Categorie archief: Romans

Zomerse romans waar je blij van wordt

zomerse

Het is zomervakantie en traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer over een aantal fijne boeken om mee te nemen in je koffer. Of om gewoon lekker thuis te lezen, dat kan natuurlijk ook ūüėČ Zeker nu het nog steeds niet echt wil zomeren zijn een paar zonnige verhalen altijd welkom!

Een lucht vol Franse dromen¬†is een echte zomerse feelgood roman. ¬†De Nederlandse Anneloes (Loes voor vrienden) vertrekt na haar scheiding¬†naar Frankrijk waar ze een chambres d‚Äôh√ītes is begonnen.
In het kleine Franse dorp heeft ze nieuwe vrienden gemaakt en ze voelt zich er helemaal thuis, maar het leven als B&B eigenaar is geen vetpot. Zal ze door kunnen gaan met haar bedrijfje of moet ze uiteindelijk terug naar Nederland?

Dan¬†Iets ouds en iets blauws¬†van Katie Fforde. Deze Engelse top-auteur is al jarenlang goed voor de meest fijne romans. Dit is ook weer zo’n lekker, lief verhaal waarmee je even kunt wegdoezelen bij het zwembad of op het strand.
Drie totaal verschillende meiden van ongeveer dezelfde leeftijd komen in hetzelfde dorp te wonen en raken bevriend. Ze besluiten hun kwaliteiten te bundelen en zetten samen een klein bedrijfje op dat vintage bruiloften organiseert. Leuk!

Als laatste De geheimzinnige tuin van Sarah Jio. Deze schrijfster leerde ik een paar maanden geleden kennen en ik ben meteen fan. Inmiddels heb ik twee boeken van haar gelezen en de volgende ligt alweer klaar bij mijn koffer ūüôā
Dit is een verhaal over een bijzondere camelia bloem, eentje die zo zeldzaam is dat er zelfs jacht op gemaakt wordt door bendes. Het verhaal speelt zich afwisselend af in 1940 en in 2000 en dankzij de sympathieke personages zul je het in rap tempo uitlezen. Geniet er van!

De bewaarder van gevonden voorwerpen

Ik word altijd erg blij van originele verhalen. Niets is zo fijn als totaal verrast worden door een boek. ūüôā
En zoals je meteen wel kunt horen, valt De bewaarder van gevonden voorwerpen helemaal in deze categorie!

Anthony Peardew verloor veertig jaar geleden het medaillon van zijn verloofde Therese. Zij had hem gevraagd dit sieraad altijd bij zich te dragen en nu was het weg. Op dezelfde dag sterft Therese compleet onverwacht. Met haar dood verloor hij een deel van zichzelf, maar het gaf hem ook een nieuw doel in het leven. Sindsdien was Anthony Peardew de Bewaarder van Gevonden Voorwerpen.

Alles wat hij vindt, het maakt niet uit hoe waardeloos het lijkt, neemt hij mee naar huis en voorziet hij van een gedetailleerd label:
“Puzzelstukje, blauw met witte vlek. Gevonden in de goot, Copper Street, 24 september.”¬†of¬†“Lichtgroen haarelastiekje met plastic bloemetjes, gevonden in speeltuin, Derrywood Park, 2 september.”¬†¬†Daarna krijgt het gevonden voorwerp een plaatsje op √©√©n van de vele planken in zijn studeerkamer.
Anthony hoopt op een dag alle gevonden voorwerpen bij de rechtmatige eigenaar terug te bezorgen maar hij heeft geen idee hoe hij dit moet aanpakken. Daarom laat hij deze taak als zijn erfenis na aan zijn assistente Laura. En met dit doel komt het verhaal nog meer tot leven. Laura weet zich in eerste instantie geen raad met deze opdracht maar langzaam maar zeker ontvouwt zich een goed plan.

