Categorie archief: Romans

Mannenboeken

Sommige boeken kunnen je compleet verrassen. Zo nam ik kortgeleden een roman mee naar huis waarvan in dacht dat het een echt ‘vrouwenboek’ was. Zo’n lekker romannetje waar je een avondje mee op de bank kruipt om je hoofd eens even lekker leeg te maken.

Tot mijn grote verbazing bleek deze roman door een man geschreven te zijn. Het was een bekend verhaal, van verlies, verbroken relaties en meer, maar dan nu eens vanuit het perspectief van de man. Wat een aangename verrassing!

Deze Jonathan Tropper is echt een geweldige auteur. Natuurlijk, sommige dingen die hij beschrijft zijn voor de hand liggend, maar het is echt erg leuk om eens te lezen hoe mannen bepaalde dingen ervaren. Hij is echt heel volledig, in hoe zijn hoofdpersoon bijvoorbeeld de puberteit doorgekomen is en hoe diep een vriendschap kan wortelen.
Erg mooi en boeiend!

Toen ik tijdens het opruimen in de bieb een ander boek van deze auteur tegenkwam heb ik dat dan ook meteen weer meegenomen. En niet onterecht, want ook 7 dagen, 7 nachten bleek een heerlijk boek te zijn.
Dit hele verhaal speelt zich af tijdens een sjive , een Joods ritueel rondom de rouw waarmee ik helemaal niet bekend was. Nabestaanden rouwen na het overlijden van een dierbare 7 dagen en 7 nachten lang, samen in één huis. De hoofdpersonen in dit boek kunnen normaal gesproken amper een uur in elkaars gezelschap doorbrengen, dus je kunt wel nagaan dat een hele week niet meevalt…

Ik zal verder niets vertellen over de inhoud van het boek, simpelweg omdat het veel te leuk is om zelf te ontdekken hoe dit gaat aflopen. Wat ik wel kan verklappen is dat Tropper je van de ene emotie in de andere slingert. Zo kreeg hij het voor elkaar om een scène die ik helemaal verontwaardigd zal te lezen zo af te sluiten dat ik toch weer zat te lachen.
Dan ben je wat mij betreft een top auteur.

Gelukkig zijn er nog meer boeken van zijn hand verschenen, er is zelfs net weer een nieuwe uit in Amerika. Ik kan niet wachten tot de vertaling binnen is bij ons, Jonathan Tropper is wat mij betreft een blijvertje!

Advertenties

Hoe doen ze dat toch?

Soms lees je boeken die zo goed geschreven zijn, dat ze meteen onder je huid gaan zitten. En tussen je oren. En daar blijven ze. Omdat ze indruk op je maken. Heerlijk vind ik dat. Maar vooral ontzettend knap. Hoe doen die auteurs dat toch?

Ik bleek de afgelopen weken weer een aantal pareltjes uitgezocht te hebben. Heel verschillende soorten verhalen, maar stuk voor stuk te mooi om voor mezelf te houden. Nu we een lekker lang Pinksterweekend voor de boeg hebben lijkt me dat de perfecte gelegenheid deze juweeltjes met u te delen. Want vrije tijd, de zon die schijnt en een fijn boek, dat is nu eenmaal de ideale combinatie!

Om te beginnen Onuitwisbaar van Kristen Heitzmann. 
Een fantastisch geschreven verhaal, dat je bijna niet aan de kant kunt leggen. Het bijzondere verhaal van de hoofdpersonages wordt steeds onderbroken door de bizarre gedachtenspinsels van een persoon die angstvallig geheim blijft. Iedere keer als er weer zo’n creepy tekst voorbij gekomen is, krijg je de neiging tegen die persoon te gaan roepen dat hij op moet houden! Wat een figuur!
Dit boek weet precies te omschrijven wat voor gevolgen een trauma kunnen hebben. De titel is perfect gekozen, het heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt.

