Categorie archief: Film

Nachtdieren

nocturnal

Susan krijgt ruim 20 jaar na de scheiding van haar eerste man een ongepubliceerde roman toegestuurd van haar ex. Ze is toentertijd gescheiden van Edward, omdat hij obsessief bezig was een schrijver te worden maar daarin volledig faalde.

wrightIn hun huwelijk draaide het volledig om zijn ambities en met zijn egocentrisme zorgde hij ervoor dat ze uit elkaar groeiden. Ondanks de weerstand die ze voelt, begint ze het boek te lezen en raakt ze geobsedeerd door het verhaal en begint ze haar eigen leven onder de loep te nemen.

In het toegestuurde manuscript wordt het verhaal verteld van een gezin dat een geweldadige ondergang tegemoet gaat. De beschrijving hiervan grijpt je bij de kladden om je niet meer los te laten.

Het boek is vorig jaar verfilmd door modeontwerper Tom Ford. Met Nocturnal Animals maakte hij een van de meest indringende films van dat jaar. Het verhaal binnen een verhaal liet veel mensen na het bekijken van de film in verwarring achter. Dat komt vooral doordat in beide verhalen dezelfde acteurs de hoofdrol spelen (Amy Adams en Jake Gyllenhaal). In het boek Tony & Susan waar de film op gebaseerd is, heb je deze visuele verwarring niet. Wel begrijp je onmiddellijk waarom Ford hiervoor gekozen heeft. Susan identificeert zich sterk met het verhaal en projecteert haarzelf, haar leven, haar huidige man en haar ex voortdurend op de gebeurtenissen.

animalsIk heb Nocturnal Animals gezien en het is voor het eerst dat ik eerst een film zag en daarna het boek heb gelezen. Nocturnal Animals was een indringende kijkervaring.

Tony & Susan, van schrijver Austin Wright, is een intense leeservaring. Het thrillerachtige verhaal van Edward is vrij letterlijk verfilmd, maar het verhaal van Susan heeft meer psychologische diepgang, wat niet vreemd is omdat je haar gedachten moeilijk kan vangen in filmbeelden.

Heb je de film gezien, dan is het boek absoluut een aanrader. Heb je het boek al gelezen, dan zou ik zeker de film gaan zien. Heb je beide nog niet gedaan, dan weet je wat je te doen staat.

 

reserveer deze boeken

 

 

Seymour Bernstein

mijnboek

Marion Dijkstra

seymourOp een mooie winterse zondag ben ik in Amsterdam met vrienden en nemen de  pont over het IJ naar Filmtheater Eye, want daar draait: Seymour An Introduction, aangeraden door o.a. mijn pianodocente.
We dompelen ons onder in een prachtig maar vooral ook leerzaam levensverhaal van een bijzondere piano pedagoog en solist.
Je vraagt je af waarom je nooit eerder van hem hebt gehoord, dat wordt duidelijk in de prachtige documentaire film: een waar muzikaal genot.
Deze film draait nog op veel plaatsen in Nederland en is ook te zien via NPO uitzending gemist op Kanvas: dus lekker thuis op je laptop of tablet!

Cinema.nl schrijft over deze film:

Acteur Ethan Hawke kampte enkele jaren met podiumvrees. Tot hij bij een etentje naast de Amerikaanse concertpianist/docent/mentor Seymour Bernstein (1927) kwam te zitten. Diens visie op de kunst (en het leven) bleek zo bijzonder dat Hawke besloot er een documentaire aan te wijden.
Al na enkele minuten is duidelijk waarom Hawke zijn goeroe zo graag met de rest van de wereld wilde delen. Bernstein is een baken van rust en kalmte, die in prachtige volzinnen oreert over de harmonische functie van muziek en de noodzaak van het creëren. Een delicate man, wiens carrière als concertpianist op vijftigjarige leeftijd ten einde kwam na een decennialange worsteling met podiumvrees. En die al 57 jaar alleen in een klein appartement in New York woont.

https://www.youtube.com/watch?v=siYkwtqu8i4

Via bovenstaande link (control én klik) alvast een voorproefje. Veel Luisterplezier!

