Categorie archief: Film

De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo

“Hé mem, is dat wer sa’n zeven zussen boek?” vroeg mijn zoon toen hij deze dikke pil van Taylor Jenkins Reid op tafel zag liggen. Ik keek verbaasd naar het boek, hoe komt ie daar nou bij? Maar ik snap z’n vraag. Als een negenjarige al meteen bij een titel met een zeven er in de link legt met Lucinda Riley, is wel duidelijk hoe groot de hype rondom die populaire boekenserie is. En terecht. In oktober 2017 las ik het eerste boek over de zussen en was meteen verkocht. Nu zijn we 3,5 jaar verder en is de serie wereldwijd uitgegroeid tot een gigantisch succes. Ik ben toe aan het laatste deel en als het goed is ligt die vandaag voor me klaar in de bieb zodat ie mee kan op vakantie. Nu al zin in!

Maar goed, genoeg over de zussen, want De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo heeft daar helemaal niets mee te maken. Dit boek verdiend zelf de volledige aandacht, want wat een verhaal is dit zeg. Ik had een beetje last van opstartprobleempjes toen ik begon aan dit boek, maar nadat ik tussendoor een aantal andere boeken gelezen heb, pakte ik het toch weer op. En wat ben ik daar blij om. Ik had dit niet willen missen!

Monique Grant werkt nog maar kort als reporter bij een bekend tijdschrift en krijgt op een dag een onvoorstelbaar verzoek van haar baas. De 79-jarige Evelyn Hugo, de grootste filmster uit de jaren vijftig, wil een deel van haar jurken laten veilen voor het goede doel en biedt het tijdschrift een exclusief interview aan. Op één voorwaarde: Monique moet het doen. Anders gaat het niet door. Monique begrijpt er niets van, waarom zou de bekendste vrouw van het land in hemelsnaam specifiek om haar vragen?

Eenmaal bij de grande dame thuis blijkt dat deze helemaal niet van plan is een interview voor het blad te doen. Ze heeft een heel ander verzoek, ze wil haar levensverhaal laten optekenen en ze wil dat Monique dat gaat doen. Die valt bijna van haar stoel van verbazing maar grijpt deze kans met beide handen aan.
Evelyn Hugo vertelt openhartig over haar leven, hoe ze in de filmwereld terecht kwam, waarom ze zeven keer (!) getrouwd is geweest en wie de liefde van haar leven was. Monique luistert gefascineerd en krijgt steeds meer sympathie voor de vrouw. Tot Evelyn aan het einde van haar verhaal met een schokkende mededeling komt…

Wát een boek. Reserveren en mee op vakantie zou ik zeggen!

Een onbeschaafde neurotische druiloor

Als oprechte Woody Allen fan ontkom je niet aan het lezen van zijn autobiografie À Propos. Toch heb ik wel even getwijfeld er een blogbericht aan te wijden. Dat heeft te maken met de onverkwikkelijke familiegeschiedenis die hem in 1991 plotseling ten deel viel. Zijn vrouw Mia Farrow beschuldigde hem toen van incest met haar dochter, nadat Allen haar had verlaten voor een andere vrouw. Waarheid of ultieme wraakoefening? De rechters stelden haar tot twee keer toe in het ongelijk, nadat verschillende onderzoeksrapporten aangaven dat er geen sprake was van misbruik. Wel leiden de valse beschuldigen tot een verschrikkelijke (sensatie)pers en enorme juridische kosten. Vanaf dat moment werden zijn films uitsluitend nog in het buitenland vertoond, in Amerika werd hij in de ban gedaan. Woody Allen ruimt niet minder dan een derde deel van het boek in om de lezer van zijn onschuld te overtuigen. En dat is veel in een autobiografie over een filmregisseur met 50 films achter zijn naam.

Opgegroeid in een Joods gezin uit de lagere klasse vult hij al snel de Broadwayrubrieken van alle kranten met comedy’s en oneliners. Ook is hij een veelgevraagde komiek. Zijn ouders zien het met lede ogen aan. Over alles zijn ze het oneens, behalve over Hitler en de rapportcijfers van hun jonge zoon.  Opvallend genoeg ziet Woody Allen zichzelf in de eerste plaats als schrijver en niet als filmregisseur. Hij schrijft vlot, relativeert zichzelf voortdurend en schotelt de lezer in À propos een verbazingwekkend verhaal voor, vol met anekdotes.

Ik ben slechts een onbeschaafde neurotische druiloor die sinds zijn 16e voort dobbert op zijn talent om te amuseren.

