Categorie archief: Horror

Neurologen in de 19e eeuw

runaRuna is een historische roman met horrorachtige elementen, waarin feit en fictie worden verweven in een meeslepend verhaal.

De grondlegger van de neurologie Jean-Martin Charcot staat aan het roer in de Salpêtrière-kliniek in Parijs. Een klein dorp in de wereldstad waar duizenden patiënten wonen onder erbarmelijke omstandigheden.
In de 19e eeuw stond de neurologie in de kinderschoenen. Dat houdt in dat zelfingenomen doktoren zonder scrupules proefpersonen gebruiken om meer kennis te verwerven over ons brein.
Het wekelijkse hoogtepunt zijn de openbare colleges die Charcot geeft in de kliniek. Een gezellig en leerzaam avondje uit vanuit het perspectief van medisch geïnteresseerden en studenten. Tijdens de colleges toont hij hysterische vrouwen waar hij experimenten op uitvoert. Vrouwen zijn er namelijk genoeg in de kliniek. Als vrouw werd je afgevoerd als je te promiscue was, of als je je niet wilde voegen naar de omgangsvormen.

Het verhaal draait om Jori Hell, een student geneeskunde uit Zwitserland, die hoopt te kunnen promoveren in de kliniek. Hij heeft voor de geneeskunde gekozen om zijn jeugdliefde te genezen, Pauline. Zij lijdt aan wisselende stemmingen oftewel hysterie en melancholie, zoals dat zo mooi heet en brengt af en aan haar leven door in klinieken.

Door het wegsnijden van het juiste stukje hersenen hoopt hij Pauline te kunnen genezen, maar wil dit eerst uitproberen op een aantal proefpersonen.
Naast het verhaal van Jori spelen andere personages een rol. Een gepensioneerde politieagent, twee zwerfkinderen en de tienjarige Runa. Zij reageert op geen enkele behandeling en de schrijfster wekt de indruk dat ze bezeten is van een kwade geest. Dat neigt naar horror, maar de ware horror zit tussen de muren van de kliniek. Natuurlijk het is bijna anderhalve eeuw geleden, maar regelmatig lopen de rillingen van afgrijzen over je rug door de beschrijvingen van de behandelingen.

Vera Buck beschrijft in haar debuut beeldend en authentiek de duistere beginjaren van de psychiatrie. Tegelijk fascinerend en shockerend. Hier en daar wat traag, maar dat past wel bij het tijdsbeeld.

ps. Tijdens het lezen moest ik regelmatig denken aan die prachtserie The Knick.

Advertenties

Griezelig en mysterieus

loneyDe Loney is het gebied tussen de rivieren Wyre en Lune ten noordwesten van Manchester. Een gebied waar stormen de Ierse Zee onveilig maken en de sterke getijden elk jaar slachtoffers maakt. Waar dichte mist plotseling kan opkomen en de zompige bodem je maar moeilijk los wil laten.

Deze streek is de achtergrond van het verhaal dat de verteller begint als hij in het nieuws over de vondst van een kinderlijkje hoort. Dit brengt hem terug naar traumatische gebeurtenissen in het jaar 1976.

Tonto Smith woont met zijn ouders en oudere, geestelijk beperkte broer Hanny in Londen. Het gezinsleven draait om een sterk katholiek geloof, vooral uitgedragen door de moeder. Met Pasen gaat het gezin met een nieuwe priester en twee andere stellen op pelgrimage naar Moorings om het heiligdom te bezoeken waar ooit Sint Anne is verschenen aan een drietal boerenkinderen. Hier hopen ze op een wonder voor Hanny, die nog nooit een woord gesproken heeft. Tonto is de enige die Hanny begrijpt en hij probeert zijn oudere broer voortdurend te beschermen.

Debutant Andrew Michael Hurley heeft zelf een katholieke achtergrond en weet de personages met hun devotie, twijfels, schuldgevoelens en jaloezie mooi neer te zetten. De grote kracht ligt echter in de griezelige en mysterieuze sfeer die hij weet op te roepen en waaraan vanaf het begin geen ontsnappen mogelijk is. De Loney is zelf een personage, iemand voor wie je maar beter gewaarschuwd kan zijn.

Het verhaal lijkt in zwart-wit gefilmd, met onwillige dorpsbewoners, een duister huis dat alleen bij eb bereikbaar is en onheil dat bijna tastbaar wordt. Hurley bouwt het verhaal geweldig op en laat je lang in het ongewisse. Het duurt lang voordat je De Loney achter je kunt laten, het verhaal kruipt als een kille mist langs je botten.

