Categorie archief: Psychologische romans

Wat ze achterliet

wisemanpieteke

Izzy heeft een afkeer van haar moeder die jaren geleden haar vader doodschoot in z’n slaap. Ze weigert haar op te zoeken in de gevangenis. Als ze in een nieuw pleeggezin woont komt ze in aanraking met het dagboek van Clara die ten onrechte opgenomen is in een psychiatrische instelling. Geïntrigeerd zoekt Izzy uit wat er met Clara is gebeurd, wat een ommekeer wordt in haar eigen leven.  Je leest in deze roman met afschuw over Willard State Asylum, een gigantische staatsinrichting zonder enige menselijkheid. Het boek springt per hoofdstuk over van Izzy naar Clara. Dat is handig gedaan want het maakt dat je blijft lezen. Dus zorg dat je tijd hebt voordat je eraan begint 🙂

Wat ze achterliet is de tweede roman van Ellen Marie Wiseman. Ze debuteerde met De pruimenboom waar ik eerder een blog over schreef. Het is vrij zeldzaam dat een tweede boek van een auteur net zo goed is als haar debuut maar Ellen Marie Wiseman heeft het voor elkaar gekregen. Ben je fan van Kristin Hannah en/of Jenna Blum?  Dan lees je dit boek vast graag.

reserveer deze boeken

Advertenties

Hier kom ik weg

maas
Terug naar waar je vandaag komt en dan begrijpen waarom je bent zoals je bent. Dat is in een notendop het boek van Annette Maas. Een prachtige roman die heen en weer springt tussen heden en verleden. Een meisje dat zich nergens thuis voelt. In een huis waar zwijgende grijze wolken hangen als vader en moeder het niet eens zijn over de aanpak in de opvoeding. De Hoe-gaan-we-om-met-Simone Wolken. Haar eigen relatie met Raaf en een mislukte carrière, moeizaam moederschap en huishouden spelen allemaal een rol in deze roman. Samen met de beelden van Oost-Groningen en het er niet bij horen als je er niet geboren bent, schetst het een indringend beeld van een verloren kind. Een reis van toen naar nu. Ik kan niet wachten tot het volgende boek verschijnt, hopelijk met net zulk poëtisch taalgebruik als in Hier kom ik weg.

Annette Maas (1977) groeide op in Winschoten en studeerde in 2001 af aan de Amsterdamse Toneelschool. Tien jaar lang speelde ze als actrice bij verschillende toneelgezelschappen om daarna (na wat omzwervingen zoals kinderen krijgen, proberen op een kantoor te werken, heel veel wandelingen maken en naar de wolken staren) te beginnen met het schrijven van haar eerste roman Hier kom ik weg.

Vond je het boek De Luchtvegers van Coco Schrijber mooi waar ik eerder een blog over schreef? Dan ga je zeker genieten van dit boek.

reserveer deze boeken

Terug naar het grote huis

terugnaarhetgrotehuisHebben we dat niet allemaal, dat we verlangen naar een thuis en een stuk veiligheid? Een huis waar we terecht kunnen als het even tegen zit en waar iedereen welkom is. In deze roman van Harriet Evans is het perfecte bestaan uiteindelijk niet zo perfect als gedacht. Alle gezinsleden Winter krijgen een uitnodiging om thuis te komen. Naar het prachtige landhuis Winterfold op het Engelse platteland.
De schrijfster laat je in deze roman meevoelen met de personages en doet dat op zo’n manier dat je denkt dat je ze kent. Wat gebeurt er als hoofdpersoon Martha haar grote geheim onthult? Lees het in deze prettig en pakkend geschreven roman van bijna 500 bladzijden.

En dat het heerlijk leest in de zon kan ik je verzekeren want ik heb het boek gelezen tijdens het Hemelvaartweekend toen het prachtig weer was. Dus een aanrader voor deze zomer. En een mooie toevoeging aan onze stapels biebblogboeken. Meer van dit soort boeken lezen? Kijk dan eens naar de boeken waar collega Irene over blogt. Die spreken je dan vast ook aan.

De luchtvegers

luchtvegersDe tafel met nieuwe boeken in de bieb van Sneek ligt aardig vol. Ik loop er omheen, hier en daar een boek oppakkend, om het na de achterkant te hebben gelezen weer terug te leggen. Totdat ik de roman De luchtvegers in handen heb. Wat trekt mij aan? Niet de titel, al maakt die wel nieuwsgierig. Ook niet de omslagfoto want de zwart-wit foto vraagt niet meteen de aandacht. Iets in de naam van de auteur, Coco Schrijber, die mij nog onbekend is misschien? Even lezen of het wat is. De beschrijving op de achterkant maakt dat ik het boek mee naar huis neem.

