Categorie archief: Ontboezeming

Het geheim van een moeder

Raadselachtige titels trekken meteen mijn aandacht, ik hou wel van een beetje geheimzinnigheid op z’n tijd. Het is dan ook geen enkele verrassing dat ik ” Het geheim van een moeder” mee naar huis nam. En ik ben er blij om.

desilvaRenita de Silva schrijft vanuit verschillende personages, iets wat ik erg fijn vind omdat ik me op deze manier meer verbonden voel met de persoon.
De eerste die je leert kennen is Durga, een meisje dat zich in haar geboortedorp in India zo verveelt dat ze er baldadig van wordt. Nadat haar ouders bij een scooterongeluk ernstig gewond raken wordt Durga naar haar oma gestuurd, die op een vervallen landgoed woont en werkt. Hier zorgt zij voor de verwarde Kali, die in het verleden iets vreselijks heeft meegemaakt waarna ze nooit meer zichzelf geworden is.

Daarna verspringt het verhaal naar Londen, waar Jaya worstelt met het verlies van haar moeder en vlak daarna haar zoontje verliest aan wiegendood. Samen met een therapeut probeert zij dit enorme verdriet een plaatsje te geven. Jaya was altijd gek op haar moeder, maar deze was altijd erg gesloten waardoor ze het idee heeft haar nooit te hebben gekend. Haar therapeut raadt haar aan de spullen van haar moeder uit te zoeken en wanneer Jaya twee dagboeken en een oude foto vindt, kan ze niet wachten om het verhaal van haar moeder te ontrafelen. Vooral die foto maakt iets los, wie is dat kleine jongetje dat haar moeder op de arm heeft en waarom komt hij haar zo bekend voor? Samen met haar man besluit ze naar India te gaan, want volgens de dagboeken zou Jaya’s moeder daar vroeger op een landgoed gewoond hebben…

Doordat je als lezer ook de dagboekfragmenten van Jaya’s moeder Sudha leest, word je helemaal opgenomen in deze ingewikkelde familiekwestie. Want wat is er veel gebeurd in de levens van deze vrouwen.
De Silva heeft deze verschillende verhaallijnen op een mooie manier weten samen te brengen, en stuurt langzaam maar zeker aan op een verrassend einde. Het gebruik van meerdere personages kan verwarrend zijn, omdat het verhaal zowel in het verleden als in het heden speelt. Maar laat dit je vooral niet weerhouden dit boek te lezen, daar is het verhaal gewoon te mooi en origineel voor. reserveer dit boek

Advertenties

In één woord: schitterend!

John Boyne, schrijver van ‘de jongen in de gestreepte pyjama’ is terug. En hoe! Zondagmorgen begon ik tijdens de koffie aan zijn laatste boek ‘Wat het hart verwoest’ en ik heb net tijdens mijn lunchpauze de laatste van maar liefst 603 pagina’s omgeslagen.
En hier zit ik nu, nog steeds helemaal in de ban van dit boek.

Boyne vertelt het levensverhaal van Cyril, en de auteur kiest ervoor om zijn lezer op een interessante wijze op de hoogte te brengen van hoe het leven van deze jongen begint. Het eerste personage dat beschreven wordt is namelijk Cyril’s moeder Catherine, die als 16-jarig ongehuwd meisje door de kerk wordt verbannen. Zwanger, iets wat beslist ondenkbaar was in een klein Iers gehucht in het jaar 1945.
Ze probeert een nieuw leven op te bouwen in Dublin en realiseert zich maar al te goed dat zij daarin geen kind kan groot brengen.
Ze staat haar zoontje af voor adoptie en daarna maakt het verhaal een sprong van 7 jaar waarin we een verlegen Cyril en zijn pleegouders Maude en Charles  Avery leren kennen. Er gebeurt heel wat in het jaar 1952 maar voor Cyril is zijn kennismaking met leeftijdgenootje Julian het belangrijkste moment van zijn leven. Cyril is compleet gefascineerd door dit bijdehante kereltje en merkt tot zijn grote verbazing dat hij niet stottert als hij met Julian praat.

Het hele boek heeft een fijne, chronologische volgorde waarbij het verhaal steeds 7 jaar vooruit springt in de tijd en waarin je steeds dezelfde personages terugziet. Wonderlijk genoeg weet Boyne het leven van Cyril’s moeder fantastisch te verweven met dat van Cyril. Ze blijken vlakbij elkaar te wonen en komen elkaar verschillende keren in hun leven tegen, zonder te weten dat ze moeder en zoon zijn. En zo zijn er meer personages die we meerdere keren terug zien. In een ander boek zou dit misschien gekunsteld over kunnen komen, Boyne weet het wél op de juiste manier samen te brengen. Knap!

