Categorie archief: Detective

Poirot is terug!

poirot
poirot
Agatha Christie schreef maar liefst 66 detectiveromans, naast de nodige toneelstukken en korte verhalen. Blijkbaar is dat nog niet genoeg voor de grote schare fans van Miss Marple en Poirot. Sophie Hannah, als jong meisje al fan van Agatha Christie, heeft met toestemming van de erfgenamen van deze schrijfster inmiddels al twee nieuwe Hercule Poirotverhalen geschreven. Enkele jaren geleden verscheen De monogram moorden, waarin inspecteur Catchpool opgevoerd werd als verteller en sullige onderzoeker naast de grote Hercule Poirot – een rol die in veel oorspronkelijke verhalen voorbehouden was aan kapitein Hastings. Dit eerste boek heb ik nog niet gelezen, dus ik kan er geen oordeel over vellen. De recensies waren destijds niet onverdeeld positief.

Toevallig (niet zo héél toevallig als je in een bibliotheek werkt) kreeg ik het tweede Poirotmysterie van deze schrijfster in handen. Onbevooroordeeld door recensies begon ik te lezen en ik was aangenaam verrast. Natuurlijk is het geen echte Agatha Christie, maar om heel eerlijk te zijn vond ik de schrijfstijl minstens zo sprankelend en de hoofdrolspelers kleurrijker. Nu heb ik Christie’s boeken niet vaak in het Engels gelezen, dus de vertaling kan natuurlijk een rol spelen. De Nederlandse vertaling heet De nieuwe erfgenaam. Wie graag Engels leest kan dit boek in de bibliotheek vinden onder de titel Closed casket. Geef mij maar het origineel. Een zin als ”Joseph was more wonderfully baffling and bewildering than any mystery I could ever hope to invent” leest net iets plezieriger dan “Joseph was verbijsterender en verbazingwekkender dan alles wat ik zelf ooit had kunnen bedenken”.

Net als in De monogram moorden is inspecteur Catchpool de verteller. Poirot en Catchpool zijn uitgenodigd bij een oude dame, die beroemd is als schrijfster van jeugdboeken. Op haar landgoed in Clonakilty (Ierland) zijn verder aanwezig: haar beide kinderen en hun echtgenoten, haar secretaris en zijn verpleegster, maar liefst twee advocaten, een kamermeisje en – uiteraard – de butler. De schrijfster laat een van de advocaten haar testament veranderen, waarbij haar kinderen onterfd worden en de secretaris, die doodziek is, alles erft. Dat is vragen om moeilijkheden en ja, er valt al gauw een dode en alle aanwezigen zijn verdacht. Niets is wat het lijkt, maar Poirot zou Poirot niet zijn als er in een slotscène niet precies uit de doeken werd gedaan door wie, hoe en waarom deze moord werd gepleegd. Spoiler: de butler heeft het niet gedaan.

Liefhebbers van ouderwetse detectives met veel puzzelwerk en de nodige humor komen ruimschoots aan hun trekken met dit boek. Inmiddels ben ik begonnen in De monogram moorden, maar tot nu toe boeit het me iets minder dan het tweede Poirotmysterie van Sophie Hannah.

Op Hebban.nl vind je meer informatie over dit boek met een sneak preview.
reserveer deze boeken

Feestelijke laatste riten

laatsteriten
In de proloog vermoordt een man een jonge vrouw terwijl haar baby toekijkt. Met de omslag erbij denk je al gauw dat dit een duistere thriller wordt, maar niets is minder waar. De laatste riten van Jess Kidd is een feest om te lezen.

kiddZesentwintig jaar na de proloog arriveert een hele knappe jongeman, Mahony, in een dorp aan de Ierse kust waar de moord is gepleegd. Hij is op zoek naar zijn moeder. Als baby is hij te vondeling gelegd bij een klooster en een van de nonnen heeft hem een foto nagelaten waarop een jonge moeder een kind vasthoudt.