Naast het leven van Anthony en Laura volgen we ook het verhaal van Bomber en Eunice, dat op dezelfde dag start als waarop Therese sterft. Zo is er meteen een link, die in het hele boek stand houdt en waardoor de twee verhalen uiteindelijk, veertig jaar later, samen komen. Daarnaast wordt deze verhaallijn weer afgewisseld met de korte verhaaltjes die Anthony schreef bij zijn gevonden voorwerpen. Ontzettend leuk gevonden en dit zorgt ervoor dat het boek je blijft verrassen. Heerlijk!

Kortom, een ontzettend origineel boek dat je met een grote glimlach op je gezicht zult lezen, zo nu en dan afgewisseld met een brok in je keel. Precies waar ik van houd. ¬†ūüôā¬†reserveer deze boeken

 

 

Historisch is hip!

Je kunt er niet omheen, de historische roman is weer helemaal hip. Er worden de laatste paar jaar steeds meer prachtige boeken uitgebracht die zich in de vorige eeuw afspelen, of zelfs nog langer geleden. Dikke kans dat je er eentje tegenkomt in de bieb!
Zo kreeg ik ook deze van Sarah Ladd onder ogen. Aangezien ik de drie boeken die zij eerder schreef al gelezen had wist ik meteen dat ik ook van dit boek weer zou genieten.

De winkel in Blinkett Street speelt zich af in het Londen van 1812. Camille Iverness werkt hier in de curiosawinkel van haar vader, iets wat ze altijd met plezier gedaan heeft omdat ze gek is op oude spullen met een verhaal. De laatste tijd is haar vader echter steeds vaker afwezig en duiken er ongure types op in de winkel die beweren dat hij hen geld schuldig is. Camille heeft er schoon genoeg van en zou het liefst de stad verlaten en weer op het platteland willen wonen, waar ze opgegroeid is.

Op een paar uur rijden van Londen woont Jonathan Gilchrist in de kleine woning van de apotheek waar hij werkt. Dit bijzonder tegen de zin van zijn vader, die eigenaar is van Kettering Hall. Jonathan is de erfgenaam en zijn vader vindt dat hij zijn simpele leven als apotheker moet opgeven zodat hij zich kan wijden aan zijn toekomstig eigendom van het landgoed.

Wanneer er een waardevolle edelsteen uit Kettering Hall gestolen blijkt te zijn wordt Jonathan door zijn vader naar Londen gestuurd om de steen terug te vinden. Met de hulp van een privédetective stuit hij al snel op een spoor, dat hem naar de winkel van Camille brengt. Zou zij meer weten van de diefstal?

Hoewel het plot misschien een beetje voor de hand ligt, vond ik het fijn om te lezen hoe Jonathan en Camille elkaar vinden in dit verhaal. De manier waarop is namelijk allesbehalve voorspelbaar. Zo zijn er in de laatste hoofdstukken een paar wendingen die ik totaal niet zag aankomen en dat maakt het lezen extra leuk.¬†Dit is een gewoon weer een lekkere roman met een happy end. Fijn toch ūüôā

reserveer deze boeken

Ps: ik ontdek net dat Sarah Ladd ook al een vijfde boek geschreven heeft. Die heb ik meteen maar weer gereserveerd. ūüėČ

Prachtige historische romans van Lori Benton

Voor de liefhebbers van historische romans heb ik weer een fijne aanrader: de boeken van Lori Benton. Deze Amerikaanse schrijfster heeft inmiddels vier boeken uitgebracht die ik allemaal met veel plezier gelezen heb. Daarom lijkt het me niet meer dan logisch dat ik er op ons blog even aandacht aan besteed.

Volg mij voorbij de bomen en Aan het einde van de vallei zijn twee prachtige boeken met majoor Reginald Aubrey in de hoofdrol.
In 1757, tijdens de val van Fort William Henry, is zijn vrouw buiten bewustzijn geraakt na een bijzondere zware bevalling en zij weet niet dat het kleine jongetje  het niet heeft overleefd. Wanneer Reginald, buiten zichzelf van verdriet met zijn dode zoon door het fort dwaalt ontdekt hij een jonge vrouw. Naast haar liggen twee pasgeboren, volkomen gezonde jongetjes, het ene kindje is donker, het andere blank. De moeder is diep en slaap en in zijn wanhoop ruilt de majoor zijn dode zoontje om met het blanke kindje. Een beslissing die hem de rest van zijn leven blijft achtervolgen.