Ik waarschuw maar vast; dit is een boek dat binnenkomt. Keihard.
Ondanks het beladen onderwerp en de verdrietige gebeurtenissen weet Boyne precies op de juiste momenten humor in te zetten.
Dat is wat dit boek zo bijzonder en maakt en waarom je het gewoon moet lezen. Doen hoor!reserveer deze boeken

John Green, nog steeds awesome

greenschildpad

Als zelfverklaard fan van John Green, heb ik en de rest van de wereld lang moeten wachten op een nieuw boek van John Green. Beetje aanmatigend om jezelf eerst te noemen en dan pas de rest van de wereld, maar er zullen weinig mensen zijn die John Green met de auto hebben opgehaald van het station in Heerenveen. In 2011 was hij writer in residence in Amsterdam. Via zijn uitgever bleek je Green te kunnen “bestellen” voor een lezing en daar was ik als de kippen bij.

fotogreenIk koester nog steeds deze gesigneerde foto van hem.

Op een mooie morgen in juni van dat jaar, stond ik ietwat zenuwachtig te wachten op zijn trein uit Amsterdam. Die zenuwen verdwenen zodra ik hem de hand schudde en hij van wal stak hoe awesome hij het vond dat je wifi in de trein had. Het autoritje vanaf station Heerenveen naar de bibliotheek in Joure vond ik veel te kort. Een omweg zat er niet omdat hij voor een groep leerlingen zou spreken.

Met een ontwapenende directheid vroeg hij van alles over Freezlèènd en mijzelf. En hij vertelde dat hij het verhaal, dat hem wereldberoemd zou maken, net had afgemaakt. In de bibliotheek gaf hij mij het manuscript van The Fault in our Stars. Daar heb ik even in mogen bladeren, hoe vet is dat zou ik zeggen als ik 16 was. In ieder geval heb ik warme herinneringen aan deze bruisende, intelligente, grappige man die prachtige Young Adult schrijft.

schildpaddenDan zijn boek waar we zes jaar op hebben moeten wachten. Dat het zo lang heeft geduurd komt omdat het zijn meest persoonlijke boek is, vertelt hij in interviews. Hij heeft een obsessieve-compulsieve stoornis, een dwangneurose. De hoofdpersoon in Schildpadden tot in het oneindige heeft deze stoornis. Via de zestienjarige Aza schetst Green hoe dit je leven kan bepalen. Aza is bang voor bacteriën, vooral voor de Clostridium difficile. Bang dat ze ziek wordt, of erger, dood gaat door besmetting. Als eenmaal dat idee in haar hoofd komt, raken haar gedachten in een alsmaar enger wordende spiraal. Aza zal een weg moeten vinden om met haar dwangstoornis te leven, net als Green dat probeert te doen. Hij maakt duidelijk hoe moeilijk dat is. Aza vraagt zich zelfs af of haar ik wel bestaat, als er ook een ik is dat die dwanggedachten denkt.

Het verhaal raakt alle bekende thema’s van Green, vriendschap, liefde en veerkracht. Thema’s die hij uitwerkt in verhalen over slimme, gevoelige tieners, die aan het begin staan van een leven als volwassene. Dit keer geven de problemen van Aza het verhaal een extra laag omdat het raakt aan het leven van de schrijver. Ondertussen smijt Green als vanouds met prachtige zinnen en gedachten.

“Ik gebruik internet wel. Ik voel alleen geen behoefte er iets aan toe te voegen”, zegt Aza op een gegeven ogenblik. Ik lees John Green, daar hoef ik verder niks aan toe te voegen, want John Green is nog steeds awesome.

Zijn lezing in de bibliotheek voor 3 VWO van het Bornego College staat op Youtube. Het zou leuk zijn om te horen of leerlingen van toen zich John Green nog kunnen herinneren.

reserveer deze boeken

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zo’n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collega Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

Favoriete begintitels tv-series

Als je met een tv-serie begint, is de begintitel de binnenkomer. Een goede begintitel met intrigerende, duistere of vrolijke beelden zet de toon van wat je te wachten staat.
Hoe goed de begintitel ook is, meestal begint het grote doorspoelen van de begintitels bij aflevering drie. Gewoon, omdat je het deuntje niet meer kunt aanhoren.  Zoiets als Bohemian Rapsody, of eigenlijk alles van Queen.
Hieronder mijn favoriete begintitels, in willekeurige volgorde. Heb je aanvullingen, dan hoor ik het graag!

