Categorie archief: Romans

Als we elkaar terugzien

Wie mijn blogs leest, weet ongetwijfeld dat ik een zwak heb voor verhalen over de Tweede Wereldoorlog. En jawel; ik heb er weer eentje gevonden!
Dit keer wel vanuit een compleet andere invalshoek. Als we elkaar terug zien speelt zich namelijk af in Amerika en gaat over Duitse krijgsgevangenen die daar op de suikerrietplantages  te werk gesteld werden.

Peter Dahler, krijgsgevangen genomen in een woestijn in Afrika, wordt tijdens het werken in het suikerrietveld tot over zijn oren verliefd op Margaret, de dochter van de plantage-eigenaar.  Het lukt ze om elkaar tijdens of na het werk te treffen en ze fantaseren voorzichtig over een toekomst samen. Maar een jong Amerikaans meisje met een Duitse krijgsgevangene… ze realiseren zich maar al te goed hoe ingewikkeld hun situatie is.

Dit is echter, zoals in veel romans over familiegeschiedenis, maar een onderdeel van het verhaal. Het tweede personage dat beschreven wordt is Emily, een jonge journaliste die een tijd lang een column over relaties schreef, tot deze wegens geldgebrek geschrapt werd. Daardoor zit ze nu thuis, met veel te veel vrije tijd en veel te weinig te doen. Tot er op een dag een pakket uit Duitsland wordt bezorgd; een schilderij van een vrouw die overduidelijk Emily’s pas overleden oma is, in haar jonge jaren. Op het kaartje dat er bij is staat: Ik heb je column gelezen en je hebt het mis. Je opa is altijd van je oma blijven houden, ze was de liefde van zijn leven.

Emily besluit in de geschiedenis van haar oma te duiken. Ze heeft haar opa nooit gekend omdat deze haar oma in de steek gelaten had, terwijl ze zwanger was. Samen met haar vader reist ze af naar Duitsland, in de hoop te ontdekken wie die mysterieuze man was die zoveel van haar oma gehouden zou hebben.

Een bijzonder verhaal. Ik geef toe dat het hier en daar nogal voorspelbaar is en op het einde gebeurt er ineens wel heel veel tegelijk, maar toch. Het is vooral een liefdevol boek. En dat mag ook wel eens.reserveer deze boeken

Advertenties

De thuiskomst

Sommige boeken lezen als een trein. Zo ook De thuiskomst van Nicholas Sparks.
Ik heb dit boek namelijk in iets meer dan drie uur uitgelezen, waarschijnlijk een persoonlijk record 😉

Mijn man vraagt zich dan af of er dan wel iets van de inhoud is blijven hangen maar ik kan je verzekeren, dat is geen enkel probleem bij dit prachtige verhaal.

Het gaat over Adrienne Willis, die in 1988 een paar dagen de leiding over het hotel van haar vriendin overneemt. Er is dat weekend maar één gast, chirurg Paul Flanner, die wil proberen in het reine te komen met het overlijden van één van zijn patiënten.
Dankzij een storm zijn ze behoorlijk aan huis gekluisterd en hierdoor brengen ze veel tijd samen door. Ze vertellen elkaar over hun leven, hun hoop en dromen en beseffen langzaam maar zeker dat ze helemaal weg van elkaar zijn.

Veertien jaar later doet Adrienne alles wat in haar macht ligt om haar dochter te troosten, wiens man onverwacht is komen te overlijden. De jonge vrouw is kapot van verdriet en daardoor amper in staat om voor haar twee zoontjes te zorgen. Adrienne kan het niet langer aanzien en besluit haar dochter te vertellen welk groot geheim en verdriet zij al jarenlang met zich meedraagt.

Wat een schitterend verhaal is dit. En wat is het ontzettend goed geschreven. Het meest bijzondere vind ik dat de auteur een man is. Nicholas Sparks weet zich ontzettend goed in te leven in Adrienne en deze eigenschap maakt dat je het boek niet wilt wegleggen. Niet eerder dan wanneer je het uit hebt. Geniet!

reserveer deze boeken

Slechte roman toch een goed boek

kobek384

kobekJarett Kobek heeft een slechte roman geschreven. Dat zegt hij zelf tenminste in Ik haat het internet en wie ben ik om daarover met hem van mening te verschillen. Sterker nog, ik ben het er wel mee eens. Kobek heeft een anti-roman geschreven, een zedenschets, een sociaal kritisch pamflet, boordevol oprechte verontwaardiging geschreven met een hele scherpe pen gedoopt in diepzwarte inkt. In ieder geval heb ik genoten van zijn slechte roman.