Een ongekend heftig begin van het verhaal over het leven van dit kleine jongetje, dat William genoemd wordt. Maar niet alleen zijn leven wordt beschreven, ook het verhaal van zijn tweelingbroer wordt vertelt. Zijn naam is Twee Haviken, een indiaan die met zijn Oneida stam in de bergen leeft, vlakbij de plaats waar William opgroeit bij de blanken.
William heeft nog een zus, Anna, door de majoor als klein meisje in huis genomen is nadat haar ouders om het leven gekomen zijn.
Op een dag ontmoet Anna Twee Haviken en de aarzelende vriendschap die ontstaat groeit langzaam maar zeker uit tot liefde.

Ik vind dat de schrijfster het gevoelsleven van haar personages ontzettend goed weet te verwoorden. Hierdoor krijgt het verhaal echt een extra dimensie. Dat is niet altijd even makkelijk omdat ook de oorlogssc√®nes die aan bod komen behoorlijk gedetailleerd ¬†verwoord zijn. De rillingen liepen me zo nu en dan over de rug bij het idee dat deze gruweldaden waargebeurd zijn…¬†Maar bovenal is dit gewoon een bijzonder mooi verhaal. Ik zou zeggen: geniet er van.

 

 

 

 

 

reserveer deze boeken

reserveer deze boeken

 

Als we elkaar terugzien

Wie mijn blogs leest, weet ongetwijfeld dat ik een zwak heb voor verhalen over de Tweede Wereldoorlog. En jawel; ik heb er weer eentje gevonden!
Dit keer wel vanuit een compleet andere invalshoek. Als we elkaar terug zien speelt zich namelijk af in Amerika en gaat over Duitse krijgsgevangenen die daar op de suikerrietplantages  te werk gesteld werden.

Peter Dahler, krijgsgevangen genomen in een woestijn in Afrika, wordt tijdens het werken in het suikerrietveld tot over zijn oren verliefd op Margaret, de dochter van de plantage-eigenaar. ¬†Het lukt ze om elkaar tijdens of na het werk te treffen en ze fantaseren voorzichtig over een toekomst samen. Maar een jong Amerikaans meisje met een Duitse krijgsgevangene… ze realiseren zich maar al te goed hoe ingewikkeld hun situatie is.

Dit is echter, zoals in veel romans over familiegeschiedenis, maar een onderdeel van het verhaal. Het tweede personage dat¬†beschreven wordt is Emily, een jonge journaliste die een tijd lang een column over relaties schreef, tot deze wegens geldgebrek geschrapt werd. Daardoor zit ze nu thuis, met veel te veel vrije tijd en veel te weinig te doen. Tot er op een dag een pakket uit Duitsland wordt bezorgd; een schilderij van een vrouw die overduidelijk Emily’s pas overleden oma is, in haar jonge jaren. Op het kaartje dat er bij is staat:¬†Ik heb je column gelezen en je hebt het mis. Je opa is altijd van je oma blijven houden, ze was de liefde van zijn leven.

Emily besluit in de geschiedenis van haar oma te duiken. Ze heeft haar opa nooit gekend omdat deze haar oma in de steek gelaten had, terwijl ze zwanger was. Samen met haar vader reist ze af naar Duitsland, in de hoop te ontdekken wie die mysterieuze man was die zoveel van haar oma gehouden zou hebben.