Six Feet Under
De formidabele Thomas Newman heeft o.a. de soundtrack van Spectre en Road to Perdition geschreven. Zijn begintune voor Six Feet Under hoor ik nog regelmatig in mijn hoofd.


The Bridge
Hollow Talk van Choir of Young Believers heb ik geen enkele keer doorgespoeld omdat het je meteen in de sfeer van de serie brengt en het een fascinerend nummer blijft.


Game of Thrones
Heerlijk bombastisch en met elk nieuw seizoen weer nieuwe steden of nederzettingen in het bijbehorende clipje. Brengt je meteen in een fantasy-stemming.

True Blood
Beelden en muziek zetten je in Bon Temps, Louisiana, waar het niet pluis is. Let vooral op de man in de schommelstoel met zijn lach van “Ik een rare man? Kijk toch hoe vriendelijk ik lach”.

Dexter
Ik weet niet hoe Dexter uiteindelijk afloopt, maar heb het lang volgehouden. De begintitels niet, hoe goed ze ook zijn. Met 1.40” duren ze wel wat lang. Maar al het gesnij in fruit en vlees geeft goed aan wat je te wachten staat.


The Walking Dead
Onsmakelijkste tv-serie aller tijden. De zombies zijn niet zo snel en komen bij bosjes om het “leven”. De begintitels van deze horrorserie huiveren al lekker.


Mad Men
Veel cooler krijg je ze niet, het lekkere korte beginfilmpje van deze serie is moderne retro. Helaas kon ik de hoofdpersoon, Don Draper, niet uitstaan, dus ben blijven hangen na 1 seizoen.


Orphan Black
Zo moet het ongeveer zijn als je met een hallucinerende paddenstoel in je mik naar een natuurdocumentaire van David Attenborough kijkt.

House of Cards
Jazzy timelapse als kennismaking met de grote manipulator Frank Underwood. Goed gedaan, maar door zijn lengte voorbestemd om doorgespoeld te worden.


Twin Peaks
Moeder van alle begintitels. De serie van David Lynch laat zijn ware gezicht niet zien in de begintitel. Twin Peaks oogt als een idyllisch houthakkersstadje ergens in de VS. Maar schijn bedriegt, het kwaad sluipt de huiskamer binnen onder de mooie muziek van Angelo Badalamenti.

Kieft, waarschuwing van een junkie

KIEFT
KIEFT
Met een troosteloze en afwezige blik kijkt Wim Kieft je vanaf de omslag van het boek aan.
Ooit was hij een veelscorende spits bij Ajax, PSV en het Nederlands Elftal. De enige prijs die Oranje tot dusver heeft gewonnen, het EK van 1988, hebben we voor een belangrijk deel aan de blonde spits te danken. Op de rand van uitschakeling maakte hij toen de winnende treffer tegen Ierland. Tot wanhoop van de ex-voetballer wordt hij hier vrijwel dagelijks aan herinnerd. De hoofdpersoon praat niet graag over zijn voetballoopbaan , hij heeft wel iets anders aan zijn hoofd….`
Wie mocht denken dat het boek ‘Kieft’ (biografie is een te groot woord) over voetbal gaat slaat de plank lelijk mis. Het is vooral de periode na zijn actieve voetballoopbaan die uitgebreid wordt besproken. ‘Kieft’ is het verslag van een bittere strijd tegen drugs en in mindere mate alcohol. Twintig jaar lang is hij verslaafd geweest aan cocaïne. In die periode loog hij alles bij elkaar en jaste zijn hele kapitaal erdoor. Relaties liepen stuk. Hij kwam in de schuldsanering terecht en moest leven van nog geen twee tientjes per dag. Tijdens het lezen moest ik voortdurend denken aan het boek over Jan Ykema. De oud-topschaatser raakte na zijn carrière in dezelfde situatie verzeild als Wim Kieft.

Michel van Egmond heeft er met zijn mooie pen en geholpen door een openhartige Kieft, een lezenswaardig verhaal van gemaakt. Geen uitgesproken voetbalboek dus, maar meer een waarschuwing tegen de gevaren van langdurig druggebruik. Van Egmond heeft er wel voor gezorgd dat het geen aaneenschakeling van trieste verhalen is geworden, want er valt nog genoeg te lachen. Dit komt mede doordat Wim Kieft zijn leventje soms top op het bot relativeert.
Kieft: “Al die kutverhalen van voetballers over het zwarte gat. Rot op. Ik ben gaan gebruiken, omdat ik het lekker vond. En ik ben verslaafd geraakt, doordat ik het zolang ben blijven gebruiken tot ik niet meer zonder kon. Punt.”