Voor een beetje roman heb je personages nodig waar wat mee gebeurt en die zijn er. Er lopen zelfs beroemdheden rond in zijn boek, die zich er waarschijnlijk niet eens bewust van zijn en meestal een veeg uit de pan krijgen. De hoofdmoot van zijn roman draait echter om zijn ideeën over het internet, San Francisco en haar inwoners, geld en vooral de bedrijven die obsceen veel geld verdienen met internet, mobieltjes en tablets.

Kobek heeft een rant (to rant = uitvaren) geschreven tegen Google en Facebook, modiale reclamebureaus in zijn ogen. Tegen Apple dat producten levert gemaakt door moderne slaven in China. Tegen ons omdat wij met zijn allen nergens van bewust lijken te zijn of willen zijn.

Hij doet dat op een erg geestige manier, waarbij hij de herhaling niet schuwt. Zo introduceert hij personages en beroemdheden steevast met de vaststelling of iemand veel of geen melanine in de kiemlaag van zijn opperhuid heeft (veel = zwart, geen=wit), om meteen duidelijk te maken hoe diep racisme in onze westerse maatschappij is geworteld.

Verder mag hij graag zaken toelichten. Geld is de eenheid waarmee men vernedering kon meten, wat zou je doen voor een dollar? Of deze. In die tijd was Massachusetts de enige plek in Amerika waar homoseksuelen konden trouwen met andere homoseksuelen van hetzelfde geslacht. Of een uitleg wie Walt Disney was. Walt Disney was de meest geliefde antisemiet en racist van Amerika. Hij had een hekel aan stakingen en communisten. Hij gaf de namen van lastige werknemers door aan het House Committee on Un American Activities en zei dat ze waarschijnlijk communisten waren.

Ik haat het internet is een bevlogen, sociaal kritische stoomwals in papiervorm. Een humoristische tegenhanger van De Cirkel van Dave Eggers. Niet ieders kopje thee, maar wel een hele sterke latte machiato die je van de auteur niet bij Starbucks mag halen.

reserveer deze boeken

Weesmeisje nr. 8

alkemadeWeesmeisje nr 8 is het hartverscheurende verhaal van de vierjarige Rachel die dankzij een familiedrama in het Joodse weeshuis in New York terecht komt.
Het weeshuis wordt gerund door een arts, dokter Hess, die zich bezighoudt met medische experimenten op de kinderen. Hij wil onderzoeken waarom bepaalde kinderziekten ontstaan en welke remedies helpen. De jonge en ambitieuze dokter Solomon komt stage lopen in het weeshuis en zij krijgt de mogelijkheid om te experimenteren met röntgenstraling. Zij gelooft dat de veelvoorkomende operaties aan keelamandelen bij kinderen ook met röntgenstraling uit te voeren zijn en probeert dit in verschillende stadia op de kinderen uit.
Rachel, in het weeshuis bekend als meisje nr. 8, is door dokter Solomon gekozen als het proefkind dat de meest intensieve behandeling zal krijgen. Rachel zal hier haar hele verdere leven de gevolgen van dragen.

Het boek vertelt afwisselend over het leven van Rachel. Je leert haar eerst als kind en later ook als volwassene kennen en deze verhalen zijn prachtig met elkaar vervlochten.
De schrijfster weet goed te verwoorden hoe Rachel de wereld om zich heen ervaart, wat haar wensen en dromen zijn en hoe ze zich staande houdt. Het leven is niet bepaald makkelijk voor haar geweest, maar de manier waarop zij zich hierdoor slaat is bewonderenswaardig.
Wat ik verder erg knap gevonden vind, is de manier waarop Rachel en dokter Solomon elkaar 35 jaar later opnieuw ontmoeten.

Weesmeisje nr 8 is een op ware verhalen gebaseerd boek en dat maakt het extra indringend. De grootvader van de schrijfster groeide net als Rachel en haar broer Sam op in het weeshuis nadat zijn vader hen in de steek had gelaten.
Ook dokter Hess, de man van de medische experimenten, heeft echt bestaan. Zijn isolatieafdeling in het opvangtehuis voor heel jonge kinderen werd in 1914 alom geprezen.