Een bijzonder verhaal. Ik geef toe dat het hier en daar nogal voorspelbaar is en op het einde gebeurt er ineens wel heel veel tegelijk, maar toch. Het is vooral een liefdevol boek. En dat mag ook wel eens.reserveer deze boeken

De thuiskomst

Sommige boeken lezen als een trein. Zo ook De thuiskomst van Nicholas Sparks.
Ik heb dit boek namelijk in iets meer dan drie uur uitgelezen, waarschijnlijk een persoonlijk record ūüėČ

Mijn man vraagt zich dan af of er dan wel iets van de inhoud is blijven hangen maar ik kan je verzekeren, dat is geen enkel probleem bij dit prachtige verhaal.

Het gaat over Adrienne Willis, die in 1988 een paar dagen de leiding over het hotel van haar vriendin overneemt. Er is dat weekend maar √©√©n gast, chirurg Paul Flanner, die wil proberen in het reine te komen met het overlijden van √©√©n van zijn pati√ęnten.
Dankzij een storm zijn ze behoorlijk aan huis gekluisterd en hierdoor brengen ze veel tijd samen door. Ze vertellen elkaar over hun leven, hun hoop en dromen en beseffen langzaam maar zeker dat ze helemaal weg van elkaar zijn.

Veertien jaar later doet Adrienne alles wat in haar macht ligt om haar dochter te troosten, wiens man onverwacht is komen te overlijden. De jonge vrouw is kapot van verdriet en daardoor amper in staat om voor haar twee zoontjes te zorgen. Adrienne kan het niet langer aanzien en besluit haar dochter te vertellen welk groot geheim en verdriet zij al jarenlang met zich meedraagt.

Wat een schitterend verhaal is dit. En wat is het ontzettend goed geschreven. Het meest bijzondere vind ik dat de auteur een man is. Nicholas Sparks weet zich ontzettend goed in te leven in Adrienne en deze eigenschap maakt dat je het boek niet wilt wegleggen. Niet eerder dan wanneer je het uit hebt. Geniet!

reserveer deze boeken

Slechte roman toch een goed boek

kobek384

kobekJarett Kobek heeft een slechte roman geschreven. Dat zegt hij zelf tenminste in Ik haat het internet en wie ben ik om daarover met hem van mening te verschillen. Sterker nog, ik ben het er wel mee eens. Kobek heeft een anti-roman geschreven, een zedenschets, een sociaal kritisch pamflet, boordevol oprechte verontwaardiging geschreven met een hele scherpe pen gedoopt in diepzwarte inkt. In ieder geval heb ik genoten van zijn slechte roman.

Voor een beetje roman heb je personages nodig waar wat mee gebeurt en die zijn er. Er lopen zelfs beroemdheden rond in zijn boek, die zich er waarschijnlijk niet eens bewust van zijn en meestal een veeg uit de pan krijgen. De hoofdmoot van zijn roman draait echter om zijn idee√ęn over het internet, San Francisco en haar inwoners, geld en vooral de bedrijven die obsceen veel geld verdienen met internet, mobieltjes en tablets.

Kobek heeft een rant (to rant = uitvaren) geschreven tegen Google en Facebook, modiale reclamebureaus in zijn ogen. Tegen Apple dat producten levert gemaakt door moderne slaven in China. Tegen ons omdat wij met zijn allen nergens van bewust lijken te zijn of willen zijn.

Hij doet dat op een erg geestige manier, waarbij hij de herhaling niet schuwt. Zo introduceert hij personages en beroemdheden steevast met de vaststelling of iemand veel of geen melanine in de kiemlaag van zijn opperhuid heeft (veel = zwart, geen=wit), om meteen duidelijk te maken hoe diep racisme in onze westerse maatschappij is geworteld.

Verder mag hij graag zaken toelichten. Geld is de eenheid waarmee men vernedering kon meten, wat zou je doen voor een dollar? Of deze. In die tijd was Massachusetts de enige plek in Amerika waar homoseksuelen konden trouwen met andere homoseksuelen van hetzelfde geslacht. Of een uitleg wie Walt Disney was. Walt Disney was de meest geliefde antisemiet en racist van Amerika. Hij had een hekel aan stakingen en communisten. Hij gaf de namen van lastige werknemers door aan het House Committee on Un American Activities en zei dat ze waarschijnlijk communisten waren.