De ene vermissing is de andere niet

Het is de gruwel van elke ouder, een kind dat vermist raakt. Wat is er gebeurd, leeft je kind nog, een nachtmerrie. Je moet daarom wel een beetje gestoord zijn als je twee tv-series en een speelfilm achter elkaar ziet over vermiste meisjes. Maar ja, alles voor onze bloglezers, zullen we maar zeggen.

silenceAllereerst de speelfilm The Silence (Das Letzte Schweigen). Voor liefhebbers van The Killing staat er op de hoes te lezen. Dat ben ik, maar Das Letzte Schweigen haalt dat niveau absoluut niet.

Uit de omschrijving in de catalogus: Een dertienjarig meisje verdwijnt spoorloos in een korenveld op het Duitse platteland en wordt vermoord teruggevonden op exact dezelfde plaats als waar 23 jaar eerder de elfjarige Pia werd verkracht en vermoord.
Het is wat lastig om de vinger op te leggen, maar zo gaandeweg de film werd mijn kijkplezier danig op de proef gesteld. Vreemde dialogen over kinderen,  betekenisvolle beelden van korenvelden en struiken die vooral potsierlijk aandoen, merkwaardige montage. Een acteur die én een tiener speelt en een eind dertiger met als enig onderscheid zijn haarlengte en hup, daar gaat de geloofwaardigheid van het verhaal de kliko in. Maar als melodramatische curiositeit heeft de film zeker waarde en misschien nog meer als je ideeën wilt opdoen voor de retro-inrichting van je kamer.

forgottenDan Les Oubliées of op z’n Engels Forgotten Girls. Rechercheur Christian Janvier doet al 15 jaar onderzoek naar zes ontvoerde meisjes van dezelfde leeftijd. Hij heeft zich zo vastgebeten in het onderzoek dat zijn relatie er onder lijdt en ook zijn gezondheid. Als er weer een meisje verdwijnt lijkt de zaak zich te openen. De grote kracht van de serie zit hem in de hoofdrolspeler, de charismatische Jacques Gamblin. Zijn schets van de verwarde rechercheur die zijn eigen weg gaat draagt het verhaal. Een verhaal dat zich traag ontvouwt en daardoor meer een psychologisch portret dan een detective is. Hij onderhoudt contact met alle ouders van de vermiste kinderen en die scènes dragen bij aan de sfeer van de serie. Elke ouder verwerkt een dergelijk drama op zijn eigen manier.
Door slaapgebrek en stress begint Janvier te lijden aan geheugenverlies en hallucinaties waarin de slachtoffers aan hem verschijnen.  Uiteindelijk vindt hij een overeenkomst tussen les oubliées, al kun je je afvragen waarom hij dat niet jaren eerder heeft gezien. De bevredigende afrekening geeft alle ruimte aan je eigen wraakgevoelens. Ondanks de traagheid sleept Les Oubliées je mee door de sfeer, het goede acteren en de onconventionele manier van vertellen.

Het toetje eet je in de regel als laatste en in dit geval is dat The Missing. Als een gezin met autopech strandt in een Frans dorp verdwijnt het zoontje van Tony en Emily. Tien jaar later volgt Tony een spoor dat hem terugbrengt in het dorp. Tony zijn leven staat na de verdwijning stil. Het verlies van zijn zoon heeft hij niet een plaats kunnen geven, waar zijn ex-echtgenote Emily wel probeert verder te leven.

Acteur James Nesbitt speelt de rol van verbitterde vader zo sterk dat het net is alsof hij in zijn woede puntige tanden heeft gekregen. Net als Les Oubliées is de serie langzaam. De vertwijfeling en radeloosheid van beide ouders krijgt alle ruimte. Tel daar de goede bijrollen bij op en je hebt een hele sterke serie die je vooral te pakken krijgt door Tony. Zijn vasthoudendheid maakt dat je zo nu en dan weg wilt kijken, maar kan je een vader die zijn kind kwijt is wel veroordelen?
Het einde lijkt te zinspelen op een tweede seizoen.

