het-uit-is boek’ Oprah. Daar moest ik meer van weten.

Oprah weet wat ze zegt, ik had er ook moeite mee dit boek weg te leggen. Helaas voor het boek was het met me mee op een midweekje vakantie, dus het heeft niet de exclusieve aandacht gekregen die ik het eigenlijk had willen geven, maar het fijne is dat dit boek prima op zijn beurt kan wachten. Dat klinkt misschien wat vreemd, maar daar bedoel ik mee dat je het heel goed een paar dagen links kunt laten liggen om daarna moeiteloos het verhaal weer op te pikken. Perfect!

Zes tieners van 15 en 16 jaar besluiten tijdens een artistiek  zomerkamp in 1974 dat hun vriendengroepje een naam zou moeten hebben, en dopen zichzelf tot de Interessanten.
‘Laten we vanaf vandaag, om de simpele reden dat we overduidelijk de interessantste mensen zijn die ooit hebben bestaan, omdat we zo boeiend zijn en omdat onze breinen tot de nok toe gevuld zijn met belangrijke intellectuele gedachten, door het leven gaan als de Interessanten. Moge iedereen die ons pad kruist dood neervallen zodra ze inzien hoe godvergeten interessant we zijn. Ze hieven hun papieren bekertjes met wodka en Fanta voor een bespottelijk ceremonieel moment: ‘Klink’
Hoewel het enorm pretentieus overkomt zijn de tieners stuk voor stuk ook wel erg interessant. De 15jarige Julie, die door de mega-populaire Ash als laatste toegevoegd wordt aan het groepje, vindt zichzelf ontzettend afsteken bij de rest, die allemaal over een talent beschikken. Zo heb je Cathy, die schitterend kan dansen, Jonah, die prachtig kan gitaarspelen en Ethan, die fantastische cartoons tekent. Julie blijkt een heel sterk gevoel voor humor te hebben en vanaf het moment dat haar nieuwe vrienden haar ‘Jules’ beginnen te noemen is de transformatie van de verlegen en onzekere Julie naar een onmisbaar onderdeel van de Interessanten, compleet.

Het fijne van dit boek is dat we de Interessanten hun hele leven blijven volgen. Ze besloten als tieners dat ze altijd bevriend zouden blijven en dit lijkt grotendeels ook zo te zijn. Het boek wisselt jaartallen en personages prachtig met elkaar af, zodat je beetje bij beetje het complete verhaal van iedereen ontdekt. Prachtig gedaan!
Meg Wolitzer heeft een heerlijk nuchtere en tegelijk ontzettend grappige manier van schrijven. Daarnaast is ze ontzettend gevoelvol, waardoor je regelmatig even een brok in je keel zult moeten wegslikken. Maar waar je ook zit in het verhaal, welk personage je op dat moment ook volgt, het verhaal wordt nergens oninteressant. Het blijft boeien, ontzettend goed geschreven!

Het zou zonde zijn als ik meer zou verklappen, deze mensen wil je zelf leren kennen. En wanneer dat eenmaal gebeurt is, wordt het erg lastig afscheid nemen. Je bent gewaarschuwd. 😉

 

 

Het Rosie Effect

rosie effectToen ik Het Rosie Effect in de bibliotheek zag liggen, dacht ik in eerste instantie dat het een vernieuwde druk was van het succesvolle  Het Rosie Project waar Robert eerder al over blogde. Maar nee, tot mijn verrassing bleek Graeme Simsion een vervolg te hebben geschreven op zijn eerdere bestseller!

In dit tweede boek over Don en Rosie is het stel gelukkig getrouwd en wonen ze in New York, waar Don een baan heeft op de Columbia universiteit. Ondertussen is Rosie druk bezig met de afronding van haar proefschrift. So far so good, zou je denken, maar dan komt Rosie met een nieuwtje dat Don zijn fijne en overzichtelijke leventje helemaal op zijn kop zet: ze is zwanger!

In dit boek komt goed naar voren hoe lastig het hebben van een relatie kan zijn wanneer je het syndroom van Asperger hebt. Don doet vreselijk zijn best om Rosie te helpen en ondersteunen, maar doordat hij dit niet goed met haar kan bespreken, begrijpt en ziet zij zijn intenties totaal anders. Hierdoor komt hun prille relatie behoorlijk onder druk te staan.

Net als in het eerste boek beschrijft Simsion op zijn kenmerkende manier hoe Don zich, zonder dat hij het in de gaten heeft, steeds in de meest onmogelijke problemen werkt. Sommige zijn wat vergezocht en het verhaal kent een moment dat je denkt: ja, nu weten we het wel. Maar geloof me, leg het boek niet aan de kant, want als je doorleest merk je dat de schrijver je toch weer weet te verrassen. Gelukkig maar!

Het Rosie Effect is wat mij betreft een prima cadeautje voor onder de kerstboom, en voor degene die niet aan pakjes doen: hij is natuurlijk ook bij ons te leen. 🙂

Fijne feestdagen! 

Nieuwe Meacham én nieuwe Joubert!

Voor de lezers die net als ik gek zijn op de boeken van Leila Meacham en Irma Joubert is er goed nieuws: beide schrijfsters hebben een nieuw boek uitgebracht! Dat is toch fantastisch nieuws in de zomervakantie?  Eindelijk tijd om in alle rust te genieten van deze prachtige boeken, want dat zijn het absoluut!

