Categorie archief: Ontroerend

Weesmeisje nr. 8

alkemadeWeesmeisje nr 8 is het hartverscheurende verhaal van de vierjarige Rachel die dankzij een familiedrama in het Joodse weeshuis in New York terecht komt.
Het weeshuis wordt gerund door een arts, dokter Hess, die zich bezighoudt met medische experimenten op de kinderen. Hij wil onderzoeken waarom bepaalde kinderziekten ontstaan en welke remedies helpen. De jonge en ambitieuze dokter Solomon komt stage lopen in het weeshuis en zij krijgt de mogelijkheid om te experimenteren met röntgenstraling. Zij gelooft dat de veelvoorkomende operaties aan keelamandelen bij kinderen ook met röntgenstraling uit te voeren zijn en probeert dit in verschillende stadia op de kinderen uit.
Rachel, in het weeshuis bekend als meisje nr. 8, is door dokter Solomon gekozen als het proefkind dat de meest intensieve behandeling zal krijgen. Rachel zal hier haar hele verdere leven de gevolgen van dragen.

Het boek vertelt afwisselend over het leven van Rachel. Je leert haar eerst als kind en later ook als volwassene kennen en deze verhalen zijn prachtig met elkaar vervlochten.
De schrijfster weet goed te verwoorden hoe Rachel de wereld om zich heen ervaart, wat haar wensen en dromen zijn en hoe ze zich staande houdt. Het leven is niet bepaald makkelijk voor haar geweest, maar de manier waarop zij zich hierdoor slaat is bewonderenswaardig.
Wat ik verder erg knap gevonden vind, is de manier waarop Rachel en dokter Solomon elkaar 35 jaar later opnieuw ontmoeten.

Weesmeisje nr 8 is een op ware verhalen gebaseerd boek en dat maakt het extra indringend. De grootvader van de schrijfster groeide net als Rachel en haar broer Sam op in het weeshuis nadat zijn vader hen in de steek had gelaten.
Ook dokter Hess, de man van de medische experimenten, heeft echt bestaan. Zijn isolatieafdeling in het opvangtehuis voor heel jonge kinderen werd in 1914 alom geprezen.

Ondanks het best wel heftige onderwerp vind ik dit een prachtboek.
De manier van schrijven maakt dat het boek nergens over je gevoelsgrens heengaat en dat je blij bent dat je Rachel hebt leren kennen.
Een schitterend debuut!

Advertenties

Het zuur en het zoet

Wat kan mij gebeuren; leven met René GudeWat kan mij gebeuren? Die vraag is de titel van een boek over René Gude, filosoof, schrijver, optimist en Denker des Vaderlands. Heel veel, is het antwoord. Zijn vrouw Babs van den Bergh stuurde tijdens de zeven jaren die zijn ziekte duurde lange mails naar vrienden en bekenden. Hierin hield ze hen op de hoogte van de ups en downs, hoop en vrees en alle praktische zaken die samenhingen met de slopende ziekte van haar man. Het begon met een gebroken been; lastig maar niet echt verontrustend. Achteraf gezien was botkanker de oorzaak. Vele pijnlijke behandelingen en operaties volgden, het been moest eraf, er waren uitzaaiingen en dankzij de media weten we hoe het is afgelopen. Babs van den Bergh wisselt de e-mails uit die jaren af met haar persoonlijke verhaal. Babs en René hielden de moed erin, werkten zoveel mogelijk door en hadden gelukkig een groot netwerk van behulpzame vrienden en kennissen.

Geen vrolijk verhaal, maar toch met de nodige humor. Een bijzondere en ontroerende leeservaring.

Dan nu het zoet. Als ik zeg dat ik graag romans lees met een positief einde, omdat het leven al genoeg narigheid biedt, dan bevind ik mij in goed gezelschap. Ook Babs van den Bergh had regelmatig lichte lectuur nodig als tegenwicht:

Mijn leesgewoonten had ik langzamerhand aan de wilgen gehangen – uit moe- en verslagenheid. Ik wendde me tot oude, comfortabele liefdes, youngadultliteratuur en downright kinderboeken. Geen experimenten meer, geen nieuwe schrijvers, vooral geen Nederlandse naargeestigheid van in het leven teleurgestelde mannen die daar scherpzinnig gewag van weten te maken. (…) Een boek moest erin gaan als koek en me meenemen naar een begrijpelijk universum met het liefst een goede afloop.

