Categorie archief: Psychologische romans

De luchtvegers

luchtvegersDe tafel met nieuwe boeken in de bieb van Sneek ligt aardig vol. Ik loop er omheen, hier en daar een boek oppakkend, om het na de achterkant te hebben gelezen weer terug te leggen. Totdat ik de roman De luchtvegers in handen heb. Wat trekt mij aan? Niet de titel, al maakt die wel nieuwsgierig. Ook niet de omslagfoto want de zwart-wit foto vraagt niet meteen de aandacht. Iets in de naam van de auteur, Coco Schrijber, die mij nog onbekend is misschien? Even lezen of het wat is. De beschrijving op de achterkant maakt dat ik het boek mee naar huis neem.

Coco Schrijber won de Nederlandse Persprijs voor haar film First Kill en een Gouden Kalf voor Bloody Mondays & Strawberry Pies. Met haar essays werd ze genomineerd voor de Jan Hanlo Essayprijs en met haar speelfilmscenario Ola en de dingen voor de Visser-Neerlandiaprijs. De luchtvegers is haar romandebuut en ik ben benieuwd, zeer benieuwd. Mijn verwachtingen na deze opsomming van prijzen en nominaties zijn groot. En het mooiste van alles is dat ze zijn uitgekomen. Wat heeft Coco Schrijber een fantastisch boek geschreven. Ik hoop echt dat het niet bij dit debuut blijft want ik wil meer, veel meer.

Waar het boek eigenlijk over gaat? Ik zou zeggen: reserveer een exemplaar en lees het. Adriaan van Dis zegt dat deze roman geschreven is met een toverstaf en barst van de energie. Beter kan ik het niet beschrijven. Nou vooruit dan, een tipje van de sluier: over een dochter, een moeder, een oorlog, het klooster, Amsterdam en waarom we niet altijd worden wie we hadden willen zijn. Ik geef het boek in ieder geval mee aan klanten die ook van schrijfster Griet Op de Beeck houden. Lezen dus!

Advertenties

Bipolaire stoornis in twee verhalen

Een merkwaardig toeval, afgelopen week las ik twee boeken met hetzelfde onderwerp. In beide boeken heeft de hoofdpersoon een bipolaire stoornis. Hoewel totaal verschillend zijn het allebei aanraders.
extenceEen gevoelige, komische roman over bipolaire stoornissen, voor de lezers van Het Rosie Project staat er op de voorkant van het boek van Gavin Extence. Nu gaat het in Het Rosie Project over een licht autistische man op het liefdespad, een beetje zoals Hugh Grant acteert in al die romantische komedies van hem. Een lekker fris en romantisch boek.
De spiegelwereld van Melody Black laat zien dat het levenspad van iemand met een bipolaire stoornis daar niet mee te vergelijken valt. Wel heeft Extence een kraakhelder boek geschreven met de nodige humor, maar het verhaal toont vooral de destructieve kant van een bipolaire stoornis.

De ontdekking van haar dode buurman Simon triggert de geest van Abby. Ze komt uit haar depressieve staat, gaat  steeds korter slapen en maakt navenant steeds grootsere plannen.
Dat ze zich weinig gelegen laat liggen aan de zorgen van de mensen die van haar houden, laat haarscherp zien hoe moeilijk het is om vat te krijgen op iemand die in de manische fase een onwerkelijke energie en geldingsdrang heeft.
Gavin Extence beschrijft in een nawoord over een gelijke fase in zijn eigen leven van depressie, slapeloosheid en hypomanie na een weekend van te veel XTC-pillen. Dit lees je pas achteraf, maar het verhaal over Abby komt zeer waarachtig over dankzij zijn eigen ervaringen.
Rest alleen nog een woord over de voorkant van het boek; ontzettend lelijk (sorry, dat zijn er twee).

nivenJennifer Niven schrijft in haar nawoord van Waar het licht is dat de roman gebaseerd is op de zelfmoord van een vriend van haar. Ze wil het taboe te lijf dat er hangt over zelfmoord en psychische stoornissen. Iets waar je je als lezer alleen maar bij kunt aansluiten als je dit overrompelende mooie verhaal hebt gelezen.

Finch en Violet vinden elkaar op de richel van de klokkentoren van hun High School. Beide met de gedachte er een eind aan te maken. Finch praat Violet naar beneden en stapt daarna zelf van de richel.
Dit is het begin van wederom een goede Young Adult, verrassend, voorzichtig, inspirerend en liefdevol. De gesprekken tussen Finch en Violet spetteren van de pagina’s en maken de ontluikende liefde invoelbaar.