Ik haat het internet is een bevlogen, sociaal kritische stoomwals in papiervorm. Een humoristische tegenhanger van De Cirkel van Dave Eggers. Niet ieders kopje thee, maar wel een hele sterke latte machiato die je van de auteur niet bij Starbucks mag halen.

reserveer deze boeken

Weesmeisje nr. 8

alkemadeWeesmeisje nr 8 is het hartverscheurende verhaal van de vierjarige Rachel die dankzij een familiedrama in het Joodse weeshuis in New York terecht komt.
Het weeshuis wordt gerund door een arts, dokter Hess, die zich bezighoudt met medische experimenten op de kinderen. Hij wil onderzoeken waarom bepaalde kinderziekten ontstaan en welke remedies helpen. De jonge en ambitieuze dokter Solomon komt stage lopen in het weeshuis en zij krijgt de mogelijkheid om te experimenteren met röntgenstraling. Zij gelooft dat de veelvoorkomende operaties aan keelamandelen bij kinderen ook met röntgenstraling uit te voeren zijn en probeert dit in verschillende stadia op de kinderen uit.
Rachel, in het weeshuis bekend als meisje nr. 8, is door dokter Solomon gekozen als het proefkind dat de meest intensieve behandeling zal krijgen. Rachel zal hier haar hele verdere leven de gevolgen van dragen.

Het boek vertelt afwisselend over het leven van Rachel. Je leert haar eerst als kind en later ook als volwassene kennen en deze verhalen zijn prachtig met elkaar vervlochten.
De schrijfster weet goed te verwoorden hoe Rachel de wereld om zich heen ervaart, wat haar wensen en dromen zijn en hoe ze zich staande houdt. Het leven is niet bepaald makkelijk voor haar geweest, maar de manier waarop zij zich hierdoor slaat is bewonderenswaardig.
Wat ik verder erg knap gevonden vind, is de manier waarop Rachel en dokter Solomon elkaar 35 jaar later opnieuw ontmoeten.

Weesmeisje nr 8 is een op ware verhalen gebaseerd boek en dat maakt het extra indringend. De grootvader van de schrijfster groeide net als Rachel en haar broer Sam op in het weeshuis nadat zijn vader hen in de steek had gelaten.
Ook dokter Hess, de man van de medische experimenten, heeft echt bestaan. Zijn isolatieafdeling in het opvangtehuis voor heel jonge kinderen werd in 1914 alom geprezen.

Ondanks het best wel heftige onderwerp vind ik dit een prachtboek.
De manier van schrijven maakt dat het boek nergens over je gevoelsgrens heengaat en dat je blij bent dat je Rachel hebt leren kennen.
Een schitterend debuut!

Turis

turis-omslagSoms stuit je op een nieuwe schrijver, waarbij je het gevoel hebt van hem of haar -want het kan net zo goed een vrouw zijn, geen misverstand daarover- wil ik alles lezen. √Ėzcan Akyol is zo‚Äôn schrijver. Hij behoort tot de tweede generatie Turkse Nederlanders en debuteerde in 2012 ¬†met het boek Eus.¬†De filmrechten werden een maand na verschijning gekocht door filmproducent Eyeworks. Dit jaar verscheen de autobiografische roman Turis.

De schrijver groeit op in een probleemgezin in Deventer dat gebukt gaat onder een tirannieke vader (Turis) die veel drinkt, met iedereen ruzie maakt en zijn kinderen een schuldcomplex aanpraat. Turis is bovendien een overspelige echtgenoot en zijn vrouw denkt dat hij een kind heeft verwekt bij een minnares ergens in de buurt van hun vakantiehuis in Mersin (Turkije) De spanningen lopen hoog op en de schrijver vraagt zich hardop af of er meer kinderen bestaan van wie de ouders afzonderlijk van elkaar op dezelfde avond met zelfmoord dreigen.