Grootmeester Stephen King: “De Loney is niet zozeer goed, het is geweldig. Het is literatuur van formaat“. Na een weekend onderdompeling in de onbarmhartige streek De Loney kan ik zijn enthousiasme  alleen maar delen. Gothic horror op zijn best. De vertaling van Bart Kraamer verdient overigens alle lof.

 

Spannende Young Adult van Rachel Ward

Rachel Ward - Verdronken
Rachel Ward – Verdronken

Rachel Ward schreef eerder de trilogie Deadline, waarin mensen met een “gave” rondlopen de sterfdatum van mensen te zien. Goedgeschreven dystopie, spannend en strak, met een bovennatuurlijk tintje.

Met Verdronken, een spannende horrorthriller die zo verfilmd kan worden, verrast Ward.

De 15 jarige Carl is zijn geheugen grotendeels kwijt nadat hij bijna verdronken is tijdens een zwempartij in een meer.  Zijn oudere broer Rob heeft het niet overleefd.
Carl woont met zijn drinkende moeder in een Engelse achterstandswijk. Met de voortdurende regen en het verdriet en onmacht van zijn moeder is de uitgewoonde flat het decor waar de horror met het vocht van de muren druipt. Ward neemt de tijd om deze achtergrond op te bouwen wat het verhaal meer diepte geeft dan een doorsnee horrorthriller.

Met het voorzichtig  terugkeren van zijn geheugen, kom je er langzaam achter wat er gebeurd moet zijn. Rob blijkt een regelrechte brother from hell te zijn geweest en blijft na zijn dood Carl bezoeken. Carl is de enige die Rob ziet en begint te twijfelen aan zijn verstand en aan de gebeurtenissen in het meer. Heeft hij zijn broer vermoord en wil Rob wraak op zijn broer en vroegere vriendin?Goedgekeurd

In het Engels verschijnt binnenkort een vervolg Water Born. Volgens de schrijfster een los te lezen deel, maar wel met een extra thrill als je Verdronken hebt gelezen.

What happens in Wayward Pines, stays in…

Wayward Pines
Wayward Pines

Schrijver Blake Crouch is iemand die je zo op een festival als Castlefest of de Elf Fantasy Fair kunt tegenkomen. Zo’n zachtaardige jongen, met paardenstaart, een voorliefde voor varken aan het spit en een stapel boeken in zijn tas om te laten signeren door de aanwezige schrijvers. Grote kans dat festivalbezoekers juist voor hém in de rij zullen staan.

Blake mocht als jongen van 12 van zijn ouders de legendarische serie Twin Peaks zien op de tv, een ervaring die zijn leven veranderde en die de aanleiding was voor de Wayward Pines-trilogie. De vreemde sfeer, het kwaad dat rondwaard in Twin Peaks en het contrast met het doodgewone dorpsleven, is duidelijk de inspiratie tot deze trilogie.

In het eerste deel Verloren komt Secret Service agent Ethan Burke bij na een auto-ongeluk. Langzaam herinnert hij zich een aantal zaken terwijl hij een klein dorp binnen strompelt. Het dorpje lijkt zo’n typisch Amerikaans plaatsje dat we kennen uit Back to the Future of, inderdaad, Twin Peaks. Er is iets grandioos mis in het dorp en Burke komt er langzaam achter wat er aan de hand is.

Crouch geeft je als lezer geen moment rust, met hem razen we de berg op en af om pas te remmen voor een groot hek waarop staat LEVENSGEVAARLIJK.
Denk je in eerste instantie dat je in een doorsnee thriller bent beland, lijkt het even later of Stephen King het boek heeft overgenomen om te eindigen in een ouderwets science fiction avontuur. Verloren leest als een trein en is zo onderhoudend dat je niet kunt wachten op Verbeten.
De titel van het blog heeft een geheel andere lading dan het aloude What happens in Vegas, stays in Vegas, maar daar kom je wel achter.

Voor liefhebbers van Twin Peaks, Lost, Planet of the Apes enz. enz.

Stephen King maar dan met humor en andere vergelijkingen

Naar catalogus
Naar catalogus

“Door een onderzoek naar een gewelddadige bankoverval komt informatie boven tafel die een volkomen nieuw licht werpt op veel inwoners van Niceville, waar al jaren mensen op raadselachtige wijze verdwijnen.”

Dat is de omschrijving die in de catalogus staat van dit boek.

Dan is het maar goed dat je in een blog wat meer ruimte hebt om een boek te beschrijven, want zo lijkt het een doorsnee thriller en dat is Niceville absoluut niet.