Van mij hoef je je natuurlijk niks aan te trekken, daarom hier de cijfers van IMDB:
The Silence 7.0
Fotgotten Girls 7.2
The Missing 8.1
Maak een keus en doe niet zoals ik. Drie vermissingen achter elkaar zorgt voor een beroerde nachtrust.

The greatest of all time

I am Ali
I am Ali   DVD

De documentaire I am Ali gaat veel verder dan een opsomming van de grote successen uit de bokscarrière van Mohammed Ali. Begonnen als Olympisch kampioen veroverde hij drie keer de wereldtitel in het zwaargewicht. De titels en de daaruit voortvloeiende naamsbekendheid gebruikte hij om op de komen voor de zwarte gemeenschap in de wereld.
Ali was een intelligente en principiële man. Toen hij weigerde te vechten in de Vietnamoorlog werd zijn boks licentie ingetrokken en moest hij voor drie jaar de gevangenis in.

Joe Frazier, één van Ali’s latere tegenstanders, maakte zich sterk voor een terugkeer in de ring van de boks legende. In 1974 daagde Ali wereldkampioen George Foreman uit. Dit legendarische gevecht werd bekend als de the rumble in the jungle en vond plaats in Zaïre in het hart van Afrika. Foreman huldigde de opvatting dat the best way to deal with the world was to become a monster. Hij beschikte over de hardste stoot uit het circuit en sloeg al zijn tegenstanders knock out. Maar Ali –float like a butterfly en sting like a bee- beschikte over meer techniek, snelheid en uithoudingsvermogen en won het gevecht door een knock out in de achtste ronde.

In de documentaire I am Ali komen familie, vrienden en tegenstanders uitgebreid aan het woord. De interviews zijn vaak ontroerend. Zo krijgen we een goed beeld van Ali als sportman, echtgenoot, vader en broer. Hoewel Ali weinig respect toonde voor zijn directe tegenstanders wordt hij alom neergezet als een vriendelijk en sociaal mens, dat opkomt voor de zwakkeren in de samenleving.
Al tijdens zijn actieve bokscarrière openbaarde zich bij hem de Ziekte van Parkinson. Mohammed Ali is inmiddels 72 jaar en kan bijna niet meer praten.
De documentaire toont een prachtig beeld van de man achter de legende, die uitgroeide tot de grootste bokser ooit.

Eerste verfilming Serie Q

De vrouw in de kooi
De vrouw in de kooi

In februari 2013 publiceerden we een blog over de verfilming van De vrouw in de kooi van Jussi Adler-Olsen. We hebben er lang op moeten wachten, maar de dvd is verschenen.

Voor wie het boek niet kent; Carl Mørck is na een desastreus verlopen politieactie gedegradeerd tot dossierschuiver van onopgeloste zaken. Deze taak neemt hij serieuzer dan de bedoeling is. Samen met zijn assistent Assad onderzoekt hij de verdwijning van een veelbelovende politica. Daarbij schopt hij tegen de zere schenen van een aantal collega’s, maar Mørck is koppig en weet samen met Assad uit de weinige aanwijzingen een spoor te vinden.
De vrouw in de kooi is een degelijke verfilming en in thuisland Denemarken de succesvolste film aller tijden. Recensenten waren gematigd enthousiast, maar de bekende Deense kwaliteit druipt er van af. Nikolaj Lie Kaas als Mørck is goed gecast evenals Fares Fares als Assad. Al is die minstens dertig centimeter langer dan mijn voorstelling van hem uit het boek.

In oktober is het tweede deel in première gegaan in Denemarken. Als Mørck wat meer ruimte krijgt voor zijn cynische humor dan mogen we een mooie serie tegemoet zien. Voor liefhebbers van donkere Scandinavische thrillers een must.

Ammaniti, Bertolucci & Bowie

Io e te
Io e te

Niccolò Ammaniti is een van mijn favoriete schrijvers. Ik en jij is een ontroerende novelle over de terugblik van een volwassen man op een week in zijn puberleven waarin hij een rite de passage beleeft.