Ondanks het best wel heftige onderwerp vind ik dit een prachtboek.
De manier van schrijven maakt dat het boek nergens over je gevoelsgrens heengaat en dat je blij bent dat je Rachel hebt leren kennen.
Een schitterend debuut!

Turis

turis-omslagSoms stuit je op een nieuwe schrijver, waarbij je het gevoel hebt van hem of haar -want het kan net zo goed een vrouw zijn, geen misverstand daarover- wil ik alles lezen. Özcan Akyol is zo’n schrijver. Hij behoort tot de tweede generatie Turkse Nederlanders en debuteerde in 2012  met het boek Eus. De filmrechten werden een maand na verschijning gekocht door filmproducent Eyeworks. Dit jaar verscheen de autobiografische roman Turis.

De schrijver groeit op in een probleemgezin in Deventer dat gebukt gaat onder een tirannieke vader (Turis) die veel drinkt, met iedereen ruzie maakt en zijn kinderen een schuldcomplex aanpraat. Turis is bovendien een overspelige echtgenoot en zijn vrouw denkt dat hij een kind heeft verwekt bij een minnares ergens in de buurt van hun vakantiehuis in Mersin (Turkije) De spanningen lopen hoog op en de schrijver vraagt zich hardop af of er meer kinderen bestaan van wie de ouders afzonderlijk van elkaar op dezelfde avond met zelfmoord dreigen.

Hij wil zichzelf ophangen aan die oude boom. Voor iemand die een streep onder zijn leven wilde zetten stond hij er erg relaxed bij – bijna laconiek.

Op een goede dag besluit Özcan samen met een vriend naar Turkije te vliegen om de gangen van zijn vader na te gaan. Deze zoektocht naar de waarheid moet resulteren in een scheiding tussen zijn ouders.

In dit mysterieuze land heb ik louter herinneringen aan mislukte vakanties, oneindige familieruzies en mijn besnijdenis.

Ondertussen krijgt hij verkering met Tess. Ze is de dochter van een welgestelde familie uit Het Gooi. Vanaf het allereerste  begin wordt Özcan tegengewerkt. Het is duidelijk dat hij nooit kan voldoen aan de hoge verwachtingen van haar ouders. Het grote leeftijdsverschil werkt in zijn nadeel, de baan als schrijver nemen ze niet serieus en zijn Turkse afkomst  wordt ook niet als een pluspunt beschouwd voor het slag mensen dat de gang naar een Turkse kruidenier als een inheemse safari beschouwt. Op zijn beurt vraagt de schrijver zich af of hij niet te zeer belast is met het erfelijk materiaal van zijn vader om een goede partij te zijn voor de beeldschone Tess.

 Hoewel ik die mensen niets heb aangedaan, zetten ze hun treiterterreur en geestelijke druk voort, met een haast psychopathische geestdrift.

Waarin schuilt nu de kracht van dit boek. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Het is met vaart geschreven en de auteur heeft een haarscherp oog voor menselijke relaties. De (droogkomische) humor ontbreekt niet en er wordt niemand gespaard. Beklemmend, indringend, ontroerend en ga zo maar door. Ik vond het een prachtig boek.

Fijne vakantieboeken

Zo, daar ben ik weer. Mijn eerste werkweek na mijn vakantie.
Het is niet altijd makkelijk om weer in het ritme te komen, maar het voordeel van meteen weer aan het werk gaan is dat de boeken die ik in de vakantie gelezen heb allemaal nog vers in het geheugen liggen. Ik heb weer prachtige romans ontdekt waarvan ik een aantal hier graag met jullie wil delen.
Hopelijk ben ik nog op tijd, zodat deze pareltjes weer met de volgende liefhebber mee kunnen reizen in de koffer.

martinMijn absolute favoriet is Vrij als water van Charles Martin.
Een schitterend verhaal over een jongeman die zichzelf vanuit het niets weet op te werken naar een leven vol glitter en glamour.
Hij leeft bijna volkomen onverschillig en onaantastbaar totdat een vreselijke gebeurtenis zijn leven op losse schroeven zet.
Hij reist af naar Midden-Amerika in de hoop de problemen te kunnen oplossen maar wordt daar keihard met zichzelf geconfronteerd.
Wat wil hij nu eigenlijk in het leven, waar staat hij voor? Hij krijgt heel wat voor zijn kiezen voordat hij zichzelf opnieuw ontdekt.

