Categorie archief: Psychologische romans

Ik ben Eleanor Oliphant (met mij gaat alles goed)

Dus. Dit is duidelijk weer een pareltje op het gebied van boeiende titels šŸ™‚ En het werkt! Want ik moet natuurlijk meteen ontdekken of het echt wel zo goed met deze Eleanor gaat. Zo ben ik šŸ˜‰

Eleanor is een beetje een wereldvreemd type en houdt ervan de dingen op haar eigen manier te doen. Zo werkt ze bijvoorbeeld al jaren bij hetzelfde bedrijf, draagt ze elke dag dezelfde kleren en eet ze iedere avond hetzelfde, want dat is lekker makkelijk. Op vrijdagavond trakteert ze zichzelf op een pizza en twee flessen wodka. Zo drinkt ze zichzelf het weekend door om maandag weer van voren af aan te beginnen. Haar keurig gestructureerde leventje loopt dus op rolletjes maar soms vraagt ze zich af of ze niet iets mist.

Op een dag krijgt haar computer kuren en vraagt ze de nieuwe jongen van ICT om hulp. Tot haar verrassing repareert hij niet alleen haar pc maar maakt hij ook nog eens een praatje met haar, iets wat haar andere collega’s al lang niet meer proberen.
Langzaam maar zeker ontwikkelt zich een vriendschap tussen de twee en samen met hem maakt Eleanor voor het eerst kennis met ‘het leven’.

Rode draad in dit verhaal zijn de wekelijkse telefoontjes van Eleanor met haar moeder, die ronduit afschuwelijk zijn. Hoe kan een moeder zo tegen haar kind praten? Ik werd er gewoon naar van.
Je merkt al snel dat Eleanor als kind iets vreselijks moet hebben meegemaakt maar wat, dat blijft lange tijd onduidelijk. Het wordt aangeduid als ‘het incident’ en heeft naast een litteken in haar gezicht ook een totale blokkade van haar geheugen veroorzaakt.
Door haar vriendschap met Raymond lijken de muren rondom Eleanors hart langzaam af te brokkelen en met zijn hulp ontdekt ze wat er in het verleden gebeurt is.

Wat een schitterend, gevoelig, grappig en bijzonder boek is dit. Ik kan er gewoon niet over uit hoe knap Gail Honeyman dit geschreven heeft. Ondanks de vele emoties die het verhaal je laat doormaken wordt het nergens voorspelbaar, gemaakt of te veel van het goede. Eleanor is een vrouw om van te houden en dat zul je ook zeker doen. Ga het vooral snel zelf ontdekken en geniet.reserveer deze boeken

 

Advertenties

Koorts

koorts384
Eigenlijk is het niet nodig om een blog te schrijven over een nieuw boek van Deon Meyer. Hij staat garant voor geweldige thrillers die hun weg wel vinden naar de liefhebbers, maar met Koorts schreef Meyer een post-apocalyptische avonturenroman. Een waagstuk, maar de Meyer-fan kan gerust zijn. In Koorts laat hij zien dat hij een geweldige schrijver is en het platgetreden genre van de mens-na-een-wereldwijde-ramp zijn eigen glans geeft.

koortsWillem Storm probeert met zijn 13-jarige zoon Nico te overleven in Zuid-Afrika na de uitbraak van een virus waardoor in korte tijd 95% van de mensheid is omgekomen. Willem is een denker en visionair en wil een nieuwe samenleving opzetten met andere overlevenden. Nico is uit ander hout gesneden, lijkt op zijn verdwenen moeder. Hij redt met dodelijk geweld tot twee keer toe zijn vader die hiertoe niet in staat blijkt. Dat verandert de relatie tussen vader en zoon, zeker als de enigmatische Domingo zich aansluit bij de groep. Domingo heeft duidelijk een militaire achtergrond en is voor Nico een rolmodel.

