Categorie archief: Ontboezeming

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zo’n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collega Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

Favoriete begintitels tv-series

Als je met een tv-serie begint, is de begintitel de binnenkomer. Een goede begintitel met intrigerende, duistere of vrolijke beelden zet de toon van wat je te wachten staat.
Hoe goed de begintitel ook is, meestal begint het grote doorspoelen van de begintitels bij aflevering drie. Gewoon, omdat je het deuntje niet meer kunt aanhoren.  Zoiets als Bohemian Rapsody, of eigenlijk alles van Queen.
Hieronder mijn favoriete begintitels, in willekeurige volgorde. Heb je aanvullingen, dan hoor ik het graag!

Six Feet Under
De formidabele Thomas Newman heeft o.a. de soundtrack van Spectre en Road to Perdition geschreven. Zijn begintune voor Six Feet Under hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd.


The Bridge
Hollow Talk van Choir of Young Believers heb ik geen enkele keer doorgespoeld omdat het je meteen in de sfeer van de serie brengt en het een fascinerend nummer blijft.


Game of Thrones
Heerlijk bombastisch en met elk nieuw seizoen weer nieuwe steden of nederzettingen in het bijbehorende clipje. Brengt je meteen in een fantasy-stemming.

True Blood
Beelden en muziek zetten je in Bon Temps, Louisiana, waar het niet pluis is. Let vooral op de man in de schommelstoel met zijn lach van “Ik een rare man? Kijk toch hoe vriendelijk ik lach”.

Dexter
Ik weet niet hoe Dexter uiteindelijk afloopt, maar heb het lang volgehouden. De begintitels niet, hoe goed ze ook zijn. Met 1.40” duren ze wel wat lang. Maar al het gesnij in fruit en vlees geeft goed aan wat je te wachten staat.


The Walking Dead
Onsmakelijkste tv-serie aller tijden. De zombies zijn niet zo snel en komen bij bosjes om het “leven”. De begintitels van deze horrorserie huiveren al lekker.


Mad Men
Veel cooler krijg je ze niet, het lekkere korte beginfilmpje van deze serie is moderne retro. Helaas kon ik de hoofdpersoon, Don Draper, niet uitstaan, dus ben blijven hangen na 1 seizoen.


Orphan Black
Zo moet het ongeveer zijn als je met een hallucinerende paddenstoel in je mik naar een natuurdocumentaire van David Attenborough kijkt.

House of Cards
Jazzy timelapse als kennismaking met de grote manipulator Frank Underwood. Goed gedaan, maar door zijn lengte voorbestemd om doorgespoeld te worden.


Twin Peaks
Moeder van alle begintitels. De serie van David Lynch laat zijn ware gezicht niet zien in de begintitel. Twin Peaks oogt als een idyllisch houthakkersstadje ergens in de VS. Maar schijn bedriegt, het kwaad sluipt de huiskamer binnen onder de mooie muziek van Angelo Badalamenti.

Kieft, waarschuwing van een junkie

KIEFT
KIEFT
Met een troosteloze en afwezige blik kijkt Wim Kieft je vanaf de omslag van het boek aan.
Ooit was hij een veelscorende spits bij Ajax, PSV en het Nederlands Elftal. De enige prijs die Oranje tot dusver heeft gewonnen, het EK van 1988, hebben we voor een belangrijk deel aan de blonde spits te danken. Op de rand van uitschakeling maakte hij toen de winnende treffer tegen Ierland. Tot wanhoop van de ex-voetballer wordt hij hier vrijwel dagelijks aan herinnerd. De hoofdpersoon praat niet graag over zijn voetballoopbaan , hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd….`
Wie mocht denken dat het boek ‘Kieft’ (biografie is een te groot woord) over voetbal gaat slaat de plank lelijk mis. Het is vooral de periode na zijn actieve voetballoopbaan die uitgebreid wordt besproken. ‘Kieft’ is het verslag van een bittere strijd tegen drugs en in mindere mate alcohol. Twintig jaar lang is hij verslaafd geweest aan cocaïne. In die periode loog hij alles bij elkaar en jaste zijn hele kapitaal erdoor. Relaties liepen stuk. Hij kwam in de schuldsanering terecht en moest leven van nog geen twee tientjes per dag. Tijdens het lezen moest ik voortdurend denken aan het boek over Jan Ykema. De oud-topschaatser raakte na zijn carrière in dezelfde situatie verzeild als Wim Kieft.