Voor school beginnen ze een project over bijzondere plekken in de staat Indiana. Finch is de aanjager en al snel voel je dat er wat mis is met hem. Na een periode van slaap, zoals hij het noemt, lijkt hij onstuitbaar. Thuis, waar zijn gescheiden moeder en zijn twee zussen vooral langs elkaar heen leven, vinden ze zijn gedrag normaal. Ook Violet ziet de schaduwzijde van Finch niet, verliefd als ze is.
Het boek lees je uit met een brok in de keel. Niet vanwege sentimentele redenen, maar door het prachtig geschreven verhaal van Niven over twee verliefde mensen die tegen de grenzen van de liefde lopen.

Heftig: Verhaal van een moeder

Verhaal van een moederTwee weken terug had ik nog een weekje vakantie, heerlijk even uitwaaien op Ameland. Ik wilde graag wat relaxt leesvoer mee om het vakantiegevoel compleet te maken. Mijn oog viel op ‘Verhaal van een moeder’ een boek dat me qua uiterlijk erg aansprak.
Ik lees nooit de achterkant van een boek omdat ik me graag laat verrassen maar ook al had ik dat wel gedaan, niets had me kunnen voorbereiden op de intensiteit van dit verhaal.

Dit is namelijk niet zomaar een moeder met een verhaal, deze jonge vrouw gaat door een extreem diep dal.
Op het eerste gezicht lijkt Jessica alles te hebben wat ze altijd graag wilde; een fantastische man, een prachtig huis en nu ook nog in verwachting van hun eerste kindje. Dat deze zwangerschap zich eerder aandiende dan het stel in eerste instantie had bedacht blijkt de eerste smet op haar gelukkige leven.
Wanneer Jessica na een afschuwelijke bevalling bijkomt uit de narcose voelt ze zich totaal overrompelt. Het ergste van alles blijkt dat haar hele familie en vooral haar man compleet in de wolken zijn van hun prachtige dochtertje terwijl zij geen enkel gevoel voor het meisje heeft. Het begin van een nachtmerrie.

‘Amanda Prowse’ geeft je met dit boek een onverbloemde kijk in de wereld van postpartum depressie en laat ons zien wat er kan gebeuren wanneer deze aandoening niet tijdig wordt onderkent.
Ik had in tijdschriften wel eens gelezen over postnatale depressie, zoals het eerst werd genoemd, maar dit verhaal is echt hartverscheurend. Je wilt als lezer de familieleden van Jessica wel toeschreeuwen: ‘kijk dan naar haar! Ze heeft hulp nodig!’

Meer zal ik niet vertellen over de inhoud, laat je al lezend maar meezuigen in dit prachtig geschreven boek. Want dat is het, ondanks het verdrietige onderwerp.
Ik heb me meerdere keren afgevraagd hoe Prowse dit boek heeft kunnen schrijven. Ze geeft zelf het antwoord in onderstaand filmpje.

Ik geef je dit boek

Jandy Nelson - Ik geef je de zon
Jandy Nelson – Ik geef je de zon

Een enkele keer lees ik een boek dat ik voor mezelf wil houden. Ik heb het ontdekt, gelezen en hou het nog even vast na de laatste bladzijde. Maar ik blog over boeken en moet mijn ervaring wel delen.

Ik geef je de zon van Jandy Nelson begint met de zin: Zo begint het allemaal. Dat is de verzuchting van de 13-jarige Noah als twee buurtsociopaten hem belagen. Met dat begin trekt Nelson je een ongelooflijk mooi en rijk boek binnen.
Eigenlijk is het ondoenlijk om een blog te schrijven dat recht doet aan dit fantastische boek. Daarom slechts dit, ik geef je dit boek en geniet er van.

Neem je daar geen genoegen mee, hier iets meer over het boek.

Noah heeft een tweelingzus, Jude. Zij leeft haar leven zonder angst, surft, springt van hoge rotsen de zee in en doet het woord waar Noah stil is. Hij leeft vooral in zijn hoofd, waarin hij zijn omgeving tekent om het daarna op doek of papier te schetsen en te schilderen.

Ze zijn zo met elkaar verbonden dat ze zonder praten elkaar begrijpen. Na een tragische gebeurtenis groeien ze uit elkaar door een heftige jaloezie en verbroken vertrouwen. Jude gaat onzichtbaar door het leven, Noah tekent niet meer.

