Categorie archief: Thrillers

Joe O’Loughlin is back

Zelfs het beroerdste uur van je leven duurt maar zestig minuten. Dat is een van de prachtige zinnen in deze nieuwe thriller van Michael Robotham. Het is niet het enige juweeltje van de Australische schrijver, die zich wat mij betreft revancheert met De andere vrouw voor zijn vorige boek Verwachting.

anderevrouwDat komt vooral door de terugkeer van Joe O’Loughlin, een van mijn favoriete personages in boekenland. O’Loughlin is klinisch psycholoog en in de greep van de ziekte van Parkinson. Dit negende deel rond hem is wederom een genot om te lezen met zijn subtiele humor en aandacht voor de personages.

De vader van O’Loughlin ligt in coma na een gewelddadige aanval in zijn woning in Londen. Die vader, William, is een gerenommeerd chirurg en al zestig jaar getrouwd met zijn moeder. Groot is dan ook Joe’s verbazing dat er naast het ziekenhuisbed een vrouw zit die zegt al twintig jaar getrouwd te zijn met zijn vader.

Wat volgt is meer een psychologische roman met speurzin, dan een recht toe recht aan thriller. De spanning zit vooral in de ontrafeling van het dubbele leven van William en de fouten in het verleden die blootgelegd wordt.
Mooi is ook de schets van de verhouding tussen vader en zoon. Joe voelt zich miskend door zijn vader, omdat hij de mannelijke lijn van vooraanstaande chirurgen heeft doorbroken met zijn keus voor een studie psychologie.

Daar tussendoor speelt het gezinsleven van Joe een belangrijke rol, vooral zijn relatie met zijn dochters na het overlijden van zijn vrouw. Alle drie proberen op hun eigen manier dit verlies te verwerken.
Ontroerend is de scene als het Joe eindelijk lukt om hierover met zijn jongste dochter te praten. Toepasselijk hierbij is een andere zin uit het boek. Zonder duisternis kun je het licht niet op waarde schatten.

Joe O’Loughlin is terug en dat is goed nieuws.

reserveer dit boek

Advertenties

Koude spanning

Heel lang geleden zag ik een verfilming van The Hound of the Baskervilles. Het verhaal van Arthur Conan Doyle dat zich afspeelt in de moors van Dartmoor. In zwart-wit en op een leeftijd dat je al snel kippenvel krijgt als het (te) spannend wordt. Als je daar je thriller laat afspelen, dan leg je de lat hoog voor jezelf, want een vergelijking is zo gemaakt.
tremayneTremayne, bekend van De IJstweeling en Vuurkind, slaagt erin om de lezer mee te slepen in een duister en mysterieus verhaal met wat bovennatuurlijke elementen en kan op dezelfde plank als De Loney en De laatste riten.

Kath Redway lijdt aan geheugenverlies* nadat ze met haar auto van de weg raakte en bijna verdronk in een meer. De titel Vlak voordat ik stierf verwijst naar dat moment en Kath probeert er achter te komen wat er precies gebeurd is. Ondertussen woont ze in een afgelegen huisje in de moors met haar man die parkbeheerder is en haar dochter Lyla.

Lyla heeft een autistische stoornis en zorgt in het verhaal voor mysterieuze invloeden, net als de onverbiddelijke natuur rond hun huis. In de moors kunnen mist en vorst van het ene op het andere moment de omgeving veranderen van een prachtige in een koude wereld waar spoken uit het verleden maar al te reëel zijn. Koude spanning voor iedereen die houdt van thrillers waarin de omgeving net zo levend wordt als de personages. Jammer dat ik niet meer zo snel kippenvel krijg, want dat had gekund met deze pageturner.