Oorlogsboeken hebben op mij altijd een bijzondere aantrekkingskracht gehad. Telkens als er weer iets nieuws verscheen moest ik het gewoon lezen. Het leuke van mijn werk in de bieb is dat je zo heerlijk met klanten in gesprek kunt raken over boeken die indruk op je maken. Daar komen soms echt gouden tips uit voort!
Eén van die tips was Parnassia van Josha Zwaan. Een bijzondere kijk op wat de oorlog doet met een Joods kind dat gered wordt, maar daarvoor haar afkomst moet vergeten.

Tenslotte De Blauwe Kamer van Susan Henderson.
Een schitterend boek, ondanks het intrieste onderwerp. Je kunt en wilt je eigenlijk geen voorstelling maken van de enorme impact die een depressie kan hebben op een gezinsleven. Dit boek verteld het aangrijpende verhaal van de achtjarige Tillie, die ondanks alles, onvoorwaardelijk van haar moeder houdt.

Voor elk wat wils, ik hoop dat u er net zo van geniet als ik gedaan heb! Fijne Pinksterdagen!

De verborgen taal van bloemen

Leest u veel in de vakantie?

Volgens de poll op de bibliotheeksite worden er extra veel boeken gelezen in de vakantietijd. De lege plekken in de boekenkasten doen vermoeden dat dat wel klopt. Ook ik had een paar extra boeken ingeslagen voor mijn vakantie. Na een paar wat tegenvallende exemplaren was dit boek een heel aangename verrassing: De verborgen taal van bloemen, het debuut van de Amerikaanse schrijfster Vanessa Diffenbaugh.

De verborgen taal van bloemenHet verhaal:
Ooit werd de Victoriaanse taal van bloemen gebruikt om liefde uit te drukken: kamperfoelie voor toewijding, azaleas voor hartstocht en donkerrode rozen voor betovering. Maar Victoria Jones gebruikt deze taal voor overbrengen van emoties als verdriet, wantrouwen en eenzaamheid.
Door haar traumatische jeugd, die ze heeft doorgebracht in talloze pleeggezinnen en tehuizen, durft ze zich voor niemand meer open te stellen. Alleen met de hulp van bloemen en hun betekenissen weet ze contact met de wereld te leggen.
Inmiddels is Victoria achttien jaar. Ze kan nergens naartoe en slaapt onder de blote hemel in een parkje, waar ze een kleine bloementuin heeft aangelegd. Als ze werk vindt bij een bloemist uit de buurt, ontdekt ze dat ze een gave heeft: door de juiste bloemen uit te kiezen geeft ze haar klanten precies wat ze nodig hebben. Pas als Victoria haar hart verliest aan Grant, een koopman die ze op de bloemenveiling heeft ontmoet, realiseert ze zich wat er mist in haar eigen leven. Voor het eerst is ze gedwongen om de pijnlijkste gebeurtenis uit haar verleden onder ogen te zien en te besluiten hoeveel ze durft te riskeren voor een tweede kans op geluk (aldus de flaptekst).

Er lopen twee verhaallijnen in dit boek: Victoria als negenjarig meisje dat haar laatste kans om geadopteerd te worden verspeelt, en de achttienjarige Victoria die stukje bij beetje contact leert leggen met de mensen om haar heen. Hoe de taal van bloemen hierin een grote rol speelt is heel origineel en overtuigend neergezet.
Achterin het boek is een bloemenlijst opgenomen, zodat we voortaan met meer zorg een boeketje voor iemand kunnen uitkiezen (alvast een tip: geef geen gele rozen).

Lees dit interview met de schrijfster, door Elsbeth Witt. Zij heeft ook de vertaling verzorgd van De Victoriaanse taal van bloemen,  een mooie geïllustreerde bloemengids die dit najaar uitkomt naar aanleiding van het succes van het boek van Vanessa Diffenbaugh.
In dit filmpje vertelt de auteur hoe ze ertoe kwam dit boek te gaan schrijven.
En hier is de sfeervolle boektrailer:

Het is volkomen terecht dat dit boek zo lovend is ontvangen. Hopelijk komt iemand op het idee om het te verfilmen!