Zijn eerdere huwelijken en de acteurs waarmee hij samenwerkte worden uitgebreid besproken. Veel aandacht is er voor zijn persoonlijke en professionele relatie met Mia Farrow, de vrouw die zijn leven zo’n dramatische wending gaf. Van haar laat hij dan ook geen spaan heel. De lezer moet zich wel realiseren dat het zijn waarheid is.

Niet het applaus, maar de creatieve daad bij het maken van films staat bij deze iconische Amerikaan voorop. Ook met de grootste lof krijg je nog steeds artritis en gordelroos is de nuchtere verklaring van de man die vindt dat hij nog nooit een goede film heeft gemaakt. Als hij zijn leven over mocht doen, zou hij dan iets anders doen, stelt Woody Allen zichzelf de vraag. Ik zou niet die magische groentesnijder kopen die die gast op televisie aanprees, is zijn antwoord. Hiermee hebben we de toon van het boek goed te pakken. Zelfs bij serieuze zaken probeert hij met de nodige humor zijn levensangst te bezweren.

Nachtdieren

nocturnal

Susan krijgt ruim 20 jaar na de scheiding van haar eerste man een ongepubliceerde roman toegestuurd van haar ex. Ze is toentertijd gescheiden van Edward, omdat hij obsessief bezig was een schrijver te worden maar daarin volledig faalde.

wrightIn hun huwelijk draaide het volledig om zijn ambities en met zijn egocentrisme zorgde hij ervoor dat ze uit elkaar groeiden. Ondanks de weerstand die ze voelt, begint ze het boek te lezen en raakt ze geobsedeerd door het verhaal en begint ze haar eigen leven onder de loep te nemen.

In het toegestuurde manuscript wordt het verhaal verteld van een gezin dat een geweldadige ondergang tegemoet gaat. De beschrijving hiervan grijpt je bij de kladden om je niet meer los te laten.

Het boek is vorig jaar verfilmd door modeontwerper Tom Ford. Met Nocturnal Animals maakte hij een van de meest indringende films van dat jaar. Het verhaal binnen een verhaal liet veel mensen na het bekijken van de film in verwarring achter. Dat komt vooral doordat in beide verhalen dezelfde acteurs de hoofdrol spelen (Amy Adams en Jake Gyllenhaal). In het boek Tony & Susan waar de film op gebaseerd is, heb je deze visuele verwarring niet. Wel begrijp je onmiddellijk waarom Ford hiervoor gekozen heeft. Susan identificeert zich sterk met het verhaal en projecteert haarzelf, haar leven, haar huidige man en haar ex voortdurend op de gebeurtenissen.

animalsIk heb Nocturnal Animals gezien en het is voor het eerst dat ik eerst een film zag en daarna het boek heb gelezen. Nocturnal Animals was een indringende kijkervaring.

Tony & Susan, van schrijver Austin Wright, is een intense leeservaring. Het thrillerachtige verhaal van Edward is vrij letterlijk verfilmd, maar het verhaal van Susan heeft meer psychologische diepgang, wat niet vreemd is omdat je haar gedachten moeilijk kan vangen in filmbeelden.

Heb je de film gezien, dan is het boek absoluut een aanrader. Heb je het boek al gelezen, dan zou ik zeker de film gaan zien. Heb je beide nog niet gedaan, dan weet je wat je te doen staat.

 

reserveer deze boeken

 

 

Seymour Bernstein

mijnboek

Marion Dijkstra

seymourOp een mooie winterse zondag ben ik in Amsterdam met vrienden en nemen de  pont over het IJ naar Filmtheater Eye, want daar draait: Seymour An Introduction, aangeraden door o.a. mijn pianodocente.
We dompelen ons onder in een prachtig maar vooral ook leerzaam levensverhaal van een bijzondere piano pedagoog en solist.
Je vraagt je af waarom je nooit eerder van hem hebt gehoord, dat wordt duidelijk in de prachtige documentaire film: een waar muzikaal genot.
Deze film draait nog op veel plaatsen in Nederland en is ook te zien via NPO uitzending gemist op Kanvas: dus lekker thuis op je laptop of tablet!

