Categorie archief: Humor

Zomerse romans waar je blij van wordt

zomerse

Het is zomervakantie en traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer over een aantal fijne boeken om mee te nemen in je koffer. Of om gewoon lekker thuis te lezen, dat kan natuurlijk ook ūüėČ Zeker nu het nog steeds niet echt wil zomeren zijn een paar zonnige verhalen altijd welkom!

Een lucht vol Franse dromen¬†is een echte zomerse feelgood roman. ¬†De Nederlandse Anneloes (Loes voor vrienden) vertrekt na haar scheiding¬†naar Frankrijk waar ze een chambres d‚Äôh√ītes is begonnen.
In het kleine Franse dorp heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en ze voelt zich er helemaal thuis, maar het leven als B&B eigenaar is geen vetpot. Zal ze door kunnen gaan met haar bedrijfje of moet ze uiteindelijk terug naar Nederland?

Dan¬†Iets ouds en iets blauws¬†van Katie Fforde. Deze Engelse top-auteur is al jarenlang goed voor de meest fijne romans. Dit is ook weer zo’n lekker, lief verhaal waarmee je even kunt wegdoezelen bij het zwembad of op het strand.
Drie totaal verschillende meiden van ongeveer dezelfde leeftijd komen in hetzelfde dorp te wonen en raken bevriend. Ze besluiten hun kwaliteiten te bundelen en zetten samen een klein bedrijfje op dat vintage bruiloften organiseert. Leuk!

Als laatste De geheimzinnige tuin van Sarah Jio. Deze schrijfster leerde ik een paar maanden geleden kennen en ik ben meteen fan. Inmiddels heb ik twee boeken van haar gelezen en de volgende ligt alweer klaar bij mijn koffer ūüôā
Dit is een verhaal over een bijzondere camelia bloem, eentje die zo zeldzaam is dat er zelfs jacht op gemaakt wordt door bendes. Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1940 en in 2000 en dankzij de sympathieke personages zul je het in rap tempo uitlezen. Geniet er van!

Advertenties

Slechte roman toch een goed boek

kobek384

kobekJarett Kobek heeft een slechte roman geschreven. Dat zegt hij zelf tenminste in Ik haat het internet en wie ben ik om daarover met hem van mening te verschillen. Sterker nog, ik ben het er wel mee eens. Kobek heeft een anti-roman geschreven, een zedenschets, een sociaal kritisch pamflet, boordevol oprechte verontwaardiging geschreven met een hele scherpe pen gedoopt in diepzwarte inkt. In ieder geval heb ik genoten van zijn slechte roman.

Voor een beetje roman heb je personages nodig waar wat mee gebeurt en die zijn er. Er lopen zelfs beroemdheden rond in zijn boek, die zich er waarschijnlijk niet eens bewust van zijn en meestal een veeg uit de pan krijgen. De hoofdmoot van zijn roman draait echter om zijn idee√ęn over het internet, San Francisco en haar inwoners, geld en vooral de bedrijven die obsceen veel geld verdienen met internet, mobieltjes en tablets.

Kobek heeft een rant (to rant = uitvaren) geschreven tegen Google en Facebook, modiale reclamebureaus in zijn ogen. Tegen Apple dat producten levert gemaakt door moderne slaven in China. Tegen ons omdat wij met zijn allen nergens van bewust lijken te zijn of willen zijn.

Hij doet dat op een erg geestige manier, waarbij hij de herhaling niet schuwt. Zo introduceert hij personages en beroemdheden steevast met de vaststelling of iemand veel of geen melanine in de kiemlaag van zijn opperhuid heeft (veel = zwart, geen=wit), om meteen duidelijk te maken hoe diep racisme in onze westerse maatschappij is geworteld.

Verder mag hij graag zaken toelichten. Geld is de eenheid waarmee men vernedering kon meten, wat zou je doen voor een dollar? Of deze. In die tijd was Massachusetts de enige plek in Amerika waar homoseksuelen konden trouwen met andere homoseksuelen van hetzelfde geslacht. Of een uitleg wie Walt Disney was. Walt Disney was de meest geliefde antisemiet en racist van Amerika. Hij had een hekel aan stakingen en communisten. Hij gaf de namen van lastige werknemers door aan het House Committee on Un American Activities en zei dat ze waarschijnlijk communisten waren.