Hij wil zichzelf ophangen aan die oude boom. Voor iemand die een streep onder zijn leven wilde zetten stond hij er erg relaxed bij ‚Äď bijna laconiek.

Op een goede dag besluit √Ėzcan samen met een vriend naar Turkije te vliegen om de gangen van zijn vader na te gaan. Deze zoektocht naar de waarheid moet resulteren in een scheiding tussen zijn ouders.

In dit mysterieuze land heb ik louter herinneringen aan mislukte vakanties, oneindige familieruzies en mijn besnijdenis.

Ondertussen krijgt hij verkering met Tess. Ze is de dochter van een welgestelde familie uit Het Gooi. Vanaf het allereerste¬† begin wordt √Ėzcan tegengewerkt. Het is duidelijk dat hij nooit kan voldoen aan de hoge verwachtingen van haar ouders. Het grote leeftijdsverschil werkt in zijn nadeel, de baan als schrijver nemen ze niet serieus en zijn Turkse afkomst¬† wordt ook niet als een pluspunt beschouwd voor het slag mensen dat de gang naar een Turkse kruidenier als een inheemse safari beschouwt. Op zijn beurt vraagt de schrijver zich af of hij niet te zeer belast is met het erfelijk materiaal van zijn vader om een goede partij te zijn voor de beeldschone Tess.

 Hoewel ik die mensen niets heb aangedaan, zetten ze hun treiterterreur en geestelijke druk voort, met een haast psychopathische geestdrift.

Waarin schuilt nu de kracht van dit boek. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Het is met vaart geschreven en de auteur heeft een haarscherp oog voor menselijke relaties. De (droogkomische) humor ontbreekt niet en er wordt niemand gespaard. Beklemmend, indringend, ontroerend en ga zo maar door. Ik vond het een prachtig boek.

Fijne vakantieboeken

Zo, daar ben ik weer. Mijn eerste werkweek na mijn vakantie.
Het is niet altijd makkelijk om weer in het ritme te komen, maar het voordeel van meteen weer aan het werk gaan is dat de boeken die ik in de vakantie gelezen heb allemaal nog vers in het geheugen liggen. Ik heb weer prachtige romans ontdekt waarvan ik een aantal hier graag met jullie wil delen.
Hopelijk ben ik nog op tijd, zodat deze pareltjes weer met de volgende liefhebber mee kunnen reizen in de koffer.

martinMijn absolute favoriet is Vrij als water van Charles Martin.
Een schitterend verhaal over een jongeman die zichzelf vanuit het niets weet op te werken naar een leven vol glitter en glamour.
Hij leeft bijna volkomen onverschillig en onaantastbaar totdat een vreselijke gebeurtenis zijn leven op losse schroeven zet.
Hij reist af naar Midden-Amerika in de hoop de problemen te kunnen oplossen maar wordt daar keihard met zichzelf geconfronteerd.
Wat wil hij nu eigenlijk in het leven, waar staat hij voor? Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen voordat hij zichzelf opnieuw ontdekt.

Echt een prachtig boek. Met zoveel liefde en enthousiasme geschreven, het spat gewoon van de bladzijden.

lark4

En dan; de nieuwste van Sarah Lark. Ik schreef al eerder over haar prachtige Nieuw-Zeeland trilogie.
Dit boek, De schaduw van de Kauri-boom is het tweede deel in de Elizabeth Station serie en ook deze voldoet weer aan alle verwachtingen.
Sarah Lark verveelt geen moment. Wat moet het toch fantastisch zijn als je zo kunt schrijven, ik wilde dat ik het kon. Ik kan niet wachten tot het derde deel verschijnt, want dat gaat ongetwijfeld gebeuren. 

Ik ontdek net dat Sarah Lark een pseudoniem is voor¬†Christiane Gohl.¬†Ik ging dus al enthousiast¬†op zoek naar meer van dit soort pareltjes, maar helaas… Onder haar eigen naam schrijft ze uitsluitend boeken over paarden.¬†Zonde…