Cinema.nl schrijft over deze film:

Acteur Ethan Hawke kampte enkele jaren met podiumvrees. Tot hij bij een etentje naast de Amerikaanse concertpianist/docent/mentor Seymour Bernstein (1927) kwam te zitten. Diens visie op de kunst (en het leven) bleek zo bijzonder dat Hawke besloot er een documentaire aan te wijden.
Al na enkele minuten is duidelijk waarom Hawke zijn goeroe zo graag met de rest van de wereld wilde delen. Bernstein is een baken van rust en kalmte, die in prachtige volzinnen oreert over de harmonische functie van muziek en de noodzaak van het creëren. Een delicate man, wiens carrière als concertpianist op vijftigjarige leeftijd ten einde kwam na een decennialange worsteling met podiumvrees. En die al 57 jaar alleen in een klein appartement in New York woont.

https://www.youtube.com/watch?v=siYkwtqu8i4

Via bovenstaande link (control én klik) alvast een voorproefje. Veel Luisterplezier!

De ene vermissing is de andere niet

Het is de gruwel van elke ouder, een kind dat vermist raakt. Wat is er gebeurd, leeft je kind nog, een nachtmerrie. Je moet daarom wel een beetje gestoord zijn als je twee tv-series en een speelfilm achter elkaar ziet over vermiste meisjes. Maar ja, alles voor onze bloglezers, zullen we maar zeggen.

silenceAllereerst de speelfilm The Silence (Das Letzte Schweigen). Voor liefhebbers van The Killing staat er op de hoes te lezen. Dat ben ik, maar Das Letzte Schweigen haalt dat niveau absoluut niet.

Uit de omschrijving in de catalogus: Een dertienjarig meisje verdwijnt spoorloos in een korenveld op het Duitse platteland en wordt vermoord teruggevonden op exact dezelfde plaats als waar 23 jaar eerder de elfjarige Pia werd verkracht en vermoord.
Het is wat lastig om de vinger op te leggen, maar zo gaandeweg de film werd mijn kijkplezier danig op de proef gesteld. Vreemde dialogen over kinderen,  betekenisvolle beelden van korenvelden en struiken die vooral potsierlijk aandoen, merkwaardige montage. Een acteur die én een tiener speelt en een eind dertiger met als enig onderscheid zijn haarlengte en hup, daar gaat de geloofwaardigheid van het verhaal de kliko in. Maar als melodramatische curiositeit heeft de film zeker waarde en misschien nog meer als je ideeën wilt opdoen voor de retro-inrichting van je kamer.

forgottenDan Les Oubliées of op z’n Engels Forgotten Girls. Rechercheur Christian Janvier doet al 15 jaar onderzoek naar zes ontvoerde meisjes van dezelfde leeftijd. Hij heeft zich zo vastgebeten in het onderzoek dat zijn relatie er onder lijdt en ook zijn gezondheid. Als er weer een meisje verdwijnt lijkt de zaak zich te openen. De grote kracht van de serie zit hem in de hoofdrolspeler, de charismatische Jacques Gamblin. Zijn schets van de verwarde rechercheur die zijn eigen weg gaat draagt het verhaal. Een verhaal dat zich traag ontvouwt en daardoor meer een psychologisch portret dan een detective is. Hij onderhoudt contact met alle ouders van de vermiste kinderen en die scènes dragen bij aan de sfeer van de serie. Elke ouder verwerkt een dergelijk drama op zijn eigen manier.
Door slaapgebrek en stress begint Janvier te lijden aan geheugenverlies en hallucinaties waarin de slachtoffers aan hem verschijnen.  Uiteindelijk vindt hij een overeenkomst tussen les oubliées, al kun je je afvragen waarom hij dat niet jaren eerder heeft gezien. De bevredigende afrekening geeft alle ruimte aan je eigen wraakgevoelens. Ondanks de traagheid sleept Les Oubliées je mee door de sfeer, het goede acteren en de onconventionele manier van vertellen.

Het toetje eet je in de regel als laatste en in dit geval is dat The Missing. Als een gezin met autopech strandt in een Frans dorp verdwijnt het zoontje van Tony en Emily. Tien jaar later volgt Tony een spoor dat hem terugbrengt in het dorp. Tony zijn leven staat na de verdwijning stil. Het verlies van zijn zoon heeft hij niet een plaats kunnen geven, waar zijn ex-echtgenote Emily wel probeert verder te leven.

Acteur James Nesbitt speelt de rol van verbitterde vader zo sterk dat het net is alsof hij in zijn woede puntige tanden heeft gekregen. Net als Les Oubliées is de serie langzaam. De vertwijfeling en radeloosheid van beide ouders krijgt alle ruimte. Tel daar de goede bijrollen bij op en je hebt een hele sterke serie die je vooral te pakken krijgt door Tony. Zijn vasthoudendheid maakt dat je zo nu en dan weg wilt kijken, maar kan je een vader die zijn kind kwijt is wel veroordelen?
Het einde lijkt te zinspelen op een tweede seizoen.