Ik haat het internet is een bevlogen, sociaal kritische stoomwals in papiervorm. Een humoristische tegenhanger van De Cirkel van Dave Eggers. Niet ieders kopje thee, maar wel een hele sterke latte machiato die je van de auteur niet bij Starbucks mag halen.

reserveer deze boeken

Feestelijke laatste riten

laatsteriten
In de proloog vermoordt een man een jonge vrouw terwijl haar baby toekijkt. Met de omslag erbij denk je al gauw dat dit een duistere thriller wordt, maar niets is minder waar. De laatste riten van Jess Kidd is een feest om te lezen.

kiddZesentwintig jaar na de proloog arriveert een hele knappe jongeman, Mahony, in een dorp aan de Ierse kust waar de moord is gepleegd. Hij is op zoek naar zijn moeder. Als baby is hij te vondeling gelegd bij een klooster en een van de nonnen heeft hem een foto nagelaten waarop een jonge moeder een kind vasthoudt.

Mahony brengt het dorp in rep en roer. Niet alleen door zijn uiterlijk waarmee hij de ingedutte vrouwen van het dorp wakker schudt, maar vooral door zijn zoektocht. Orla, de moeder van Mahony, was een losbandige jonge vrouw die de mannen in het dorp gek maakte. Voor de meeste inwoners was het een opluchting dat ze verdween.

De verrassing van het boek is dat de schrijfster de grenzen van het genre oprekt met bovennatuurlijke verschijnselen en een bijna terloops gevoel voor humor. Mahony ziet de doden, die vooral voor een vrolijke noot zorgen. Zo wonen bij een oud-verpleegkundige op zolder de overleden bewoners van een verpleeghuis. Ze had een hekel aan klagende oudjes en zorgde zelf voor een permanente oplossing. Bij toerbeurt blazen de ex-pati√ęnten ’s ochtends in de havermout van de verpleegkundige, zodat ze die koud naar binnen moet slobberen.

Verder is het dorp bevolkt met allerlei gedenkwaardige personages, zoals een oude, steenrijke actrice die iets van haar gloriedagen hoog wil houden met haar pruik en een jaarlijks toneelstuk. Of wat te denken van een wezelachtige pastoor die op LSD in zijn onderbroek door de straten loopt. De verbeeldingskracht van de schrijfster, de vele wendingen in het verhaal, de mooi beschreven sfeer van het dorpsleven en de lichte en magische toon maken van het lezen een groot feest. Hiertegen legt de aanwezige duistere kant van het verhaal het ruimschoots af.

reserveer

Altijd het bruidsmeisje

Altijd het bruidsmeisje

altijdhetbruidsmeisjeE√©n keer in de zoveel tijd dan is het zover en ben ik er helemaal aan toe. Een boek met een smiley Afbeeldingsresultaat voor smiley boek humor. Liefst tussen twee dikke pillen van spannende boeken door om even helemaal te resetten. Deze keer is er net een nieuwe roman van Lindsey Kelk uitgekomen met de naam ‚ÄėAltijd het bruidsmeisje‚Äô. Geen idee waar de titel op slaat, maar het boek is hilarisch om te lezen. Natuurlijk gaat het over bruidsmeisjes, maar niet over iemand die het altijd is en zelf nooit trouwt, wat de titel wel suggereert. Maar dat mag de pret niet drukken.

Maddie is weddingplanner en dan vraagt haar beste vriendin Lauren of ze ook haar bruiloft even in recordtempo wil plannen. Dit brengt nogal wat spanning met zich mee tussen de vriendinnen. Andere vriendin Sarah gaat scheiden en dat maakt het niet makkelijker. Op het vlak van de liefde gebeurt er dus van alles. Wil is een grappige, sexy man die Maddie het hoofd op hol brengt en dan is Tom er ook nog. En die kan ze nou net niet uit haar hoofd zetten! Natuurlijk heeft dit boek een happy ending maar voordat je daar bent eerst nog even zo’n 360 bladzijden genieten.

Over schandpalen en psychopaten

Jon Ronson is een vrij unieke journalist. Het ligt voor de hand om Jon Ronson te vergelijken met Louis Theroux. Net als Theroux heeft Ronson oog voor merkwaardige en controversi√ęle onderwerpen en stapt hij op mensen af met een zekere onbevangenheid waarmee hij zijn de ge√Įnterviewde ontwapent. Groot verschil is dat Theroux een hele batterij medewerkers en researchers achter zich heeft en Ronson alles in zijn uppie doet en daar verslag van doet in goed geoliede proza.