Echt een prachtig boek. Met zoveel liefde en enthousiasme geschreven, het spat gewoon van de bladzijden.

lark4

En dan; de nieuwste van Sarah Lark. Ik schreef al eerder over haar prachtige Nieuw-Zeeland trilogie.
Dit boek, De schaduw van de Kauri-boom is het tweede deel in de Elizabeth Station serie en ook deze voldoet weer aan alle verwachtingen.
Sarah Lark verveelt geen moment. Wat moet het toch fantastisch zijn als je zo kunt schrijven, ik wilde dat ik het kon. Ik kan niet wachten tot het derde deel verschijnt, want dat gaat ongetwijfeld gebeuren. 

Ik ontdek net dat Sarah Lark een pseudoniem is voor Christiane Gohl. Ik ging dus al enthousiast op zoek naar meer van dit soort pareltjes, maar helaas… Onder haar eigen naam schrijft ze uitsluitend boeken over paarden. Zonde…

 

 

Toeval?

Het vorige blog dat ik schreef, De schildersdochtergaat over schilderen en kunst. Dat was een nieuw onderwerp voor me, ik weet niet zoveel van kunst. Maar ik vond het wel ontzettend boeiend en betrapte mezelf er op dat ik graag meer over kunst zou willen weten.
Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik bij het kiezen van een boek nooit de achterkant lees, ik laat me graag verrassen. Ik kies een boek puur op aantrekkingskracht: als de titel en het kaft me aanspreken neem ik het mee.
Hoe toevallig is het dan dat de volgende twee boeken die ik las ook over kunst gingen?

maineHet eerste boek dat ik meenam lag op de tafel met nieuwe boeken, altijd een fijne plaats om een boek op te duikelen.
Huis van eb en vloed heet het en het is geschreven door Sarah Maine.
De prachtige foto op het kaft zorgt ervoor dat ik het meeneem en ik begin er dezelfde avond nog in te lezen. Gelukkig voor mij heb ik de dag erop vrij want ik wil dit boek gewoon niet wegleggen.

Dit prachtige verhaal beschrijft een familiegeschiedenis die zich afspeelt rondom een groot landhuis in Schotland.
Het huis komt dankzij een erfenis in 2010 in het bezit van Harriet Deveraux. Wanneer ze het huis wil gaan bekijken ontmoet ze aannemer James Cameron, die tijdens een inspectie menselijke resten onder de vloer gevonden heeft. Hierdoor begint Harriets zoektocht naar het verhaal van haar voorouders.
Dankzij de dubbele verhaallijn, eentje in 1910 en de ander in 2010 blijft het boek je steeds verrassen.
Wat een geweldig debuut! Ik kijk al uit naar het volgende boek van Sarah Maine.

moyesHet tweede boek dat ik graag met jullie wil delen is van de bekende schrijfster Jojo Moyes en heet Portret van een vrouw.
Dit verhaal slingert je terug in de tijd naar de beginjaren van de Eerste Wereldoorlog en beschrijft het dagelijks leven van de mensen in een klein Frans dorp. De zussen Sophie en Hélène bestieren samen het hotel dat ze van hun ouders geërfd hebben, nu hun mannen aan het front zijn. Op een dag wordt het hotel door de Duitse bezetters gevorderd; zij willen er vanaf nu iedere dag komen eten en Sophie en haar zus moeten dat, ondanks hun grote weerzin, regelen.
De Duitse commandant die aan het hoofd van deze groep staat, is erg onder de indruk van het portret van Sophie, geschilderd door haar geliefde man, dat in het hotel hangt. Hierdoor raken de commandant en Sophie in gesprek over kunst, waardoor ze beide de gruwelen van de oorlog even kunnen vergeten en gewoon even mens kunnen zijn. Maar hiermee zetten ze wel kwaad bloed bij de Franse dorpsgenoten.

