Categorie archief: Detective

Kemal Kayankaya – detective met een grote bek en een klein hartje

Naar recensie
Arjouni

In het Nederlands waren de eerste drie boeken met privédetective Kemal Kayankaya al eerder verschenen. Met deze omnibus is nu ook het laatste verhaal, Kismet, eindelijk vertaald.

Kayankaya is Duits staatsburger, zoals hij regelmatig moet uitleggen aan zijn landgenoten die denken dat hij onnozel is en de taal niet spreekt. Zijn Turkse ouders zijn bij een auto-ongeluk om het leven gekomen, waarna de jonge Kemal door een Duits echtpaar is geadopteerd. Ondanks zijn naam en uiterlijk spreekt hij geen woord Turks en lijdt daar ook niet onder.
Arjouni heeft een viertal boeken geschreven rond deze privédetective met een drankprobleem en een grote bek, die er een pervers genoegen in lijkt te scheppen om criminelen en politiemensen te provoceren, wat hem regelmatig op een pak slaag komt te staan.
Verwacht geen wereldschokkende spanning van Arjouni maar lekker leesvoer vol puntige dialogen, de nodige hilarische humor en een Hercule Poirot-achtige uitleg op het eind van elk verhaal als Kayankaya alle draadjes vakkundig aan elkaar bindt.
Frankfurt, de stad waar Kemal zijn geld verdient, bekijk je voortaan met andere ogen dankzij de bijna vrolijke beschrijving van de rosse buurt en de kleine criminelen die er rondspoken.

Een Engelse detective in de V.S.

Naar recensie
De thuiskomst

De  thuiskomst van de Amerikaanse thrillerschrijfster Carol O’Connell doet op een prettige manier Engels aan.

In het kleine dorp Coventry ergens in Noord-Californië is geen straatverlichting aangelegd omdat de inwoners ’s avonds liever de sterren zien. Een zendmast voor mobiele telefoontjes is ook niet welkom, omdat de dorpelingen het al vervelend genoeg vinden dat er een vaste telefoon in huis is.
Verder lopen er in het dorp de nodige kleurrijke types rond. Een huishoudster met een geheim en een eigen agenda. Een gepensioneerde politierechter die slaapwandelt. Een bibliothecaresse die aan bodybuilding doet en zich één keer per jaar wast en in een ver verleden haar man heeft doodgeslagen (geen doorsnee bibliothecaresse, ter geruststelling). Een medium dat seances houdt in een hut midden in het bos. Een jeugdliefde die de hoofdpersoon een enorme schop voor de schenen geeft als ze hem na 20 jaar weer ziet.

Dit alles en nog veel meer doet vermoeden dat je in een aflevering van Midsomer Murders terecht bent gekomen. De thuiskomst is echter veel meer dan dat en doodgewoon een ijzersterke whodunnit en whydunnit.
Aan de hand van verloren zoon Oren komen we langzaam steeds meer aan de weet over het drama dat zich twintig jaar eerder voltrok in deze kleine gemeenschap. Overspel, roddel, geheimen, jaloezie en wraak. Carol O’Connell weeft een intrigerend geheel van motieven in deze literaire thriller. Een lekkere detective om het jaar mee te beginnen.

Sinterklaas spoorloos in Joure

Van chocola

Vorig jaar deden we in de bibliotheek van Joure een verbijsterende ontdekking. Uit de Sint van chocola die op de leestafel stond, was een flinke hap genomen. Het zilverpapier was keurig teruggevouwen, dat wel.

Dit jaar plaatsten we vol vertrouwen een nieuwe Sint op de leestafel. Gesecondeerd door twee kleinere Zwarte Pieten stond hij daar totdat we vanmorgen ontdekten dat hij spoorloos was verdwenen. Niet een hapje eruit. Niet een kleinere Piet uit valse bescheidenheid. Nee, onze mooie grote Sint van 3 ons kwaliteitschocola was weg, meegenomen door iemand die vroeger vergeten is toen de zak gevuld werd met stoute kindertjes.

Naaah.

Modern ouderwets

Smaak van venijn

Flavia de Luce is elf jaar, voorlijke dochter van een oud-kolonel annex postzegelverzamelaar en in voortdurende strijd met haar oudere zussen Daphne en Ophelia. Flavia heeft een passie voor scheikunde en heeft op het landhuis, waar de merkwaardige familie woont, een eigen laboratorium. Ze vindt op een ochtend een lijk in de tuin. Tot zover niets bijzonders.