How to find love in a bookshop Dan is How to find Love in a Book Shop van Veronica Henry een aanrader. Een positief verhaal, typisch Engels sfeertje en happy endings bij de vleet. Dit boek eindigt niet met een sterfgeval, maar begint ermee, namelijk dat van een geliefde boekhandelaar. Zijn dochter probeert de boekhandel over te nemen, wat nog niet meevalt gezien de financiële situatie van de zaak. Haar lotgevallen en die van een aantal dorpsgenoten staan centraal, en elk van de hoofdrolspelers wordt in een paar bladzijden zo trefzeker neergezet dat het geen enkele moeite kost om met hen mee te leven. Heerlijk leesvoer voor degenen die niet bang zijn voor – niet al te moeilijk – Engels. Merkwaardig genoeg zijn er maar weinig boeken van Veronica Henry in het Nederlands verschenen, maar zo te zien is wordt er gewerkt aan een vertaling van dit boek.

Babs van den Bergh in DWDD
Babs van den Bergh in DWDD

Het boek van de Baltimores

Sinds kort in de bieb te leen het tweede boek van Joël Dicker genaamd: Het boek van de Baltimores. Heel benieuwd was ik naar dit boek omdat het eerste (De waarheid over de zaak Harry Quebert) zo goed geschreven was. Zou Dicker dit kunstje nog een keer kunnen flikken?

boekvandebaltimores

En ja, hij kan het. Was z’n eerste boek een spannende thriller, deze keer is het een familieroman met een heerlijke spanningsboog. Net als Dickers vorige boek, wordt Het boek van de Baltimores beschreven vanuit het perspectief van de schrijver Marcus Goldman. Dat betekent overigens niet dat dit verhaal een vervolg is: de twee boeken staan compleet los van elkaar en de verhalen hebben niets met elkaar van doen. Twee takken van zijn familie, de spanningen tussen beide families en zijn eigen rol daarin leveren 446 prettig leesbare pagina’s op. Er voltrekt zich op een dag een tragische gebeurtenis. En zoals bij z’n eerste boek denk je steeds te weten hoe het is gegaan. Maar (gelukkig) blijkt het dan toch weer anders te zijn. Kon iedereen maar zo betoverend schrijven als Joël Dicker. Ik ben fan.

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zo’n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collega Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

Een buitengewoon gewoon leven

woodSommige boeken vallen op. Met een bijzondere kaft of een aparte titel. Dit boek heeft beide.
Een buitengewoon gewoon leven  heet het en dat is op zich al een intrigerende titel. Maar het is de ondertitel die je nieuwsgierigheid prikkelt:
De 104-jarige vrouw, de
11-jarige jongen en een vriendschap van 9 zaterdagen.
Dan gaat er toch iets bij mij kriebelen; hier wil ik meer van weten!

Het verhaal begint al opvallend, een eenzijdig gesprek waarbij je maar één persoon aan het woord ziet terwijl ze duidelijk antwoord geeft op vragen. We maken kennis met juffrouw Ona Vitkus, geboren in Litouwen, in het jaar negentienhonderd.
Daarna leren we Quinn kennen, de vader van de jongen die in zijn plaats op zaterdag langskomt om karweitjes te doen.
“Waar is de jongen? Hij is vorige week ook al niet geweest, je kunt niet rekenen op die jongens. Ze worden geacht die jongens iets van plichtsbesef bij te brengen. Wees paraat en vriendelijk en gehoorzaam” De jongen was er niet meer; zou nooit meer paraat zijn. Maar Quinn kon het niet over zijn hart verkrijgen dat te zeggen.

Zo. Bam. Die zag ik niet aankomen. En dat gaat me terwijl ik dit boek lees nog veel vaker overkomen. Wat een verrassende en indringende manier van schrijven heeft Monica Wood, ze weet jou als lezer helemaal in de ban van het boek te brengen.

Meer dan dit wil ik niet van de inhoud prijsgeven maar ik kan je wel zeggen: dit is een topper. Typisch zo’n boek dat iedereen wil lezen. Deze wordt de komende tijd regelmatig aangevraagd bij de bibliotheek, let maar op.

Wie is Hendrik Groen?

Hendrik GroenEr is een afspraak alleen recente boeken op dit biebblog te plaatsen en Pogingen iets van het leven te maken valt net buiten die categorie. Maar de grootlettereditie is onlangs verschenen en cadeau gedaan aan verzorgingstehuizen. Er is een luisterboek van gemaakt en het boek wordt in allerlei talen vertaald.
Een tv-serie is in de maak. Bovendien verschijnt in januari het tweede deel. Wat mij betreft actueel genoeg dus.

