Categorie archief: Humor

Maffia op de maan

artemisHet succes van Mars, verfilmd als The Martian, zal schrijver Andy Weir aangenaam hebben verrast. Never change a winning team, moet hij gedacht hebben. Zijn tweede SF roman heeft namelijk dezelfde ingrediënten. Een toekomst die niet zo ver weg lijkt te liggen, een vindingrijke held, uitleg van natuurkundige principes en een schrijfstijl waarmee een literaire prijs verder weg lijkt dan de maan.
Want over dat hemelobject gaat het dit keer. Op de maan staat een nederzetting met vijf koepels en tientallen verdiepingen.

Het economische leven draait om toerisme en de productie van aluminium. In deze stad probeert Jazz het hoofd boven water te houden door naast haar koeriersdienst illegale producten van de aarde te smokkelen. Als haar grootste klant, een miljardair, haar een voorstel doet om de aluminiumproductie te saboteren, komt ze in grote problemen. De aluminiumfabriek is een witwasoperatie van de maffia. Braziliaanse maffia in dit geval.

Maar je hoeft je geen zorgen te maken, Jazz komt altijd op haar voeten terecht al duurt dat door de geringe zwaartekracht iets langer dan normaal. Ze is een heldin met ballen, rechtstreeks uit een Hollywoodproductie*. Gewapend met sarcastische humor en veel slimmer dan de gemiddelde maanbewoner.

Weir heeft een lekker ruimteavontuur geschreven. Daar horen platte personages bij, een voorstelbare omgeving en de eerder genoemde humor die mij in ieder geval een paar keer deed grinniken. Dat Weir geen groot schrijver is doet er daardoor niet zo veel toe. Dan Brown is ook geen groot stylist om maar eens een vergelijking te maken.

* de rechten zijn verkocht aan 20th Century Fox

Advertenties

Nerd op liefdespad

peetz

De Duitse auteur Monika Peetz, bekend van de De dinsdagvrouwen, heeft zich in Uitgerekend wij verplaatst in wiskundenerd Tom Morbach. Tom is een virtuoos met getallen, maar behoorlijk onhandig op het gebied van relaties. Dat is lastig, want gemiddeld trouwen mannen als ze 33,6 jaar zijn en de meeste stellen kennen elkaar dan 5 jaar. Vlak voor zijn 29ste verjaardag begint de tijd dus echt te dringen.

Uitgerekend wij

Tom schakelt het relatiebureau ‘Eén plus 1’ in. Dankzij ingenieuze wiskundige formules had hij namelijk berekend dat er in heel Berlijn maar zes vrouwen rondliepen die voldoen aan zijn criteria. De zoektocht naar de ware leek zo op de jacht naar het godsdeeltje.

Nico van ‘Eén plus 1′ koppelt hem aan *L!saH*, die voor 94% met hem zou moeten overeenstemmen. Ze spreken met elkaar af, maar dat wordt een fiasco. Het blijkt dat Lisa’s moeder haar dochter heeft aangemeld en zij komt dan ook opdraven bij het afspraakje. Tom is zwaar teleurgesteld, maar nog wel nieuwsgierig naar Lisa. Zij moet volgens de berekeningen toch echt de ware voor hem zijn. Wat een verrassing als Lisa zijn concurrent blijkt te zijn bij bakkerij Schwab, waar men een financieel adviseur nodig heeft om het bedrijf door te lichten.

Of het iets wordt met die twee ga ik niet verklappen. Tom doet in elk geval zijn best. Hij gaat aan zichzelf werken op advies van zijn ex-zwager Joshi en neemt zich voor om drie weken lang elke dag iets aan iemand te geven zonder er iets voor terug te verwachten. Dat valt nog niet mee en het brengt hem geregeld in gênante situaties. Hij gaat daar tamelijk laconiek mee om en houdt stug vol.