Nelson durfde het aan om de twee op verschillende leeftijden aan het woord te laten. Noah als 13-jarige en Jude als 16-jarige, zodat je het verleden en heden beleeft. Daardoor zindert het boek van de spanning, wat is er gebeurd en wat gaat er gebeuren? Maar wat mij overrompelde is hoe Nelson Jude en Noah neerzet. Het ene hoofdstuk zit je in het bruisende brein van Jude, in het andere zit je in de kleurrijke geest van Noah. Hierdoor krijgen beide een eigen stem die het verhaal compleet maakt en uiteindelijk het antwoord geeft op de vraag of ze elkaar weer vinden.

Nachtmerrie van iedere ouder

Gilly Macmillan
Gilly Macmillan

Als tijdens een wandeling door het bos Rachel Jenner haar achtjarige zoon Ben even alleen laat, begint een nachtmerrie van bijna 500 pagina’s. Ben is spoorloos.

Rachel doet een oproep op tv waarbij ze niet een slachtofferrol aanneemt maar haar kwaadheid toont. Hierdoor wordt ze door het grote publiek weggezet als slechte moeder en waarschijnlijke dader. In het verhaal zijn reacties op internet opgenomen onder het motto ik zeg wat ik denk  en wordt er allerlei bagger over Rachel uitgestort. Lang leve de reaguurder; mensensoort dat in twintig jaar internet is geëvolueerd van zeikerd op de bank naar zeikerd op het net. Maar terug naar het boek…

Rachel verschanst zich in haar huis, bijgestaan door haar zus en vriendin. De buitenwereld wil haar op het schavot en de druk op Rachel wordt steeds groter. De welwillendheid van de politie neemt zienderogen af en bovendien wordt er vanuit de politie gelekt naar de pers. Als haar zus en vriendin elk een geheim onthullen, is er niemand meer die ze kan vertrouwen. Naast het verhaal van Rachel loopt het verhaal van rechercheur James Clemo die hoopt zich met deze zaak te kunnen bewijzen en daardoor beoordelingsfouten maakt die de zaak en hemzelf schaden.

Gilly MacMillan heeft met haar debuut een meeslepende psychologische thriller geschreven. De mediagekte, de wanhoop van Rachel, de blunderende politie, alles wordt in een rustig tempo en in een mooie stijl beschreven. Als je als lezer zelf begint te twijfelen aan de onschuld van Rachel, mag je zeggen dat de schrijfster een ijzersterke thriller heeft geschreven. Een thriller die het vooral van de psychologische diepgang moet hebben.

Een overweldigend goed debuut

Sarah Meuleman - De zes levens van Sophie
Sarah Meuleman

In 1996 hangt de gruwel van Dutroux over België. Tegen deze achtergrond leren we de boezemvriendinnen Sophie en Hannah kennen. Na de zomer gaan ze naar de middelbare school waar hun vriendschap onder druk komt te staan als de vroegrijpe Hannah belangstelling krijgt voor jongens. De schuchtere Sophie voelt zich alleen en mist de vanzelfsprekendheid van hun vriendschap. Op een novemberavond verdwijnt Sophie.
Achttien jaar later zegt Hannah haar succesvolle carrière bij een modeblad in New York vaarwel om een boek te schrijven over verdwenen vrouwen, Agatha Christie, Barbara Newhall Follett en Virginia Woolf. Een manier om de verdwijning van Sophie te verwerken?

Meer vertellen zou afbreuk doen aan de leeservaring. Meuleman heeft een overweldigend goed debuut geschreven. Ze springt door de tijd waarin ze het verleden van Sophie en Hannah afwisselt met het heden waarin Hannah zichzelf de vernieling in lijkt te snuiven. Hier doorheen weeft ze de stukken van Hannah over de verdwenen vrouwen.

De vraag die je als lezer in de ban houdt, is de vraag wat er die ene noodlottige avond is gebeurd. Als je daar antwoord op krijgt heb je een prachtig geschreven boek gelezen. Een psychologische roman, een coming-of-age drama, een gelaagde thriller over liefde en verlangen, over opgroeien in een land in shock. De soepele dialogen, de beschrijving van België in die vreselijke jaren, de gedachten van Sophie, haar tragische thuissituatie. Alles klopt en raakt je. Sarah Meuleman heeft een overweldigend goed debuut geschreven, alsof dit haar zesde boek is en al een rijk schrijversleven achter zich heeft.

Website van Sarah Meuleman

Boektrailer:

Op reis om je huwelijk te redden

David Nicholls - Wij
David Nicholls – Wij

Douglas Petersen krijgt midden in de nacht van zijn vrouw Connie te horen dat het wel mooi geweest is met hun huwelijk. Hun 17-jarige zoon Albie gaat het huis uit en ze wil wat anders met haar leven.

In een poging de boel te redden plant Douglas een Grand Tour voor het gezin door Europa.