Ik, Hendrikus Gerardus Groen, ben altijd correct, innemend, vriendelijk, beleefd en behulpzaam. Niet omdat ik dat ook allemaal ben maar omdat ik niets anders durf te zijn. (…)

Ik wordt nog depressief van mezelf, dacht ik. Toen heb ik het besluit genomen om ook iets van de ware Hendrik Groen te laten horen: precies één jaar lang zal ik mijn ongecensureerde kijk geven op het leven in een bejaardentehuis in Amsterdam-Noord.

In de loop van dat jaar richt Hendrik samen met een paar gelijkgestemden de Oud-maar-niet-dood-club (Omanido) op, vindt en verliest hij een vriendin en gaat hij samen met zijn vrienden de strijd aan met de bureaucratie in het verzorgingstehuis.

Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 1/4 jaar, is een hype geworden. En terecht. Wie een beetje bekend is met de gang van zaken in een verzorgingstehuis weet dat de observaties van Hendrik Groen heel treffend zijn en beslist niet alleen gelden voor zijn tehuis. Het geklaag en het ongeduld, het busje en het winkeltje die te duur zijn, kortzichtige ideeën over buitenlanders en de ruzies over vaste plekjes zijn heel herkenbaar. Het is bovendien heerlijk humoristisch leesvoer,  maar soms moest ik het even wegleggen omdat het allemaal eigenlijk te triest voor woorden is.

Met een boek zo vol prachtige zinnen is het moeilijk om wat voorbeelden te kiezen. Hier zijn er zomaar een paar.

Mevrouw Suurman wilde haar natte sloffen laten drogen in de magnetron. Die had ze op twintig minuten gezet en daarna was ze tv gaan kijken. De sloffen lopen niet meer zo lekker én het brandalarm ging. af.
Het zou me niet verbazen als de directie dit incident aangrijpt om magnetrons te verbieden.

Toen tot mevrouw Slothouwer doordrong dat die paar omgewaaide Nederlandse bomen van twee weken geleden toch echt minder erg waren dan de verwoesting op de Filipijnen heeft ze er de watersnoodramp van ’53 bijgehaald om tegen de tyfoon op te kunnen bieden. Eigen rampen eerst, is haar devies.

Wie gaat er schuil achter het pseudoniem Hendrik Groen? Voor zover ik  weet is dat nog steeds een goed bewaard geheim. Wel is bekend dat hij (of is het een zij?) niet zelf in een verzorgingstehuis woont. In elk geval heeft hij de informatie uit de eerste hand.

Wat mij betreft is dit dagboek verplichte kost voor alle verzorgenden en ook voor familieleden van tehuisbewoners. Voor zover mogelijk ook voor de (aanstaande?) bewoners zelf!

Hendrik Groen op Facebook
leesclub

De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird

Op de achterkant van het boek lees ik: Gevoelig en licht als De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween en De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. birdDat en de tekst op de voorkant: ‘Hartveroverende road trip van een zevenjarig meisje op zoek naar haar moeder’ doen mij besluiten om dit boek mee te nemen en te lezen.

En dat is een goede keus want het is een meesterwerkje. Het roept herinneringen op aan het boek (en de film) Lepel  van Akke Holstijen en Mieke De Jong. Dit komt omdat het eerste deel zich afspeelt in een warenhuis. Door haar moeder achtergelaten in het warenhuis, ontmoet Milly Bird de 87-jarige weduwnaar Karl de Typist. Samen gaan ze op zoek naar Milly’s moeder. Ook de zonderlinge weduwe en overbuurvrouw Agatha Pantha doet mee met de zoektocht. En Manny (van plastic) niet te vergeten!

Een prachtig verhaal over drie mensen die verloren zijn en gevonden willen worden. Over de dood en hoe het leven te leven. Ik geef je een paar  voorbeelden van teksten uit het boek die prachtige beelden oproepen.

“Ze doet haar rugzak af en kruipt onder het kledingrek met Reuzen Dames Ondergoed. Haar moeder zei dat er vrouwen zijn die zichzelf van onderen niet kunnen zien omdat ze hele emmers met kip eten. Misschien zijn deze onderbroeken voor hen.”

“Karl is een man, dat weet hij, in zoverre hij het mannelijke orgaan heeft, maar hij heeft zich nooit de houding van een man weten te geven. Zelfs nu, op zijn zevenentachtigste, voelt hij zich als een klein jongetje dat stiekem een trekje van papa’s sigaar neemt, papa’s werkhemd past.”

“‘Wanneer is papa geboren?’ Maar haar moeder gaf geen antwoord, dus vroeg Milly het aan de mevrouw in de bibliotheek, die de oudste nog levende persoon moest zijn …..”

Het is te hopen dat Brooke Davis meer boeken gaat schrijven! Haal het boek snel bij jou bieb of reserveer het via de website. Veel leesplezier.