Het is de aandoenlijke anti-held Tom van harte gegund dat er tenslotte hoop is op een minder eenzame toekomst.
De vergelijking met Het Rosie project dringt zich op, maar Uitgerekend wij heeft minder diepgang. Toch is het een lekker leesbare romantische komedie.

reserveer deze boeken

Lekker lachen met deze vrienden

Ken je Astrid Harrewijn? Nee? Dat wordt hoog tijd!
Ik kende haar vooral van haar onvervalste chicklits, die erg fijn zijn wanneer je het erg druk hebt maar tóch even wilt lezen.  Maar nu heeft ze een ontzettend leuke  serie boeken over drie vrienden geschreven. Gewoon lekker vlot te lezen en ik moest er zo nu en dan hardop om lachen. Heerlijk vind ik dat.

In het eerste boek, Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) staat de 35-jarige Noor centraal. Zij is al 18 jaar samen met haar vriend Ewald en woont samen met hem in haar geboorteplaats in Limburg, met haar ouders vlak om de hoek. Nu alleen nog een paar kinderen en het plaatje is compleet. Ewald en de ouders van Noor zien het helemaal zitten, maar Noor weet niet of ze hier al aan toe is.
Zeker nu ze door het Van Gogh museum in Amsterdam gevraagd is om hier twee jaar lang te komen werken. Op en neer neer reizen is niet te doen en daarom besluit Noor doordeweeks in Amsterdam te gaan wonen. Haar zus Kiki en studievriend Joost, die net als Noor in de kunstwereld werken, zijn daar ook op zoek naar woonruimte. Wanneer een vriend van Joost aanbiedt dat ze een pand dat hij laat verbouwen mogen huren, besluiten ze dit met z’n drieën te doen.

Het tweede boek, Daar heb je vrienden voor, draait helemaal om Joost, die een baan heeft in het Rijksmuseum.  Hij doet een vreemde ontdekking in de kelder van het museum waardoor de verbouwing die de directeur daar gepland had niet door kan gaan. Joost verliest hierdoor zijn baan maar is vastbesloten toch uit te zoeken wat die vreemde vondst betekend.
Daarnaast vindt de 40 jarige Joost dat het nu ook wel eens tijd wordt voor een vrouw, hij wil namelijk heel graag een kind.
Twee bijzondere zoektochten dus in dit verhaal en weer op zo’n heerlijke manier geschreven dat je echt door de pagina’s heen vliegt.

Het laatste boek Vrienden voor het leven sleurt ons mee in het hectische leven van Kiki, die als kunstintermediair meer onderweg is dan dat ze thuis is. Het moment van de grote opening van het kunstproject waar ze al tijden aan werkt is eindelijk aangebroken en de verwachtingen zijn hooggespannen. Het project blijkt ontzettend veel stof te doen opwaaien, de kritiek is niet van de lucht en bij Kiki thuis wordt zelfs een steen door het raam gegooid! Kiki moet alles op alles zetten om dit omstreden project toch nog een positieve draai te geven. Daarna zal ze eindelijk tijd hebben om op vakantie te gaan en lekker niks te doen. Dit loopt jammer genoeg niet helemaal zoals ze het had bedacht…

Echt zonde dat ik nu al afscheid moet nemen van Noor, Joost en Kiki. Door Harrewijns manier van schrijven kun je niet anders dan een klein beetje gek worden op deze drie. Wat ik ook heel erg leuk vind is dat Harrewijn echt bestaande dingen, zoals bijvoorbeeld restaurant Pllek in Amsterdam, verweeft in haar verhalen. Omdat ik hier zelf twee keer geweest ben zorgt dit voor een extra stukje beleving.  Lekker gaan lezen deze serie!reserveer deze boeken

 

 

Recepten voor liefde en moord

andrew

Liefhebbers van de boeken van Alexander McCall Smith, opgelet! Deze ‘humoristische, spannende en smakelijke roman die zich afspeelt in een boeiend deel van Zuid-Afrika’ – aldus McCall Smith –  is de eerste van een gloednieuwe detectiveserie rond een vrouwelijke speurder.