Bernardo Bertolucci’s Novecento, over de opkomst van het fascisme in Italië, is een filmervaring die voor altijd in mijn geheugen gegrift is.

Kortom, ik was benieuwd naar zijn verfilming van Io e Te. Lorenzo is  een weerbarstige 14 jarige die met rust gelaten wil worden. Als hij met school op skivakantie moet, verstopt hij zich een week lang in de kelder onder het appartementencomplex waar hij woont. Zijn “rust” wordt verstoord als zijn halfzus Olivia in de kelder op zoek gaat naar een doos met oude spullen van haar. Olivia is jaren geleden uit zijn leven verdwenen en het weerzien  is niet erg hartelijk.

Bertolucci heeft een kleine film gemaakt over een broer en zus die langzaam tot elkaar komen en elkaar helpen een weg te vinden. Muziek speelt een kleine maar belangrijke rol. Naast nummers van The Cure, Muse, Arcade Fire en Red Hot Chili Peppers gebruikt de regisseur Space Oddity van David Bowie op een wonderschone manier. De Major Tom uit het nummer is een eenzame astronaut die door de ruimte zweeft. Niet moeilijk om daar Lorenzo in te herkennen in zijn zelfverkozen eenzaamheid. Hoogtepunt van de film is het moment waarop Olivia dansend met Lorenzo de Italiaanse versie van het nummer meezingt. Deze versie heeft een heel andere tekst dan het origineel. Ragazzo solo, ragazza sola gaat over de liefde tussen een eenzame jongen en een eenzaam meisje. Lorenzo en Olivia vinden elkaar op dat moment.

Lees hier het blog van Irene over de novelle.

Tony 10

Het is vrij bekend dat de meeste scheidingen plaatsvinden na de feestdagen, met Kerstmis voorop. Zondagochtend 5 januari was op Zapp de film Tony 10 te zien.

tony10
Naar catalogus

Een eigentijds, humoristisch sprookje over echtscheiding. Tony is bijna tien en heeft de beste vader van de wereld. Hij is apetrots op zijn vader die opklimt van kraanmachinist tot minister. Maar door de drukke baan is zijn vader minder thuis en krijgen zijn ouders steeds meer ruzie. Op een dag hebben zijn ouders een hele heftige ruzie en loopt zijn vader weg van huis. Tony denkt dat zijn vader verliefd is geworden op de koningin. Hij doet er alles aan om zijn ouders weer bij elkaar te krijgen en krijgt daarbij hulp van het koninklijk huis.

Tony hoopt zoals ieder kind dat zijn ouders weer bij elkaar komen maar net zoals dat in het echt bijna niet voorkomt gebeurt het ook in deze film niet. Wel laat de film zien dat het niet het einde van de wereld is als je ouders gaan scheiden.

Een mooie film voor kinderen met ouders die gaan scheiden, zijn gescheiden of er niet over piekeren om ooit te scheiden maar het wel mee maken in hun omgeving. De film/dvd is geschikt vanaf een jaar of 8. Kijk samen met je kind(eren) naar deze film van de regisseur van o.a. Het paard van Sinterklaas, Mischa Kamp. Het boek Tony 10 is geschreven door Akke Holsteijn en Mieke de Jong en geschikt om voor te lezen vanaf 7 jaar, zelf lezen vanaf 9 jaar.

Bekijk hier de trailer

Only God Forgives, hallucinerend, mysterieus, gewelddadig en geweldig

Only God forgives
Only God forgives

Na een lekker dagje Den Haag ergens in juli wilden we de dag besluiten met een film. De keus was niet zo moeilijk want Only God Forgives van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn (Drive) draaide. 
Met m’n favoriete Canadees Ryan Gosling en mijn favoriete Brits-Française Kristin Scott Thomas.

Ik vroeg bij de kassa om twee kaartjes waarop de vrouw achter de kassa tegen mij zei: “U weet dat er heel veel geweld in de film zit?”. “Eh, ja”, antwoordde ik ietwat verbaasd, want zo’n vraag krijg je niet als je naar een romantisch film gaat (u weet dat er heel veel romantiek in de film zit?). “Ik vraag het”, vervolgde de vrouw, “omdat er veel mensen ontdaan en kwaad uit de film lopen vanwege het geweld en dus moet ik het vragen van mijn baas”. “Oké, bedankt voor de waarschuwing”.

