Categorie archief: Thrillers

De ijskring

Jessica Niemi worstelt nog steeds met de dood van haar voormalige baas. Ook de sfeer op haar werk is veranderd na de gebeurtenissen in De trouwe lezer. Er is een nieuwe baas, Helena, die haar overduidelijk niet kan uitstaan en er alles aan wil doen om van Jessica af te komen. Daarnaast wil haar collega Nina haar niet in de ogen aankijken. Ze heeft een goede band met Jusuf, die langzaamaan weer zichzelf begint te worden. Doordat er hier en daar wordt gerefereerd aan het vorige deel, is het verstandig om eerst het vorige deel, De trouwe lezer, te lezen.

Jessica en haar team staan voor een verdwijning van twee bekende Finse influencers, Lisa en Jason. Na een albumrelease party zijn ze beiden spoorloos verdwenen. Niet lang daarna wordt er een foto geplaatst op Lisa’s Instagram van een vuurtoren met in de beschrijving een gedicht; een gedicht dat haar dood beschrijft. Jessica komt er al snel achter dat elk spoor dood lijkt te lopen en het onderzoek schiet niet op. Totdat ze de ontdekking doet dat de twee influencers beiden een duister geheim hebben en betrokken zouden zijn bij iets groots en gevaarlijks. De ijskring wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, waaronder die van Jessica en een aantal van haar collega’s.

In De trouwe lezer werd de lezer duidelijk gemaakt dat Jessica niet helemaal 100% is en dat zij dingen ziet die er niet zijn. Ook in dit deel komt het een paar keer voor dat ze verontrustende dingen ziet en ze de stem van haar overleden moeder hoort. Dit weerhoudt haar er niet van om haar werk goed uit te voeren. Ze is vastberaden om uit te zoeken in welk duister net de influencers zijn beland en wat er met hen is gebeurd. Hebben ze hun verdwijning in scène gezet of is er iets ergs met ze gebeurd?

De schrijfstijl van Max Seeck vind ik prettig en vlot weglezen. De plot is makkelijk te volgen en is goed uitgewerkt. Er zitten een aantal verrassende plotwendingen in het verhaal, maar de spanning vond ik matig. Het duurt een tijdje voordat er dingen gebeuren en het onderzoek op gang komt, maar dat maakt het verhaal niet minder interessant. Het einde is netjes afgerond en ik kijk uit naar het derde deel!

De ijskring is het vervolg op De trouwe lezer.

Het verkeerde meisje

Op een ochtend wordt Amelie van haar fiets getrokken door een man. Ze wordt opgesloten in een kamer, waar vervolgens vreselijke dingen gebeuren. Amelie probeert te overleven en te ontdekken waarom ze ontvoerd is. Wil de man losgeld van haar rijke vader? Speelt haar ex een rol hierin? Of is zij simpelweg gewoon het verkeerde meisje die op de juiste plaats was toen ze werd ontvoerd?

Het verhaal wordt grotendeels verteld uit het perspectief van Amelie. Tijdens haar ontvoering leer je Amelie beter kennen, wie ze is, uit wat voor familie ze komt en wat voor impact het overlijden van haar zusje had op het gezin. Daarnaast lees je vanuit een ander perspectief, waarbij je over het verleden van deze persoon leest. Wie is deze persoon en wat heeft deze persoon met het verhaal te maken? Dit vind ik een hele interessante toevoeging aan het verhaal. De manier waarop deze persoon is opgevoed en de dingen die er zijn gebeurd gaven mij af en toe de kriebels. De schrijfstijl van Angelique Haak is prettig en door de korte hoofdstukken leest het boek vlot door. Het plot is goed uitgewerkt en er zit een plotwending in die ik totaal niet zag aankomen.

Het verkeerde meisje is een topthriller van Nederlandse bodem en het beste boek wat Angelique Haak tot nu toe heeft geschreven. Zeker een auteur om in de gaten te houden en haar vorige boeken zijn ook zeker een aanrader.

IJzingwekkend actueel

Proloog.
Op een ijsvlakte ergens op de grens tussen Noorwegen en Rusland ligt de uitgeputte Ylva Nordahl als een sneeuwarend haar ontdekt als een makkelijke prooi.
Hoofdstuk 1. Een week eerder.
Ylva Nordahl is een straaljagerpiloot die in Bodø meedoet aan een grootscheepse NAVO-oefening.