Mahony brengt het dorp in rep en roer. Niet alleen door zijn uiterlijk waarmee hij de ingedutte vrouwen van het dorp wakker schudt, maar vooral door zijn zoektocht. Orla, de moeder van Mahony, was een losbandige jonge vrouw die de mannen in het dorp gek maakte. Voor de meeste inwoners was het een opluchting dat ze verdween.

De verrassing van het boek is dat de schrijfster de grenzen van het genre oprekt met bovennatuurlijke verschijnselen en een bijna terloops gevoel voor humor. Mahony ziet de doden, die vooral voor een vrolijke noot zorgen. Zo wonen bij een oud-verpleegkundige op zolder de overleden bewoners van een verpleeghuis. Ze had een hekel aan klagende oudjes en zorgde zelf voor een permanente oplossing. Bij toerbeurt blazen de ex-patiënten ’s ochtends in de havermout van de verpleegkundige, zodat ze die koud naar binnen moet slobberen.

Verder is het dorp bevolkt met allerlei gedenkwaardige personages, zoals een oude, steenrijke actrice die iets van haar gloriedagen hoog wil houden met haar pruik en een jaarlijks toneelstuk. Of wat te denken van een wezelachtige pastoor die op LSD in zijn onderbroek door de straten loopt. De verbeeldingskracht van de schrijfster, de vele wendingen in het verhaal, de mooi beschreven sfeer van het dorpsleven en de lichte en magische toon maken van het lezen een groot feest. Hiertegen legt de aanwezige duistere kant van het verhaal het ruimschoots af.

reserveer

Een stad en een vrouw in brand

scottIn deze hele lekkere combinatie van een historische roman en een detective, spelen Orleans en Jeanne d’Arc een grote rol. Als ik de naam van Jeanne d’Arc hoor zit meteen Maid of Orleans van Orchestral Manoeuvres in the Dark in mijn hoofd. Het boek is erg dik, dus het liedje ben ik onderhand wel zat, maar het verhaal is het wel waard.

Het hedendaagse Orleans wordt beheerst door twee zaken. De plaatselijke burgemeestersverkiezingen en een aantal branden die opgeëist worden door een terroristische organisatie.
De verkiezingsstrijd gaat tussen Luc Bressard, een telg van een oud en steenrijk geslacht en Christelle Vivier van het Front Nationale, die garen spint bij de brandaanslagen. Als bij de laatste brand een lijk wordt gevonden wordt rechercheur Ines Picaut ingeschakeld. Zij is de vrouw van Bressard, maar wil van hem scheiden.

Het Orleans uit 1429 wordt beheerst door de Honderdjarige Oorlog tussen Frankrijk en Engeland. De door goddelijke visioenen gedreven Jeanne d’Arc wordt steeds belangrijker in deze strijd. De door de Engelsen gestuurde Tomas Rustbeard weet te infiltreren in de kringen rond Jeanne en heeft de opdracht haar te ontmaskeren.

Manda Scott is bekend van haar historische romans en weet haar versie van het verhaal van Jeanne d’Arc met verve te vertellen. De vraag is of ze inderdaad die eenvoudige boerendochter is, of dat ze van hogere afkomst is. Die vraag probeert Rustbeard te beantwoorden om daarmee de Fransen van een charismatische leider te ontdoen. Ondertussen probeert rechercheur Picaut de moord op te lossen.

Beide verhaallijnen wisselen elkaar per hoofdstuk af. Het thema liefde en verraad is zo oud als de mensheid en wellicht wat belegen, maar Scott sleept je vol overtuiging beide verhalen in met haar soepele pen en weet met beide verhalen te boeien. Toch vraag je je af waarom ze niet apart zijn uitgegeven, omdat ze prima op zichzelf kunnen staan.

Check de catalogus of het boek aanwezig is: De vrouw die door het vuur ging

Videoclip van Orchestral Manoeuvres in the Dark:

Laat je om de tuin leiden

bussiOp een mooie avond heet de toekomst verleden tijd. Dan draait men zich om en kijkt men terug op zijn jeugd.