Wat volgde was een onvoorstelbare trip van anderhalf uur door Bangkok met weinig dialoog, hallucinerende beelden, een fantastische soundtrack, extreem geweld, een engel der wrake en een filmervaring die ik in geen jaren heb gehad. Allemachtig wat een film.
Toen we er uit liepen waren we compleet overdonderd. De tien andere bezoekers niet, die vonden er niet een drol aan. 

De bioscoopervaring zal thuis niet te evenaren zijn, maar met een beetje groot scherm en surround geluid kun je deze prachtige nachtmerrie zelf ondergaan. Vind je het niks, dan druk je op eject. Vind je het wel wat, dan zie je naar mijn mening de beste film van het jaar.

Made in Germany

We kunnen er niks aan doen, onze liefde voor Duitsland wordt steeds groter. We mijmeren over een Nederlandse Angela Merkel en juichen stiekem voor het Duitse elftal. We sturen verdwaalde Duitse toeristen niet meer de verkeerde kant op en gaan graag op vakantie bij onze Oosterburen. Kortom tijd voor drie recente producten uit Duitsland. Een prettige roman over een verzekeringsagent en een film en tv-serie die een genuanceerd beeld geven van Duitsers in de Tweede Wereldoorlog.

Made in Germany
Made in Germany

Romantische jaren
Paul Ingendaay schreef met Romantische jaren een verhaal om langzaam verliefd op te worden. Marko Theunissen heeft zijn studie eraan gegeven en wordt verzekeringsagent voor de Rheinische in een klein Duits dorp. Al weidt hij wel ’s uit over het verzekeringswezen, dankzij de droge humor en de licht sarcastische ondertoon zijn de avonturen van een verzekeringsagent op het platteland een plezier om te lezen.
Uiteindelijk is zijn beroep slechts bijzaak en is het verhaal vooral een mooi psyschologisch portret van een man die niet aan de verwachtingen voldoet, die de liefde zoekt bij een getrouwde cliënte en ondanks alles toch zijn familie bij elkaar probeert te brengen. Voeg daarbij nog een paar opvallende bijfiguren zoals zijn vader, een gestoorde vriend en een hippie-zus en je hebt een mooie roman voor mensen met geduld, die zich graag laten meedeinen op de golven van een weinig opmerkelijk leven.

Lore
Schrijfster Rachel Seiffert is van Duits-Australische afkomst. Uit haar roman The Dark Room is het verhaal over Lore verfilmd door de Australische regisseuse Cate Shortland. Lore is 14 jaar als de Tweede Wereldoorlog tot een eind komt. Haar vader is een hoge SS-officier die gearresteerd wordt. Haar moeder laat Lore in het zuiden van Duitsland achter met haar jongere zus en tweelingbroertjes met de boodschap dat ze naar oma moeten reizen die op een van de Waddeneilanden woont. Lore gaat deze reis vol ontberingen aan, dwars door een verwoest land dat bezet is door Russen en Britten. Ze krijgt hulp van een oudere Joodse jongen. Haar verhouding met hem laat zien dat ze zich, ondanks de wederzijdse aantrekkingskracht, niet los kan maken van haar nationaal-socialistische opvoeding. De lyrische beelden staan in schril contrast met de ellende om Lore heen. Een film die de gevolgen van deze oorlog door Duitse ogen laat zien. Lore blijft nog lang op je netvlies, vooral als coming-of-age in een gruwelijke tijd.

Unsere Mütter, unsere Väter
In de zomer van 1941 nemen vijf vrienden afscheid van elkaar met de woorden “met de kerst zien we elkaar weer” in de stellige overtuiging dat tegen die tijd de Russen zijn verslagen. De broers Wilhelm en Friedhelm trekken met hun legeronderdeel naar het oostfront. Charlotte is verpleegster en heeft zich aangemeld voor een hospitaal vlak achter het front. Viktor, van joodse komaf, blijft achter met zijn vriendin Greta die een zangcarrière ambieert. Hitler’s Blitzkrieg liep al snel vast in de Russische winter en het snelle weerzien blijkt een illusie.