Bijna honderd jaar later krijgt Liv het schilderij van Sophie als huwelijkscadeau van haar man David, die kort daarna komt te overlijden. Wanneer Liv een brief krijgt van Trace and Return Partnership, een organisatie die vermiste kunstwerken opspoort en terugbrengt bij de oorspronkelijke eigenaar, komt haar wereld op zijn kop te staan. Vooral omdat die leuke man die ze net ontmoet heeft de eigenaar van het bedrijf blijkt te zijn…
Liv zet alles op alles om ervoor te zorgen dat het portret bij haar mag blijven.

Een spannend en heerlijk afwisselend verhaal, dat je moeiteloos laat schakelen tussen de Eerste Wereldoorlog en het jaar 2010.
Fantastisch goed geschreven!

 

 

Op reis met onze buren

mijnboek
Marloes Landman

marloes
Ik houd ervan om Duitse boeken te lezen. Ik heb Duitse taal en cultuur gestudeerd, maar doe daar beroepshalve nu niets meer mee. En als leesconsulent lees ik veel kinder- en jeugdboeken. Dus Duitse boeken blijven jammer genoeg slechts over voor de vakantie. Hieronder mijn top drie van Duitstalige boeken, die alle drie vertaald zijn.

pampa1.  Pampa blues van Rolf Lappert, vertaald als Benjamin Schillings droom.

De 16-jarige Benjamin, Ben, woont in het gat Wingroden, een anagram van Nirgendwo, ergens in de Noord-Duitse Pampa. Hij verzorgt zijn demente opa Karl, zijn vader leeft niet meer en zijn moeder treedt in heel Europa op als jazz-zangeres, en doet een leer- werkbaan als tuinder.
Hij droomt ervan weg te kunnen uit deze verveling en wil met een VW-busje naar Afrika, maar hij wil ook zijn opa niet in de steek laten. Er zijn nog een paar boeren in het dorp, er is een tankstation, een levensmiddelenwinkel en een kroeg. Maslow, de “dorpsbaas” bedenkt een plan om toeristen naar Wingroden te trekken door middel van een zelfgebouwde ufo. Dit levert hilarische en tragische momenten op. En dan duikt Lena met haar camera op, zogenaamd journaliste, en Ben wordt verliefd. De saaiheid van het dorp en het leven van zijn bewoners is mooi beschreven. De kleurrijke personen komen tot leven. En je hebt een enorme sympathie voor Ben. Van deze Young adult-roman is een tv-film gemaakt.
Ook Naar huis zwemmen van deze auteur, besproken op dit blog, is zeer de moeite waard.

tschik2.  Tschick van Wolfgang Herrndorf, vertaald als Tsjik.

Deze Young adult-roman, bekroond met de Deutscher Jugendliteraturpreis, is al eerder besproken op dit blog. Maik dreigt zijn zomervakantie alleen te moeten doorbrengen, maar dan duikt Tsjik op met een gestolen Lada. Ze maken samen een roadtrip door Duitsland op zoek naar Walachije, waar dat ook maar is, waar familie van Tsjik woont.
De 14-jarige jongens sluiten vriendschap en beleven komische avonturen. Met humor geschreven en heerlijk om te lezen!
Meer boeken van deze schrijver komen er helaas niet. Herrndorf leed aan een hersentumor en heeft in 2013 een eind aan zijn leven gemaakt.

peetz3.  Die Dienstagsfrauen zwischen Kraut und Rüben van Monika Peetz,  vertaald als De dinsdagvrouwen te hooi en te gras. Dat klinkt toch een stuk minder leuk!.

Dit is het derde boek over de dinsdagvrouwen, een groepje van vijf vrouwen dat samen een cursus heeft gedaan en sindsdien elke eerste dinsdag van de maand samenkomt in een restaurant. In het eerste boek gaan ze op pelgrimsreis, in deel twee een week vasten en in dit derde boek heeft Kiki een oud, vervallen schoolgebouw in Oost-Duitsland gekocht om op te knappen tot bed & breakfast. Natuurlijk staan zij en haar man onder tijdsdruk, je kent het wel van het tv-programma Ik vertrek, dus komen de dinsdagvrouwen helpen. Maar zij nemen ook elk hun problemen mee. De geldproblemen van Kiki zijn zo groot dat alleen het winnen van de plaatselijke bowlingwedstrijd nog uitkomst kan bieden.
Deze vrouwenroman leest lekker weg en is erg grappig. Ideaal voor de vakantie!