Michel van Egmond heeft er met zijn mooie pen en geholpen door een openhartige Kieft, een lezenswaardig verhaal van gemaakt. Geen uitgesproken voetbalboek dus, maar meer een waarschuwing tegen de gevaren van langdurig druggebruik. Van Egmond heeft er wel voor gezorgd dat het geen aaneenschakeling van trieste verhalen is geworden, want er valt nog genoeg te lachen. Dit komt mede doordat Wim Kieft zijn leventje soms top op het bot relativeert.
Kieft: “Al die kutverhalen van voetballers over het zwarte gat. Rot op. Ik ben gaan gebruiken, omdat ik het lekker vond. En ik ben verslaafd geraakt, doordat ik het zolang ben blijven gebruiken tot ik niet meer zonder kon. Punt.”

The Serenes, lokroep uit een nabij verleden

The Serenes
The Serenes

In de mooie zomer van 2013 kocht ik de heruitgave van een door mij bijna vergeten album. Barefoot and Pregnant van The Serenes.

Dagenlang schalde de muziek door de open tuindeuren met merels op de achtergrond. Gelukkig werd ik ervan.

Jaren geleden kwam ik regelmatig in de Scotch Inn, de enige kroeg in Sneek waar ze fatsoenlijke muziek draaiden. Een enkele keer speelde er een bandje. Mark Foggo bijvoorbeeld, maar ook The Toilets uit Joure. De naam werd later veranderd in The Toylets, zodat ze met de naam in het buitenland voor de dag konden komen.
De jongens maakten muziek ergens tussen punk en The Cure in. Wat later veranderde hun muziek. Zanger en gitarist Paul Dokter ging richting het geluid van The Serenes. Met Theo de Jong vormde hij eind jaren 80 het hart van deze band. Ik heb ze een paar keer gezien en heb Barefoot and Pregnant als lp nog ergens op zolder liggen. Maar het poëtische, melancholische en heldere geluid van de band ging voor mij ten onder in de Grunge.

Tot vorig jaar. Waar veel van de muziek uit de begin jaren 90 die ik leuk vond toch wel wat gedateerd klinkt, blijkt The Serenes die zeldzame kwaliteit te hebben die alle goede muziek heeft. Tijdloos.

Op de site van Welcome to the Village kwam ik een mooie, korte documentaire tegen van Omrop Fyslân. Het festival bracht een ode aan de band met o.a. bandleden van Daryll Ann, Gem en Johan. Een lichte spijt trok door me. Gemist, maar de documentaire maakt een boel goed.
Leuk om manager Jan ten Boom rustig te horen praten over de band, was toch wel een stuiterbal vroeger. Of Menno Pot die ons meeneemt naar zijn oude kroeg in Joure, De Stam. De muziekrecensies van Menno Pot mag ik graag lezen, hij heeft een goede smaak (de laatste van Bløf kreeg twee sterren van hem :-).

In Joure heeft jarenlang een platenzaak gezeten, Popeye. Daar kocht ik regelmatig mijn muziek omdat er in Sneek niet een fatsoenlijke platenzaak was. De eigenaar zat meestal op een kruk, wat voorover gebogen als een gier zijn collectie in de gaten te houden. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het mogelijk was dat een vlek als Joure zo’n wereldband en zo’n prima platenzaak kon herbergen.  Maar dat zijn vragen waarop je geen antwoord krijgt. Net zoals je geen antwoord krijgt op het mysterie in de muziek waarom twee muzikanten samen iets kunnen maken dat meer is dan de som der delen.