Zoveel jaar na de Tweede Wereldoorlog is het koorddansen voor de makers van de meeslepende serie, Unsere Mütter, unsere Väter. Alles wat Duitsers maken over de Tweede Wereldoorlog zal altijd onder de microscoop worden bekeken. De makers kregen veel kritiek op hun weergave van het Poolse verzet. Dit zal vooral komen door de scène van een overval op een Duitse trein door het verzet. Deze overval krijgt een vreselijke wending als ze ontdekken dat de wagons volgepakt zijn met Joden die afgevoerd worden naar een van de concentratiekampen. Na de overval lopen de verzetmensen weg van de wagons zonder de Joden te bevrijden. De vraag is of iemand uit het land waar het anti-semitisme uitmondde in de Holocaust iets kan zeggen over het reëel bestaande anti-semitisme in een ander land. Daarnaast vonden critici dat de belangrijkste personages te veel als slachtoffer neergezet worden. 

Zelf deel ik de kritiek niet, daarvoor is het verhaal te genuanceerd verteld. Het laat bijvoorbeeld zien dat door de  jarenlange propaganda mensen nog steeds geloven in de eindoverwinning terwijl de Russen Berlijn naderen. Of door de hoge Duitse officier die na de capitulatie de geallieerden helpt bij het registreren van overlevenden. Oorlog brengt, in de woorden van Friedhelm, het slechtste in de mens naar boven. Dat Friedhelm, die kritisch is op de verering van Hitler en de oorlogszuchtige weg van zijn vaderland, als soldaat verandert in een koelbloedige moordenaar toont dat deze serie laat zien dat er geen winnaars zijn in een oorlog.

To Rome with love

Naar catalogus
Naar catalogus

Zestien uur slaap per nacht heeft hij nodig, anders kun je hem wegdragen. Woody Allen overdrijft graag, maar komt wel elk jaar met een nieuwe film. Eind vorig jaar verscheen ‘To Rome with love’, de opvolger van ‘Midnight in Paris’.

De film begint met een agent die midden op een groot plein in het centrum van Rome het verkeer staat te regelen. Hij ziet de mensen, hij ziet het (dagelijks)leven en komt tot de conclusie dat alles in  Rome een verhaal is.

De verhaallijnen lopen dwars door elkaar. Zo is daar Woody Allen zelf. Hij is de schrijver en regisseur van de film en speelt een rol als gepensioneerd operaregisseur, die verwoede pogingen in het werk stelt een zingende begrafenisondernemer het podium op te krijgen.  Verder volgen we een pas getrouwd stel dat hun honeymoon viert in Rome. Dat ze beiden het bed delen met iemand anders mag geen verwondering wekken voor wie het werk van Allen een beetje kent.

Een oudere architect voorziet een student, die zijn eerste schreden op het liefdes pad zet, van adviezen. Hij duikt overal in de film op als een soort geestverschijning. In de vierde verhaallijn speelt Roberto Benigni een belangrijke rol. Vanuit het niets wordt hij wereldberoemd. Benigni is de bekende vrolijke Italiaanse acteur die ooit in ‘Hier is Adriaan van Dis’ bij de gastheer op schoot klom.

De verhaallijnen hebben, behalve dat ze zich allemaal in Rome afspelen, weinig met elkaar gemeen. Ze bestaan uit scherpe dialogen met veel humor en ironie, een beetje het handelsmerk van Woody Allen. Als de grote regisseur zijn aanstaande schoonzoon ontmoet en deze vraagt hoe de vlucht is geweest mompelt Allen: “ Ach, beetje turbulentie. Je leest het morgen wel in de krant als ze de zwarte doos hebben gevonden”.

De film verteld geen diepgravend verhaal. Wel krijgen we een mooi beeld van Rome te zien. De muziek die eronder zit versterkt dit beeld. Je blijft als kijker vrolijk achter als de aftiteling langs komt.