Wij is het verslag van deze reddingspoging, afgewisseld met gebeurtenissen uit zijn leven met Connie. Douglas is als biochemicus behept met een gebrek aan empathisch vermogen en de tegenpool van de artistieke Connie. Daar lijdt vooral zoon Albie onder. Albie heeft een goede band met zijn moeder, waardoor Douglas zich steeds meer buitengesloten voelt.

Het verhaal is behalve een portret van een huwelijk met al zijn hoogte- en dieptepunten een bijzonder grappig en warm boek dat bovendien ontroert door de eerlijkheid van Douglas.

David Nicholls is bekend van de legendarische serie Cold Feet, waarin zes dertigers gevolgd worden. De Britse humor uit die serie spat hier van de pagina’s af. Zo veel, dat het hier en daar wel ietsjes minder had gemogen. Later in het boek komt dit meer in balans met het verhaal, eigenlijk vanaf het moment dat Douglas zich minder verschuilt achter zijn ironie en zijn vrouw en zoon beter leert begrijpen.

Wij is een geweldige feelgood-roman, vergelijkbaar met de boeken van Jonathan Tropper. Met als leuk extraatje voor de Nederlandse lezer een verslag van drie Britten in Amsterdam (coffeeshops, De Wallen, je kent het wel).

De interessanten

De InteressantenDe Interessanten. Een boek met zo’n titel kun je simpelweg niet laten staan, het leek me gewoon te roepen, ‘neem mij mee!’ Tja, dan moet ik wel he? 😉 Ik draaide het om en het eerste dat ik las was:
‘Een hilarisch, intelligent, kan-het-niet-neerleggen-tot-het-uit-is boek’ Oprah. Daar moest ik meer van weten.

Oprah weet wat ze zegt, ik had er ook moeite mee dit boek weg te leggen. Helaas voor het boek was het met me mee op een midweekje vakantie, dus het heeft niet de exclusieve aandacht gekregen die ik het eigenlijk had willen geven, maar het fijne is dat dit boek prima op zijn beurt kan wachten. Dat klinkt misschien wat vreemd, maar daar bedoel ik mee dat je het heel goed een paar dagen links kunt laten liggen om daarna moeiteloos het verhaal weer op te pikken. Perfect!

Zes tieners van 15 en 16 jaar besluiten tijdens een artistiek  zomerkamp in 1974 dat hun vriendengroepje een naam zou moeten hebben, en dopen zichzelf tot de Interessanten.
‘Laten we vanaf vandaag, om de simpele reden dat we overduidelijk de interessantste mensen zijn die ooit hebben bestaan, omdat we zo boeiend zijn en omdat onze breinen tot de nok toe gevuld zijn met belangrijke intellectuele gedachten, door het leven gaan als de Interessanten. Moge iedereen die ons pad kruist dood neervallen zodra ze inzien hoe godvergeten interessant we zijn. Ze hieven hun papieren bekertjes met wodka en Fanta voor een bespottelijk ceremonieel moment: ‘Klink’
Hoewel het enorm pretentieus overkomt zijn de tieners stuk voor stuk ook wel erg interessant. De 15jarige Julie, die door de mega-populaire Ash als laatste toegevoegd wordt aan het groepje, vindt zichzelf ontzettend afsteken bij de rest, die allemaal over een talent beschikken. Zo heb je Cathy, die schitterend kan dansen, Jonah, die prachtig kan gitaarspelen en Ethan, die fantastische cartoons tekent. Julie blijkt een heel sterk gevoel voor humor te hebben en vanaf het moment dat haar nieuwe vrienden haar ‘Jules’ beginnen te noemen is de transformatie van de verlegen en onzekere Julie naar een onmisbaar onderdeel van de Interessanten, compleet.

Het fijne van dit boek is dat we de Interessanten hun hele leven blijven volgen. Ze besloten als tieners dat ze altijd bevriend zouden blijven en dit lijkt grotendeels ook zo te zijn. Het boek wisselt jaartallen en personages prachtig met elkaar af, zodat je beetje bij beetje het complete verhaal van iedereen ontdekt. Prachtig gedaan!
Meg Wolitzer heeft een heerlijk nuchtere en tegelijk ontzettend grappige manier van schrijven. Daarnaast is ze ontzettend gevoelvol, waardoor je regelmatig even een brok in je keel zult moeten wegslikken. Maar waar je ook zit in het verhaal, welk personage je op dat moment ook volgt, het verhaal wordt nergens oninteressant. Het blijft boeien, ontzettend goed geschreven!