Recepten voor liefde en moordBlijkbaar noemt men elke persoon van middelbare leeftijd in Zuid-Afrika ‘Tannie’ of ‘Oom’. In dit boek draait het om Tannie Maria, Afrikaanse moeder, Engelse vader. Zij is een weduwe van een jaar of 50 met een obsessie voor eten en koken. Maria werkt parttime voor de plaatselijke krant, de Klein Karoo Gazette, samen met haar goede vriendin en redacteur Harriet, en de jonge, gedreven en altijd hongerige journaliste Jessie. Voor deze krant verzorgt Maria de ‘Lieve Lita’-rubriek, waarbij ze voor elk probleem een oplossing en passend recept weet te vinden.

Als een van haar vragenstelsters wordt vermoord voelt Maria zich enigszins verantwoordelijk. Gezamenlijk steken de dames hun neuzen in het onderzoek en gewapend met gebak of koek weet Tannie Maria bijna iedereen aan het praten te krijgen. Als ze de moordenaar te dicht op de hielen komen loopt het bijna slecht af met Tannie Maria en Jessie.

Recepten, humor, een vleugje romantiek en een sprankelende schrijfstijl  maken van dit boek een licht verteerbaar geheel, maar er komen ook serieuze zaken als vrouwenmishandeling en apartheid aan de orde. Heel herkenbaar voor ons, Nederlanders, zijn de vele Afrikaanse woorden en uitdrukkingen. De Zuid-Afrikaanse recepten, die achterin volledig zijn opgenomen, zijn een mengelmoesje van invloeden uit onder andere Afrika, India, Frankrijk, Italië en natuurlijk Nederland.

Sally Andrew woont in een natuurreservaat in Klein Karoo. Haar liefde voor en kennis van de planten en dieren in de omgeving geven extra sfeer aan het verhaal.

Het wachten is nu op de vertaling van deel 2, The Satanic Mechanic!

reserveer deze boeken

Zomerse romans waar je blij van wordt

zomerse

Het is zomervakantie en traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer over een aantal fijne boeken om mee te nemen in je koffer. Of om gewoon lekker thuis te lezen, dat kan natuurlijk ook 😉 Zeker nu het nog steeds niet echt wil zomeren zijn een paar zonnige verhalen altijd welkom!

Een lucht vol Franse dromen is een echte zomerse feelgood roman.  De Nederlandse Anneloes (Loes voor vrienden) vertrekt na haar scheiding naar Frankrijk waar ze een chambres d’hôtes is begonnen.
In het kleine Franse dorp heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en ze voelt zich er helemaal thuis, maar het leven als B&B eigenaar is geen vetpot. Zal ze door kunnen gaan met haar bedrijfje of moet ze uiteindelijk terug naar Nederland?

Dan Iets ouds en iets blauws van Katie Fforde. Deze Engelse top-auteur is al jarenlang goed voor de meest fijne romans. Dit is ook weer zo’n lekker, lief verhaal waarmee je even kunt wegdoezelen bij het zwembad of op het strand.
Drie totaal verschillende meiden van ongeveer dezelfde leeftijd komen in hetzelfde dorp te wonen en raken bevriend. Ze besluiten hun kwaliteiten te bundelen en zetten samen een klein bedrijfje op dat vintage bruiloften organiseert. Leuk!

Als laatste De geheimzinnige tuin van Sarah Jio. Deze schrijfster leerde ik een paar maanden geleden kennen en ik ben meteen fan. Inmiddels heb ik twee boeken van haar gelezen en de volgende ligt alweer klaar bij mijn koffer 🙂
Dit is een verhaal over een bijzondere camelia bloem, eentje die zo zeldzaam is dat er zelfs jacht op gemaakt wordt door bendes. Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1940 en in 2000 en dankzij de sympathieke personages zul je het in rap tempo uitlezen. Geniet er van!