Het boek bestaat uit de memoires van Nico aangevuld door interviews met andere bewoners van de nieuwe nederzetting. Al snel weet je dat Willem vermoord zal worden. De vader-zoon verhouding krijgt door deze wetenschap en door die veranderde relatie een lading die Meyer prachtig neerzet. Net als de andere personages en de beschrijving van het leven na de koorts. Het beste en slechtste van de mens, de wil om te overleven, de onderlinge verhoudingen en de uitbarstingen van geweld zorgen voor spanning. En Meyer zou Meyer niet zijn als hij niet een daverende verrassing in petto heeft op het eind van dit lekkere dikke boek.

reserveer deze boeken

Spraakmakend en zeer lezenswaardig

rabinyan
Tjallie Bijlsma

De Israƫlische roman Grensleven van Dorit Rabinyan was al wereldnieuws voordat het boek in enige taal vertaald was. Een voorstel om het boek op een leeslijst voor middelbare scholieren te zetten, werd door het ministerie van Onderwijs afgewezen, omdat het ging over een liefdesrelatie tussen een Israƫlische vrouw en een Palestijnse man. Dat zou de leerlingen op verkeerde ideeƫn brengen.

rabinyanGrensleven is geschreven in een subtiele, melancholieke stijl. Het verhaal is simpel. De IsraĆ«lische vertaalster Liat studeert een aantal maanden in New York, de Palestijnse Hilmi woont daar al een paar jaar en begint zich te ontwikkelen tot een succesvol kunstschilder. In de herfst van 2002, ruim een jaar na de aanslagen van 9/11, ontmoeten ze elkaar min of meer toevallig , en ze worden onmiddellijk verliefd. Liat is niet alleen geboren in IsraĆ«l, ze is ook overtuigd zioniste, opgegroeid met een vanzelfsprekende angst voor de Arabische vijand. Hilmi komt uit Ramallah en werd tijdens de tweede Intifada opgepakt en vernederd door IsraĆ«lische soldaten.Ver van huis maakt de kloof tussen IsraĆ«liā€™s en Palestijnen plaats voor een gevoel van verbondenheid tussen twee jonge mensen uit het Midden-Oosten die bij elkaar schuilen voor de ijzige kou van de New Yorkse winter.

Niettemin houdt Liat zichzelf vanaf het begin voor dat deze liefde eindig is. Als ze in het voorjaar naar IsraĆ«l terugkeert, moet het afgelopen zijn. Ze wil ook per se niet dat haar ouders van de relatie weten. Rabinyan laat zien hoe bang de meeste IsraĆ«liā€™s zijn om openlijk contacten aan te gaan met Palestijnen. Hilmi accepteert ogenschijnlijk dat zijn relatie met Liat na haar terugkeer naar IsraĆ«l geen kans meer maakt. Het laatste deel van het boek en de onverwachte afloop suggereren echter iets anders.

Grensleven bevat explosief materiaal, maar Rabinyan is niet uit op een explosie. Hoewel het boek vanuit het perspectief van Liat is geschreven, is het niet bevooroordeeld of karikaturaal. Niet alleen Liat overtuigt, ook Hilmi is een geloofwaardige, warmbloedige Arabier. Geen wonder, want hij is geĆÆnspireerd door een Palestijnse jongen die de schrijfster ooit in New York ontmoette. Ze droeg het boek zelfs aan hem op. Juist de subtiele en tegelijkertijd realistische beschrijving van de liefdesgeschiedenis laat zien hoe tragisch de situatie is voor zowel IsraĆ«liā€™s als Palestijnen.

reserveer deze boeken

De vader, de zoon en de lelijke eend

De groene eendEr is een nieuwe aanwinst voor liefhebbers van roadmovies in boekvorm Ā zoals Een man die Ove heet en De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween : De groene eend, het debuut van de Franse schrijver en vertaler Manu Causse.

