Categorie archief: Romans

De laatkomer

Plaatje

Nadat ik het boek ‘de laatkomer’ van de Vlaamse schrijver Dimitri Verhulst heb dichtgeslagen denk ik nog even na over de titel. Immers, heeft een boek geen goede titel dan is het ONLEESBAAR (Reve). De titel slaat op Desiré, de hoofdpersoon, die er te laat achter komt dat hij nog iets van zijn leven moet maken. Onleesbaar is ‘De laatkomer’ allerminst, het boek is heel vlot geschreven.

De ik-figuur, Desiré, beschouwt z’n leven als mislukt. Hij heeft in zijn burgermansbestaan als bibliothecaris altijd naar de pijpen van zijn vrouw Moniek gedanst en besluit dat het mooi is geweest.  De voortdurende betutteling, het gevit en geschreeuw, hij is het zat en wil van haar af.  Voor een scheiding is hij te laf en de manier waarop hij zijn doel probeert bereiken ligt niet voor de hand. Hij besluit zich voor te doen als iemand die dementeert en wordt spoedig opgenomen in een tehuis voor seniele bejaarden.

Desiré speelt zijn nieuwe rol met verve. “Naar de televisie kijk ik, zij het dik tegen mijn zin. Ik doe het om niet door de mand te vallen. Omdat het wordt verwacht dat ‘senielen’ onverdroten plaatsnemen voor de lichtbak. Geholpen door de leegheid van de meeste programma’s staar ik indolent en met mijn schoonste glarieogen naar de jolige plezierverkopers op het scherm, tot ik er vanzelf bij in slaap val en in mijn beddenbak wordt geholpen”.

Het contact met vrouw en kind wordt definitief verbroken op het moment dat hij ze niet meer herkent. In het bejaardenhuis komt hij jeugdliefde Rosa Rozendaal tegen. Van haar schoonheid is niet veel meer over en het weinige haar dat ze nog bezit wijst alle windstreken aan. Destijds durfde hij niet op haar avances in te gaan, nu is het te laat. Ze is dement. Hij realiseert zich dat de spijt van de dingen die je hebt gedaan lang niet zo groot is dan de spijt van de dingen die je niet hebt gedaan. Grote vraag is of de hoofdpersoon wordt ontmaskerd of dat zijn façade stand houdt.

‘De laatkomer’ is boek over liefde, dementie en vergankelijkheid. Dimitri Verhulst hanteert een ironische stijl en schrijft met veel gevoel voor humor. Vlaamse woorden en uitdrukkingen en het gebruik van metaforen missen hun uitwerking niet en zorgen voor extra leesplezier, al wordt soms de aandacht afgeleid van het werkelijke verhaal.

Echte feel-good romans

Soms heb je van die dagen dat je gewoon even een fijn boek wilt lezen. Geen moord en doodslag, geen verdriet en ellende, nee, gewoon een lekker, makkelijk lezend verhaal. Met een vleugje spanning, wat romantiek en misschien wat geheimzinnige onderdelen, maar niet al te ingewikkeld. Zo eentje die je met een zucht van voldoening uitleest. Laat ik daar nou net weer een paar van gelezen hebben. Echt van die boeken die je een vriendin zou aanraden. Bij deze dus!

De vuurtoren van ConnemaraOm te beginnen De vuurtoren van Connemara van Santa Montefiore. Een bijzonder boek, omdat het verhaal deels beschreven wordt vanuit een wel heel ongebruikelijk personage; namelijk de geest van de overleden Caitlin Macausland. In eerste instantie kun je bijna niet anders dan medelijden hebben met deze door iedereen geliefde vrouw, die op jonge leeftijd overlijdt en haar man en twee kleine kinderen achterlaat. Maar wanneer het verhaal zich ontvouwd begin je toch te twijfelen, was ze wel zo volmaakt als ze leek?
Een heerlijk feel-good boek, waarvan de plot je als lezer al snel duidelijk wordt, maar dat maakt niets uit. Het is een fijn verhaal met gelukkig toch een paar verrassingen op het eind. ‘De zomer is niet compleet zonder een nieuwe roman van Santa Montefiore.’ schrijft weekblad Margriet en dat ben ik helemaal met ze eens!

Het meisje op de rotsenDan Het meisje op de rotsen van Lucinda Riley. Dit boek vond ik in de bibliotheek van Joure op de tafel met ‘aanraders van onze leden’. Hier kunnen bibliotheekbezoekers de boeken neerleggen die ze erg goed vonden. Een leuk snuffelplekje voor wie even niets kan vinden, dat blijkt wel. Want wat is Het meisje op de rotsen een mooi boek zeg!
Op een meeslepende manier wordt verteld hoe twee families jaren geleden met elkaar verbonden raakten. En nu, zo’n 30 jaar later, lijkt de geschiedenis zich te herhalen.
Een bijzonder verhaal met onverwachte gebeurtenissen, soms een beetje te mooi om waar te zijn. Gelukkig is dat helemaal niet storend voor het verhaal, sterker nog, het past er wel bij.