* tijdelijk geheugenverlies lijkt in thrillers vaker voor te komen dan in het echte leven.

reserveer dit boek

 

Trailer van de film die ik lang geleden zag:

 

Dood door de kluizenaarsspin

De afgelopen week was een mooie leesweek voor mij. Eerst mocht ik me verliezen in De moord op de commendatore van Haruki Murakami en gistermiddag las ik de laatste bladzijden van Een dodelijk venijn van Fred Vargas. En dan ligt thuis Borne van Jeff Vandermeer op mij te wachten.
Drie totaal verschillende schrijvers met een totaal verschillende stijl en thematiek. En toch passen ze bij elkaar. Ze trekken je alle drie mee in hun eigen universum van de verbeelding. Daarmee breng je een bezoekje aan de uithoeken van je geest die normaal zachtjes liggen te sluimeren.

vargasvenijnOp een nieuw boek van Vargas is het altijd even wachten, dit keer twee jaar. Dat wachten is weer ruim beloond. In Een dodelijk venijn lost commissaris Adamsberg in de eerste hoofdstukken de moord op een jonge vrouw op door met de verdachten over een grindweg te rijden.

Daarna raakt hij geïntrigeerd door het nieuws dat drie hoogbejaarde mannen zijn gestorven na de beet van een kluizenaarsspin. Zoals dat gaat bij Adamsberg kan hij dit nieuws niet naast zich neer leggen en beginnen in zijn hoofd gedachtebelletjes te borrelen.

Deze negende in de reeks rond Adamsberg is een verhaal over wraak dat ons via een weeshuis in de Tweede Wereldoorlog brengt naar Nîmes en Lourdes.
De sprankelende dialogen vol humor, de doodenge kluizenaarsspin, Froissy met haar geheime voorraadkast, het discreet uitschakelen van een verkrachter, hoogdravende professoren,  de koolsoep uit de Pyreneeën. Er valt weer ontzettend veel te genieten in deze Vargas, al laat ik de koolsoep liever staan.

Als je de boeken van Vargas niet kent, dan heb je hieronder een overzicht van de volgorde van verschijnen. De verhalen staan op zich zelf, maar wil je de personages leren kennen dan kun je het beste bij de eerste beginnen. Vargas krijgt van mij altijd vijf sterren.

reserveer dit boek

Commissaris Adamsberg
1. De man van de blauwe cirkels
2. De omgekeerde man
3. Maak dat je wegkomt
4. De terugkeer van Neptunus
5. De eeuwige jacht
6. Vervloekt
7. De verdwijningen
8. IJsmoord
9. Een dodelijk venijn

De drie Evangelisten
1. Uit de dood herrezen
2. Een beetje meer naar rechts
3. Verblijfplaats onbekend

Knock-out

Dynamiek in groepen vind ik uiterst interessant om te bestuderen. Wie is de leider? Wie volgt er? Wie steekt zijn nek uit en wie houdt zich juist gedeisd? In Knock-out van Cis Meijer komen deze vragen ook aan bod als Fay via de vriendengroep van haar zusje Ginger probeert te ontdekken waar haar zusje zou kunnen zijn als zij na een woordenwisseling niet meer thuis komt.

Meijer laat niet alleen via haar personages zien waartoe mensen in staat zijn binnen groepen. Dat ook dieren, in dit geval vissen, zeer venijnig kunnen zijn blijkt uit het volgende fragment:

meijerEvi wijst weer naar het aquarium. ‘Kijk, hoe ze hem opjagen.’
‘Wat zielig,’ zeg ik. ‘Kunnen we niet ingrijpen?’
‘Nee. Je lost het alleen op door ze in aparte aquaria te zetten.’
[…]
Ongelovig staar ik naar de mooie vis. De grote slaat tegen zijn lijf alsof het een bokszak is. Schubben dwarrelen door het water. Ik heb de neiging mijn hand in de bak te steken… Het is al te laat. Waar zijn oog zat zie ik een blubberige massa.
(p. 11)

Fay en Ginger doen beide aan kickboksen. Op een avond na een training wil Ginger dat Fay haar afzet op een donkere en verlaten plek, zonder uitleg te geven waarom. Fay vertrouwt het niet; de steeds verergerende gesloten en geheimzinnige houding van haar zusje doet haar het ergste vermoeden. Waar houdt haar zusje zich mee bezig? Maar Ginger wordt boos en wil met rust gelaten worden, waarop Fay kwaad naar huis gaat. Als Ginger vervolgens die avond en ook de daaropvolgende dag niet thuiskomt zorgt een groot schuldgevoel bij Fay ervoor dat ze er alles aan zal doen om haar zusje te vinden.