Wel bijzonder is dit verhaal van de Canadees Alan Bradley die een heerlijke moderne, ouderwetse detective heeft geschreven die speelt op het platteland van Engeland in de jaren 50 van de vorige eeuw. Met een geweldige Flavia in de hoofdrol die het verhaal een enorme vaart geeft al was het maar omdat ze van hot naar her fietst op haar roze fiets die ze Gladys noemt. In een luchtige, speelse stijl gaan we mee met Flavia op zoek naar de moordenaar. En passant bewerkt Flavia de lippenstift van Ophelia met gifsunak die hierdoor in een allergische reactie enorme lippen krijgt. Je waant je in een verhaal van Agatha Christie, maar in haar boeken viel weinig te lachen, terwijl Flavia regelmatig voor een schaterlach zorgt. Heerlijk boek voor jong en oud, zeg je dan.

Bovendien waar vind je nog een boek waarin een moord wordt gepleegd om een postzegel. Daar hebben Karin Slaughter of Mo Hayder nooit aangedacht in hun bloeddorst.

Aardig is nog dat Bradley met slechts 15 pagina’s van het verhaal naar zijn uitgever stapte, die na vijf minuten lezen besloot om De Smaak van venijn uit te geven.

Kostas van Petros

Petros Markaris

Corruptie en omkoperij lijkt net zo bij Griekenland te horen als een kruimelende Acropolis. Volgens dit artikel betaalt de gemiddelde Griek maar liefst € 1355,- per jaar aan steekpenningen. In zo’n land liggen de misdaadverhalen voor het oprapen denk ik dan.

De zelfmoord van Che is het eerste boek dat ik lees van Petros Markaris en een ontdekking.
Kostas Charitos is commisaris die na een schietincident in een eerder boek ziekteverlof heeft en zich stierlijk verveelt en gek wordt van zijn zeer aanwezige vrouw.
Het verhaal begint met de publieke zelfmoord van een bekende bouwondernemer waar Charitos meer achter vermoed. Van zijn chef krijgt hij opdracht om die zelfmoord onofficeel te onderzoeken. Er ontrolt zich een prachtig plot met een verbijsterend inkijkje in de Griekse samenleving ten tijde van de voorbereidingen op de Olympische Spelen in 2004. Charitos is eigenlijk een behoorlijk foute kerel maar dat vergeef je hem als je de laatste zin van het boek leest waarin hij verzucht: “Ik wil niet ondankbaar zijn, maar hoe komt het dat ik me uiteindelijk altijd voor lul voel staan?”

Verwacht geen nagelbijtend spannend verhaal, maar wel een heerlijk verhaal vol Griekse familieleden, lekker eten en de nodige ironie. Ik begin gauw aan een ander verhaal over Kostas van Petros.

Strandboek

Elly Grifftiths

Elly Griffiths schreef onder haar eigen naam, Domenica de Rosa, verschillende romans die niet in het Nederlands zijn vertaald. Offersteen is haar tweede detective met Ruth Galloway in de hoofdrol. Ruth is een 40-jarige forensisch archeoloog. Zij wordt erbij geroepen als er ergens een lijk opgegraven wordt. Het eerste boek Dodencirkel heb ik niet gelezen. In Offersteen wordt regelmatig verwezen naar het eerste boek, maar dat is niet storend voor het verhaal.
Tijdens de sloop van een voormalig kindertehuis wordt het skelet van een kind gevonden. De schedel ontbreekt en langzaam wordt duidelijk dat de dood van het kind een rituele achtergrond heeft. Zoals vaker in een Engelse detective wordt langzaam een familiegeheim ontrafeld en kun je meepuzzelen. Griffiths schrijft lekker vlot en het boek is ideaal voor onder de parasol op het strand bij Makkum. Net zoiets als een KRO detective op een warme zomeravond.

Privé-detectives

Chercover & Koryta
Chercover & Koryta

Het genre van de privédetective bestaat dankzij het gegeven dat het altijd hetzelfde is. Dat is niet erg, zolang de juiste ingrediënten aanwezig zijn. Zoals een bakje muesli met biogarde en honing elke morgen lekker blijft als de kwaliteit van de muesli goed is. In een goede privédetective is de plot de muesli.De andere ingrediënten voor een goede privédetective zijn een eigengereide speurder die zijn zaakjes oplost op de rand van de wet. Een liefde van de privédetective, meestal een ex waar de man regelmatig over mijmert. Een politieman die hem het vuur na aan de schenen legt, omdat de detective zelf onder verdenking komt te staan. Een hulp, een schimmig figuur met meer spierballen dan de detective zelf, die meestal aan de verkeerde kant van de wet opereert. Een paar aframmelingen waardoor de hoofdpersoon bont en blauw door het verhaal loopt. En een flinke dosis zwarte humor.In Nederland debuteerde Sean Chercover met Chicago Mob en Michael Koryta met B.e.g.r.a.v.e.n.   