Ronson werd bekend met The Men who stare at Goats, het verbijsterende verhaal over een experimenteel Amerikaans legeronderdeel dat zich bezighield met paranormale oorlogsvoering.

ronson2In De Psychopatentest raakt Ronson gefascineerd door het gegeven dat 1% van de bevolking psychopaat is, maar dat het aantal psychopaten op belangrijke functies veel hoger lijkt te liggen. Ronson gaat op onderzoek uit.
Hij heeft contact met de bedenker van de Psychopaten-checklijst. Met de bedenker van de DSM, het standaardwerk voor psychiatrische diagnostiek (Ronson blijkt zelf al ruim boven een tiental stoornissen te komen). Met vermeende psychopaten en een zelfbenoemde messias.
Verwacht geen duidelijk antwoord op de vragen die Ronson zelf opwerpt. Bijna laconiek vergaart Ronson zijn verhalen en schrijft die met de nodige humor en zelfspot op. En toch zet hij je aan het denken. Al was het alleen maar over de DSM-5. Zijn de geestelijke stoornissen in dit werk wel allemaal stoornissen en wil je ze als stoornis benoemen? Ben je een psychopaat als je 50% van de kenmerken hebt, of pas bij 60%?

ronson1In Dit is vernederend zoekt Ronson contact met een aantal slachtoffers van public shaming op de sociale media. Iemand als Justine Sacco, die een poging tot (weliswaar beroerde) humor zag sneuvelen in een volksgericht. Vlak voordat ze op het vliegtuig naar Kaapstad stapte, tweette ze: Op weg naar Afrika. Hopen dat ik geen aids krijg. Grapje. Ik ben blank!
Tijdens haar vlucht ontplofte internet. Justine Sacco moest ontslagen worden, was een van de meest gematigde tweets die haar deel waren. Sacco’s leven zoals ze dat kende, was voorbij dankzij haar tweet.

Ronson doet verslag van wat er gebeurt als je digitaal afgemaakt wordt. We leven in een tijdperk waar zogenaamde reaguurders beter tot 140 kunnen tellen voordat ze evenzoveel tekens de digitale ether in smijten, 140 tekens vol van eigen gelijk en morele superioriteit. Het is tamelijk schokkend als je ziet wat de impact is van de digitale schandpaal. Uiteindelijk gaat het boek vooral over schaamte en dat illustreert Ronson met uitstapjes naar de gevangenis en een SM-kelder (niet een sociale media-kelder, maar die andere afkorting).

Ronson staat middenin zijn verhalen en brengt controversi√ęle onderwerpen toegankelijk, met de nodige humor en, heel verrassend, met de nodige spanning. Je wilt verder lezen omdat je wilt weten hoe het afgelopen is met die ene psychopaat, of die journalist die zelf verzonnen citaten van Bob Dylan publiceerde. Een plezier om te lezen die Jon Ronson.

Video’s:
Ted Talk over De psychopatentest
Ted Talk over Dit is vernederend

 

 

Kantooravonturen van een cavia

De verwarde caviaEen cavia op kantoor, daar was nog geen boek over en dus heeft Paulien Cornelisse het geschreven. Cavia werkt op de communicatie-afdeling en houdt zich bezig met mailings schrijven, paperclips opruimen¬†en kantoorpolitiek. De collega’s kijken niet raar op van een cavia achter het bureau, hoewel Cavia – Caaf voor haar vrienden – zelf af en toe tegen haar beperkingen aanloopt. Verder is alles normaal op het werk, inclusief managementtaal (laat dat maar aan Paulien Cornelisse over), romances en de onontbeerlijke koffieautomaat.

Cavia is een beetje een Bridget Jones in nog rondere vorm, inclusief problemen met de lijn, liefdesperikelen én verwarde-haren momentjes. Hoewel die bij Cavia meestal door de regen worden veroorzaakt. Gelukkig is ze geen langharige cavia.

De verwarde cavia is door Cornelisse zelf uitgegeven, geheel onafhankelijk van de uitgeverij van haar eerdere bestsellers Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets.  De leuke omslagtekening is ook van haarzelf. Dit is haar eerste roman, maar het gaat stiekem toch ook weer over taal.

Er kwam snel een sms terug: ‘Sorry… Ik ben heel vaag in die dingen maar daar moeten anderen niet de dupe van worden… Nogmaals sorry…’
En daarna nog een sms, waarin stond: ‘Echt sorry…’
Maar goed dat ik niet houd van mensen die te veel puntjes gebruiken, dacht Cavia.