Achterop wordt kwistig met namen gestrooid. Stephen King, Lee Child, Cormac McCarthy, Lost, de Coen broers en Quentin Tarentino. Daar kun je Twin Peaks en Carl Hiaasen nog aan toevoegen.

  • Stephen King – vanwege de horror in small town America
  • Lee Child – vanwege maar liefst twee Jack Reachers in het boek. Van die mannen die op 40 meter afstand een spin uit z’n web schieten en nauwelijks slaap nodig hebben.
  • Lost  – vanwege een aantal mensen die rondlopen en niet in de gaten hebben dat ze allang dood zijn (sorry, da’s de clou van Lost, maar dat scheelt je wel 6 seizoenen tv kijken).
  • Cormac McCarthy – vanwege de prachtige beschrijvingen van de woeste natuur.
  • Quentin Tarantino – vanwege het plastische geweld en de vele verhaallijnen die Stroud kraakhelder neerzet en waarvoor ik een diepe buiging maak.
  • De Coenbroers – vanwege de normale mensen die in abnormale situaties terechtkomen en hun leven langzaam in een houtversnipperaar zien terechtkomen.
  • Twin Peaks – vanwege het gemak waarmee Stroud het bovennatuurlijke en het alledaagse combineert.
  • Carl Hiaasen – vanwege de onderwaardering in dit land van deze schrijver, terwijl hij  grootmeester is in het plaatsen van mensen in hilarische situaties waar ze zichzelf in hebben weten te wurmen.

Maar goed het gaat dus om een bankoverval en raadselachtige verdwijningen. De rest is een blueberry pie gemixt met al die namen hierboven als rijpe blueberries. Het slechte nieuws is dat ik het boek uit heb, het goede nieuws is dat we nog twee delen krijgen over Niceville (what’s in a name). Rest me nog te zeggen dat je van Niceville een ontzettend goed humeur krijgt en dat Stroud er uit ziet als de langere broer van René Mioch.

De wachters, een psychologisch spookverhaal

De wachters
Meer informatie

Andrew Pyper is een Canadees en de lange donkere winters inspireren hem waarschijnlijk om zijn thrillers de nodige horrorelementen mee te geven.
De wachters is een spookverhaal en een psychologische roman ineen. De kwalificatie literaire thriller op de voorkant van het boek is, ondanks de nodige lijken, een beetje onzin want echt spannend wordt het niet.
Toch is het een aanrader voor griezelliefhebbers die wat meer willen want Pyper heeft een sterk verhaal geschreven over vriendschap en het kwaad in de mens. Bovendien is Pyper een schrijver die uitblinkt in het gebruik van bovennatuurlijke elementen in thrillers.

Het leven van vier 16-jarige vrienden verandert op de dag dat een nieuwe, mooie muzieklerares op hun school verschijnt. Als zij spoorloos verdwijnt denkt Ben, een van de vrienden, te weten wie daar verantwoordelijk voor is. Ben woont tegenover een verlaten huis dat een kwalijke reputatie heeft. Ze ontvoeren de vermoedelijke dader en willen hem tot een bekentenis dwingen in de kelder van het huis waar Ben de man en de lerares naar binnen heeft zien gaan. In het huis waart de kwaadwillende geest van een jongen rond. De confrontatie met de dader en het huis wordt een confrontatie met het kwaad in het het huis en in hunzelf. Na deze gebeurtenissen vertrekken drie van hen, alleen Ben blijft achter en houdt de wacht door het huis in de gaten te houden.

Na jaren krijgt de 40 jarige Trevor bericht dat Ben zelfmoord heeft gepleegd. Hij keert terug naar zijn geboorteplaats en het gruwelijke verleden. Trevor is een verteller met de nodige zelfspot die onlangs te horen heeft gekregen dat hij de ziekte van Parkinson heeft. Hij onthult ons de gebeurtenissen van al die jaren geleden. Een geschiedenis die zich lijkt te herhalen, het huis blijkt nog even kwaadaardig.

Rest me alleen nog de vraag waarom iemand een huis binnen gaat waar het spookt. En ook nog in het donker. Ik kreeg al kippenvel bij het lezen, maar ik ben waarschijnlijk niet zo’n held.

Een interview met Andrew Pyper over De wachters en meer tips voor griezelliefhebbers:

Griezelige Michael Koryta

Griezelig goed
Griezelig goed

Een verrassende Koryta omdat ik hem kende van sterke thrillers rond Lincoln Perry, privé-detective met een duistere kant. Koude rivier is een bovennatuurlijke thriller, zoiets als Stephen King of Dean Koontz schrijven. Van Koontz heb ik nog nooit iets gelezen, van King wel. Het is Koryta’s eerste uitstapje naar dit genre en de uitspraak van Dennis Lehane op de voorkant van het boek dat Koryta kan tippen aan King, lijkt nog wat voorbarig.