Dat is een citaat van de Franse dichter Louis Aragon, die een kleine rol speelt in Zwarte lelies. Zijn gedachte past bij het verhaal van Michel Bussi, die met dit boek een intrigerende en uiterst originele detective heeft geschreven.

Drie vrouwen, de jongste elf jaar, een schoonheid van 36 en een oude vrouw van 87, hebben alle drie de drang om het benauwende Giverny te verlaten, maar slechts eentje zal daar in slagen. Dat staat te lezen in de proloog opgetekend door de oude vrouw.

Giverny is de plaats waar Monet zijn tuin aanlegde en de laatste jaren van zijn leven wijdde aan het schilderen van waterlelies in de vijver.

Het verhaal begint met de moord op kunstverzamelaar, vrouwengek en oogarts Jerôme Morval. De pas overgeplaatste inspecteur Sérénac start een onderzoek en verdenkt de man van de schooljuf, Stéphanie Dupain, de genoemde schoonheid van 36. Al gauw valt Sérénac voor haar verschijning. Vraag is of zijn verliefdheid zijn speurzin in de weg zit. Zijn assistent Bénavides is er in ieder geval niet gerust op. De zaak wordt nog gecompliceerder als de dood van een 11 jarig jongetje in 1937 een rol begint te spelen in het onderzoek.

 

Ik heb een zwak voor Franse misdaadschrijvers, vanwege de grenzeloze verbeelding, de originele personages en de vaak laconieke humor (zie Fred Vargas of Pierre Lemaitre). Het zit allemaal in Zwarte lelies. Bussi heeft een heerlijk onderhoudende detective geschreven. We verblijven bijna het hele boek in Giverny en de plot wordt naarmate het verhaal vordert steeds gecompliceerder. Met als grote bonus dat je er pas op de laatste bladzijden achter  komt dat je als lezer flink om de tuin bent geleid door Bussi. Dan wordt duidelijk hoe verleden, heden en toekomst in elkaar grijpen en zijn we terug bij het citaat van Aragon.

De vleermuismoorden

De vleermuismoordenBlijkbaar heb ik even niet goed opgelet, want De vleermuismoorden is alweer het negende boek dat de Vlaamse auteur Toni Coppers (1961) heeft geschreven rond commissaris Liese Meerhout. Op dit moment speelt bovendien de hierop gebaseerde serie Coppers op de Vlaamse tv.
Voor het verhaal is het geen probleem. Er zijn geen opdringerige verwijzingen naar voorgaande delen en de hoofdpersonen worden voldoende geintroduceerd. Ik kwam er dan ook pas na lezing achter dat er een hele voorgeschiedenis bestaat.

Het verhaal 
Het is begin december, en vriesweer. Als een busje met Britse zakenlui te pletter rijdt tegen de gevel van een bank, wordt gevreesd voor een aanslag. Ondertussen zoekt een verveelde commissaris Liese Meerhout naar een nieuwe woning en kan haar hoofdinspecteur Masson maar niet zwijgen over zijn vakantie in Portugal, waar hij niet alleen zo veel mogelijk cafés, maar ook een bibliotheek vol vleermuizen heeft bezocht. Als de vermeende aanslag een moord blijkt te verhullen, komt de zaak op Lieses bord terecht. Niet lang daarna wordt een rechter vermoord en pleegt iemand een aanslag op haar leven. Met de hulp van Masson duikt Liese onder in een hotelletje in de binnenstad. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat Liese en Masson op zoek zijn naar een tegenstrever van formaat. Want hoe stop je een moordenaar die letterlijk niets meer te verliezen heeft?