Zoek je een lekker tussendoortje dat een glimlach op je gezicht tovert, dan is De verwarde cavia een aanrader. Vooral als taal ook een beetje jouw ding is.

Waarom een cavia? Laat Paulien daar zelf maar antwoord op geven:

Paulien Cornelisse
Paulien Cornelisse in DWDD

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit¬†is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.

Bipolaire stoornis in twee verhalen

Een merkwaardig toeval, afgelopen week las ik twee boeken met hetzelfde onderwerp. In beide boeken heeft de hoofdpersoon een bipolaire stoornis. Hoewel totaal verschillend zijn het allebei aanraders.
extenceEen gevoelige, komische roman over bipolaire stoornissen, voor de lezers van Het Rosie Project staat er op de voorkant van het boek van Gavin Extence. Nu gaat het in Het Rosie Project over een licht autistische man op het liefdespad, een beetje zoals Hugh Grant acteert in al die romantische komedies van hem. Een lekker fris en romantisch boek.
De spiegelwereld van Melody Black laat zien dat het levenspad van iemand met een bipolaire stoornis daar niet mee te vergelijken valt. Wel heeft Extence een kraakhelder boek geschreven met de nodige humor, maar het verhaal toont vooral de destructieve kant van een bipolaire stoornis.

De ontdekking van haar dode buurman Simon triggert de geest van Abby. Ze komt uit haar depressieve staat, gaat  steeds korter slapen en maakt navenant steeds grootsere plannen.
Dat ze zich weinig gelegen laat liggen aan de zorgen van de mensen die van haar houden, laat haarscherp zien hoe moeilijk het is om vat te krijgen op iemand die in de manische fase een onwerkelijke energie en geldingsdrang heeft.
Gavin Extence beschrijft in een nawoord over een gelijke fase in zijn eigen leven van depressie, slapeloosheid en hypomanie na een weekend van te veel XTC-pillen. Dit lees je pas achteraf, maar het verhaal over Abby komt zeer waarachtig over dankzij zijn eigen ervaringen.
Rest alleen nog een woord over de voorkant van het boek; ontzettend lelijk (sorry, dat zijn er twee).

nivenJennifer Niven schrijft in haar nawoord van Waar het licht is dat de roman gebaseerd is op de zelfmoord van een vriend van haar. Ze wil het taboe te lijf dat er hangt over zelfmoord en psychische stoornissen. Iets waar je je als lezer alleen maar bij kunt aansluiten als je dit overrompelende mooie verhaal hebt gelezen.

Finch en Violet vinden elkaar op de richel van de klokkentoren van hun High School. Beide met de gedachte er een eind aan te maken. Finch praat Violet naar beneden en stapt daarna zelf van de richel.
Dit is het begin van wederom een goede Young Adult, verrassend, voorzichtig, inspirerend en liefdevol. De gesprekken tussen Finch en Violet spetteren van de pagina’s en maken de ontluikende liefde invoelbaar.

Voor school beginnen ze een project over bijzondere plekken in de staat Indiana. Finch is de aanjager en al snel voel je dat er wat mis is met hem. Na een periode van slaap, zoals hij het noemt, lijkt hij onstuitbaar. Thuis, waar zijn gescheiden moeder en zijn twee zussen vooral langs elkaar heen leven, vinden ze zijn gedrag normaal. Ook Violet ziet de schaduwzijde van Finch niet, verliefd als ze is.
Het boek lees je uit met een brok in de keel. Niet vanwege sentimentele redenen, maar door het prachtig geschreven verhaal van Niven over twee verliefde mensen die tegen de grenzen van de liefde lopen.

Met open armen

Met open armen van Tom Winter is zo’n boek dat je als lezer met open armen ontvangt. Onderliggend thema is dementie en dan vooral vroege dementie. Dat is een dramatisch thema, maar Winter heeft vooral een komische familieroman geschreven.

winterVoor liefhebbers van Het Rosie project staat er pontificaal op de voorkant. Daarin gaat het om iemand in het autistisch spectrum en hier dus duidelijk niet, om het commentaar op de aanbeveling kort te houden.

Wel hebben de boeken de humor gemeen. Het is eerst even wennen omdat het wat nadrukkelijk aanwezig is, maar uiteindelijk vindt het zijn vorm in het tragikomische verhaal over de tweeling Jack en Meredith, die allebei op hun eigen manier, in een midlife crisis terechtkomen.