Coco Schrijber won de Nederlandse Persprijs voor haar film First Kill en een Gouden Kalf voor Bloody Mondays & Strawberry Pies. Met haar essays werd ze genomineerd voor de Jan Hanlo Essayprijs en met haar speelfilmscenario Ola en de dingen voor de Visser-Neerlandiaprijs. De luchtvegers is haar romandebuut en ik ben benieuwd, zeer benieuwd. Mijn verwachtingen na deze opsomming van prijzen en nominaties zijn groot. En het mooiste van alles is dat ze zijn uitgekomen. Wat heeft Coco Schrijber een fantastisch boek geschreven. Ik hoop echt dat het niet bij dit debuut blijft want ik wil meer, veel meer.

Waar het boek eigenlijk over gaat? Ik zou zeggen: reserveer een exemplaar en lees het. Adriaan van Dis zegt dat deze roman geschreven is met een toverstaf en barst van de energie. Beter kan ik het niet beschrijven. Nou vooruit dan, een tipje van de sluier: over een dochter, een moeder, een oorlog, het klooster, Amsterdam en waarom we niet altijd worden wie we hadden willen zijn. Ik geef het boek in ieder geval mee aan klanten die ook van schrijfster Griet Op de Beeck houden. Lezen dus!

Bipolaire stoornis in twee verhalen

Een merkwaardig toeval, afgelopen week las ik twee boeken met hetzelfde onderwerp. In beide boeken heeft de hoofdpersoon een bipolaire stoornis. Hoewel totaal verschillend zijn het allebei aanraders.
extenceEen gevoelige, komische roman over bipolaire stoornissen, voor de lezers van Het Rosie Project staat er op de voorkant van het boek van Gavin Extence. Nu gaat het in Het Rosie Project over een licht autistische man op het liefdespad, een beetje zoals Hugh Grant acteert in al die romantische komedies van hem. Een lekker fris en romantisch boek.
De spiegelwereld van Melody Black laat zien dat het levenspad van iemand met een bipolaire stoornis daar niet mee te vergelijken valt. Wel heeft Extence een kraakhelder boek geschreven met de nodige humor, maar het verhaal toont vooral de destructieve kant van een bipolaire stoornis.

De ontdekking van haar dode buurman Simon triggert de geest van Abby. Ze komt uit haar depressieve staat, gaat  steeds korter slapen en maakt navenant steeds grootsere plannen.
Dat ze zich weinig gelegen laat liggen aan de zorgen van de mensen die van haar houden, laat haarscherp zien hoe moeilijk het is om vat te krijgen op iemand die in de manische fase een onwerkelijke energie en geldingsdrang heeft.
Gavin Extence beschrijft in een nawoord over een gelijke fase in zijn eigen leven van depressie, slapeloosheid en hypomanie na een weekend van te veel XTC-pillen. Dit lees je pas achteraf, maar het verhaal over Abby komt zeer waarachtig over dankzij zijn eigen ervaringen.
Rest alleen nog een woord over de voorkant van het boek; ontzettend lelijk (sorry, dat zijn er twee).

nivenJennifer Niven schrijft in haar nawoord van Waar het licht is dat de roman gebaseerd is op de zelfmoord van een vriend van haar. Ze wil het taboe te lijf dat er hangt over zelfmoord en psychische stoornissen. Iets waar je je als lezer alleen maar bij kunt aansluiten als je dit overrompelende mooie verhaal hebt gelezen.

Finch en Violet vinden elkaar op de richel van de klokkentoren van hun High School. Beide met de gedachte er een eind aan te maken. Finch praat Violet naar beneden en stapt daarna zelf van de richel.
Dit is het begin van wederom een goede Young Adult, verrassend, voorzichtig, inspirerend en liefdevol. De gesprekken tussen Finch en Violet spetteren van de pagina’s en maken de ontluikende liefde invoelbaar.

Voor school beginnen ze een project over bijzondere plekken in de staat Indiana. Finch is de aanjager en al snel voel je dat er wat mis is met hem. Na een periode van slaap, zoals hij het noemt, lijkt hij onstuitbaar. Thuis, waar zijn gescheiden moeder en zijn twee zussen vooral langs elkaar heen leven, vinden ze zijn gedrag normaal. Ook Violet ziet de schaduwzijde van Finch niet, verliefd als ze is.
Het boek lees je uit met een brok in de keel. Niet vanwege sentimentele redenen, maar door het prachtig geschreven verhaal van Niven over twee verliefde mensen die tegen de grenzen van de liefde lopen.

Heftig: Verhaal van een moeder

Verhaal van een moederTwee weken terug had ik nog een weekje vakantie, heerlijk even uitwaaien op Ameland. Ik wilde graag wat relaxt leesvoer mee om het vakantiegevoel compleet te maken. Mijn oog viel op ‘Verhaal van een moeder’ een boek dat me qua uiterlijk erg aansprak.
Ik lees nooit de achterkant van een boek omdat ik me graag laat verrassen maar ook al had ik dat wel gedaan, niets had me kunnen voorbereiden op de intensiteit van dit verhaal.