Chercover geeft zijn hoofdpersoon een duistere kant mee waardoor het boek opvalt. Het wordt slechts aangestipt maar Ray Dudgeon heeft een moorddrift in zich, waardoor hij niet echt valt in de categorie ruwe bolster blanke pit. Deze drift zal ongetwijfeld terugkomen in het tweede deel rond deze detective. In het eerste deel neemt hij het op tegen de maffia in Chicago, of beter The Outfit zoals ze daar genoemd worden.  

Van Koryta zijn al meer titels in het Nederlands verschenen. Iets minder humor, meer grimmigheid. In een interview met De Volkskrant zegt Koryta dat hij niet houdt van thrillers met een knipoog. Hij bedoelde ermee dat hij niet houdt van thillers die geschreven zijn als amusement en slechts ter ontspanning dienen. Politie- en detectivewerk verslind je emotioneel en dat moet zichtbaar zijn in een goede thriller. Zijn speurder is Lincoln Perry en net als Ray Dudgeon is Perry een man met duistere kanten.  

Beide boeken zijn de moeite waard. Het plot van Koryta zit goed in elkaar, het boek is strakker gecomponeerd dan het debuut van Chercover. Daar staat tegenover dat Chercover meer een thriller met een knipoog is. Daar hou ik wel van, al mag dat niet van Koryta. Rest me alleen nog die rare puntjes in de titel van Koryta. In het engels heet het boek A welcome grave, zonder zinloze puntjes maar meer to the point als je het verhaal leest.

De veren van de dino

De veren van de dinosaurusAnna, alleenstaande moeder van een dochtertje en laatstejaarsstudent aan het Biologisch Instituut in Kopenhagen, heeft zojuist haar eindscriptie over de oorsprong van vogels ingeleverd. Tussen haar en haar scriptiebegeleider Helland heeft het nooit erg geboterd, noch qua wetenschappelijke theorieën over de oorsprong van vogels (zijn het wel of niet hedendaagse dinosaurussen?) noch op het persoonlijke vlak. Op een morgen wordt Helland dood in zijn kantoor gevonden met op zijn schoot de scriptie van Anna, en zijn tong op zijn borst. De dood van Helland stelt iedereen voor een raadsel, ook inspecteur Søren die de zaak onderzoekt. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een dode valt.

Schrijfster Sissel-Jo Gazan studeerde biologie aan de Universiteit van Kopenhagen en woont nu in Berlijn.

Detectivewerk, wetenschap, een vleugje romantiek en wat psychologie – heel veel lezers komen aan hun trekken. Elk van de hoofdpersonen heeft geheimen of moet in het reine zien te komen met gebeurtenissen uit zijn of haar verleden. De relatie tussen ouders en kinderen speelt een grote rol en natuurlijk de academische wereld waarin het verhaal zich afspeelt, met de onderlinge na-ijver en strijd om financiële middelen. En passant steek je heel wat op over de dino’s met hun verenkleed, die al dan niet de voorouders zijn van de huidige vogels. Een tip voor lezers met een levendige verbeelding: lees het stukje over lintwormen niet onder het eten…

Originele detective

Bloedlijn
"Een genealogische thriller"

Bloedlijn van Dan Waddell is het eerste boek rond Inspecteur Grant Foster en genealoog Nigel Barnes dat in het Nederlands verschijnt. Waddell werkte als journalist en raakte geïnteresseerd in genealogie na de geboorte van zijn zoon. Toen hij in de geschiedenis van zijn voorouders dook, stuitte hij op een familiegeheim. Het idee dat er in elke familie wel een lijk in de kast ligt, inspireerde hem tot het schrijven van “een genealogische thriller” zoals op de voorkant staat. Een beetje vreemde term, maar dat zal wel komen omdat ik een enkele keer genealogie en gynacologie door elkaar haal.

Bloedlijn is een ouderwetse detective, door goed op te letten weet je eerder dan de hoofdpersonen in welke richting je de dader moet zoeken. In dit geval is de dader iemand die moorden kopieert die een godsdienstwaanzinnige heeft gepleegd in 1879 in de donkere straten van Londen. Dat voor de ontrafeling van het mysterie allerlei archieven worden nagplozen geeft het boek een lekkere duistere sfeer mee.