Slechte roman toch een goed boek

kobek384

kobekJarett Kobek heeft een slechte roman geschreven. Dat zegt hij zelf tenminste in Ik haat het internet en wie ben ik om daarover met hem van mening te verschillen. Sterker nog, ik ben het er wel mee eens. Kobek heeft een anti-roman geschreven, een zedenschets, een sociaal kritisch pamflet, boordevol oprechte verontwaardiging geschreven met een hele scherpe pen gedoopt in diepzwarte inkt. In ieder geval heb ik genoten van zijn slechte roman.

Voor een beetje roman heb je personages nodig waar wat mee gebeurt en die zijn er. Er lopen zelfs beroemdheden rond in zijn boek, die zich er waarschijnlijk niet eens bewust van zijn en meestal een veeg uit de pan krijgen. De hoofdmoot van zijn roman draait echter om zijn ideeën over het internet, San Francisco en haar inwoners, geld en vooral de bedrijven die obsceen veel geld verdienen met internet, mobieltjes en tablets.

Kobek heeft een rant (to rant = uitvaren) geschreven tegen Google en Facebook, modiale reclamebureaus in zijn ogen. Tegen Apple dat producten levert gemaakt door moderne slaven in China. Tegen ons omdat wij met zijn allen nergens van bewust lijken te zijn of willen zijn.

Hij doet dat op een erg geestige manier, waarbij hij de herhaling niet schuwt. Zo introduceert hij personages en beroemdheden steevast met de vaststelling of iemand veel of geen melanine in de kiemlaag van zijn opperhuid heeft (veel = zwart, geen=wit), om meteen duidelijk te maken hoe diep racisme in onze westerse maatschappij is geworteld.

Verder mag hij graag zaken toelichten. Geld is de eenheid waarmee men vernedering kon meten, wat zou je doen voor een dollar? Of deze. In die tijd was Massachusetts de enige plek in Amerika waar homoseksuelen konden trouwen met andere homoseksuelen van hetzelfde geslacht. Of een uitleg wie Walt Disney was. Walt Disney was de meest geliefde antisemiet en racist van Amerika. Hij had een hekel aan stakingen en communisten. Hij gaf de namen van lastige werknemers door aan het House Committee on Un American Activities en zei dat ze waarschijnlijk communisten waren.

Ik haat het internet is een bevlogen, sociaal kritische stoomwals in papiervorm. Een humoristische tegenhanger van De Cirkel van Dave Eggers. Niet ieders kopje thee, maar wel een hele sterke latte machiato die je van de auteur niet bij Starbucks mag halen.

reserveer deze boeken

Feestelijke laatste riten

laatsteriten
In de proloog vermoordt een man een jonge vrouw terwijl haar baby toekijkt. Met de omslag erbij denk je al gauw dat dit een duistere thriller wordt, maar niets is minder waar. De laatste riten van Jess Kidd is een feest om te lezen.

kiddZesentwintig jaar na de proloog arriveert een hele knappe jongeman, Mahony, in een dorp aan de Ierse kust waar de moord is gepleegd. Hij is op zoek naar zijn moeder. Als baby is hij te vondeling gelegd bij een klooster en een van de nonnen heeft hem een foto nagelaten waarop een jonge moeder een kind vasthoudt.

Mahony brengt het dorp in rep en roer. Niet alleen door zijn uiterlijk waarmee hij de ingedutte vrouwen van het dorp wakker schudt, maar vooral door zijn zoektocht. Orla, de moeder van Mahony, was een losbandige jonge vrouw die de mannen in het dorp gek maakte. Voor de meeste inwoners was het een opluchting dat ze verdween.