Liese Meerhout is koppig en recht door zee. Haar inspecteur Masson is erudiet en heeft een drankprobleem. Vlotte dialogen en humor, uitgewerkte personages en ouderwets speurwerk maken van dit boek een heel plezierige leeservaring. Enkele Vlaamse woorden en zinswendingen verlenen extra charme, evenals de setting in Antwerpen. Vooral tegen het eind loopt de spanning op en kon ik het boek niet goed wegleggen. Wat mij betreft won De vleermuismoorden terecht de publieksprijs van de Hercule Poirotprijs 2015

De voorgaande delen staan inmiddels op mijn leeslijst. Drie ervan zijn als e-book beschikbaar voor bibliotheekleden, dat is handig.

Wie manipuleert wie?

minierHet boek begint met de gedachten van een vrouw die opgesloten zit in een kelder. Jasses, denk ik dan, weer zo’n thriller met een seriemoordenaar die vooral dient als uitlaatklep voor de perverse gedachten van de schrijver. Veel thrillerlezers vinden het lekker  om te lezen over het absolute kwaad, maar ik ben zelf meer geïnteresseerd in alledaagse kwaad.

In  het subgenre wordt de seriemoordenaar graag persoonlijk door achter een van de geliefden van de speurder aan te gaan. Vind ik meestal een goedkope plotwending. Verzin ’s wat origineels, seriemoordende thrillerschrijvers!
In Huivering  van Bernard Minier zitten beide elementen, maar dient het vooral als dreiging op de achtergrond en geeft het een lekkere spanning.

In Marsac, een klein universiteitsstadje in het zuidwesten van Frankrijk, wordt het lichaam van een docente gevonden, omwikkeld met touw, een brandende zaklamp in de keel en verdronken in bad (ik bedoel maar). Er is een verdachte, Hugo, zoon van Marianne de verloren liefde van commandant Martin Servaz. Zij vraagt hem de zaak te onderzoeken. Dit is het begin van een hele sterke thriller met trekken van een ouderwetse detective.

Minier beschrijft beeldend het reilen en zeilen in het universiteitsstadje, waar de dagelijkse roddel net zo belangrijk is als het croissantje bij de koffie. Grote vraag is wie de vrouw heeft vermoord. Servaz gelooft niet in de schuld van Hugo en denkt aan de ontsnapte seriemoordenaar Hirtmann uit een eerder boek. Minier laat je lekker puzzelen en manipuleert je telkens de verkeerde kant op, net als een aantal manipulerende personages.

Kortom, een sfeervolle thriller met een mooie puzzel en spanning van de eerste pagina tot pagina nummer 600! Dat lijkt veel maar Huivering leest als een vers croissantje.
Op de achtergrond speelt het WK van 2000. Inderdaad dat WK waar de spelers van het Frans nationale elftal speelden als een nat stokbrood en zelfs in staking gingen.
Minier is een aanwinst. Fred Vargas en Alex Lemaitre spelen wat mij betreft in de voorhoede van het Frans nationale team, maar Minier is een bekwaam spelverdeler.

Brusselmans schrijft misdaadroman

Zeik: Herman BrusselmansHoeveel boeken Herman Brusselmans precies heeft geschreven is niet duidelijk. Met een gemiddelde van twee boeken per jaar en een productie van meer dan zestig titels heeft de Vlaamse schrijver besloten te stoppen met tellen.
Zeik onderscheidt zich in zoverre van al zijn andere boeken dat het een detective is. Niet eerder waagde de schrijver zich aan dit genre.

Het verhaal speelt zich af in 1961. De moordbrigade van Gent lost begin jaren zestig procentueel gezien de meeste moorden van West Europa op. Het team bestaat uit commissaris Übertrut en de inspecteurs Zeik, El Bazaz, Compas, de enige vrouw in het gezelschap en Broekgat. Probleem is dat zich in de Gentse regio geen moord voordoet. Aanvankelijk kijkt het team werkeloos toe en heeft zo mooi de gelegenheid elkaar met onzinnige dialogen om de oren te slaan.