Dit leidt haar naar Ginger’s vriendengroep. Ondanks dat Ginger veel tijd met ze doorbrengt kan niemand Fay vertellen waar haar zusje zou kunnen zijn. Fay voelt echter dat niet iedereen de waarheid spreekt. Als Fay op een avond enkele dagen na Ginger’s verdwijning na een kickbokstraining een boodschap in haar sporttas vind dat ze op moet passen en vervolgens getuige is van een gewelddadige afranseling van een klasgenootje van Ginger, bekruipt Fay de angst dat haar zusje weleens in grote problemen zou kunnen zitten.

Met het schrijven van Knock-out is het Cis Meijer gelukt om het verhaal van Fay als een film voor je te zien. Als lezer is het moeilijk om niet als een soort detective mee te gaan in Fay’s zoektocht. Het verhaal is onvoorspelbaar en zit vol vaart, met een einde van ieder hoofdstuk dat bijna wel dwingt tot doorlezen. En dat doe je dus ook.

marijehooglandnaam

reserveer dit boek

Waar is Alice?

Wildernis Jane HarperIs Alice hier? Heeft ze het gehaald? Is ze veilig? In de chaos, in het donker was het onmogelijk om te zeggen wie van de vier vrouwen dit riep. Later, toen alles erger werd, zou ieder van hen beweren dat zij het was geweest…

De hitte en droogte waren voelbaar in het vorige boek van Jane Harper rond agent Aaron Falk, De droogte.
In Wildernis, daarentegen, is alles even nat en koud. En dat in Australië.

Het ultieme bedrijfsuitstapje: met een aantal collega’s die je niet echt graag mag een paar dagen de slecht begaanbare wildernis in om de teamgeest te versterken. Met wat aanwijzingen, een kompas en wat levensmiddelen moet je je zien te redden. Mobieltjes zijn verboden, maar je hebt toch geen bereik op de meeste plekken. En het regent de hele tijd. Het groepje mannelijke collega’s is na een paar dagen ruim op tijd terug op de afgesproken plek, maar de vijf vrouwen laten op zich wachten. Als ze uiteindelijk, niet ongehavend, terecht zijn ontbreekt er iemand: Alice Russell. Wat is er met haar gebeurd? Leeft ze nog? De vermiste vrouw leverde bedrijfsinformatie in verband met fraude en om die reden raakt Falk als financieel deskundige bij de politie betrokken bij de zoektocht.

We beleven de gebeurtenissen beurtelings vanuit het perspectief van de hoofdpersonen. Langzamerhand wordt duidelijk wat er speelt en hoe de relaties op scherp zijn komen te staan. En hoe zit het met die seriemoordenaar die de omgeving jaren geleden onveilig maakte?

Verwacht geen zinderende spanning, maar boeiend is het verhaal zeker. In elk geval had ik er moeite mee om het aan de kant te leggen. De droogte was een enorm succes en wordt verfilmd, en dit tweede verhaal met Aaron Falk is wat mij betreft ook een goede kanshebber. Een derde deel is in de maak.

reserveer dit boek

Baskische botten

Zodra in een thriller de omgeving een grote rol speelt en dan vooral een omgeving waar het regelmatig stormt, de regen het zicht belemmert, je voorzichtig moet zijn op de rotsen, een streek waar de bevolking niet voor niets stug is, dan juicht het bij mij van binnen.
Wat volgt is een fase die duurt tot het boek uit is. Netflix staat op pauze, de krant blijft ongelezen en midden in de nacht schrik ik wakker met het bedlampje nog aan en het boek op mijn neus.

redondoErfenis van botten is het tweede deel in de Baztán-trilogie. Baztán is een Baskische gemeente die in het noorden grenst aan Frankrijk. Daar werkt en woont de hoogzwangere inspecteur Amaia Salazar.
Zij is het hoofdpersonage, maar eigenlijk is de streek veel bepalender voor het verhaal en dan vooral de legenden, het geloof in bosgeesten en andere magische of kwaadwillende wezens.