De verrassing van het boek is dat de schrijfster de grenzen van het genre oprekt met bovennatuurlijke verschijnselen en een bijna terloops gevoel voor humor. Mahony ziet de doden, die vooral voor een vrolijke noot zorgen. Zo wonen bij een oud-verpleegkundige op zolder de overleden bewoners van een verpleeghuis. Ze had een hekel aan klagende oudjes en zorgde zelf voor een permanente oplossing. Bij toerbeurt blazen de ex-patiënten ’s ochtends in de havermout van de verpleegkundige, zodat ze die koud naar binnen moet slobberen.

Verder is het dorp bevolkt met allerlei gedenkwaardige personages, zoals een oude, steenrijke actrice die iets van haar gloriedagen hoog wil houden met haar pruik en een jaarlijks toneelstuk. Of wat te denken van een wezelachtige pastoor die op LSD in zijn onderbroek door de straten loopt. De verbeeldingskracht van de schrijfster, de vele wendingen in het verhaal, de mooi beschreven sfeer van het dorpsleven en de lichte en magische toon maken van het lezen een groot feest. Hiertegen legt de aanwezige duistere kant van het verhaal het ruimschoots af.

reserveer

Altijd het bruidsmeisje

Altijd het bruidsmeisje

altijdhetbruidsmeisjeEén keer in de zoveel tijd dan is het zover en ben ik er helemaal aan toe. Een boek met een smiley Afbeeldingsresultaat voor smiley boek humor. Liefst tussen twee dikke pillen van spannende boeken door om even helemaal te resetten. Deze keer is er net een nieuwe roman van Lindsey Kelk uitgekomen met de naam ‘Altijd het bruidsmeisje’. Geen idee waar de titel op slaat, maar het boek is hilarisch om te lezen. Natuurlijk gaat het over bruidsmeisjes, maar niet over iemand die het altijd is en zelf nooit trouwt, wat de titel wel suggereert. Maar dat mag de pret niet drukken.

Maddie is weddingplanner en dan vraagt haar beste vriendin Lauren of ze ook haar bruiloft even in recordtempo wil plannen. Dit brengt nogal wat spanning met zich mee tussen de vriendinnen. Andere vriendin Sarah gaat scheiden en dat maakt het niet makkelijker. Op het vlak van de liefde gebeurt er dus van alles. Wil is een grappige, sexy man die Maddie het hoofd op hol brengt en dan is Tom er ook nog. En die kan ze nou net niet uit haar hoofd zetten! Natuurlijk heeft dit boek een happy ending maar voordat je daar bent eerst nog even zo’n 360 bladzijden genieten.

Over schandpalen en psychopaten

Jon Ronson is een vrij unieke journalist. Het ligt voor de hand om Jon Ronson te vergelijken met Louis Theroux. Net als Theroux heeft Ronson oog voor merkwaardige en controversiële onderwerpen en stapt hij op mensen af met een zekere onbevangenheid waarmee hij zijn de geïnterviewde ontwapent. Groot verschil is dat Theroux een hele batterij medewerkers en researchers achter zich heeft en Ronson alles in zijn uppie doet en daar verslag van doet in goed geoliede proza.

Ronson werd bekend met The Men who stare at Goats, het verbijsterende verhaal over een experimenteel Amerikaans legeronderdeel dat zich bezighield met paranormale oorlogsvoering.

ronson2In De Psychopatentest raakt Ronson gefascineerd door het gegeven dat 1% van de bevolking psychopaat is, maar dat het aantal psychopaten op belangrijke functies veel hoger lijkt te liggen. Ronson gaat op onderzoek uit.
Hij heeft contact met de bedenker van de Psychopaten-checklijst. Met de bedenker van de DSM, het standaardwerk voor psychiatrische diagnostiek (Ronson blijkt zelf al ruim boven een tiental stoornissen te komen). Met vermeende psychopaten en een zelfbenoemde messias.
Verwacht geen duidelijk antwoord op de vragen die Ronson zelf opwerpt. Bijna laconiek vergaart Ronson zijn verhalen en schrijft die met de nodige humor en zelfspot op. En toch zet hij je aan het denken. Al was het alleen maar over de DSM-5. Zijn de geestelijke stoornissen in dit werk wel allemaal stoornissen en wil je ze als stoornis benoemen? Ben je een psychopaat als je 50% van de kenmerken hebt, of pas bij 60%?