Op bladzijde 1 begint het meteen goed. Op de vraag van Inspecteur Zeik wie de lucifer heeft uitgevonden denkt zijn collega El Bazaz diep na en antwoordt: Dat moet een man zijn geweest die z’n aansteker kwijt was en toch de behoefte had z’n sigaret aan te steken. En daarmee is de toon gezet. Het boek zit vol met humor en (platte) grappen, maar ook met fraai geconstrueerde zinnen als: Zowel Selma als Heidi was dol op Zeeuwse mosselen en ze aten de zeevruchten met zoveel smaak dat het kwijl van culinair genot uit hun bakkes vloeide.

Plotseling wordt er een meisje gewurgd en de moordenaar brengt symbolisch bedoelde getallen aan op haar rug. Vervolgens wordt een tweede meisje op vrijwel dezelfde wijze vermoord. Werk aan de winkel voor de Gentse moordbrigade derhalve.
Toch laat Brusselmans geen gelegenheid onbenut zijn personages voortdurend ontwrichtende dialogen te laten voeren. Komt iemand met een serieuze opmerking die mogelijk kan bijdragen aan de oplossing van de moord dan weet de schrijver hier een onzinnige draai aan te geven. De personages praten voortdurend langs elkaar heen. De mogelijke verdachten worden op een absurde manier ondervraagd. Dit zorgt voor veel hilariteit. Aanvankelijk zit er weinig schot in de zaak totdat inspecteur Zeik, de held van het verhaal, met een briljante ingeving komt.
Is Zeik een schitterend opgebouwde misdaadroman in het spoor van Agatha Christie en Georges Simenon. Een goed geconstrueerde whodunit en een pageturner ineen. Nee dat is het niet. Zeik moet vooral worden gezien als een persiflage op de literaire thriller. Voor de Brusselmans lezers is dat geen verrassing. Hij neemt wel vaker zaken op de hak. Vrijwel elke bladzijde ontlokt je een lach, glimlach of tenminste een opgetrokken mondhoek. Jazeker, er valt genoeg te lachen en het boek biedt veel verstrooiing en misschien komen we er over een paar honderd jaar wel achter dat dat het beste is wat een roman te bieden heeft.

Wie de smaak na deze detective goed te pakken heeft kan meteen verder met de tweede Zeik-roman in deze serie: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus.
O ja, misschien moet een auteur die zoveel heeft geschreven en zo goed wordt gelezen eens in aanmerking komen voor een prijsje. Het zal Brusselmans een zorg zijn. De zelfbenoemde mooie jonge oppergod der Vlaamse letteren is allang weer bezig met de volgende roman, verhalen, gedichten en columns.

Als je de waarheid vertelt, hoef je niets te onthouden

Dat is een citaat van Mark Twain en afkomstig van de Facebookpagina van Alice Salmon.
Om de waarheid draait het in deze psychologische detective. Het lichaam van Alice wordt op een koude februarimorgen gevonden in een snelstromende rivier. Is het een ongeluk, zelfmoord of moord?

Jeremy Cooke, een wat uitgebluste professor die nooit aan zijn eigen verwachtingen heeft kunnen voldoen, ziet het als zijn taak om het leven van zijn oud-studente Alice te reconstrueren via gesprekken, krantenartikelen en digitale sporen. Dit boek is daar de neerslag van. Brieven, blogs, sms’jes, Facebookberichten en politieverhoren, het boek is een soort knipselmap bijgehouden door Cooke in de hoop een monument op te richten voor Alice, maar vooral om de waarheid te vinden. Een ambitieus project met een mooie dubbele laag. Het boek is samengesteld door professor Cooke maar komt uit de koker van journalist T.R. Richmond. Er is zelfs een internetpagina gewijd aan Cooke’s zoektocht professorcooke.tumblr.com.