The Serenes, lokroep uit een nabij verleden

The Serenes
The Serenes

In de mooie zomer van 2013 kocht ik de heruitgave van een door mij bijna vergeten album. Barefoot and Pregnant van The Serenes.

Dagenlang schalde de muziek door de open tuindeuren met merels op de achtergrond. Gelukkig werd ik ervan.

Jaren geleden kwam ik regelmatig in de Scotch Inn, de enige kroeg in Sneek waar ze fatsoenlijke muziek draaiden. Een enkele keer speelde er een bandje. Mark Foggo bijvoorbeeld, maar ook The Toilets uit Joure. De naam werd later veranderd in The Toylets, zodat ze met de naam in het buitenland voor de dag konden komen.
De jongens maakten muziek ergens tussen punk en The Cure in. Wat later veranderde hun muziek. Zanger en gitarist Paul Dokter ging richting het geluid van The Serenes. Met Theo de Jong vormde hij eind jaren 80 het hart van deze band. Ik heb ze een paar keer gezien en heb Barefoot and Pregnant als lp nog ergens op zolder liggen. Maar het poëtische, melancholische en heldere geluid van de band ging voor mij ten onder in de Grunge.

Tot vorig jaar. Waar veel van de muziek uit de begin jaren 90 die ik leuk vond toch wel wat gedateerd klinkt, blijkt The Serenes die zeldzame kwaliteit te hebben die alle goede muziek heeft. Tijdloos.

Op de site van Welcome to the Village kwam ik een mooie, korte documentaire tegen van Omrop Fyslân. Het festival bracht een ode aan de band met o.a. bandleden van Daryll Ann, Gem en Johan. Een lichte spijt trok door me. Gemist, maar de documentaire maakt een boel goed.
Leuk om manager Jan ten Boom rustig te horen praten over de band, was toch wel een stuiterbal vroeger. Of Menno Pot die ons meeneemt naar zijn oude kroeg in Joure, De Stam. De muziekrecensies van Menno Pot mag ik graag lezen, hij heeft een goede smaak (de laatste van Bløf kreeg twee sterren van hem :-).

In Joure heeft jarenlang een platenzaak gezeten, Popeye. Daar kocht ik regelmatig mijn muziek omdat er in Sneek niet een fatsoenlijke platenzaak was. De eigenaar zat meestal op een kruk, wat voorover gebogen als een gier zijn collectie in de gaten te houden. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het mogelijk was dat een vlek als Joure zo’n wereldband en zo’n prima platenzaak kon herbergen.  Maar dat zijn vragen waarop je geen antwoord krijgt. Net zoals je geen antwoord krijgt op het mysterie in de muziek waarom twee muzikanten samen iets kunnen maken dat meer is dan de som der delen.

Kijk hieronder naar de mooie documentaire van Omrop Fryslân of leen de cd via de bieb.

Ieeeeeeh, wat draaft dêr?

Naar catalogus
Naar catalogus

Ik lei justerjûn nei in tige slagge filosofylêzing yn bibleteek Snits lekker op bêd te lezen. Efkes de sinnen fersette want oars is it noch sa drok yn de holle. Ynienen hearde ik it lûd fan poatsjes flak boppe myn holle. Ik skeat oerein as wie ik stutsen en myn oare helte dy ’t krekt yn de earste sliep wie skrok wekker. En net samar wekker …. nee hy lei stiif fan de stress. ‘Wat is der oan’, rôp er. ‘Ik hearde wat oer myn kessen draven’ sei ik en tocht oan in mûs of sa. Foarsichtich helle ik myn kessen fuort en dêr draafde er hinne, in hiele dikke spin. Fuortendaliks smiet ik it kessen der wer boppe op en drukte it stiif oan. Mar in kessen yn in matras fuortdrukke dat slagget samar net en doe ’t ik wer seach woe er útnaaie. De oare helte hat doe it kessen der op drukt en ik bin fuort west om papieren bûsdoeken om it bist mei dea te meitsjen. (Ja, ik wit dat jo sa ’n bist ek bûten bringe kinne mar jim hawwe dit eksimplaar net sjoen, brr. Fan de measte spinnen hearre jo de poatsjes net!) Ik ha ‘m krigen al koste it wol wat muoite en in skjin kessensloop. Bah, wat jout dat in rommel. Grize blubber kaam derút it bist, ik koe der hast net fan sliepe letter. Earder yn de wike hiene we ek al sa’n grouwe jonge fan de sliepkeamerssouder helle en meastentiids binne se mei syn twaën. Ik hie dan ek al wakker socht om nûmer twa mar him net fine kinnen. Oant justerjûn dus. Fansels hawwe we yn de bibleteek boeken oer spinnen, sjoch hjir mar ris.