SomersetSomerset is het derde boek van Meacham, na Rozen en Korenblauw  waarover ik eerder al schreef.
Het verrassende aan dit boek is dat dit boek voorafgaat aan Rozen, waardoor het verhaal voor je gevoel echt helemaal compleet is. Je schakelt als lezer moeiteloos terug in de tijd, naar het woelige Amerika in het begin van de 19de eeuw. De slavernij en de Amerikaanse burgeroorlog zijn van grote invloed op de personages uit het boek, die we kennen uit Rozen.

We ontdekken hoe de Tolivers en de Warwicks in Texas terechtkomen en hoe ze daar de DuMonts ontmoeten.
Somerset is opnieuw een prachtige historische roman waar je urenlang plezier van zult hebben.

TolbosZoals ik al zei heeft ook Irma Joubert een nieuw boek uitgebracht, haar zesde alweer! Vorig jaar zomer schreef ik over een andere trilogie van Joubert, die ze toen afsloot met het mooie Kronkelpad. 
Dit jaar verrast ze ons met het vervolg op Het meisje uit de trein en Het spoor van de liefde, waarmee ook deze trilogie compleet is.
Tolbos beschrijft de levens van Katrien Neethling en Wladek Kowalski, die het beide niet eens zijn met de politieke gang van zaken in hun land en hier tegen protesteren. Wladek moet hierdoor zelfs zijn geliefde Polen ontvluchten, helemaal naar Zuid-Afrika waar zijn oom Jakób en tante Gretl wonen, die we kennen uit Jouberts eerdere boeken. Hier ontmoet hij Katrien, in wie hij uiteindelijk een zielsverwant vindt.

En alsof dat nog niet genoeg is heeft ook Sarah Lark, over wie ik een paar maanden geleden schreef, een nieuw boek uitgebracht!
Ik heb het meteen zodra ik ervan hoorde gereserveerd, en ik was niet de enige… Gelukkig is het boek is op dit moment onderweg naar mijn bibliotheek zodat ik het hopelijk morgen mee naar huis kan nemen. Ik kan niet wachten!

Nieuwe boeken om van te smullen

De vakantietijd breekt weer aan. Een heerlijk vooruitzicht: lange, hopelijk warme, dagen die je kunt doorbrengen zoals je zelf wilt.
En wat is er nu fijner dan een grote voorraad  lekkere boeken?
Ik heb er de laatste tijd weer een paar hele mooie gelezen, de moeite waard om hier te delen!

boekwinkelIk begin met een heerlijk feel-good verhaal, De Boekwinkel van Deborah MeylerDit boek is meer dan gewoon een lekkere roman, ook al lijkt het verhaal in eerste instantie één van de velen. Het mooie bij dit boek is dat het je toch weet te verrassen en daarmee is het wat mij betreft een aanrader. De hoofdpersoon heeft iets liefs waardoor je wilt weten hoe haar verhaal afloopt. Omdat het zich voor een groot deel in een bijzondere boekwinkel afspeelt, is het boek net even anders dan andere romans.

kochDan de nieuwste van Herman Koch: Geachte Heer M.
Ik weet niet hoe Koch het doet, maar zijn personages hebben zo’n aparte manier van denken en doen dat ik het bijna een beetje eng vind. Hoe kan een man die zo grappig is dit soort dingen bedenken? Ik had het eerder al bij Het Diner en Zomerhuis met Zwembad dus in dat opzicht was ik totaal niet verbaasd. Maar dus wel weer door het plot van dit boek. Ik denk dat zijn kracht zit in het feit dat de dingen die hij beschrijft heel makkelijk zomaar echt zouden kunnen gebeuren. Ik vind het briljant bedacht. Ook al is het een beetje creepy…

hemelDe laatste tijd lees ik heel veel historische romans en ook in dat genre verschijnt er regelmatig iets nieuws.
Eentje die ik beslist niet voor mezelf kan houden is Het meisje dat hemel aanraakte van Luca Di Fulvio. Wat een prachtig verhaal!
Het speelt zich af in het Venetië van de 16e eeuw en beschrijft heel beeldend hoe het leven er in die tijd uitzag. Mijn gevoel vloog van verbazing naar ontzetting en weer terug, want je kunt je gewoon niet voorstellen hoe mensen met elkaar om kunnen gaan. Gelukkig gebeuren er tussen al die ellende ook veel mooie dingen, de reden dat ik er echt van genoten heb. Prachtig!

scriptEn dan als laatste Zonder Script van Charles Martin.
Een meeslepend verhaal over een jonge wereldberoemde actrice die de roem en alles er omheen meer dan zat is en een einde aan haar leven wil maken. De pastoor bij wie ze haar op handen zijnde daad opbiecht weet haar te redden en brengt haar in contact met een geheimzinnige man. Je komt maar heel mondjesmaat dingen te weten over hem en dit zorgt ervoor dat het verhaal veel aantrekkingskracht heeft. Origineel verhaal met een lieve en verrassende wending.

Zo, dat waren ze! 🙂 Alvast veel leesplezier en een fijne vakantie!