Kijk hieronder naar de mooie documentaire van Omrop Fryslân of leen de cd via de bieb.

Ieeeeeeh, wat draaft dêr?

Naar catalogus
Naar catalogus

Ik lei justerjûn nei in tige slagge filosofylêzing yn bibleteek Snits lekker op bêd te lezen. Efkes de sinnen fersette want oars is it noch sa drok yn de holle. Ynienen hearde ik it lûd fan poatsjes flak boppe myn holle. Ik skeat oerein as wie ik stutsen en myn oare helte dy ’t krekt yn de earste sliep wie skrok wekker. En net samar wekker …. nee hy lei stiif fan de stress. ‘Wat is der oan’, rôp er. ‘Ik hearde wat oer myn kessen draven’ sei ik en tocht oan in mûs of sa. Foarsichtich helle ik myn kessen fuort en dêr draafde er hinne, in hiele dikke spin. Fuortendaliks smiet ik it kessen der wer boppe op en drukte it stiif oan. Mar in kessen yn in matras fuortdrukke dat slagget samar net en doe ’t ik wer seach woe er útnaaie. De oare helte hat doe it kessen der op drukt en ik bin fuort west om papieren bûsdoeken om it bist mei dea te meitsjen. (Ja, ik wit dat jo sa ’n bist ek bûten bringe kinne mar jim hawwe dit eksimplaar net sjoen, brr. Fan de measte spinnen hearre jo de poatsjes net!) Ik ha ‘m krigen al koste it wol wat muoite en in skjin kessensloop. Bah, wat jout dat in rommel. Grize blubber kaam derút it bist, ik koe der hast net fan sliepe letter. Earder yn de wike hiene we ek al sa’n grouwe jonge fan de sliepkeamerssouder helle en meastentiids binne se mei syn twaën. Ik hie dan ek al wakker socht om nûmer twa mar him net fine kinnen. Oant justerjûn dus. Fansels hawwe we yn de bibleteek boeken oer spinnen, sjoch hjir mar ris.

Wolst ek noch witte hokker boek as ik oan it lezen wie? ‘Villa Triste’ fan Lucretia Grindle in spannend boek oer de oarloch yn Florence en twa moarden dy’t no plak fûn hawwe en de konneksje dêr tusken. Lekker spannend.

Maurice Sendak is naar de overkant

Maurice Sendak, van zijn website
Maurice Sendak

Als je wat ouder wordt, is een bezoekje aan de kapper een moment om gedwongen stil te staan bij de veranderingen die je langzaam ondergaat.
Veranderingen die niet altijd even gewenst zijn.

Zo zat ik een aantal jaren geleden nietsvermoedend bij mijn kapper toen de vraag kwam:
“Zal ik uw oorharen ook even bijscheren?”.
“Oorharen, wat krijgen we nou?”, dacht ik nog, maar ik gaf gelaten toestemming. Een paar jaar later wordt dit niet meer gevraagd, maar als vanzelfsprekend meegenomen.

Vanmorgen kwam daar de vraag bij of ze m’n wenkbrauwen mocht doen, want die waren te lang. Vond ze. “Van m’n wenkbrauwen blijf je af”, dacht ik, maar ze stond al met de schaar vlakbij m’n linkeroog dus leek het me beter om “Is goed” te zeggen.

Op m’n weg naar buiten zag ik in een krant op de leestafel het bericht staan dat Maurice Sendak is overleden. Als ik dat had geweten had ik al mijn oorharen en wenkbrauwenharen intact gelaten om er meer uit te zien als een Maximonster. Groot, harig, maar volstrekt ongevaarlijk.
In Max en de Maximonsters vaart Max naar de overkant waar de Maximonsters wonen. Het boek hoort in iedere boekenkast van ouders met kinderen daar zal iedereen het mee eens zijn. Daarom hoop ik voor Maurice Sendak dat hij aan de overkant een aantal van zijn Maximonsters tegenkomt.

Zie ook een eerder blog n.a.v. de film Where the wild things are.