Op de achterflap staat een aanbeveling van Nicci French:
Wat een plezier was het om zo’n ambitieuze thriller te lezen die zo vol zit met emotie en spanning. Bravo!
En dat slaat de spijker op zijn kop*. Het gevaar van een knipselmap als roman is dat al die verschillende elementen en fragmenten geen geheel vormen, maar Richmond slaagt daar opmerkelijk goed in. De berichten, brieven, politieverhoren springen heen en weer in de tijd en toch houdt Richmond de grote lijn. Als de verrassende ontknoping in zicht komt heb je een langzaam opgebouwd monument gelezen van een professor met geheimen die hij met je deelt in de zoektocht naar de waarheid.
Daarin kan het zich meten met Het meisje in de trein van Paula Hawkins.

* Spijker op de kop, zie ook:

Broadchurch, verrassend tweede seizoen

Broadchurch
Broadchurch

Soms word je in het leven aangenaam verrast. Je wint ’s een tientje in de Staatsloterij. Er ligt zomaar een nieuw boek van je favoriete schrijver in de bieb. Je slaat op straat een hoek om en je loopt tegen iemand aan die je al veel te lang niet hebt gezien. Zoiets.

Het eerste seizoen van Broadchurch was zo’n aangename verrassing. Goed verhaal, spannend, bijtende humor, maar vooral ook een mooi portret van Broadchurch, een van de sterke punten van de serie. Een kleine gemeenschap dat volledig op zijn kop gezet wordt door de moord op een jongen. Daarnaast spat de chemie tussen de twee geweldige hoofdrolspelers van het scherm.

Olivia Colman en David Tennant pingpongen hun spitse dialogen, terwijl ze elkaar steeds meer leren waarderen. Tennant, die door insiders de beste Dr. Who allertijden wordt genoemd, kan in zijn lekker sappige Schotse accent dingen zeggen als: “You should stop taking those asshole-pills“. Vind ik erg leuk.

Maar de nog grotere verrassing zit in het tweede seizoen. Het afgeronde verhaal uit het eerste seizoen krijgt een onverwachte wending. Een heftige wending die alles meteen op scherp stelt en bovendien ruimte geeft voor nieuwe verhaallijnen. Daarmee is dit tweede seizoen zelfs nog sterker dan het eerste.

Op IMDB krijgt Broadchurch een 8,4, ik rond dat af naar boven. Veel beter krijg je niet te zien op tv of tablet.

Hard boiled uit Denemarken

Michael Katz Krefeld
Michael Katz Krefeld – Ravn Reeks

Vorig jaar verscheen het eerste deel over Thomas “Ravn” Ravnsholdt Ontspoord. Een hele sterke hard-boiled detective over een rechercheur die op vakantieverlof is gestuurd nadat zijn vriendin is vermoord. Om niet meteen te juichen, heb ik het tweede deel afgewacht en kan ik nu zeggen dat we er een Deen bij hebben in de categorie Jussi Adler-Olsen.

In Afgezonderd lopen twee verhalen naast elkaar. Ravn worstelt nog steeds met de moord op zijn vriendin als hij wordt gevraagd de broer van een jonge vrouw op te sporen. Deze Mogens heeft geld verduisterd en is in het niets verdwenen.
Tegelijk volgen we een Stasi-agent in de maanden voor de val van de Berlijnse Muur in 1989. Katz Krefeld geeft een huiveringwekkend beeld van deze kolonel, leider van een geheime sectie binnen de Stasi. Zijn geloof in de Oost-Duitse heilstaat geeft hem alle ruimte om zijn wreedheid bot te vieren op vijanden van het volk.

Natuurlijk komen deze twee verhalen bij elkaar en opnieuw heeft Katz Krefeld een spannende hard-boiled detective geschreven met alle elementen die daar bij horen. Een aantrekkelijke dame. Een eigenzinnige detective, met zijn eigen morele overtuigingen, die zo nu en dan een pak slaag krijgt en de wereld niet al te vrolijk bekijkt.

De Ravn reeks verdient een groot publiek, maar net al met de Serie Q van Adler-Olsen is het goed om met het eerste deel te beginnen.