Wolst ek noch witte hokker boek as ik oan it lezen wie? ‘Villa Triste’ fan Lucretia Grindle in spannend boek oer de oarloch yn Florence en twa moarden dy’t no plak fûn hawwe en de konneksje dêr tusken. Lekker spannend.

Maurice Sendak is naar de overkant

Maurice Sendak, van zijn website
Maurice Sendak

Als je wat ouder wordt, is een bezoekje aan de kapper een moment om gedwongen stil te staan bij de veranderingen die je langzaam ondergaat.
Veranderingen die niet altijd even gewenst zijn.

Zo zat ik een aantal jaren geleden nietsvermoedend bij mijn kapper toen de vraag kwam:
“Zal ik uw oorharen ook even bijscheren?”.
“Oorharen, wat krijgen we nou?”, dacht ik nog, maar ik gaf gelaten toestemming. Een paar jaar later wordt dit niet meer gevraagd, maar als vanzelfsprekend meegenomen.

Vanmorgen kwam daar de vraag bij of ze m’n wenkbrauwen mocht doen, want die waren te lang. Vond ze. “Van m’n wenkbrauwen blijf je af”, dacht ik, maar ze stond al met de schaar vlakbij m’n linkeroog dus leek het me beter om “Is goed” te zeggen.

Op m’n weg naar buiten zag ik in een krant op de leestafel het bericht staan dat Maurice Sendak is overleden. Als ik dat had geweten had ik al mijn oorharen en wenkbrauwenharen intact gelaten om er meer uit te zien als een Maximonster. Groot, harig, maar volstrekt ongevaarlijk.
In Max en de Maximonsters vaart Max naar de overkant waar de Maximonsters wonen. Het boek hoort in iedere boekenkast van ouders met kinderen daar zal iedereen het mee eens zijn. Daarom hoop ik voor Maurice Sendak dat hij aan de overkant een aantal van zijn Maximonsters tegenkomt.

Zie ook een eerder blog n.a.v. de film Where the wild things are.

Nog geen Elfstedentochtkoorts in rayon Sneek

Laatste Stuiver
Laatste Stuiver

Vroeger toen mijn leeftijd nog uit één cijfer bestond, droomde ik van een glorieuze Elfstedentocht op m’n houtjes. Dat werd gevoed door een boek over de tocht uit 1963 waar ik me helemaal in kon verliezen.
Foto’s van mannen met ijs aan de wenkbrauwen, blauwe lippen en kranten in de broek. Dat van die blauwe lippen was m’n eigen verbeelding omdat de foto’s in zwart-wit waren.
Elfstedentochtfoto’s horen in zwart-wit, net als foto’s van het strand op de Bahama’s  blauw-wit horen te zijn met hier en daar het groen van een palmboom.

Het kwam er niet van omdat het nog jaren duurde voordat de tocht weer gereden werd en mijn ambities niks meer met schaatsen te maken hadden.

Maar genoeg over het verleden. Twee dagen vorst zorgt ervoor dat de Elfstedentochtkoorts weer toeslaat. Tijd voor een inspectie in rayon Sneek.

Een voorzichtig ijslaagje in de Zwette is net genoeg om een enkele eend te dragen. De bocht onder de Laatste Stuiver is altijd één van de zwakke plekken in dit rayon. Voor de laatste tocht kropen brandweermannen het ijskoude water in om als ijschirurgen de boel dicht te plakken. Onnodig te vermelden dat het hier nog volledig open ligt.

Dat geldt ook voor de Looxmagracht en in de Kolk klotst het water nog gezellig tegen de Waterpoort aan. Kortom, de koorts is hier nog op lichaamstemperatuur, maar ik heb voor de zekerheid de ventilatiegaten onder in de muren van mijn huis dichtgemaakt want het is wel verrekte koud met die wind. Voorlopig houd ik het bij het boek over de tocht uit 1963.

Hoe is de stand in uw rayon? Laat het ons weten.