Het zou zonde zijn als ik meer zou verklappen, deze mensen wil je zelf leren kennen. En wanneer dat eenmaal gebeurt is, wordt het erg lastig afscheid nemen. Je bent gewaarschuwd. 😉

 

 

Heilbrons zelf gecreëerde hel

Jannetje Koelewijn - Heilbrons hel
Jannetje Koelewijn – Heilbrons hel

Jannetje Koelewijn kreeg ongewild landelijke bekendheid (lees: schandpaal)  toen ze berichtte over Prins Friso’s gesteldheid na zijn ongeval. Eén van de personages in het boek is de ambitieuze journaliste Françoise die na de publicatie van een interview met Cor Heilbron ten val komt. Zo lijken meer personages gebaseerd te zijn op de werkelijkheid, Cor Heilbron bijvoorbeeld. Oud topmannen  Frans Swarttouw en Cor Boonstra worden genoemd in diverse publicaties als bigger-than-life inspiratiebronnen .

Heilbron is CEO van het voedingsmiddelenconcern B4YOU. Hij staat vlak voor zijn pensioen als hij wordt beschuldigd van handel met voorkennis. De officier van justitie Lucas Pauw wil een gedegen zaak opbouwen tegen Heilbron, maar staat zwaar onder druk van voormalig minister Godefroij, die het liefst wat zwaargewichten uit de financiële wereld wil omzagen. Hij vindt dat het maar ’s gebeurd moet zijn met de arrogantie en zelfverrijking binnen die kringen. Heilbron kan als voorbeeld dienen.

Niet alles komt even goed uit de verf in Koelewijns beschrijving van  kringen die ver van de doorsnee lezer staan. Het verhaal focust zich vooral op Pauw en Heilbron. Pauw is op zoek naar een nieuwe relatie en dat is eerlijk gezegd het minst interessante aan het boek. Maar de beschrijving en denkwereld van patjepeeër Heilbron doet het boek heerlijk spetteren. Sommige hoofdstukken gieren met 80 door de bocht door de snel opeenvolgende gebeurtenissen en de geweldige dialogen die zo nu en dan bijna hilarisch zijn. Wonderlijk is dat je op het eind van het boek bijna sympathie krijgt voor de volstrekt egocentrische en van eigendunk overlopende Heilbron, die toch vooral zelf verantwoordelijk is voor de hel waarin hij terecht komt.

Koelewijn heeft naar eigen zeggen zo weinig mogelijk zelf verzonnen. Dat stemt toch wel droevig na het lezen van deze moderne zedenschets. Want ondanks de lichte sympathie blijft zo’n Heilbron gewoon een enorme lulhannes.

Haat en wraak in sterk debuut

Solomonica de Winter
Solomonica de Winter

Dit blog gaat niet over haar moeder of haar vader, over schrijversgenen, of de slechts 17 jaren die Solomonica de Winter telt, of over haar opvallende verschijning.  Dit blog gaat over Achter de regenboog.

Op de website van haar uitgever staat het volgende:

De zeventienjarige Solomonica de Winter schrijft in een beklemmende stijl, zoals die zelden gezien wordt in de Nederlandse literatuur.

De Winter heeft het boek in het Engels geschreven, dus lijkt het mij onzinnig om dit te bestempelen tot Nederlandse literatuur. Het is daarnaast ongekend in ons taalgebied, dit heftige verslag van de 13 jarige Blue aan haar dokter.

Na de gewelddadige dood van haar vader leidt Blue een onrustig bestaan met haar aan cocaïne verslaafde moeder. Ze praat al vijf jaar niet en sluit zich het liefst af van de wereld om zich te verliezen in het boek The wonderful wizard of Oz. Als ze terug gaat naar de stad waar haar vader is vermoord en geconfronteerd wordt met de aanstichter hiervan, wordt ze overvallen door haat en zweert ze wraak. Zelfs de liefde kan niet op tegen haar duistere gedachten.

In een recensie in Het Parool is de recensent kritisch over de stijl van De Winter. Clichés, vermoeiende herhalingen en puberale pathos luidt het oordeel. Wat mij betreft heeft de recensent te weinig oog voor het gegeven dat het verhaal wordt verteld door een 13 jarige en dat deze stijl goed past. Blues’ gedachten denderen door en pakken je bij de lurven. De plotwending aan het eind van het boek geeft haar stijl juist perspectief en de overtuiging dat Blue aan het woord is en niet de schrijfster. De Winter schrijft inmiddels aan een nieuw boek. In DWDD vertelde ze dat dit haar beste boek wordt, waarmee Achter de regenboog haar op één na beste boek is. Dat maakt deze “recensent” in ieder geval nieuwsgierig naar haar volgende titel, want het verhaal van Blue is gewoon een sterk debuut.