De vertrouwelingTenslotte dan nog De vertrouweling van Kate Morton. Wat een fijn boek zeg! Er zat helemaal niets voorspelbaars in dit boek, en het einde van het verhaal zag ik al helemaal niet aankomen. Super!
Ik ga er verder niets over zeggen, want dit is echt zo’n boek dat je als lezer helemaal zelf moet ontdekken, dan geniet je het meest!

Zodra ik dit boek uithad heb ik meteen nog een titel van deze Kate Morton aangevraagd, want allemensen, wat kan zij mooi schrijven zeg. Ik zag in de catalogus dat ze in ieder geval nog drie boeken geschreven heeft, dus ik kan nog even vooruit, gelukkig maar! 🙂

Drie heel verschillende boeken dus, maar ze hebben één ding gemeen: ik heb van allemaal evenveel genoten!

Sneue boeken yn de byb

Der binne fan dy boeken mei in hiele moaie ynhâld mar de bûtenkant sjocht der net sa út. Ast it lizzen sjochst tinkst net daliks; dy nim ik mei! Dizze wike ha ik sa ’n boek lêzen. It is skreaun troch Barbara Mutch en de titel is: De kleur van haar hart. In prachtige debútroman oer swart en blank, oarloch en frede, muzyk en stilte. It spilet yn Súd-Afrika yn de earste helte fan de 20ste iuw.

Naar catalogus
Naar catalogus

Neffens de útjouwer is it boek krekt sa ûnferjitlik as ‘Een keukenmeidenroman’ fan Kathryn Stockett. Ik bin wol benijd as jim dat ek fine.

Ek sa ’n sneu kaft hat de ‘De Vogelpoort’ fan Katie Hickman. In historyske roman oer in studinte dy ’t ûndersyk docht nei in Britse delegaasje dy ’t yn 1599 in besite brochten oan de sultan fan it Ottomaanse ryk. In byldzjend ferhaal, spannend, romantysk, fol yntriges en tige noflik om te lêzen. Dit boek is letter nochris útjûn mei in better kaft.

Kinsto ek sa ’n boek dat de muoite wurdich is mar wêrfan ast oan de bûtenkant net sjen kinst dat it wat is? Lit it witte, dan neam ik se yn in folgjend blog sadat se net ferstofje yn de bibleteek.

Mannenboeken

Sommige boeken kunnen je compleet verrassen. Zo nam ik kortgeleden een roman mee naar huis waarvan in dacht dat het een echt ‘vrouwenboek’ was. Zo’n lekker romannetje waar je een avondje mee op de bank kruipt om je hoofd eens even lekker leeg te maken.

Tot mijn grote verbazing bleek deze roman door een man geschreven te zijn. Het was een bekend verhaal, van verlies, verbroken relaties en meer, maar dan nu eens vanuit het perspectief van de man. Wat een aangename verrassing!

Deze Jonathan Tropper is echt een geweldige auteur. Natuurlijk, sommige dingen die hij beschrijft zijn voor de hand liggend, maar het is echt erg leuk om eens te lezen hoe mannen bepaalde dingen ervaren. Hij is echt heel volledig, in hoe zijn hoofdpersoon bijvoorbeeld de puberteit doorgekomen is en hoe diep een vriendschap kan wortelen.
Erg mooi en boeiend!

Toen ik tijdens het opruimen in de bieb een ander boek van deze auteur tegenkwam heb ik dat dan ook meteen weer meegenomen. En niet onterecht, want ook 7 dagen, 7 nachten bleek een heerlijk boek te zijn.
Dit hele verhaal speelt zich af tijdens een sjive , een Joods ritueel rondom de rouw waarmee ik helemaal niet bekend was. Nabestaanden rouwen na het overlijden van een dierbare 7 dagen en 7 nachten lang, samen in één huis. De hoofdpersonen in dit boek kunnen normaal gesproken amper een uur in elkaars gezelschap doorbrengen, dus je kunt wel nagaan dat een hele week niet meevalt…

Ik zal verder niets vertellen over de inhoud van het boek, simpelweg omdat het veel te leuk is om zelf te ontdekken hoe dit gaat aflopen. Wat ik wel kan verklappen is dat Tropper je van de ene emotie in de andere slingert. Zo kreeg hij het voor elkaar om een scène die ik helemaal verontwaardigd zal te lezen zo af te sluiten dat ik toch weer zat te lachen.
Dan ben je wat mij betreft een top auteur.

Gelukkig zijn er nog meer boeken van zijn hand verschenen, er is zelfs net weer een nieuwe uit in Amerika. Ik kan niet wachten tot de vertaling binnen is bij ons, Jonathan Tropper is wat mij betreft een blijvertje!

Hoe doen ze dat toch?

Soms lees je boeken die zo goed geschreven zijn, dat ze meteen onder je huid gaan zitten. En tussen je oren. En daar blijven ze. Omdat ze indruk op je maken. Heerlijk vind ik dat. Maar vooral ontzettend knap. Hoe doen die auteurs dat toch?