Laat ik allereerst even zeggen dat thrillerschrijvers, tv-seriemakers en andere creatievelingen op moeten houden met een begin waarin iets gebeurt met de hoofdpersoon om terug te gaan in de tijd en te vertellen hoe die persoon in deze situatie terecht is gekomen. Heb ik een hekel aan, omdat het verhaal dat volgt nog zo spannend kan zijn, maar je toch zit te wachten op het moment dat Nordahl op haar rug in de sneeuw ligt en een arend aan haar begint te knabbelen. Een ingebakken spoiler. Dan kan ik nu vertellen dat Grethe Bøe met Mayday een geweldige thriller heeft geschreven die ook nog ijzingwekkend actueel is.

De NAVO-oefening aan de grens met Rusland roept een reactie op uit het Kremlin. De niet bij naam genoemde machthebber, in wie iedere lezer Poetin zal herkennen, brengt een grote troepenmacht op de been omdat hij de oefening als een provocatie beschouwt. Nordahl en de legendarische John Evans, die haar mentor is, moeten een helikopter ondersteuning geven. Tijdens deze opdracht worden ze “gestrest” door een Russische straaljager. Deze raakt de onderkant van F-16 waardoor de straaljager onbestuurbaar wordt en boven Russisch grondgebied uit de lucht wordt geschoten. Nordahl en Evans weten zich met een schietstoel te redden. Rusland beheerst het narratief omdat het contact met de F-16 tijdens de botsing weg gevallen is. Het westen wordt er van beschuldigd een aanval op een kernreactor voorbereid te hebben.

In Mayday voert de schrijfster de spanning hoog op. Daarnaast zit ze in het hoofd van de machthebber in het Kremlin, wat het verhaal een extra laag geeft. Ze zal zich hebben ingelezen in de levensloop van Poetin en je kunt achteraf alleen maar wensen dat westerse politici dat meer hadden gedaan. Bøe schetst de Russische overwegingen en overtuigingen zeer geloofwaardig en tilt Mayday daarmee boven de normale achtervolging-in-ijzige-omstandigheden thriller. Om ook nog uit te pakken met politiek, private legers, vuile spelletjes, verraad, wolven en rendierkuddes. Een aanrader dit debuut van Bøe, als je openstaat voor de politieke beschouwingen waar ze de tijd voor neemt.

4 poolsterren

Perfect gekruid

Whistling Ridge, Colorado. Een kleine gemeenschap in de bergen, een zwaar gelovige bevolking, homoseksualiteit, geweld, drugs, een buitenstaander en de verdwijning van een 17 jarig meisje. Een flinke hoeveelheid ingrediënten. Toch weet Anna Bailey in haar debuut Tall Bones hiermee een kruidig gerecht te serveren.

Abigail Blake laat haar vriendin Emma achter op een feestje bij de Tall Bones, een groep stenen diep in het bos waar de dorpsjeugd graag rondhangt, vrijt, drinkt en drugs gebruikt. Abigail volgt een jongen het bos in, Emma heeft een vermoeden wie dat is, maar weet het niet zeker. Ze is vooral gekwetst dat haar beste vriendin haar alleen op het feest laat.
Als Abigail de volgende dag niet terugkomt, volgt een onderzoek, maar de politie lijkt het al snel op te geven.

De familie Blake heeft niet zo’n geweldige reputatie in Whistling Ridge. Vader Samuel, een getraumatiseerde Vietnamveteraan, is alcoholist en gewelddadig. Zijn vrouw heeft haar ambities al lang opgegeven en weet zich nauwelijks staande te houden in het huwelijk en in de gemeenschap. De opvoeding van haar drie kinderen lijkt ze niet aan te kunnen. In deze ijzige omgeving worstelt Noah, de oudste zoon, met zijn seksualiteit. De jonge Jude, zelf slachtoffer van het geweld, probeert op zijn manier het gezin bij elkaar te houden.

Noah is verliefd op Rat, een Roemeense jongen die in een caravan woont. Rat is degene die de radeloze Emma opvangt als Abigail niet terugkomt. Ze denkt dat Hunter, zoon van een rijke ondernemer, verantwoordelijk is voor de verdwijning. Toch krijgt ze een band met hem.

Zo is er nog veel meer te vertellen over de mensen die dit verhaal bewonen. Waarom praat Noah niet meer met Abigail? Wat is er gebeurd met de vader van Emma, een latino? Bailey wisselt heel vernuftig hoofdstukken Toen en Nu af. Daardoor kom je steeds meer te weten en leer je de hoofdrolspelers beter kennen. Toch houdt ze je tot het eind in spanning wie er verantwoordelijk is voor de verdwijning van Abigail. Dat doet ze in verraderlijke rustige stijl, maar schetst ze ondertussen een hels portret van een gelovige gemeenschap waarin geen ruimte is voor mensen die zich niet voegen naar Gods woord. Deprimerend, maar bloederig mooi.