Nog geen Elfstedentochtkoorts in rayon Sneek

Laatste Stuiver
Laatste Stuiver

Vroeger toen mijn leeftijd nog uit één cijfer bestond, droomde ik van een glorieuze Elfstedentocht op m’n houtjes. Dat werd gevoed door een boek over de tocht uit 1963 waar ik me helemaal in kon verliezen.
Foto’s van mannen met ijs aan de wenkbrauwen, blauwe lippen en kranten in de broek. Dat van die blauwe lippen was m’n eigen verbeelding omdat de foto’s in zwart-wit waren.
Elfstedentochtfoto’s horen in zwart-wit, net als foto’s van het strand op de Bahama’s  blauw-wit horen te zijn met hier en daar het groen van een palmboom.

Het kwam er niet van omdat het nog jaren duurde voordat de tocht weer gereden werd en mijn ambities niks meer met schaatsen te maken hadden.

Maar genoeg over het verleden. Twee dagen vorst zorgt ervoor dat de Elfstedentochtkoorts weer toeslaat. Tijd voor een inspectie in rayon Sneek.

Een voorzichtig ijslaagje in de Zwette is net genoeg om een enkele eend te dragen. De bocht onder de Laatste Stuiver is altijd één van de zwakke plekken in dit rayon. Voor de laatste tocht kropen brandweermannen het ijskoude water in om als ijschirurgen de boel dicht te plakken. Onnodig te vermelden dat het hier nog volledig open ligt.

Dat geldt ook voor de Looxmagracht en in de Kolk klotst het water nog gezellig tegen de Waterpoort aan. Kortom, de koorts is hier nog op lichaamstemperatuur, maar ik heb voor de zekerheid de ventilatiegaten onder in de muren van mijn huis dichtgemaakt want het is wel verrekte koud met die wind. Voorlopig houd ik het bij het boek over de tocht uit 1963.

Hoe is de stand in uw rayon? Laat het ons weten.

Kleine ergernissen…

Als je veel leest komt het nog wel eens voor dat er dingen in je boek niet kloppen. Kleine foutjes, maar als je net lekker zit te lezen kunnen ze behoorlijk irritant zijn!
De meest gemaakte fouten zijn spelfouten. Of typfouten, of taalfouten. Dat is het hem nu juist, er zijn zoveel soorten fouten dat het niet verwonderlijk is dat ze gemaakt worden.

Maar goed, spelfouten dus. Het maakt niet uit of het een ‘flutromannetje’ of literatuur betreft, spelfouten komen in heel veel boeken voor. Meestal gaat het om een vergeten ‘t’ of een andere vergeten letter (gister las ik ‘anaal’ waar het ‘banaal’ moest zijn, tja…) en de meeste mensen lezen er lekker overheen.
Helaas lukt mij dat niet zo goed, zodra ik een foutje gezien heb lijkt mijn foutjesantenne extra gevoelig en zie ik ieder klein missertje. Niet dat ik zelf nooit fouten maak hoor. Het zou zomaar kunnen dat er een aantal in dit stukje geslopen zijn!

Wat me verder vaak opvalt is dat namen van hoofdpersonen  verkeerd gebruikt worden. Zo kan een simpel gesprekje tussen Joost en Piet ineens erg verwarrend worden, wanneer je leest dat Joost  tegen Joost staat te praten…
Nog een mooie: er na het lezen van je boek achter komen dat de tekst op de achterflap helemaal niet overeen komt met het verhaal. Mensen hebben ineens andere namen, of de belevenissen in het boek blijken heel anders te zijn.
Heeft u dit ook wel eens? Als u wilt kunt u onderaan dit stukje een reactie plaatsen met uw ergernissen. Ik ben erg benieuwd!

