Categorie archief: Tijdschriften

Code oranje voor datingsites

Harlan Coben
Harlan Coben

Als de Thriller en Detectivegids van Vrij Nederland op de mat valt, kijk ik altijd als eerste naar de thrillers die vijf sterren hebben gekregen. Dit jaar zat de nieuwste thriller van Harlan Coben tussen de uitverkorenen.

Kat Donavon is rechercheur in New York en krijgt het verzoek van een bezorgde zoon om de vermissing van zijn moeder te onderzoeken. Tegelijkertijd heeft haar bloedmooie* vriendin een account voor haar gemaakt op een datingsite, omdat ze vindt dat Kat aan de man moet.

Ondanks haar aanvankelijke tegenzin scrollt ze op een avond door de profielen en komt tot haar grote schrik een foto van Jeff tegen. Haar grote liefde die 18 jaar geleden uit haar leven verdween, omdat hij het verdriet van Kat om haar vermoordde vader niet meer aankon. Alleen noemt Jeff zich anders en het chat-contact gaat niet zoals ze gehoopt had.

Wat hier allemaal achter zit ontvouwt zich in een plot waar langzaam de spanning in sluipt en dat eindigt in een geweldige finale.

Op zich wel opmerkelijk die vijf sterren van VN omdat de recensenten van Vrij Nederland het niet zo hebben op getut over verloren liefdes en datingsites. Door het getut duurt het even voordat alles op gang komt en de bekende spanning van plotmeester Coben in het verhaal komt. Vier sterren van mij en de volgende keer wat minder romantisch gedoe en meer misdaad. Een half sterretje erbij omdat je als lezer afvraagt of je je account op die ene datingsite nog wel wil aanhouden. Het lijkt vooral niet pluis in cyberspace.

* vreemd verschijnsel in thrillers, al die bloedmooie vrouwen waar alle mannen als een blok voor vallen. Lijkt me toch vooral de fantasie van de mannelijke thrillerschrijver die zich in zijn werkkamer opsluit. Hoewel in Ripper (ook vijf sterren) van Isabel Allende ook een bloedmooie vrouw rondloopt. Op Allende’s prettige verrassing kom ik later nog terug.

De helende kracht van acceptatie

Naar catalogus
Naar catalogus

In skoftke lyn op freed wie der in lêzing fan Annemarie Postma yn de Thomastsjerke fan Katlijk. Ik hie noch nea fan Annemarie heard dus doe’t se my frege om mei hie ik dan ek gjin idee wêr ’t we op ta soenen. Doe ’t se fertelde dat Annemarie yn in rolstoel sit miende ik te witten wa ’t it wie. Mar ik hie Esther Vergeer yn de holle en dy wie it dus net. De lêzing hie de namme: ‘Leven in acceptatie’ en waard organisearre troch ‘Leef je licht!’ Doe ’t we yn it propfolle tsjerkje sieten  en Annemarie oan har lêzing begong frege se wa ’t har koe fan de Friesland Post.  Der gongen aardich wat fingers de loft yn en it blykt dat se dêr in kollum yn skriuwt. It wie in moaie jûn mei in nijsgjirrige lêzing. Oer hoe ’t ús libben rjochte is op sekerheid en kontrôle en oer de krêft fan it loslitten. Akseptaasje fan it libben yn plak fan tsjin de natuerlike stream fan it libben yn te gean. Doe’t ik de wike dernei wer oan it wurk wie ha ik ris sjoen hokker boeken de bibleteek fan Annemarie hat en dat binne der nochal wat. Wolsto nei it lezen fan dit blog mear fan har witte en leze dan kin dat sûnder in boek te keapjen, se binne by ús te lien.  En de Friesland Post ek.

Mannencrèche…?

“Het lijkt wel een mannencrèche!” merkte een bibliotheekbezoeker zaterdag op. Het ging over het Leescafé in Heerenveen. Met het nemen van deze foto waren we net ietsje te laat ( een aantal mannen was alweer vertrokken), maar het gaat om het idee.

Leescafé bibliotheek Heerenveen

Het klopt dat er in het Leescafé verhoudingsgewijs veel mannelijk publiek aanwezig is, vooral als je bedenkt dat een groot deel van onze bezoekers vrouw of kind is. Hoe zou dat komen? Komt het door de naam Leescafé? En dan vooral dat ‘café’? Of zijn deze mannen inderdaad door hun vrouw in de bibliotheek geparkeerd zodat zij – de vrouwen – rustig boodschappen kunnen doen? Of komt het door de kranten, trekken die voornamelijk mannelijke lezers aan? Maar de tijdschriften die er liggen zijn populair bij zowel mannen als vrouwen. Nemen vrouwen die liever mee naar huis om daar rustig te gaan zitten lezen?
Wie het weet mag het zeggen!

Weekendvoer

Tijdschriftenwand in Joure

Dit weekend kreeg mijn man op zijn verjaardag een tijdschriftenbon ter waarde van 15 euro en een dag later zaten wij achter de pc een proefabonnement uit te zoeken. Was nog een hele toer ook, want bij bijna alle opties hoorde ik mezelf zeggen: ” Doe maar niet, hebben wij in de bibliotheek wel”.

Wat worden ze veel gelezen en geleend bij ons in de bibliotheken, logisch ook. Want zeg nou zelf wat is er lekkerder dan in het weekend een stapel……..(u vult dit zelf maar in) door te bladeren onder het genot van een bakje koffie of….,  ja ook dat vult u zelf maar in.

 Een mooi overzicht van bijna alle tijdschriften vindt u bij MissMag.