Smakelijke nieuwe serie

De zusjes begint met een ijzingwekkende scene aan boord van een zeilschip. Een jonge vrouw wordt belaagd door een doorgedraaide man. Hij probeert haar te verkrachten, zij probeert hem af te weren.

Als je denkt daarna rustig in het verhaal te komen, kom je in een verlaten bedrijfspand midden in de volgende dramatische scene. Lisa, een van de zusjes uit de titel, vindt haar tweelingzus Kat bewusteloos op een smerig matras met een lege heroïnespuit naast haar.

Lisa Kauffmann probeert met haar bedrijfsrecherchebureau het hoofd boven water te houden, nadat haar vader gestopt is met het bedrijf. Via haar broer Ruben wordt ze uitgenodigd bij een bedrijfsetentje van Bongerds Conservenfabriek. Een lekkere bonenschotel wordt bijna de dood van de directeur. Om te zorgen dat de politie niet wordt ingeschakeld en de eventuele slechte publiciteit die daaruit kan volgen, krijgt Lisa de opdracht om uit te zoeken wie de directeur probeerde te vermoordden.

Ondertussen is haar tweelingzus Kat net ontslagen uit een ontwenningskliniek en wil hun vader dat ze samen het bureau leiden. Dat tot grote ergernis van de ietwat rigide Lisa. Kat is een verslaafde en dus onbetrouwbaar volgens Lisa.

Wat volgt is een in vlotte stijl geschreven zoektocht. Met lekkere dialogen, goed uitgewerkte personages en een mooi plot. Zoals vaak in het leven speelt het verleden een grote rol. Kleinloog heeft een veelbelovend begin geschreven van wat een serie rond het bureau moet worden. Lekker als een bonenschotel, maar niet zwaar verteerbaar.

Amsterdam, Moskou, Johannesburg, Kabul

Onlangs werd bekend dat Walter Goverde, nadat hij eind vorig jaar in een depressie belandde, uit het leven is gestapt . Een droevig stemmend bericht. Onder de naam Walter Lucius schreef hij De Hartland-trilogie, een reeks wereldomvattende thrillers die ik al langer op mijn leeslijst had staan, maar waar ik nooit aan toegekomen ben. In het bericht over zijn dood in De Volkskrant staat dat Goverde de laatste tien jaar van zijn leven bijna monomaan aan het schrijven was, wat volgens zijn vrouw “te intensief voor hem was”.

In 2013 verscheen het eerste deel, De vlinder en de storm, in 2019 het afsluitende De stad en het vuur. Er zit bijna zeven jaar tussen het begin en het eind van de trilogie. Een lange periode als je bedenkt hoe complex en gelaagd de plot is van dit doorlopende verhaal dat zich voor een groot deel afspeelt in de tijd van luttele weken in 2009, al worden de eerste verhaallijnen al in de jaren zeventig neer gelegd.

Het verhaal begint als Farah Hafez, onderlegd in Pencak Silat, de ring in stapt voor een gevecht tegen een Russische vechtsportster. Farah is op jonge leeftijd Afghanistan ontvlucht en journalist bij een grote landelijk krant. Tijdens haar gevecht wordt een jong meisje aangereden en voor dood achtergelaten. Farah heeft haar tegenstandster in een vlaag van woede dusdanig toegetakeld dat die naar het ziekenhuis moet. Als ze in het ziekenhuis wil informeren hoe het met haar is, wordt het jonge meisje op een brancard binnengereden. Ze ziet het kind met haar lippen een woord vormen, padar. Het woord voor vader in het Dari, de taal van haar geboorteland. Het kind blijkt een jongen te zijn, verkleed als meisje. Ze herkent hierin meteen het misbruik van jongens in haar vaderland.

Vanaf dat moment word je meegesleept in een verhaal over kindermisbruik, corruptie, oorlog, journalistiek, liefde en familie dat tientallen jaren en verschillende continenten omspant. De eerste twee delen kunnen zich gemakkelijk meten aan grote buitenlandse thrillers met complotten die van alles overhoop halen (denk Stieg Larsson). Wisselende perspectieven, verrassende wendingen, hoog tempo, larger than life. Om er nog maar een Engelse uitdrukking in te gooien, suspension of disbelief, het aan de kant zetten van je dit kan niet, waar dergelijke verhalen onder kunnen lijden, weet de schrijver met elegantie en gemak te omzeilen.

