Categorie archief: Ontroerend

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zo’n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collega Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

Advertenties

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.

Wie is Hendrik Groen?

Hendrik GroenEr is een afspraak alleen recente boeken op dit biebblog te plaatsen en Pogingen iets van het leven te maken valt net buiten die categorie. Maar de grootlettereditie is onlangs verschenen en cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen. Er is een luisterboek van gemaakt en het boek wordt in allerlei talen vertaald.
Een tv-serie is in de maak. Bovendien verschijnt in januari het tweede deel. Wat mij betreft actueel genoeg dus.

Ik, Hendrikus Gerardus Groen, ben altijd correct, innemend, vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Niet omdat ik dat ook allemaal ben maar omdat ik niets anders durf te zijn. (…)

Ik wordt nog depressief van mezelf, dacht ik. Toen heb ik het besluit genomen om ook iets van de ware Hendrik Groen te laten horen: precies één jaar lang zal ik mijn ongecensureerde kijk geven op het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord.

In de loop van dat jaar richt Hendrik samen met een paar gelijkgestemden de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op, vindt en verliest hij een vriendin en gaat hij samen met zijn vrienden de strijd aan met de bureaucratie in het verzorgingstehuis.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, is een hype geworden. En terecht. Wie een beetje bekend is met de gang van zaken in een verzorgingstehuis weet dat de observaties van Hendrik Groen heel treffend zijn en beslist niet alleen gelden voor zijn tehuis. Het geklaag en het ongeduld, het busje en het winkeltje die te duur zijn, kortzichtige ideeën over buitenlanders en de ruzies over vaste plekjes zijn heel herkenbaar. Het is bovendien heerlijk humoristisch leesvoer,  maar soms moest ik het even wegleggen omdat het allemaal eigenlijk te triest voor woorden is.

Met een boek zo vol prachtige zinnen is het moeilijk om wat voorbeelden te kiezen. Hier zijn er zomaar een paar.

Mevrouw Suurman wilde haar natte sloffen laten drogen in de magnetron. Die had ze op twintig minuten gezet en daarna was ze tv gaan kijken. De sloffen lopen niet meer zo lekker én het brandalarm ging. af.
Het zou me niet verbazen als de directie dit incident aangrijpt om magnetrons te verbieden.

Toen tot mevrouw Slothouwer doordrong dat die paar omgewaaide Nederlandse bomen van twee weken geleden toch echt minder erg waren dan de verwoesting op de Filipijnen heeft ze er de watersnoodramp van ’53 bijgehaald om tegen de tyfoon op te kunnen bieden. Eigen rampen eerst, is haar devies.

Wie gaat er schuil achter het pseudoniem Hendrik Groen? Voor zover ik  weet is dat nog steeds een goed bewaard geheim. Wel is bekend dat hij (of is het een zij?) niet zelf in een verzorgingstehuis woont. In elk geval heeft hij de informatie uit de eerste hand.

Wat mij betreft is dit dagboek verplichte kost voor alle verzorgenden en ook voor familieleden van tehuisbewoners. Voor zover mogelijk ook voor de (aanstaande?) bewoners zelf!

Hendrik Groen op Facebook
leesclub

De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

Op de achterkant van het boek lees ik: Gevoelig en licht als De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween en De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. birdDat en de tekst op de voorkant: ‘Hartveroverende road trip van een zevenjarig meisje op zoek naar haar moeder’ doen mij besluiten om dit boek mee te nemen en te lezen.

En dat is een goede keus want het is een meesterwerkje. Het roept herinneringen op aan het boek (en de film) Lepel  van Akke Holstijen en Mieke De Jong. Dit komt omdat het eerste deel zich afspeelt in een warenhuis. Door haar moeder achtergelaten in het warenhuis, ontmoet Milly Bird de 87-jarige weduwnaar Karl de Typist. Samen gaan ze op zoek naar Milly’s moeder. Ook de zonderlinge weduwe en overbuurvrouw Agatha Pantha doet mee met de zoektocht. En Manny (van plastic) niet te vergeten!

Een prachtig verhaal over drie mensen die verloren zijn en gevonden willen worden. Over de dood en hoe het leven te leven. Ik geef je een paar  voorbeelden van teksten uit het boek die prachtige beelden oproepen.

“Ze doet haar rugzak af en kruipt onder het kledingrek met Reuzen Dames Ondergoed. Haar moeder zei dat er vrouwen zijn die zichzelf van onderen niet kunnen zien omdat ze hele emmers met kip eten. Misschien zijn deze onderbroeken voor hen.”

“Karl is een man, dat weet hij, in zoverre hij het mannelijke orgaan heeft, maar hij heeft zich nooit de houding van een man weten te geven. Zelfs nu, op zijn zevenentachtigste, voelt hij zich als een klein jongetje dat stiekem een trekje van papa’s sigaar neemt, papa’s werkhemd past.”

“‘Wanneer is papa geboren?’ Maar haar moeder gaf geen antwoord, dus vroeg Milly het aan de mevrouw in de bibliotheek, die de oudste nog levende persoon moest zijn …..”

Het is te hopen dat Brooke Davis meer boeken gaat schrijven! Haal het boek snel bij jou bieb of reserveer het via de website. Veel leesplezier.