Voordat je denkt, dat is niks voor mij, blijf nog even hangen, want behalve een sfeervolle thriller heeft Redondo ook nog een complex en spannende verhaal afgeleverd. Het sluit naadloos aan bij het eerste deel uit de trilogie, De beschermengel. Dat boek moet je eigenlijk eerst lezen. Je kunt ook valsspelen. Op het eerder genoemde Netflix is de verfilming van het eerste deel te vinden, El guardián invisible. Niet een onaardige verfilming, maar het echte thrillerplezier ligt toch in de boeken.

Het verhaal begint met de zelfmoord van een moordenaar die Salazar heeft gearresteerd. Hij laat een briefje voor haar achter met alleen het woord Tarttalo, een van de wezens uit de Baskische volksverhalen. Al gauw ontdekt ze meer zaken waarin een moordenaar dit woord achterlaat. Met geamputeerde armen, een kwaadaardige moeder, kinderbotten, kleurrijke personages, de geboorte van een zoon die er op de echo toch echt uitzag als een meisje ben je als lezer gevangen in het vochtige web van Dolores Redondo. Geen ontsnappen mogelijk.

Rocky Detectives
Eerder besprak ik al Domingo Villar, Frode Granhus, Jean-Luc Bannalec, Peter May en Fred Vargas op dit blog. In dat rijtje staat Dolores Redondo fier overeind.

Waar kun je vast op rekenen?

nachtploegElk jaar een ijzersterke thriller van Michael Connelly is een van de dingen waar je als liefhebber op kunt rekenen.

In De nachtploeg geen Harry Bosch of Mick Haller, maar een nieuwe speurder, Renée Ballard. Zij is naar de nachtploeg “gepromoveerd” nadat ze haar baas beschuldigde van seksuele intimidatie en haar toenmalige partner haar hierin niet steunde. Tijdens haar dienst krijgt ze een oproep. Een transgender is voor dood achtergelaten op een een parkeerterrein. Nog maar nauwelijks bezig met deze zaak, wordt ze opgeroepen om naar een schietpartij in een bar te komen.

Het is het begin van een geweldige politiethriller. Zo eentje waar Connelly patent op heeft. Zijn personages worden haarscherp neer gezet. Het plot zit geweldig in elkaar. En Connelly neemt altijd de tijd om de procedures en opsporingstechnieken van de politie in Los Angeles uit te leggen. Heerlijk vind ik dat, je bent aan het onthaasten terwijl de spanning langzaam toeneemt.

Dat hij met Ballard gewoon een jonge, vrouwelijke versie van Bosch introduceert, maakt het feest alleen maar groter. Want nu Harry met pensioen is en werkt als privédetective, is er gewoon behoefte aan een nieuwe, gecompliceerde, eigenzinnige rechercheur. Aan Ballard gaan we nog heel veel plezier beleven.

reserveer deze boeken

 

 

Heel erg lekker

krijtman
C.J. Tudor is niet de eerste die een thriller schrijft waarin het heden wordt ingehaald door het verleden. Als het goed wordt gebruikt kun je met de gebeurtenissen uit het verleden in het heden puzzelen en andersom. De Krijtman is het debuut van de schrijfster waarin ze deze ietwat clichématige manier hanteert met een precisie die je op het puntje van de stoel houdt.

dekrijtmanHet verhaal switcht tussen de zomer van 1986 en 2016. Ed, de hoofdpersoon, is blijven plakken in zijn geboorteplaats waar hij als twaalfjarige getuige is van een vreselijk ongeluk op de kermis. Niet veel later wordt het lijk van een meisje gevonden en arriveert een nieuwe leraar die al gauw Krijtman wordt genoemd. Met drie vrienden beleeft hij een eindeloze, maar traumatische zomer.

Dertig jaar later. De moord is nooit opgelost en Ed heeft die zomer ver weg gestopt. De gebeurtenissen van dertig jaar geleden vinden hun weg naar het heden door een brief die Ed bezorgd krijgt.