Het derde deel is het hoogtepunt van de trilogie. Daarin wordt het tempo verlaagd en krijgen we zicht op hoe alles in elkaar grijpt. Je komt in een prachtig vertelt verhaal over familiebanden en politiek, terwijl de verhaallijnen kundig aan elkaar geknoopt worden.

Wat de trilogie zo goed maakt is de research die Goverde moet hebben gedaan om de plaatsen, de geschiedenis en de mensen die hij beschrijft, zo onnadrukkelijk in het verhaal te verweven. Vooral de periodes in Kabul maken indruk. De aanslag op de toenmalige Afghaanse president Daoud in 1978. Het leven in Kabul in 2009. Met de huidige ontwikkelingen in Afghanistan krijgt de trilogie onbedoeld urgentie. Het stemt verdrietig, dat de schrijver dit zelf niet kan beleven.

Voor het eerst in mijn leven heb ik drie boeken achter elkaar op mijn mobieltje gelezen, terwijl ik liever een boek van papier in handen heb. Dat zegt je waarschijnlijk niet zo veel, maar mij wel. De Hartland-trilogie had me, dankzij de Onlinebibliotheek, bij de kladden. Huishoudelijke taken heb ik opgeschort, de tv bleef uit en tot diep in de nacht brandde het schermpje van mijn mobiel. Wat heeft Walter Goverde een prachtige trilogie achtergelaten.

Je kunt de trilogie als e-book lenen via de Onlinebibliotheek, of als gewoon boek in je eigen bibliotheek.

Voor het donker thuis

Wat een heerlijk spannend boek. Geen pistolen en detectives. Maar wel slangen, spoken, onverklaarbare geluiden en gebeurtenissen. Hoe echt zijn de geesten die rondwaren op Baneberry Hall?

Maggie Holt erft een oud landhuis van haar vader. Een huis dat bekend staat als spookhuis. Zelf heeft ze weinig herinneringen aan het huis. Al heeft ze er heel kort gewoond. Behalve de herinneringen die haar vader beschrijft in zijn boek weet ze maar weinig. En ze gelooft niet dat de herinneringen uit het boek waar zijn. Maar waarom hebben ze vroeger dan maar zo kort in het landhuis gewoond?

Maggie besluit terug te keren naar Baneberry Hall om het huis te renoveren. En daarna in de verkoop te doen. Daarmee gaat ze de strijd aan met alle spoken uit het verleden. Haar moeder lijkt meer te weten maar laat niets los. Lees deze razend spannende thriller maar misschien niet als het donker wordt ….

Schrijver Riley Sager is auteur van vier thrillers. Allemaal bestsellers in de Verenigde Staten en ook verkrijgbaar bij jouw bibliotheek. De titel ‘De laatste meisjes’ wordt momenteel verfilmd door Universal Pictures.

Schrijft hij nu alweer over Robotham?

Een nieuwe Robotham is altijd een feest. Op dit moment valt er weinig te vieren, dus blijf ik lekker bloggen over deze Australiër in Britse dienst. Joe O’Loughlin is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en hoofdpersonage van negen thrillers. Behalve een kleine vermelding in Meisje zonder leugens speelt hij geen rol in dit tweeluik, maar O’Loughlin heeft aan de universiteit gedoceerd waar Cyrus zijn opleiding heeft genoten. Een knipoog naar de lezers van zijn boeken.

Cyrus Haven is een forensisch psycholoog met een enorm jeugdtrauma. Bij Robotham geen personages zonder fysieke of psychische rugzak. Hoe de schrijver het doet weet ik niet, maar met een paar eenvoudige penstreken weet hij altijd geloofwaardige personages neer te zetten waar je onmiddellijk sympathie voor voelt.

Cyrus Haven wordt in Meisje zonder verleden door een studievriend gevraagd te praten met een meisje dat in een jeugdinstelling regelmatig de boel ontregeld. Hij moet bepalen of deze Evie de instelling mag verlaten, omdat ze zegt dat ze 18 is. Evie is een raadsel. Zes jaar geleden is ze gevonden in een huis waar wekenlang een lijk heeft liggen te rotten. Totaal verwaarloosd en misbruikt. Niemand weet wie ze is en haar plaatsing in de instelling is ook geheim.

Evie heeft een gave, al vind ze het zelf een vloek. Ze ziet of iemand liegt en laat Cyrus daar nou net een proefschrift over hebben geschreven. Over menselijke leugendetectors. Haar gave maakt dat ze de mensen om haar manipuleert en angst aanjaagt. Cyrus raakt gefascineerd door de jonge vrouw en wordt meegesleurd in een verhaal waar spoken uit het verleden opduiken. Wat heeft Evie meegemaakt, wie heeft haar misbruikt en wie zit achter haar aan?