Van mij hoef je je natuurlijk niks aan te trekken, daarom hier de cijfers van IMDB:
The Silence 7.0
Fotgotten Girls 7.2
The Missing 8.1
Maak een keus en doe niet zoals ik. Drie vermissingen achter elkaar zorgt voor een beroerde nachtrust.

The greatest of all time

I am Ali
I am Ali   DVD

De documentaire I am Ali gaat veel verder dan een opsomming van de grote successen uit de bokscarrière van Mohammed Ali. Begonnen als Olympisch kampioen veroverde hij drie keer de wereldtitel in het zwaargewicht. De titels en de daaruit voortvloeiende naamsbekendheid gebruikte hij om op de komen voor de zwarte gemeenschap in de wereld.
Ali was een intelligente en principiële man. Toen hij weigerde te vechten in de Vietnamoorlog werd zijn boks licentie ingetrokken en moest hij voor drie jaar de gevangenis in.

Joe Frazier, één van Ali’s latere tegenstanders, maakte zich sterk voor een terugkeer in de ring van de boks legende. In 1974 daagde Ali wereldkampioen George Foreman uit. Dit legendarische gevecht werd bekend als de the rumble in the jungle en vond plaats in Zaïre in het hart van Afrika. Foreman huldigde de opvatting dat the best way to deal with the world was to become a monster. Hij beschikte over de hardste stoot uit het circuit en sloeg al zijn tegenstanders knock out. Maar Ali –float like a butterfly en sting like a bee- beschikte over meer techniek, snelheid en uithoudingsvermogen en won het gevecht door een knock out in de achtste ronde.

In de documentaire I am Ali komen familie, vrienden en tegenstanders uitgebreid aan het woord. De interviews zijn vaak ontroerend. Zo krijgen we een goed beeld van Ali als sportman, echtgenoot, vader en broer. Hoewel Ali weinig respect toonde voor zijn directe tegenstanders wordt hij alom neergezet als een vriendelijk en sociaal mens, dat opkomt voor de zwakkeren in de samenleving.
Al tijdens zijn actieve bokscarrière openbaarde zich bij hem de Ziekte van Parkinson. Mohammed Ali is inmiddels 72 jaar en kan bijna niet meer praten.
De documentaire toont een prachtig beeld van de man achter de legende, die uitgroeide tot de grootste bokser ooit.

Eerste verfilming Serie Q

De vrouw in de kooi
De vrouw in de kooi

In februari 2013 publiceerden we een blog over de verfilming van De vrouw in de kooi van Jussi Adler-Olsen. We hebben er lang op moeten wachten, maar de dvd is verschenen.

Voor wie het boek niet kent; Carl Mørck is na een desastreus verlopen politieactie gedegradeerd tot dossierschuiver van onopgeloste zaken. Deze taak neemt hij serieuzer dan de bedoeling is. Samen met zijn assistent Assad onderzoekt hij de verdwijning van een veelbelovende politica. Daarbij schopt hij tegen de zere schenen van een aantal collega’s, maar Mørck is koppig en weet samen met Assad uit de weinige aanwijzingen een spoor te vinden.
De vrouw in de kooi is een degelijke verfilming en in thuisland Denemarken de succesvolste film aller tijden. Recensenten waren gematigd enthousiast, maar de bekende Deense kwaliteit druipt er van af. Nikolaj Lie Kaas als Mørck is goed gecast evenals Fares Fares als Assad. Al is die minstens dertig centimeter langer dan mijn voorstelling van hem uit het boek.

In oktober is het tweede deel in première gegaan in Denemarken. Als Mørck wat meer ruimte krijgt voor zijn cynische humor dan mogen we een mooie serie tegemoet zien. Voor liefhebbers van donkere Scandinavische thrillers een must.

Ammaniti, Bertolucci & Bowie

Io e te
Io e te

Niccolò Ammaniti is een van mijn favoriete schrijvers. Ik en jij is een ontroerende novelle over de terugblik van een volwassen man op een week in zijn puberleven waarin hij een rite de passage beleeft.

Bernardo Bertolucci’s Novecento, over de opkomst van het fascisme in Italië, is een filmervaring die voor altijd in mijn geheugen gegrift is.

Kortom, ik was benieuwd naar zijn verfilming van Io e Te. Lorenzo is  een weerbarstige 14 jarige die met rust gelaten wil worden. Als hij met school op skivakantie moet, verstopt hij zich een week lang in de kelder onder het appartementencomplex waar hij woont. Zijn “rust” wordt verstoord als zijn halfzus Olivia in de kelder op zoek gaat naar een doos met oude spullen van haar. Olivia is jaren geleden uit zijn leven verdwenen en het weerzien  is niet erg hartelijk.