Hoofdpersonen zijn Eric (‘de Vader’), gescheiden, ooit succesvol striptekenaar maar zonder inspiratie, en zijn autistische zoon Isaac. Elke woensdag bezoekt Eric zijn zoontje in de kinderkliniek om samen karpers te observeren. Hij slaagt er maar niet in om tot hem door te dringen. Verder zijn daar Erics oude oom die zijn groene eend nalaat aan Eric, een ongezellige ex, tevens moeder van Isaac, een gendarme die het liefst paddenstoelen zoekt, een jong meisje dat bijna de weg kwijt is (net als bijna iedereen in dit verhaal trouwens) en een kat. Of is het geen kat? Niets is wat het lijkt in dit verhaal, dat vol zit met onverwachte gebeurtenissen, bovennatuurlijke trekjes, poĆ«tische en filosofische zinswendingen en zo nu en dan een vleug humor.

Als vader Eric de groene lelijke eend erft van zijn oom, wekt deze auto een sprankje belangstelling op bij zijn zoon. Dit stemt Eric zo hoopvol dat hij hem meeneemt op wat een avontuurlijke reis wordt. Erics ex is het er niet mee eens en stuurt de gendarme achter hen aan. Natuurlijk ontmoeten ze onderweg de nodige kleurrijke types. Na de roadtrip zijn er zeker dingen ten goede veranderd, en daarmee heeft het verhaal een optimistische afloop.

De schrijfstijl van dit boek is heel apart en vroeg van mij wat doorzettingsvermogen. Wat is echt, wat verbeelding, welke betekenis zit er achter die dichterlijke en fantasierijke beschrijvingen? Nieuwsgierigheid naar de afloop maakte dat ik de laatste bladzijde toch heb gehaald.

reserveer deze boeken

Wonderschoon

benedictwells

Een moeilijke jeugd is een onzichtbare vijand, dacht ik. Je weet nooit wanneer hij toeslaat. Deze overpeinzing van Jules Moreau sluit het eerste deel van Het einde van de eenzaamheid af. Het raakt de kern van het verhaal van Jules en zijn oudere broer Marty en zus Liz.

wellsHet begint als Jules bijkomt in een ziekenhuis na een motorongeluk. Vanaf zijn ziekenhuisbed vertelt hij in fragmenten het verhaal van zijn leven. Hoe hij als elfjarige zijn ouders verliest en hij met zijn broer en zus op een internaat terecht komt. Het begin van zijn eenzaamheid.

De enige met wie hij contact krijgt is de mooie Alva, met wie hij, de woorden van zijn vader in gedachten, een vriendschap voor het leven wil. Omdat vriendschap het langer volhoudt dan liefde.

Wells vlecht met de herinneringen van Jules een verhaal dat je vanaf het begin meevoert, waardoor zijn verdriet en eenzaamheid voelbaar worden. Over zijn ouders en vooral over het schuldgevoel dat hij heeft tegenover zijn vader. Over Marty, die van nerd uitgroeit tot een succesvolle internetondernemer. Over Liz, de prachtige zus die een wild leven lijdt. Jules voelt zich in de steek gelaten door beiden, maar Wells laat subtiel zien hoe zij met het verdriet om de dood van hun ouders omgaan. Niet in staat hun jongere broer te beschermen of te troosten, omdat ze zelf overeind proberen te blijven tegen de onzichtbare vijand.

Als Alva uit zijn leven verdwijnt, zoekt Jules zijn eigen eenzame weg. Pas als zij terugkomt lijkt Jules het geluk te vinden en zich te verbinden met een ander.
In het wonderschone slothoofdstuk, Een ander leven, slaagt Jules er in zijn verdriet een plaats te geven en een einde te maken aan de eenzaamheid die tot dan zijn gevoelsleven bepaalde.
Daarmee kom je vanzelf terug op de eerste zin van dit prachtige boek, Ik ken de dood al heel lang, maar nu kent de dood mij ook. Jules kiest voor het leven.