Dit is namelijk niet zomaar een moeder met een verhaal, deze jonge vrouw gaat door een extreem diep dal.
Op het eerste gezicht lijkt Jessica alles te hebben wat ze altijd graag wilde; een fantastische man, een prachtig huis en nu ook nog in verwachting van hun eerste kindje. Dat deze zwangerschap zich eerder aandiende dan het stel in eerste instantie had bedacht blijkt de eerste smet op haar gelukkige leven.
Wanneer Jessica na een afschuwelijke bevalling bijkomt uit de narcose voelt ze zich totaal overrompelt. Het ergste van alles blijkt dat haar hele familie en vooral haar man compleet in de wolken zijn van hun prachtige dochtertje terwijl zij geen enkel gevoel voor het meisje heeft. Het begin van een nachtmerrie.

‘Amanda Prowse’ geeft je met dit boek een onverbloemde kijk in de wereld van postpartum depressie en laat ons zien wat er kan gebeuren wanneer deze aandoening niet tijdig wordt onderkent.
Ik had in tijdschriften wel eens gelezen over postnatale depressie, zoals het eerst werd genoemd, maar dit verhaal is echt hartverscheurend. Je wilt als lezer de familieleden van Jessica wel toeschreeuwen: ‘kijk dan naar haar! Ze heeft hulp nodig!’

Meer zal ik niet vertellen over de inhoud, laat je al lezend maar meezuigen in dit prachtig geschreven boek. Want dat is het, ondanks het verdrietige onderwerp.
Ik heb me meerdere keren afgevraagd hoe Prowse dit boek heeft kunnen schrijven. Ze geeft zelf het antwoord in onderstaand filmpje.

Ik geef je dit boek

Jandy Nelson - Ik geef je de zon
Jandy Nelson – Ik geef je de zon

Een enkele keer lees ik een boek dat ik voor mezelf wil houden. Ik heb het ontdekt, gelezen en hou het nog even vast na de laatste bladzijde. Maar ik blog over boeken en moet mijn ervaring wel delen.

Ik geef je de zon van Jandy Nelson begint met de zin: Zo begint het allemaal. Dat is de verzuchting van de 13-jarige Noah als twee buurtsociopaten hem belagen. Met dat begin trekt Nelson je een ongelooflijk mooi en rijk boek binnen.
Eigenlijk is het ondoenlijk om een blog te schrijven dat recht doet aan dit fantastische boek. Daarom slechts dit, ik geef je dit boek en geniet er van.

Neem je daar geen genoegen mee, hier iets meer over het boek.

Noah heeft een tweelingzus, Jude. Zij leeft haar leven zonder angst, surft, springt van hoge rotsen de zee in en doet het woord waar Noah stil is. Hij leeft vooral in zijn hoofd, waarin hij zijn omgeving tekent om het daarna op doek of papier te schetsen en te schilderen.

Ze zijn zo met elkaar verbonden dat ze zonder praten elkaar begrijpen. Na een tragische gebeurtenis groeien ze uit elkaar door een heftige jaloezie en verbroken vertrouwen. Jude gaat onzichtbaar door het leven, Noah tekent niet meer.

Nelson durfde het aan om de twee op verschillende leeftijden aan het woord te laten. Noah als 13-jarige en Jude als 16-jarige, zodat je het verleden en heden beleeft. Daardoor zindert het boek van de spanning, wat is er gebeurd en wat gaat er gebeuren? Maar wat mij overrompelde is hoe Nelson Jude en Noah neerzet. Het ene hoofdstuk zit je in het bruisende brein van Jude, in het andere zit je in de kleurrijke geest van Noah. Hierdoor krijgen beide een eigen stem die het verhaal compleet maakt en uiteindelijk het antwoord geeft op de vraag of ze elkaar weer vinden.

Nachtmerrie van iedere ouder

Gilly Macmillan
Gilly Macmillan

Als tijdens een wandeling door het bos Rachel Jenner haar achtjarige zoon Ben even alleen laat, begint een nachtmerrie van bijna 500 pagina’s. Ben is spoorloos.