Hoe kom ik nu op dit relaas? Dat zal ik uitleggen.
Gisteravond begon ik vol goede moed aan een fijn, nieuw, net van de pers (lees: in de bieb) romannetje; Een nieuw begin van Erica James. Geen hoogstaande literatuur, geen bloedstollende spanning, maar gewoon een lekker, vriendelijk verhaal. Pure ontspanning! Dacht ik. Tot ik zo ongeveer om de anderhalve bladzijde het woord sedert tegenkwam. En, nog erger, ook een paar keer sedertdien. Sedert, nou ja zeg, wordt dat woord nog gebruikt? Het is natuurlijk keurig Algemeen Beschaafd Nederlands maar in een boek dat in 2010 geschreven is  en dat bedoeld is voor een publiek dat niet met deze spelling opgegroeid is, zou ik toch eerder sinds gebruiken.


Normaal gesproken zou ik zo’n boek linea recta terug naar de bieb brengen en het inruilen voor een ander exemplaar. Maar Een nieuw begin is echt een leuk geschreven verhaal en het heeft zo’n originele plot dat ik sedertdien het ouderwetse woordgebruik maar probeer te negeren en vooral geniet, heerlijk toch?

10 boekentips voor de verlanglijst uit ons SuderBlog

Het jaar is ten einde, dus tijd voor een top 10 van 2011 van de besproken boeken op ons SuderBlog.
Ze staan niet in een bepaalde volgorde, alhoewel ze op alfabet staan want we blijven bibliothecarissen. En het zijn er ook niet tien omdat het zo verrekte moeilijk is te kiezen tussen een prachtig boek en een retespannend boek (excusez-les-mots), of hartverscheurend mooi en hilarisch.
Klik op het plaatje of de titel om meer te lezen over het boek.

  1 Jussi Adler-Olsen – Dossier 64Het wachten is op het vijfde deel in de serie Q om eindelijk achter het geheim van Carl Mørck’s assistent Assad te komen en je weer lekker onder te dompelen in een onnavolgnaar plot en zwarte humor. Heb je nog niks gelezen van de serie, dan begin je gewoon met De vrouw in de kooi.
  2 Silvia Avallone – StaalHet leven lijkt al uitgestippeld als je jong bent in Piombino, Italië. Hard werken in de staalfabrieken en wonen in een troosteloos flatgebouw. Anna en Francesca zijn hartsvriendinnen, een vriendschap die onder druk komt te staan als Anna verliefd wordt op de tien jaar oudere vriend van haar broer en Francesca haar liefde voor Anna voor zich houdt.
  3 Anna Drijver – Je blijftVerrassend debuut van de bekende actrice. Dora verliest haar liefde en raakt in haar verdriet de weg kwijt. In een mooie stijl toont Drijver ons hoe vreselijk moeilijk het is als je iemand verliest van wie je houdt. Toch is het boek niet zwaar, dankzij de (luchtige) toon in het boek is het vooral ontroerend en hoop je dat Anna Drijver naast veel acteren veel zal schrijven.
4 Beate Teresa Hanika – Achter de stilteDe 13-jarige Justine wordt misbruikt door haar opa. Ze kan nergens terecht met haar verhaal tot ze vriendschap sluit met Klap en ze kennismaakt met de Poolse buurvrouw van haar opa. Verbijsterend mooi boek over iets afschuwelijks als seksueel misbruik.
5 Lars Kepler – ContractMet je tweede boek je eerste overtreffen is een hele opgave, maar Lars Kepler heeft het geflikt. Het contract uit de titel is er eentje die je haren in de nek rechtop doen staan. Vreselijk spannend en in februari al uitgeroepen tot thriller van het jaar 2011 en dat is zo gebleven.
  6 Philip Kerr – Grijs verledenKerr schrijft al jarenlang het ene goede boek na het andere. Grijs verleden is een hoogtepunt vanwege de combinatie van spanning en geschiedenisles, van fictie en non-fictie. Grijs verleden is zo’n boek dat je aan mannen kunt geven die geen fictie lezen omdat het niet echt gebeurd is.
  7 Rolf Lappert – Naar huis zwemmenEen boek om in te verdrinken. Het verhaal van Wilbur, anti-held. In bijna 500 bladzijden rolt lanzaam het ene prachtige verhaal over het andere met veel gevoel voor personages en detail.
  8 Paul Murray – Skippy tussen de sterrenUit Ierland komt dit wervelende verhaal van puberende jongens op een kostschool dat onder leiding staat van paters. Murray verdient een kerstkaart van ons allen en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar want dit formidabele boek.
9 Francisco X. Stork – De laatste zomer van de krijgers des doodsFrancisco X. Stork verraste vorig jaar met het prachtige Marcelo en de echte wereld. Nu is er De laatste zomer van de Krijgers des Doods. Wederom een boek om ademloos en vol bewondering te lezen. Wat een schrijver die Stork.
  10 Jonathan Tropper – 7 dagen, nachtenEen disfunctioneel gezin komt bij elkaar om te rouwen om de pater familias. Geweldige dialogen en een hilarische maar ook ontroerende ontrafeling van familiebanden en binnenkort op het grote scherm.
  11 David Vann – Legende van een zelfmoordNiet gemakkelijk dit boek met autobiografische trekjes van David Vann, maar wel poëtisch en rauw tegelijk. Indrukwekkend boek waar je het koud van krijgt.
  12 Fred Vargas – VervloektCommissaris Adamsberg kent zijn gelijke niet in de misdaadbestrijding en Fred Vargas kent haar gelijke niet in de literaire misdaadwereld. Bizarre plots, prachtige personages en met een verwijzing naar de vampier-hype die nu al jaren aanhoudt, is deze Vargas een thriller om te lezen met een lekkere rode wijn en een tros knoflook om de schepselen van de nacht op een afstand te houden..