reserveer deze boeken

Wat ze achterliet

wisemanpieteke

Izzy heeft een afkeer van haar moeder die jaren geleden haar vader doodschoot in z’n slaap. Ze weigert haar op te zoeken in de gevangenis. Als ze in een nieuw pleeggezin woontĀ komt ze in aanraking met het dagboek van Clara die ten onrechte opgenomen is in een psychiatrische instelling. GeĆÆntrigeerd zoekt Izzy uit wat er met Clara is gebeurd, wat een ommekeer wordt in haar eigen leven. Ā Je leest in deze roman met afschuw over Willard State Asylum, een gigantische staatsinrichting zonder enige menselijkheid.Ā Het boek springt per hoofdstuk over van Izzy naar Clara.Ā Dat is handig gedaan want het maakt dat je blijft lezen. Dus zorg dat je tijd hebt voordat je eraan begint šŸ™‚

Wat ze achterliet is de tweede roman van Ellen Marie Wiseman. Ze debuteerde met De pruimenboom waar ik eerder een blog over schreef. Het is vrij zeldzaam dat een tweede boek van een auteur net zo goed is als haar debuut maar Ellen Marie Wiseman heeft het voor elkaar gekregen. Ben je fanĀ van Kristin Hannah en/of Jenna Blum? Ā Dan lees je dit boek vast graag.

reserveer deze boeken

Hier kom ik weg

maas
Terug naar waar je vandaag komt en dan begrijpen waarom je bent zoals je bent. Dat is in een notendop het boek van Annette Maas. Een prachtige roman die heen en weer springt tussen heden en verleden. Een meisje dat zich nergens thuis voelt. In een huis waar zwijgende grijze wolken hangen als vader en moeder het niet eens zijn over de aanpak in de opvoeding. De Hoe-gaan-we-om-met-Simone Wolken. Haar eigen relatie met Raaf en een mislukte carriĆØre, moeizaam moederschap en huishouden spelen allemaal een rol in deze roman. Samen met de beelden van Oost-Groningen en het er niet bij horen als je er niet geboren bent, schetst het een indringend beeld van een verloren kind. Een reis van toen naar nu. Ik kan niet wachten tot het volgende boek verschijnt, hopelijk met net zulk poĆ«tisch taalgebruik als in Hier kom ik weg.

Annette Maas (1977) groeide op in Winschoten en studeerde in 2001 af aan de Amsterdamse Toneelschool. Tien jaar lang speelde ze als actrice bij verschillende toneelgezelschappen om daarna (na wat omzwervingen zoals kinderen krijgen, proberen op een kantoor te werken, heel veel wandelingen maken en naar de wolken staren) te beginnen met het schrijven van haar eerste roman Hier kom ik weg.

Vond je het boek De Luchtvegers van Coco Schrijber mooi waar ik eerder een blog over schreef? Dan ga je zeker genieten van dit boek.

reserveer deze boeken

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zoā€™n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collegaĀ Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

De luchtvegers

luchtvegersDe tafel met nieuwe boeken in de bieb van Sneek ligt aardig vol. Ik loop er omheen, hier en daar een boek oppakkend, om het na de achterkant te hebben gelezen weer terug te leggen. Totdat ik de roman De luchtvegers in handen heb. Wat trekt mij aan? Niet de titel, al maakt die wel nieuwsgierig. Ook niet de omslagfoto want de zwart-wit foto vraagt niet meteen de aandacht. Iets in de naam van de auteur, Coco Schrijber, die mij nog onbekend is misschien? Even lezen of het wat is. De beschrijving op de achterkant maakt dat ik het boek mee naar huis neem.

Coco Schrijber won de Nederlandse Persprijs voor haar film First Kill en een Gouden Kalf voor Bloody Mondays & Strawberry Pies. Met haar essays werd ze genomineerd voor de Jan Hanlo Essayprijs en met haar speelfilmscenario Ola en de dingen voor de Visser-Neerlandiaprijs. De luchtvegers is haar romandebuut en ik ben benieuwd, zeer benieuwd. Mijn verwachtingen na deze opsomming van prijzen en nominaties zijn groot. En het mooiste van alles is dat ze zijn uitgekomen. Wat heeft Coco Schrijber een fantastisch boek geschreven. Ik hoop echt dat het niet bij dit debuut blijft want ik wil meer, veel meer.