De schildersdochter

De laatste tijd lees ik regelmatig historische romans. Ik vind het heerlijk om me even met een goed geschreven verhaal in een tijd te wanen die zo ontzettend anders is dan die waarin wij nu leven. Ik idealiseer het niet, want het was natuurlijk alles behalve rozengeur en maneschijn, maar toch; die sfeer spreekt me heel erg aan!
Het lijkt me geweldig om zelf eens zo’n fantastische jurk aan te passen die de dames toen dagelijks droegen en dan uit rijden te gaan in een koets. Zal wel nooit gebeuren, maar een mens mag dromen toch? 😉

Naar de catalogusMijn laatst gelezen boek heet De schildersdochteen is geschreven door Julie Klassen. Het verhaal speelt zich af in 1815 in het Engelse Devonshire en daarmee wordt meteen een tweede nog niet uitgekomen wens geraakt; ik zou dolgraag eens naar Engeland gaan om de schitterende landschappen met eigen ogen te zien. Dit is gelukkig een iets makkelijker te realiseren droom, dus die zal de komende jaren zeker waar gemaakt worden!
Maar goed, ik dwaal weer af. Het boek, daar ging het om.

Ik denk dat mijn gedroom te maken heeft met de heerlijke schrijfstijl van Julie Klassen.  Zij kan zo beeldend vertellen! Niet alleen landschappen lijken tot leven te komen, ook de manier waarop ze over het schilderen van haar personages schrijft, maakt dat ik de schilderijen bijna kan zien. Ik wilde dat ik het kon, met potlood of penseel vastleggen wat je om je heen ziet. Helaas lijkt het bij mij nergens op maar gelukkig heb ik in plaats daarvan het fotograferen ontdekt. Ook een heel uitdagende manier om je omgeving vast te leggen!

Iedereen die er net als ik van houdt om zo nu en dan even de boel de boel te laten kan ik De schildersdochter van harte aanbevelen. Klassen schrijft vlot en weet haar personages echt heel goed over te brengen. Het verhaal is verrassend en zo nu en dan ook spannend, dus er is afwisseling genoeg. Stiekem hoop ik eigenlijk dat er een vervolg komt, ik zou nog wel meer willen weten over de hoofdpersonen in dit boek.
Gelukkig voor mij heeft Klassen nog meer romans geschreven, die moet ik eerst maar eens even reserveren!

Verder dan de Sterren

naar de catalogusTijdens het werken zag ik een voor mij onbekende titel liggen van Kristin Hannah, Verder dan de sterren.
Ik ben een groot liefhebber van haar schrijfstijl dus deze ging natuurlijk mee naar huis.

Niets zo fijn als je weekend beginnen met zo’n meeslepend boek waardoor je even alles om je heen vergeet. Hannah is echt een topauteur die mij met haar realistische no-nonsense manier van schrijven steeds weer verwondert.

naar de catalogusHet fijne is dat ik meteen nadat ik begon te lezen, herkende dat dit boek een vervolg is op een ander boek van Hannah; Wie naar de sterren grijpt. Ook zo’n pareltje, waarvan het verhaal me nog helder voor de geest staat. Met dit boek start het verhaal van Tully en Kate, twee hartsvriendinnen die we meemaken vanaf de dag dat ze elkaar ontmoeten tot de dag dat Kate overlijdt. Een bijzonder boek over vriendschap dat van begin tot eind boeiend is.

In dit tweede boek moeten Tully en de familie van Kate hun levens weer op zien te pakken na het overlijden van hun geliefde vriendin, vrouw, dochter en moeder. Iedereen probeert er op zijn eigen manier mee om te gaan maar het gemis is enorm en het verdriet zo alles overheersend dat het lastig blijkt om de mensen om je heen in het oog te houden.

Het maakt niets uit dat er een paar jaar tussen het lezen van het ene en het andere boek zat, ik pikte moeiteloos de draad weer op.
Wat een heerlijk boek, ondanks het heftige onderwerp.
Verdriet, liefde, verlangen, gemis, troost en vriendschap; alles komt voorbij. Ik heb een groot deel van de tijd met een samengeknepen keel van emotie zitten lezen.

Bedankt Kristin Hannah, voor dit schitterende boek.