Bertolucci heeft een kleine film gemaakt over een broer en zus die langzaam tot elkaar komen en elkaar helpen een weg te vinden. Muziek speelt een kleine maar belangrijke rol. Naast nummers van The Cure, Muse, Arcade Fire en Red Hot Chili Peppers gebruikt de regisseur Space Oddity van David Bowie op een wonderschone manier. De Major Tom uit het nummer is een eenzame astronaut die door de ruimte zweeft. Niet moeilijk om daar Lorenzo in te herkennen in zijn zelfverkozen eenzaamheid. Hoogtepunt van de film is het moment waarop Olivia dansend met Lorenzo de Italiaanse versie van het nummer meezingt. Deze versie heeft een heel andere tekst dan het origineel. Ragazzo solo, ragazza sola gaat over de liefde tussen een eenzame jongen en een eenzaam meisje. Lorenzo en Olivia vinden elkaar op dat moment.

Lees hier het blog van Irene over de novelle.

Tony 10

Het is vrij bekend dat de meeste scheidingen plaatsvinden na de feestdagen, met Kerstmis voorop. Zondagochtend 5 januari was op Zapp de film Tony 10 te zien.

tony10
Naar catalogus

Een eigentijds, humoristisch sprookje over echtscheiding. Tony is bijna tien en heeft de beste vader van de wereld. Hij is apetrots op zijn vader die opklimt van kraanmachinist tot minister. Maar door de drukke baan is zijn vader minder thuis en krijgen zijn ouders steeds meer ruzie. Op een dag hebben zijn ouders een hele heftige ruzie en loopt zijn vader weg van huis. Tony denkt dat zijn vader verliefd is geworden op de koningin. Hij doet er alles aan om zijn ouders weer bij elkaar te krijgen en krijgt daarbij hulp van het koninklijk huis.

Tony hoopt zoals ieder kind dat zijn ouders weer bij elkaar komen maar net zoals dat in het echt bijna niet voorkomt gebeurt het ook in deze film niet. Wel laat de film zien dat het niet het einde van de wereld is als je ouders gaan scheiden.

Een mooie film voor kinderen met ouders die gaan scheiden, zijn gescheiden of er niet over piekeren om ooit te scheiden maar het wel mee maken in hun omgeving. De film/dvd is geschikt vanaf een jaar of 8. Kijk samen met je kind(eren) naar deze film van de regisseur van o.a. Het paard van Sinterklaas, Mischa Kamp. Het boek Tony 10 is geschreven door Akke Holsteijn en Mieke de Jong en geschikt om voor te lezen vanaf 7 jaar, zelf lezen vanaf 9 jaar.

Bekijk hier de trailer

Only God Forgives, hallucinerend, mysterieus, gewelddadig en geweldig

Only God forgives
Only God forgives

Na een lekker dagje Den Haag ergens in juli wilden we de dag besluiten met een film. De keus was niet zo moeilijk want Only God Forgives van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Drive) draaide. 
Met m’n favoriete Canadees Ryan Gosling en mijn favoriete Brits-Française Kristin Scott Thomas.

Ik vroeg bij de kassa om twee kaartjes waarop de vrouw achter de kassa tegen mij zei: “U weet dat er heel veel geweld in de film zit?”. “Eh, ja”, antwoordde ik ietwat verbaasd, want zo’n vraag krijg je niet als je naar een romantisch film gaat (u weet dat er heel veel romantiek in de film zit?). “Ik vraag het”, vervolgde de vrouw, “omdat er veel mensen ontdaan en kwaad uit de film lopen vanwege het geweld en dus moet ik het vragen van mijn baas”. “Oké, bedankt voor de waarschuwing”.

Wat volgde was een onvoorstelbare trip van anderhalf uur door Bangkok met weinig dialoog, hallucinerende beelden, een fantastische soundtrack, extreem geweld, een engel der wrake en een filmervaring die ik in geen jaren heb gehad. Allemachtig wat een film.
Toen we er uit liepen waren we compleet overdonderd. De tien andere bezoekers niet, die vonden er niet een drol aan. 

De bioscoopervaring zal thuis niet te evenaren zijn, maar met een beetje groot scherm en surround geluid kun je deze prachtige nachtmerrie zelf ondergaan. Vind je het niks, dan druk je op eject. Vind je het wel wat, dan zie je naar mijn mening de beste film van het jaar.