Jack is maatschappelijk geslaagd, rijk geworden in de reclame en nu met langdurig verlof omdat de creatieve kraan leeg is. Meredith is achtergebleven met twee kinderen nadat haar man er met een jongere vrouw vandoor is gegaan. Een vijftienjarige dochter die zich ouder voordoet op datingsites en altijd haar weerwoord klaar heeft. Een tienjarige zoon die veel te wijs is voor zijn leeftijd en dode dingen verzamelt in plastic zakjes.
De demente moeder van de tweeling zit al jaren in een verzorgingstehuis, een moeder die je in de flashbacks leert kennen als een liefdeloos kreng. Zij heeft de tweeling verteld dat hun vader overleden is en op het kerkhof ligt. Een van de weinige uitjes van Meredith is naar het graf van haar vader. Daarnaast speelt de morsige hond van de buurvrouw een belangrijke rol.

Een komisch hoogtepunt is de vakantietrip naar Frankrijk, als de ex-man van Meredith de kinderen meeneemt in dezelfde auto als zijn nieuwe vriendin. Een heel slecht idee.

Met open armen is een ode aan familiebanden, vooral als het leven vol tragische verrassingen blijkt te zitten. Een heerlijk boek waarin humor en tragiek hand in hand gaan naar een mooi einde.

Wie is Hendrik Groen?

Hendrik GroenEr is een afspraak alleen recente boeken op dit biebblog te plaatsen en Pogingen iets van het leven te maken valt net buiten die categorie. Maar de grootlettereditie is onlangs verschenen en cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen. Er is een luisterboek van gemaakt en het boek wordt in allerlei talen vertaald.
Een tv-serie is in de maak. Bovendien verschijnt in januari het tweede deel. Wat mij betreft actueel genoeg dus.

Ik, Hendrikus Gerardus Groen, ben altijd correct, innemend, vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Niet omdat ik dat ook allemaal ben maar omdat ik niets anders durf te zijn. (…)

Ik wordt nog depressief van mezelf, dacht ik. Toen heb ik het besluit genomen om ook iets van de ware Hendrik Groen te laten horen: precies één jaar lang zal ik mijn ongecensureerde kijk geven op het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord.

In de loop van dat jaar richt Hendrik samen met een paar gelijkgestemden de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op, vindt en verliest hij een vriendin en gaat hij samen met zijn vrienden de strijd aan met de bureaucratie in het verzorgingstehuis.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, is een hype geworden. En terecht. Wie een beetje bekend is met de gang van zaken in een verzorgingstehuis weet dat de observaties van Hendrik Groen heel treffend zijn en beslist niet alleen gelden voor zijn tehuis. Het geklaag en het ongeduld, het busje en het winkeltje die te duur zijn, kortzichtige idee√ęn over buitenlanders en de ruzies over vaste plekjes zijn heel herkenbaar. Het is bovendien heerlijk humoristisch leesvoer, ¬†maar soms moest ik het even wegleggen omdat het allemaal eigenlijk te triest voor woorden is.

Met een boek zo vol prachtige zinnen is het moeilijk om wat voorbeelden te kiezen. Hier zijn er zomaar een paar.

Mevrouw Suurman wilde haar natte sloffen laten drogen in de magnetron. Die had ze op twintig minuten gezet en daarna was ze tv gaan kijken. De sloffen lopen niet meer zo lekker én het brandalarm ging. af.
Het zou me niet verbazen als de directie dit incident aangrijpt om magnetrons te verbieden.

Toen tot mevrouw Slothouwer doordrong dat die paar omgewaaide Nederlandse bomen van twee weken geleden toch echt minder erg waren dan de verwoesting op de Filipijnen heeft ze er de watersnoodramp van ’53 bijgehaald om tegen de tyfoon op te kunnen bieden. Eigen rampen eerst, is haar devies.

Wie gaat er schuil achter het pseudoniem Hendrik Groen? Voor zover ik  weet is dat nog steeds een goed bewaard geheim. Wel is bekend dat hij (of is het een zij?) niet zelf in een verzorgingstehuis woont. In elk geval heeft hij de informatie uit de eerste hand.

Wat mij betreft is dit dagboek verplichte kost voor alle verzorgenden en ook voor familieleden van tehuisbewoners. Voor zover mogelijk ook voor de (aanstaande?) bewoners zelf!

Hendrik Groen op Facebook
leesclub