Tudor gooit heel veel lijntjes uit maar doet dat verve. Het is aangenaam puzzelen in deze goed geschreven thriller. De beschrijving van de vriendengroep en hoe verwachtingen uit de jeugd niet waargemaakt geven deze thriller een mooie laag. Als op de laatste bladzijde het laatste lijntje wordt vastgeknoopt en de verzamelwoede van Ed de kop opsteekt heb je een sfeervolle en ijzersterke thriller gelezen.

reserveer deze boeken

Zwanger van een ander

robothamverwachtingMichael Robotham is een van mijn favoriete thrillerauteurs. Zijn vaste hoofdpersoon, Joe O’Loughlin, is een klinisch psycholoog met de ziekte van Parkinson en een geweldig,  tobberig personage. Samen met zijn vriend en toeverlaat Vincent Ruiz rommelt hij door lekkere plots waarbij de personages de nodige diepgang meekrijgen. Van Robotham mag je dus het nodige verwachten.

verwachtingAls dan zijn nieuwste ook nog de titel Verwachting meekrijgt denk je als fan een lekker leesweekend voor de boeg te hebben.

Laat ik er maar niet om heen draaien. Verwachting is een teleurstelling. Het draait om twee vrouwen, allebei zwanger, vandaar de titel. Afwisselend volgen we Agatha en Meghan. Agatha is een sneu iemand die werkt in een supermarkt en bijna uitgeteld is, net als Meghan. Alleen is zij een geslaagde vrouw, met twee kinderen en een man die als journalist enige bekendheid geniet dankzij het sportkanaal waarvoor hij sportwedstrijden verslaat.

De paden van de twee kruizen elkaar en vanaf het begin weet je dat Agatha iets wil van Meghan. Dat staat voor de duidelijkheid al op de voorkant: Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Verwachting is een vrouwenthriller. Voordat ik iedereen over me heen krijg, ik heb niks tegen op vrouwenthrillers maar ik lees ze niet. Meestal gaat het om een vrouw tussen de 25 en 35 jaar, die een leuk leven leidt met hier en daar een kleine hobbel, tot het kwaad haar leven binnendringt. Vaak in de vorm van een man, maar er zijn ook regelmatig kwaadwillende vrouwen te vinden in het genre. De problemen die de hoofdpersoon heeft in het leven staan elke week beschreven in de Viva of Libelle. Nicci French is er mee begonnen en Joost mag weten waarom Robotham zich aan het genre heeft gewaagd.

Tegen het eind van het boek wordt het eindelijk wat spannender. Tot die tijd moest ik mezelf zo nu en dan overtuigen dat ik toch echt een Robotham aan het lezen was. Voor liefhebbers van vrouwenthrillers zoals Het meisje in de trein. Ik wacht ondertussen op de terugkomst van Joe O’Loughlin.

reserveer deze boeken

Wie liegt er?

liegt

Het uitgangspunt van deze thriller is klassiek te noemen. Vijf leerlingen moeten nablijven omdat ze een mobiel mee hadden in de klas. Terwijl de leraar het lokaal verlaat overlijdt één van de leerlingen aan een allergische reactie.

mcmanusAl snel denkt de politie aan opzet. De vier zijn verdacht en blijken ieder een motief te hebben. Het verhaal wordt beurtelings verteld door een van de vier, waardoor je ze steeds beter leert kennen en je je afvraagt wie van de vier liegt. Vier personages waar je steeds meer van gaat houden, maar wel in het besef dat een van de vier de moordenaar moet zijn.

Wat dat betreft doet het verhaal denken aan de Agatha Christie klassieker De moord op Roger Ackroyd. Zij brak met de introductie van de onbetrouwbare verteller alle detective-regels. De verteller [spoiler-alert] bleek uiteindelijk de moordenaar. Karen McManus heeft met haar debuut (!) een geweldige variatie op dit thema geschreven.

Driehonderd bladzijden lang houdt ze je gevangen. Zo zeer zelfs dat het bijna een kwelling wordt. Lezers die wel eens stiekem achterin kijken, omdat de spanning ze te veel wordt, kunnen beter niet beginnen aan dit boek.

reserveer deze boeken