Thank you very much

klik voor een groter geheel

Vanmorgen vroeg was ik druk in de weer met een kwast en verfroller om deurtjes op zolder in de kleuren terra en silhouette te zetten. Opeens was daar een liedje uit een ver verleden in mijn hoofd.
Die oplosmiddelen in de verf maken nog ’s wat los, voor ik het wist liep ik te zingen. Zolang dat op zolder gebeurt en er niemand thuis is, kan dat weinig kwaad.

Dus daar ging ik: Thank you very much for the eentie eion, thank you very much, thank you very very much“. Een nummer uit 1968 van The Scaffold en de eerste single die ik kocht van m’n zakgeld. Op het hoesje staan m’n initialen maar ook de naam van mijn jongste zus in een poging zich de single toe te eigenen.

Tijdens het zingen begon ik me af te vragen wat ik na al die jaren eigenlijk aan het zingen was, want ik zong maar wat. Eentie eion, wat was dat in vredesnaam? De kwast moest even wachten en achter de pc kwam ik er al snel achter dat het Aintree Iron moest zijn. Maar wat was dat? Een strijkijzer van een in Engeland bekend merk?

Op m’n zoektocht las ik dat de zanger Mike McGear de jongere broer van Paul McCartney is en dat Brian Epstein de manager van The Beatles in Aintree woonde. Epstein was homoseksueel, een poof en dat rijmt op Iron hoof, vandaar Aintree Iron. McGear ontkent op dezelfde pagina dat dit het geval is en wenst ons veel succes met het raden naar de betekenis.

Terwijl ik tevreden weer naar de zolder klom, schoot me dat andere nummer van The Scaffold te binnen: “We’ll drink a drink a drink to Lily the pink a pink a pink“. Al net zo’n meebruller en net zo merkwaardig. Volgens mij zaten die jongens van The Scaffold vroeger ook veel in de oplosmiddelen.

Dit alles brengt me wel op de volgende vraag want ik ben nieuwsgierig van aard. Wat was jouw eerste single eigenlijk, of eerste iTunes-download want dat kan ook natuurlijk.

Hieronder beide nummers op YouTube. De mooie jongen is de broer van Paul McCartney. Kijk vooral even naar Lily the Pink, lijkt verdorie wel een sketch van Monty Python.

Lily the Pink

Thank you very much