De boeken vormen een perfecte tweeluik en het is zwaar aanbevolen om ze vlak achter elkaar te lezen. Nagelbijtend spannend met een lekker plot en personages om bij in te trekken.

Onschuldig?

De aanklager van Scott Turow was bij verschijnen in 1987 een kleine sensatie. De beschrijving van de rechtsgang in de VS was om te smullen en met dit boek werd het genre rechtbankthriller op de kaart gezet. Zo nu en dan verschijnen er nieuwe titels in dit genre. Weinig kunnen tippen aan het meesterschap van Turow. De laatste stem komt een heel eind.mooreIn 2009 wordt Maya Seale opgeroepen voor jurydeelname in het proces tegen een jonge, zwarte leraar die verdacht wordt van de moord op een leerlinge. Een zwarte man en een blond meisje van 15 jaar. De uitspraak lijkt bij voorbaat vast te liggen, maar Maya heeft haar twijfels.

Met die twijfels weet ze de andere juryleden te overtuigen en de verdachte wordt vrijgesproken. Maya wordt daarmee de zondebok in de ogen van het publiek. Vrijheid van meningsuiting was in 2009 ook al een excuus om mensen te bedreigen.
Tien jaar later wordt ze zelf verdacht van moord.

De laatste stem is op zijn sterkst in de rechtbankscènes en het kijkje achter de schermen bij het juryoverleg. Moore houdt het levendig, met het heen en weer springen in de tijd en de aandacht voor de juryleden en hun overwegingen om schuldig of onschuldig te stemmen. Dat geeft een lekkere spanning aan het verhaal. De ontknoping ziet een geoefende thrillerlezer wellicht aankomen. Dat schenkt op zich al veel voldoening, weten hoe de vork in de steel zit. Aanrader voor tussendoor.

reserveer

Never judge a book by its cover

Door Betty Wiersma

Ik pakte dit boek vanwege het uiterlijk. Een oppervlakkige keuze, zul je misschien zeggen, maar ik moet bekennen dat ik meestal op deze manier kies. Als de buitenkant van een boek mij niet aanspreekt en ik weet niets van de schrijver, dan is de kans erg klein dat ik het lees. Voor mij gaat Never judge a book by its cover dus niet op.

waha

Op de voorkant van dit boek lees ik, in handgeschreven letters, dat het om een moordgeschiedenis gaat. De schrijfster is Zweeds. De combinatie van een Zweedse schrijfster en een moordverhaal bevalt mij meestal goed dus besluit ik het te gaan lezen.

Ik heb er geen moment spijt van gehad, maar het was niet een Zweedse moord met een ontknoping zoals ik het had verwacht. Het is meer een spannend familieverhaal.

Het verhaal speelt zich voor het grootste deel af in Tornedal op het Finse platteland. Hier woont het gezin Toimi. De schrijfster laat je kennis maken met de, maar liefst 14, leden van het gezin. Ze doet op een geheel eigen manier, met humor en spanning.

Vader Pentti Toimi is, nukkig, onberekenbaar, ontoegankelijk en regeert met harde hand. De 3 oudste kinderen zijn het huis uit en 2 kinderen zijn op jonge leeftijd overleden. De andere kinderen wonen allemaal nog thuis op de boerderij, waar de omstandigheden hard zijn.

De gezinsleden zijn erg verschillend en toch allemaal onherroepelijk aan de familie verbonden (“Er zit zoveel kracht in gezamenlijkheid”) Annie, de oudste dochter, die inmiddels in Stockholm woont en zwanger is. Esko de oudste zoon die hoopt de boerderij over te kunnen nemen. Hirvo de zoon die met dieren kan praten en al die anderen. Opgroeien in dit gezin heeft beperkingen en is benauwend en er zijn veel botsingen tussen de broers en zussen en hun ouders.

Het gezin Tomio is geen doorsnee gezin door het aantal kinderen en hun overheersende vader. Ik kreeg door het lezen al snel een band met dit gezin. Door de manier van schrijven blijf je nieuwsgierig. Er hangt vanaf de eerste pagina spanning in de lucht. Er moet iets gebeuren met de autoritaire vader van het gezin, dat is duidelijk. Maar gaat moeder Siri ook daarmee akkoord en hoe pakken ze dit aan en wie krijgt welke rol?

Testament is in 2019 verschenen en stond op de bestsellerlijst in Zweden.

Ik begrijp wel waarom. Het is een aanrader.

reserveer