ronson1In Dit is vernederend zoekt Ronson contact met een aantal slachtoffers van public shaming op de sociale media. Iemand als Justine Sacco, die een poging tot (weliswaar beroerde) humor zag sneuvelen in een volksgericht. Vlak voordat ze op het vliegtuig naar Kaapstad stapte, tweette ze: Op weg naar Afrika. Hopen dat ik geen aids krijg. Grapje. Ik ben blank!
Tijdens haar vlucht ontplofte internet. Justine Sacco moest ontslagen worden, was een van de meest gematigde tweets die haar deel waren. Sacco’s leven zoals ze dat kende, was voorbij dankzij haar tweet.

Ronson doet verslag van wat er gebeurt als je digitaal afgemaakt wordt. We leven in een tijdperk waar zogenaamde reaguurders beter tot 140 kunnen tellen voordat ze evenzoveel tekens de digitale ether in smijten, 140 tekens vol van eigen gelijk en morele superioriteit. Het is tamelijk schokkend als je ziet wat de impact is van de digitale schandpaal. Uiteindelijk gaat het boek vooral over schaamte en dat illustreert Ronson met uitstapjes naar de gevangenis en een SM-kelder (niet een sociale media-kelder, maar die andere afkorting).

Ronson staat middenin zijn verhalen en brengt controversiële onderwerpen toegankelijk, met de nodige humor en, heel verrassend, met de nodige spanning. Je wilt verder lezen omdat je wilt weten hoe het afgelopen is met die ene psychopaat, of die journalist die zelf verzonnen citaten van Bob Dylan publiceerde. Een plezier om te lezen die Jon Ronson.

Video’s:
Ted Talk over De psychopatentest
Ted Talk over Dit is vernederend

 

 

Kantooravonturen van een cavia

De verwarde caviaEen cavia op kantoor, daar was nog geen boek over en dus heeft Paulien Cornelisse het geschreven. Cavia werkt op de communicatie-afdeling en houdt zich bezig met mailings schrijven, paperclips opruimen en kantoorpolitiek. De collega’s kijken niet raar op van een cavia achter het bureau, hoewel Cavia – Caaf voor haar vrienden – zelf af en toe tegen haar beperkingen aanloopt. Verder is alles normaal op het werk, inclusief managementtaal (laat dat maar aan Paulien Cornelisse over), romances en de onontbeerlijke koffieautomaat.

Cavia is een beetje een Bridget Jones in nog rondere vorm, inclusief problemen met de lijn, liefdesperikelen én verwarde-haren momentjes. Hoewel die bij Cavia meestal door de regen worden veroorzaakt. Gelukkig is ze geen langharige cavia.

De verwarde cavia is door Cornelisse zelf uitgegeven, geheel onafhankelijk van de uitgeverij van haar eerdere bestsellers Taal is zeg maar echt mijn ding en En dan nog iets.  De leuke omslagtekening is ook van haarzelf. Dit is haar eerste roman, maar het gaat stiekem toch ook weer over taal.

Er kwam snel een sms terug: ‘Sorry… Ik ben heel vaag in die dingen maar daar moeten anderen niet de dupe van worden… Nogmaals sorry…’
En daarna nog een sms, waarin stond: ‘Echt sorry…’
Maar goed dat ik niet houd van mensen die te veel puntjes gebruiken, dacht Cavia.

Zoek je een lekker tussendoortje dat een glimlach op je gezicht tovert, dan is De verwarde cavia een aanrader. Vooral als taal ook een beetje jouw ding is.

Waarom een cavia? Laat Paulien daar zelf maar antwoord op geven:

Paulien Cornelisse
Paulien Cornelisse in DWDD