Hoofdpersoon is een filmmaker met een gemankeerde carrière en een relatie waar hij zelf uitgelopen is. Hij verdient zijn geld met het maken van films van begrafenissen. Een redelijk gat in de markt want mensen gaan dood en achterblijvers willen de begrafenis nog wel ’s in alle rust terugzien. Dan krijgt hij het aanbod om een film te maken over het leven van een man die op sterven ligt. Deze man is rijk geworden met bronwater. Een oude fles met bronwater zorgt voor hallucinaties. Zoals een trein met als enige passagier een man met een bolhoed en een kwaadaardige uitstraling. Of broeierige scènes uit het verleden van de rijke man die langzaam duidelijk maken wat er jaren geleden gebeurd is. De hoofdpersoon wordt langzaam meegezogen in de duistere gebeurtenissen die eindigen in een waar pandemonium op het eind van het verhaal. Zelf werd ik wat minder meegezogen maar Koryta kan wel schrijven en Koude rivier krijgt van mij 3 sterren voor de 3 haren die in mijn nek overeind gingen staan bij het lezen van de enge passages.

Opmerkelijke boeken uit 2010

Naar SuderTube
SuderTube

Het jaar loopt bijna ten einde en dan wordt het tijd om terug te kijken. De komende weken bespreken we een aantal opmerkelijke boeken uit dit jaar waarin Wilders en Wikileaks de voorpagina’s domineerden.

Omdat wij niet van gisteren zijn hebben we ons een kanaal aangeschaft op You Tube onder de naam SuderTube.

Als eerste De Oversteek van Justin Cronin, eerder besproken op 4 oktober.

Meesterlijke huivering

Eerst een filmpje (met het geluid hard):

Dit filmpje is geïnspireerd op het boek De oversteek van Justin Cronin en afkomstig van de site Find Subject Zero, een akelig realistische site over een fictief boek. Wat is er aan de hand? Cronin schreef een paar romans die goeie recensies kregen maar nauwelijks voor een rimpeling zorgden. Met het vuistdikke De oversteek zorgde hij in Amerika voor een ware sensatie en volledig terecht. In onze catalogus vind je de volgende omschrijving van het boek:
Na het uitbreken van een virus overleeft een kolonie ‘mensen’ in een gesloten gemeenschap die zij gedwongen zijn te verlaten om een oplossing voor hun problemen te zoeken.
Een beetje kort door de bocht want voordat het virus de aarde in post-apocalyptische staat achterlaat vertelt Cronin in een huiveringwekkende 350 pagina’s hoe het zover gekomen is. Pas daarna komt de kolonie in beeld. We zijn dan bijna 100 jaar in de tijd vooruit gesprongen.

De oversteek

Het begint allemaal met een wetenschappelijke expeditie in de jungle van Zuid-Amerika. De expeditie wordt gefinancierd door het Amerikaanse leger omdat die lucht hebben gekregen van een virus dat mensen onoverwinnelijk maakt. Met die expeditie roept het leger onheil over de hele wereld heen. Het virus verandert mensen in vampiers, al worden ze in het boek viralen genoemd. Dit zijn geen vampiers met liefdesproblemen en gladgeschoren borstkasten zoals bij Stephanie Meyer. Dit zijn vampiers met een ongekende bloedlust die groen oplichten in het donker en mensen uit elkaar scheuren als een maandagkrant.
Zoals in elke goede horror duurt het lang voordat duidelijk wordt hoe de viralen eruit zien en hoe ze handelen.

Niet alle mensen die besmet zijn met het virus worden een viraal. Zij beschikken over de kracht om de viralen telepathisch te bereiken en iets menselijks terug te vinden in de van bloeddorst doordrenkte wezens. Cruciaal lijkt de rol van een jong meisje dat zich honderd jaar later aansluit bij de kolonie. Wat haar rol zal zijn blijft lekker schimmig.

De oversteek is 1000 bladzijden lang zeer overtuigend, al zal dit voor sommige mensen te veel van het goede zijn. In ieder geval laat Cronin genoeg te raden over voor deel twee en drie die later verschijnen. Deel een wordt verfilmd door Ridley Scott, de man van de horror-sf klassieker Alien. Ook zo’n huiveringwekkend meesterwerk.