Waar het boek eigenlijk over gaat? Ik zou zeggen: reserveer een exemplaar en lees het. Adriaan van Dis zegt dat deze roman geschreven is met een toverstaf en barst van de energie. Beter kan ik het niet beschrijven. Nou vooruit dan, een tipje van de sluier: over een dochter, een moeder, een oorlog, het klooster, Amsterdam en waarom we niet altijd worden wie we hadden willen zijn. Ik geef het boek in ieder geval mee aan klanten die ook van schrijfster Griet Op de Beeck houden. Lezen dus!

Bipolaire stoornis in twee verhalen

Een merkwaardig toeval, afgelopen week las ik twee boeken met hetzelfde onderwerp. In beide boeken heeft de hoofdpersoon een bipolaire stoornis. Hoewel totaal verschillend zijn het allebei aanraders.
extenceEen gevoelige, komische roman over bipolaire stoornissen, voor de lezers van Het Rosie Project staat er op de voorkant van het boek van Gavin Extence. Nu gaat het in Het Rosie Project over een licht autistische man op het liefdespad, een beetje zoals Hugh Grant acteert in al die romantische komedies van hem. Een lekker fris en romantisch boek.
De spiegelwereld van Melody Black laat zien dat het levenspad van iemand met een bipolaire stoornis daar niet mee te vergelijken valt. Wel heeft Extence een kraakhelder boek geschreven met de nodige humor, maar het verhaal toont vooral de destructieve kant van een bipolaire stoornis.

De ontdekking van haar dode buurman Simon triggert de geest van Abby. Ze komt uit haar depressieve staat, gaatĀ  steeds korter slapen en maakt navenant steeds grootsere plannen.
Dat ze zich weinig gelegen laat liggen aan de zorgen van de mensen die van haar houden, laat haarscherp zien hoe moeilijk het is om vat te krijgen op iemand die in de manische fase een onwerkelijke energie en geldingsdrang heeft.
Gavin Extence beschrijft in een nawoord over een gelijke fase in zijn eigen leven van depressie, slapeloosheid en hypomanie na een weekend van te veel XTC-pillen. Dit lees je pas achteraf, maar het verhaal over Abby komt zeer waarachtig over dankzij zijn eigen ervaringen.
Rest alleen nog een woord over de voorkant van het boek; ontzettend lelijk (sorry, dat zijn er twee).

nivenJennifer Niven schrijft in haar nawoord van Waar het licht is dat de roman gebaseerd is op de zelfmoord van een vriend van haar. Ze wil het taboe te lijf dat er hangt over zelfmoord en psychische stoornissen. Iets waar je je als lezer alleen maar bij kunt aansluiten als je dit overrompelende mooie verhaal hebt gelezen.

Finch en Violet vinden elkaar op de richel van de klokkentoren van hun High School. Beide met de gedachte er een eind aan te maken. Finch praat Violet naar beneden en stapt daarna zelf van de richel.
Dit is het begin van wederom een goede Young Adult, verrassend, voorzichtig, inspirerend en liefdevol. De gesprekken tussen Finch en Violet spetteren van de pagina’s en maken de ontluikende liefde invoelbaar.

Voor school beginnen ze een project over bijzondere plekken in de staat Indiana. Finch is de aanjager en al snel voel je dat er wat mis is met hem. Na een periode van slaap, zoals hij het noemt, lijkt hij onstuitbaar. Thuis, waar zijn gescheiden moeder en zijn twee zussen vooral langs elkaar heen leven, vinden ze zijn gedrag normaal. Ook Violet ziet de schaduwzijde van Finch niet, verliefd als ze is.
Het boek lees je uit met een brok in de keel. Niet vanwege sentimentele redenen, maar door het prachtig geschreven verhaal van Niven over twee verliefde mensen die tegen de grenzen van de liefde lopen.