Rachel doet een oproep op tv waarbij ze niet een slachtofferrol aanneemt maar haar kwaadheid toont. Hierdoor wordt ze door het grote publiek weggezet als slechte moeder en waarschijnlijke dader. In het verhaal zijn reacties op internet opgenomen onder het motto ik zeg wat ik denk  en wordt er allerlei bagger over Rachel uitgestort. Lang leve de reaguurder; mensensoort dat in twintig jaar internet is geëvolueerd van zeikerd op de bank naar zeikerd op het net. Maar terug naar het boek…

Rachel verschanst zich in haar huis, bijgestaan door haar zus en vriendin. De buitenwereld wil haar op het schavot en de druk op Rachel wordt steeds groter. De welwillendheid van de politie neemt zienderogen af en bovendien wordt er vanuit de politie gelekt naar de pers. Als haar zus en vriendin elk een geheim onthullen, is er niemand meer die ze kan vertrouwen. Naast het verhaal van Rachel loopt het verhaal van rechercheur James Clemo die hoopt zich met deze zaak te kunnen bewijzen en daardoor beoordelingsfouten maakt die de zaak en hemzelf schaden.

Gilly MacMillan heeft met haar debuut een meeslepende psychologische thriller geschreven. De mediagekte, de wanhoop van Rachel, de blunderende politie, alles wordt in een rustig tempo en in een mooie stijl beschreven. Als je als lezer zelf begint te twijfelen aan de onschuld van Rachel, mag je zeggen dat de schrijfster een ijzersterke thriller heeft geschreven. Een thriller die het vooral van de psychologische diepgang moet hebben.

Een overweldigend goed debuut

Sarah Meuleman - De zes levens van Sophie
Sarah Meuleman

In 1996 hangt de gruwel van Dutroux over België. Tegen deze achtergrond leren we de boezemvriendinnen Sophie en Hannah kennen. Na de zomer gaan ze naar de middelbare school waar hun vriendschap onder druk komt te staan als de vroegrijpe Hannah belangstelling krijgt voor jongens. De schuchtere Sophie voelt zich alleen en mist de vanzelfsprekendheid van hun vriendschap. Op een novemberavond verdwijnt Sophie.
Achttien jaar later zegt Hannah haar succesvolle carrière bij een modeblad in New York vaarwel om een boek te schrijven over verdwenen vrouwen, Agatha Christie, Barbara Newhall Follett en Virginia Woolf. Een manier om de verdwijning van Sophie te verwerken?

Meer vertellen zou afbreuk doen aan de leeservaring. Meuleman heeft een overweldigend goed debuut geschreven. Ze springt door de tijd waarin ze het verleden van Sophie en Hannah afwisselt met het heden waarin Hannah zichzelf de vernieling in lijkt te snuiven. Hier doorheen weeft ze de stukken van Hannah over de verdwenen vrouwen.

De vraag die je als lezer in de ban houdt, is de vraag wat er die ene noodlottige avond is gebeurd. Als je daar antwoord op krijgt heb je een prachtig geschreven boek gelezen. Een psychologische roman, een coming-of-age drama, een gelaagde thriller over liefde en verlangen, over opgroeien in een land in shock. De soepele dialogen, de beschrijving van België in die vreselijke jaren, de gedachten van Sophie, haar tragische thuissituatie. Alles klopt en raakt je. Sarah Meuleman heeft een overweldigend goed debuut geschreven, alsof dit haar zesde boek is en al een rijk schrijversleven achter zich heeft.

Website van Sarah Meuleman

Boektrailer:

Op reis om je huwelijk te redden

David Nicholls - Wij
David Nicholls – Wij

Douglas Petersen krijgt midden in de nacht van zijn vrouw Connie te horen dat het wel mooi geweest is met hun huwelijk. Hun 17-jarige zoon Albie gaat het huis uit en ze wil wat anders met haar leven.

In een poging de boel te redden plant Douglas een Grand Tour voor het gezin door Europa.

Wij is het verslag van deze reddingspoging, afgewisseld met gebeurtenissen uit zijn leven met Connie. Douglas is als biochemicus behept met een gebrek aan empathisch vermogen en de tegenpool van de artistieke Connie. Daar lijdt vooral zoon Albie onder. Albie heeft een goede band met zijn moeder, waardoor Douglas zich steeds meer buitengesloten voelt.

Het verhaal is behalve een portret van een huwelijk met al zijn hoogte- en dieptepunten een bijzonder grappig en warm boek dat bovendien ontroert door de eerlijkheid van Douglas.

David Nicholls is bekend van de legendarische serie Cold Feet, waarin zes dertigers gevolgd worden. De Britse humor uit die serie spat hier van de pagina’s af. Zo veel, dat het hier en daar wel ietsjes minder had gemogen. Later in het boek komt dit meer in balans met het verhaal, eigenlijk vanaf het moment dat Douglas zich minder verschuilt achter zijn ironie en zijn vrouw en zoon beter leert begrijpen.

Wij is een geweldige feelgood-roman, vergelijkbaar met de boeken van Jonathan Tropper. Met als leuk extraatje voor de Nederlandse lezer een verslag van drie Britten in Amsterdam (coffeeshops, De Wallen, je kent het wel).