Ik bleek de afgelopen weken weer een aantal pareltjes uitgezocht te hebben. Heel verschillende soorten verhalen, maar stuk voor stuk te mooi om voor mezelf te houden. Nu we een lekker lang Pinksterweekend voor de boeg hebben lijkt me dat de perfecte gelegenheid deze juweeltjes met u te delen. Want vrije tijd, de zon die schijnt en een fijn boek, dat is nu eenmaal de ideale combinatie!

Om te beginnen Onuitwisbaar van Kristen Heitzmann. 
Een fantastisch geschreven verhaal, dat je bijna niet aan de kant kunt leggen. Het bijzondere verhaal van de hoofdpersonages wordt steeds onderbroken door de bizarre gedachtenspinsels van een persoon die angstvallig geheim blijft. Iedere keer als er weer zo’n creepy tekst voorbij gekomen is, krijg je de neiging tegen die persoon te gaan roepen dat hij op moet houden! Wat een figuur!
Dit boek weet precies te omschrijven wat voor gevolgen een trauma kunnen hebben. De titel is perfect gekozen, het heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Oorlogsboeken hebben op mij altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad. Telkens als er weer iets nieuws verscheen moest ik het gewoon lezen. Het leuke van mijn werk in de bieb is dat je zo heerlijk met klanten in gesprek kunt raken over boeken die indruk op je maken. Daar komen soms echt gouden tips uit voort!
Eén van die tips was Parnassia van Josha Zwaan. Een bijzondere kijk op wat de oorlog doet met een Joods kind dat gered wordt, maar daarvoor haar afkomst moet vergeten.

Tenslotte De Blauwe Kamer van Susan Henderson.
Een schitterend boek, ondanks het intrieste onderwerp. Je kunt en wilt je eigenlijk geen voorstelling maken van de enorme impact die een depressie kan hebben op een gezinsleven. Dit boek verteld het aangrijpende verhaal van de achtjarige Tillie, die ondanks alles, onvoorwaardelijk van haar moeder houdt.

Voor elk wat wils, ik hoop dat u er net zo van geniet als ik gedaan heb! Fijne Pinksterdagen!

De verborgen taal van bloemen

Leest u veel in de vakantie?

Volgens de poll op de bibliotheeksite worden er extra veel boeken gelezen in de vakantietijd. De lege plekken in de boekenkasten doen vermoeden dat dat wel klopt. Ook ik had een paar extra boeken ingeslagen voor mijn vakantie. Na een paar wat tegenvallende exemplaren was dit boek een heel aangename verrassing: De verborgen taal van bloemen, het debuut van de Amerikaanse schrijfster Vanessa Diffenbaugh.

De verborgen taal van bloemenHet verhaal:
Ooit werd de Victoriaanse taal van bloemen gebruikt om liefde uit te drukken: kamperfoelie voor toewijding, azaleas voor hartstocht en donkerrode rozen voor betovering. Maar Victoria Jones gebruikt deze taal voor overbrengen van emoties als verdriet, wantrouwen en eenzaamheid.
Door haar traumatische jeugd, die ze heeft doorgebracht in talloze pleeggezinnen en tehuizen, durft ze zich voor niemand meer open te stellen. Alleen met de hulp van bloemen en hun betekenissen weet ze contact met de wereld te leggen.
Inmiddels is Victoria achttien jaar. Ze kan nergens naartoe en slaapt onder de blote hemel in een parkje, waar ze een kleine bloementuin heeft aangelegd. Als ze werk vindt bij een bloemist uit de buurt, ontdekt ze dat ze een gave heeft: door de juiste bloemen uit te kiezen geeft ze haar klanten precies wat ze nodig hebben. Pas als Victoria haar hart verliest aan Grant, een koopman die ze op de bloemenveiling heeft ontmoet, realiseert ze zich wat er mist in haar eigen leven. Voor het eerst is ze gedwongen om de pijnlijkste gebeurtenis uit haar verleden onder ogen te zien en te besluiten hoeveel ze durft te riskeren voor een tweede kans op geluk (aldus de flaptekst).

Er lopen twee verhaallijnen in dit boek: Victoria als negenjarig meisje dat haar laatste kans om geadopteerd te worden verspeelt, en de achttienjarige Victoria die stukje bij beetje contact leert leggen met de mensen om haar heen. Hoe de taal van bloemen hierin een grote rol speelt is heel origineel en overtuigend neergezet.
Achterin het boek is een bloemenlijst opgenomen, zodat we voortaan met meer zorg een boeketje voor iemand kunnen uitkiezen (alvast een tip: geef geen gele rozen).

Lees dit interview met de schrijfster, door Elsbeth Witt. Zij heeft ook de vertaling verzorgd van De Victoriaanse taal van bloemen,  een mooie geïllustreerde bloemengids die dit najaar uitkomt naar aanleiding van het succes van het boek van Vanessa Diffenbaugh.
In dit filmpje vertelt de auteur hoe ze ertoe kwam dit boek te gaan schrijven.
En hier is de sfeervolle boektrailer:

Het is volkomen terecht dat dit boek zo lovend is ontvangen. Hopelijk komt iemand op het idee om het te verfilmen!